‪เมื่อช่วงต้นยุคแห่งความพินาศ
‪ทุกยามตื่น พี่เบิ้มทุ่มเทเวลาตามหาครอบครัว
‪ครอบครัว...
‪หวังจะพาพวกเขากลับบ้าน
‪แต่ที่นี่ไม่ใช่บ้านอีกต่อไปแล้ว
‪ตอนนี้มันก็แค่สถานที่
‪ที่มีแต่ความทรงจําปวดร้าว
‪(โรงพยาบาลโรสวู้ดเคาน์ตี้)
‪ไม่เจอ
‪แม่ง
‪(กักตัวทันที) ‪(คนหาย)
‪(รายชื่อผู้ป่วย)
‪อยู่ไหน อยู่ที่ไหน
‪ลูกอยู่ไหน!
‪ลูกกูอยู่ที่ไหน!
‪ครอบครัวกู!
‪(เราต้องการคุณ ‪ใครจะกู้ชาติ)
‪(กองกําลังลาสต์เมน ‪สมัครวันนี้เลย)
‪มนุษยชาติต้องมาก่อน!
‪ฉันล่ะเหนื่อยเต็มที
‪พวกนายคิดไงฉันไม่รู้นะ ‪แต่ฉันขี้เกียจรอคําตอบแล้ว
‪ใช่!
‪เราต่างทําสิ่งที่ต้องทําเพื่อเอาชีวิตรอด
‪แต่ฉันเบื่อจะดิ้นรนเองแล้ว
‪ฉันเบื่อที่ต้องคอยพะวง ‪ว่าจะโดนฆ่าตายเพราะเป็นมนุษย์
‪ใช่!
‪โลกยุคนี้น่าสับสนสิ้นดี
‪แต่ให้ตายเถอะ ยังไงลาสต์เมน ‪ต้องจัดระเบียบความโกลาหลนี่ได้สิ
‪ใช่!
‪มาร่วมกองกําลังเรา กอบกู้มนุษยชาติ!
‪ใช่เลยโค้ช!
‪ใช่!
‪โค้ชครับ
‪ไม่แปลกใจเลยที่นายรอดมาได้
‪ยุคแห่งความพินาศมันสู้เบอร์ 93 ได้ที่ไหน
‪แล้วลูอิซ่าล่ะ
‪ผมเสียเธอไปแล้ว
‪ทั้งแม่ทั้งเด็ก ลูกชายเรา
‪ผมเที่ยวตามหาทั่วทุกที่ ‪ทั้งเขตกักตัว ตามค่าย สํานักทะเบียน
‪ไม่รู้จะไปหาที่ไหนแล้ว
‪ที่โค้ชพูดมันจริงไหม
‪ท่อนไหนล่ะ
‪เรื่องที่จะได้คําตอบ
‪ตรานี่...
‪จะเบิกทางให้นายเข้าออกได้หลายที่
‪ที่ที่เคยกีดกันนายเพราะนายไม่สําคัญ ‪ในโลกใหม่ใบนี้ เหมือนฉันเมื่อก่อน
‪ถ้าไปร่วมกองกําลังลาสต์เมน
‪นายจะเป็นคนสําคัญได้อีก
‪ยึดเอาของที่เคยเป็นของนายคืนมา
‪ผมอยากได้แค่ครอบครัว
‪ฟังฉันนะที
‪ถ้าพวกเขายังอยู่ ลาสต์เมนต้องหาเจอแน่
‪มนุษยชาติต้องมาก่อน!
‪เอาด้วยไหมล่ะ
‪มนุษยชาติต้องมาก่อน!
‪พี่เบิ้ม!
‪เขาอยู่ไหน เขาอยู่...
‪ไม่เป็นไร แค่อาการแพนิกกําเริบ
‪หายใจช้าๆ
‪นับถึงสิบ
‪หนึ่ง
‪สอง
‪มาเจอผมได้ไง
‪สาม
‪- ฉันได้ยินลูกคุณทางวิทยุ ‪- สี่
‪พอไปถึง เขาก็ถูกจับไปที่เขตพิทักษ์แล้ว
‪ห้า
‪หก
‪- แล้วฉันก็ไปเห็นคุณ ‪- เจ็ด
‪ถ้าพวกลาสต์เมนยิงคุณ ‪งั้นคุณก็คงอยู่ข้างเดียวกับฉัน
‪เห็นคนอื่นอีกไหม
‪เด็กผู้หญิง ผมหยิก นิสัยขวางโลก
‪ไปบ้านที่โกโกรด้วยกัน
‪พวกมันคุยกันทางวิทยุว่าเจอเซฟเฮาส์ในพื้นที่
‪อาจเป็นหลังที่เพื่อนคุณอยู่
‪เดาว่าโดนเผาทิ้ง หลังจากนั้นก็ติดต่อไม่ได้
‪เสียใจด้วย
‪ไม่
‪ถ้าเธอฉลาดก็คงหนีไปนานแล้ว
‪ฉันเอมี่
‪แจ็คเก็ตผมอยู่ไหน
‪ทิ้งไว้ที่ตรงนั้น
‪ผมชอบตัวนั้นนะ
‪- ไม่ต้องขอบคุณ ‪- ที่ทิ้งเสื้อตัวเก่งผมเนี่ยนะ
‪ที่ช่วยชีวิตคุณ
‪คุณคือผู้หญิงจากเขตพิทักษ์ ‪ที่รับเด็กไฮบริดไปเลี้ยงนี่
‪ส่วนคุณคือคนในโปสเตอร์นําจับ
‪ดี ชีพจรคงที่
‪ตอนนี้เราก็เริ่มได้
‪เริ่มอะไร
‪ไอ้ฉิบหาย
‪แผนการคืองี้
‪เด็กๆ เราอยู่ที่นี่ ที่เขตพิทักษ์
‪พอเที่ยงคืนฉันจะเข้าไปทางด้านหน้า
‪โชคดีเหอะ
‪อีนี่เพี้ยนละ
‪ให้ตาย
‪จะไปแล้วเหรอ
‪ทหารป้องกันพื้นที่ไว้แน่นหนาแน่
‪ถ้าผมจะช่วยเด็กของผมออกมาได้ ‪ก็ต้องใช้วิธีของผม
‪ไม่ก็ร่วมมือกันแล้วช่วยออกมาให้ครบทุกคน
‪ช่วยคนเดียวง่ายกว่าเยอะ
‪ฉันรู้จักที่นั่นดีกว่าใคร
‪ให้โอกาสฉันสักครั้ง
‪อย่างน้อยก็เป็นการตอบแทน
‪ฉันจะเข้าไปสืบดูว่ามันขังเด็กที่ไหน ‪แล้วเราจะหนีออกมาทางนี้
‪อุโมงค์เก่าปิดตายเมื่อหลายปีก่อน ‪เส้นทางอยู่ใต้สวนสัตว์พอดี
‪พวกมันคงอุดแล้ว
‪พวกมันไม่รู้ด้วยซ้ําว่ามีอุโมงค์
‪มันพาไปออกที่ครอสบี
‪พอให้สัญญาณทางวิทยุ ‪คุณขับรถกระบะฉันไปเจอเราที่นั่น
‪แผนนี้ดี
‪ดีตรงไหน
‪แม่ เรายังไม่ตาย ‪เราอยู่ในโรงสูบน้ําใต้คอกช้าง
‪พวกนั้นเอารอยไป
‪ถ้าตอบกลับไป ‪เท่ากับโยนไพ่ไม้ตายทิ้ง ความคาดไม่ถึง
‪- จะทําบ้าอะไร ‪- มันเอารอยไป
‪ฉันต้องเข้าไป
‪ไหนว่าจะเข้าไปเที่ยงคืน
‪คุณบอกว่าข้อได้เปรียบเดียวของเรา ‪คือความคาดไม่ถึง
‪มันคาดไม่ถึงหรอกว่า ‪ฉันจะเข้าไปทางประตูหน้ากลางวันแสกๆ
‪รอสัญญาณนะ
‪ไม่ได้บอกเลยว่าจะช่วย
‪กัสรอคุณอยู่
‪ผมไม่ได้บอกชื่อเขาเลย
‪คุณละเมอพูดออกมา
‪โธ่เว้ย
‪(ช็อก-โอ-ร็อกเกต)
‪(สวนสัตว์)
‪(ช็อก-โอ-ร็อกเกต)
‪- ให้ตาย ‪- มาช่วยทางนี้ที
‪- มาสองลัง ‪- สองลัง!
‪เดี๋ยว ขอตรวจก่อน
‪มาตรวจตรงนี้ก่อน
‪เปิดฮู้ด
‪แว่นตา
‪มือ
‪ต้องตรวจเลือดด้วย
‪(กําลังวิเคราะห์...)
‪(ไม่พบเชื้อเอชห้าจีเก้าในตัวอย่าง)
‪เข้าไปได้
‪(เวนดี้ ออตโต้ มายา โจโจ้ รอย)
‪- จะเอาดอกไม้ไปทําอะไร ‪- คุณไม่จําเป็นต้องรู้
‪ผมอยากช่วยคุณในช่วงที่ผมคุมฐานนะหมอ
‪แต่ถ้าอะไรขัดใจเขาตอนเขากลับมา
‪พวกเราเจอนรกแตกแน่
‪ทุกอย่างจะเป็นไปตาม ‪ที่เขาต้องการก่อนเขากลับมา จอห์นนี่
‪ขอให้จริง ไม่งั้นคุณแย่แน่
‪มาใหม่เหรอ
‪เพิ่งได้รับมอบหมายมา ทําหน้าที่ไฮบริด
‪แล้วจะเอาช็อก-โอ-ร็อกเกตไปทําอะไร
‪ก็ทุกคนคงหิวขนม
‪เอาไหมล่ะ
‪ฝึกที่ฐานไหน
‪ถามทําไม
‪ฉันถามก็ตอบสิ
‪อยู่นี่เอง
‪คนที่คอกช้างเขาตามหาเราอยู่
‪เธอมากับฉัน
‪เดี๋ยวก่อน ขอดูตราของทั้งสองคนด้วย
‪จะเครียดไปไหนเพื่อน
‪ไป
‪ขอบคุณนะที่มาช่วยฉัน
‪เปล่าช่วย
‪แค่ไม่อยากให้คุณมาขวาง ‪โอกาสเดียวที่ผมจะช่วยกัสออกไปได้
‪งั้นไปช่วยเขาออกมากัน
‪ถูกต้อง
‪เดี๋ยวก่อน
‪เมื่อวานฉันเก็บคนแปรพักตร์ไปคนนึง
‪มันมีไฮบริดตัวนึงด้วย
‪รู้เรื่องนั้นหรือเปล่า
‪รู้สิ เออ
‪ได้ข่าวว่าโดนยิงทะลุร่างเลยนี่
‪กลางหน้าอก
‪ฉันว่าแกไปกับฉันดีกว่านะ
‪ท่าสวย
‪เด็กๆ อยู่ทางนี้ ตามมา
‪- นั่นมันไอ้ฮัคเหรอวะ ‪- นี่
‪เราต้องรีบหนีแล้ว
‪ไม่
‪เราต้องไปช่วยเด็กๆ
‪ถ้าเราถูกจับ ก็ไม่มีใครช่วยเด็กได้
‪ทหารเจ็บ! เปิดสัญญาณ!
‪ฉิบหาย
‪ใกล้นิดเดียวเอง ‪พวกเขาจะไม่รู้ด้วยซ้ําว่าเรามา
‪นี่ พวกเขาจะรู้
‪กัสจะรู้
‪เฮ้ยแก อยู่ตรงนั้นแหละ อย่าขยับ!
‪(อาหารเม็ด)
‪เปิดประตู!
‪คิดว่าผมจะเข้าไปได้หรือไง
‪ก็ไม่นึกว่าคุณจะเข้ามาด้วยนี่นา
‪เปิดประตูสิวะ!
‪เข้าไปเลย
‪ชิบเป๋ง ให้ตาย
‪ถอยไป
‪ไม่นะ! ไม่เห็นมีใครบอกเลยว่ามีอุโมงค์
‪- นาย ขึ้นไปดูจากมุมสูงเดี๋ยวนี้ ‪- ครับผม
‪- นายสองคน ไปเอารถจี๊ป ‪- รับทราบ
‪แล้วใครก็ได้แม่งอุดอุโมงค์ที
‪หน่วยอัลฟ่า ลงถนน
‪ใช้ประตูทิศใต้ ‪เราจะมุ่งหน้าไปทางตะวันออกและตะวันตก
‪เปิดโดรนเลย
‪มื้อเที่ยงโว้ยไอ้พวกตัวประหลาด
‪ด็อก เข้ามาในนี้ได้ไง
‪พี่เบิ้ม งั้นเขาก็ยังไม่ตาย
‪บอกแล้ว พวกเราจะได้หนีออกไป!
‪ทุกคนตั้งใจฟัง
‪พอพวกเขามาถึง เราต้องพร้อมหนี
‪เราจะได้ออกไปเจอรอย!
‪รอย ออกไปเจอรอย
‪ถ้าพวกนั้นมาเอาตัวพวกเรา ‪คนใดคนนึงไปก่อนแม่มาถึงล่ะ
‪พวกเขาจะมา
‪ช่วยพวกเราทุกคน ตราบใดที่เราเกาะกลุ่มกันไว้
‪เชื่อเถอะ
‪แล้วเราจะไปไหน
‪ไปที่ที่กัสโตมาก็ได้
‪ไม่เอาหรอก
‪แต่ที่นั่นบ้านนายไม่ใช่เหรอ
‪ก็เคยคิดงั้นเหมือนกัน แต่...
‪ฉันไม่อยากกลับไป
‪บ็อบบี้ไปไม่ได้
‪ปลอกคอ
‪จริงด้วยบ็อบบี้
‪เราต้องถอดปลอกคอก่อนแม่มาถึง
‪(ทอม ซอว์เยอร์ หนูน้อยผจญภัย)
‪เกิดอะไรขึ้นกับนาย กัส
‪บนนี้เหรอ
‪ห้องใหม่ของเรา
‪ผมต่อรองจอห์นนี่ขอเปลี่ยนบรรยากาศ
‪ผมต้องใช้กรงนกทํางาน
‪ฉันรู้สึกมีชีวิตชีวาอีกครั้ง
‪ขอบคุณนะคะ
‪ก็อยากบอกนะว่าให้ตกแต่งตามสบาย ‪แต่หาเท่าไรก็ไม่เจอ...
‪ร้านทาร์เก็ตที่ยังเปิดอยู่ในละแวกนี้
‪คุณอารมณ์ดีจังนะ
‪แปลว่างานไปได้สวยหรือเปล่า
‪ใช่ อาจคืบหน้าครั้งใหญ่แล้ว
‪อาจเป็นพัฒนาการสําคัญเลย ‪ว่าพวกไฮบริดมาจากไหนแต่แรก
‪โห คุณไป...
‪มันมี...
‪มีเด็กกวางคนนึง รานี ‪มันมีอะไรบางอย่างเกี่ยวกับเขา
‪ผมคิดว่าพ่อเขาอาจสร้างเขาขึ้นมา
‪นอนเต็มอิ่มบ้างหรือเปล่าคะ
‪ทุกนาทีที่ผมนอนหลับ ‪ก็คืออีกนาทีที่ผมไม่ได้หาทางพาเราออกไปจากที่นี่
‪นี่
‪ฉันเป็นห่วงคุณนะอดิ
‪คืนนี้คุณน่าจะนอนหลับให้เต็มอิ่มนะ
‪มานอนเตียงนี้กับฉัน
‪ทีมค้นหาผู้บุกรุกกระจายไปทั่วเมืองแล้ว
‪รับทราบ
‪ทุกอย่างเรียบร้อยดีไหม
‪เออ ก็แค่ยัยเพี้ยนที่เคยอยู่ที่นี่น่ะ ไม่ต้องห่วง
‪ที่นี่เคยมีคนอยู่เหรอ
‪มีข้อความถึงหมอ คนส่งดอกไม้มาแล้ว
‪อดิ
‪ผมต้องทํางาน
‪ยังไม่พบเห็น...
‪เข้าแถวเรียงเดี่ยว
‪คิดว่าฉันไม่รู้จักสีหน้านั้นหรือไง
‪ฉันโตมากับพี่ชายนะจะบอกให้
‪ใช่
‪พวกแกแอบซ่อนของ
‪มือ ครีบ
‪ยกสูงๆ ให้เห็น
‪วันนี้มีแต่เรื่องปวดหัวซะจริงๆ เลย
‪แก เจ้าเด็กกวาง ตามมา
‪สิงห์อยากเจอ
‪เราจะอยู่นี่นะ
‪ถ้าแม่มาช่วยก่อนกัสกลับมาล่ะ
‪ผมเอาคอพาดเขียงให้เพราะคุณบอกว่าจะคืบหน้า
‪หวังว่ารู้ตัวนะว่าทําอะไรอยู่ ‪ดอกไม้นี่มันฆ่าเราได้เลย
‪ไม่มีใครหายารักษาได้มาตลอดสิบปี จอห์นนี่
‪ถ้าผมจะหายาให้เจอ ก็ต้องกล้าเสี่ยงบ้างสิ
‪ให้เวลาสิบนาที ห้ามเกินนั้น
‪ขอให้ได้ผลนะหมอ
‪กัส
‪ได้ยินหรือเปล่า
‪คราวนี้ฉันอยากลองวิธีใหม่ดูนะกัส
‪เธอบอกว่าได้เจอพับบา ‪ตอนร่วงลงไปในทุ่งดอกไม้สีม่วง ฉันเลย...
‪เอาดอกไม้สีม่วงมาให้
‪ดูเหมือนว่าละอองเรณู ‪จะมีฤทธิ์หลอนประสาทกับสายพันธุ์เธอ
‪เหมือนโดนสะกดจิต
‪ดอกไม้พวกนี้อาจช่วย ‪ให้นึกออกว่าเธอมาจากที่ไหน
‪ผมต้องกลับไป
‪ฉันอยากให้เธอช่วย กัส
‪ถ้านี่ไม่ได้ผล งั้นฉันก็ต้องกลับไปใช้เพื่อนๆ เธอ
‪เอาละกัส
‪มาเริ่มกันดีกว่า
‪พาฉันกลับไปที่ที่เธอเกิด
‪ที่ที่พับบาสร้างเธอขึ้นมา
‪โห
‪กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว ‪มีเด็กน้อยจอมซนชื่อทอม ซอว์เยอร์
‪(เขตอุทยานแห่งชาติเยลโลว์สโตน)
‪ที่ชอบหาเรื่องใส่ตัวอยู่ตลอด
‪ชอบแกว่งเท้าหาเสี้ยน
‪ผมไม่อยากอยู่ที่นี่!
‪นี่ ไม่ต้องกลัวนะ
‪ฉันอยู่ด้วย
‪เอาละกัส สําคัญมากที่เธอต้องบรรยาย
‪ทุกอย่างที่มองเห็น
‪ถ้าอยากกลับไปหาเพื่อนๆ
‪เธอมองเห็นอะไร
‪อยู่ตอนนี้
‪รั้วที่พับบาสั่งห้ามข้ามออกไป
‪แต่ว่าผมยืนอยู่ข้างนอก
‪ไปกันเลยกัส
‪เราจะข้ามรั้วเข้าไปด้วยกัน
‪ไปกันเถอะ
‪รู้ทางออกจากเมืองที่ใกล้ที่สุดไหม
‪ไม่
‪แต่เราไปรอที่ออฟฟิศฉันจนกว่ามันจะเลิกหาได้
‪ไม่เข้าใจใช่ไหม เราต้องออกจากเมืองนี้เดี๋ยวนี้
‪ไประดมพลแล้วค่อยกลับมา
‪ฉันเพิ่งทิ้งเด็กๆ มา
‪ฉันจะไม่ทิ้งเมืองนี้ไปด้วยหรอก
‪อยากทําอะไรก็ตามใจ
‪แต่ผมรีบเผ่นดีกว่า
‪เดี๋ยว เจพเพิร์ด
‪แล้วกัสล่ะ
‪ด็อกเป็นคําสัญญา
‪ให้ตายผมก็ไม่ผิดคําสัญญา
‪ก็ได้
‪แต่คุณต้องให้ฉันช่วย
‪และรถกระบะฉันเป็นทางเดียวที่เราจะหนีไปได้
‪โธ่เว้ย
‪งั้นก็ให้ไว
‪- มันเป็นอะไร ‪- ไม่รู้
‪อย่าบอกนะว่าในแผนคุณเราจะใช้รถกระบะพังๆ
‪หุบปากได้ไหม ขอใช้ความคิด
‪ก๊อกๆ
‪ขนมปังปิ้งราดถั่ว
‪ก็คุณเป็นคนอังกฤษไง
‪งั้นคุณเป็นพ่อครัวที่นี่เหรอ
‪ผมดูแลนักโทษทุกคน
‪ที่จริงผมคุมฐานนี้ทั้งหมดเลยนะ จนกว่าดั๊กกี้...
‪แอบบอตจะกลับมา
‪น่าประทับใจ
‪และคุณจัดจานสวยมากค่ะ
‪ฉันเคยเป็นเชฟ
‪ขอบคุณครับ
‪ที่นี่เคยเป็นบ้านใครมาก่อนเหรอ
‪มียัยป้าคนนึงใช้มันเป็นที่ลี้ภัยไฮบริด
‪ปล่อยพวกมันวิ่งตามใจชอบเลย
‪อย่างกับสัตว์เลี้ยง
‪แต่ไม่ต้องห่วง เอาไปขังไว้หมดแล้ว
‪ไฮบริดเคยอาศัยที่นี่เหรอ
‪บ้าเนอะ
‪ได้ข่าวด้วยนะว่ามีตัวนึงพูดได้
‪ไม่ยักรู้ว่าเป็นไปได้
‪อืม ผู้คนเข้าใจผิดกันหลายอย่าง ‪เกี่ยวกับพวกไฮบริดกับโรคร้าย
‪ก็อย่างกรณีคุณ
‪ทุกคนกลัวคุณหัวหด
‪แต่ผมรู้ว่าคุณไม่แพร่เชื้อ
‪ฉันไม่เคยเห็นตัวจริงเลยด้วยซ้ํา
‪คุณคงพาฉันไปดูที่คอกขังได้ใช่ไหมคะ
‪ไม่รู้สิครับคุณนายสิงห์
‪มันไม่ค่อย...
‪ไหนว่าคุณคุมฐานนี้ซะอีก
‪เธออยู่ที่ไหนกัส
‪มันหนาว...
‪แล้วต้นไม้ก็หายไปหมดเลย
‪มีสมาธิหน่อยกัส
‪เวลาเราเหลือน้อยเต็มที
‪เธอต้องกลับบ้าน
‪ผมไม่อยากกลับ
‪ไม่อยากเจอพับบาเหรอ
‪เกิดอะไรขึ้นกับเธอที่บ้าน กัส
‪พับบาทําร้ายเธอเหรอ
‪ไม่ใช่
‪พับบาแค่โกหกผมบางเรื่อง แล้วมันเจ็บ
‪เขาเป็นนักวิทยาศาสตร์เหมือนฉันหรือเปล่า
‪พับบาไม่เหมือนคุณสักนิด
‪งั้นพาฉันไปดูสิกัส
‪เธอต้องช่วยฉัน ไปสิ
‪กระท่อม
‪กระท่อม ไม่ใช่ห้องทดลองเหรอ
‪ไม่ใช่
‪มันคือกระท่อม
‪กระท่อมของพับบา
‪ผมจะกลับแล้วนะ ‪เพื่อนๆ ต้องการผมและเราต้องเกาะกลุ่มกัน
‪ไม่ได้!
‪ฉันขอโทษนะกัส ฉัน...
‪เกรงว่าฉันก็โกหกเธอด้วยเหมือนกัน
‪ฉันบอกว่าเธอกําลังช่วยคนที่ฉันรักมากๆ
‪แต่รู้เหตุผลที่แท้จริงที่ฉันต้องได้คําตอบไหมกัส
‪เพราะฉันก็เป็นนักโทษเหมือนกัน
‪ไม่ต่างจากเธอ
‪ชีวิตฉันถูกคุกคาม ‪ทุกช่วงวินาทีที่ฉันยังไม่รู้คําตอบ แต่ฉัน...
‪ฉันว่าเราช่วยเหลือกันได้นะกัส
‪เธอจะช่วยฉันไหม
‪ก็ได้
‪โอเค
‪ตอนนี้เธอเห็นอะไร
‪พับบา
‪เขามีเครื่องมืออะไรไหม ‪เหมือนในห้องทดลองของฉัน
‪เครื่องมือวิทยาศาสตร์ อุปกรณ์ทดลอง
‪ไม่มี
‪พับบาไม่มีของแบบนั้นหรอก
‪ฉันไม่เข้าใจ
‪เขาพาเธอไปซ่อน ‪เขาเลี้ยงเธอขึ้นมาในป่าเองคนเดียว
‪เธอต้องมีอะไรมากกว่านี้สิกัส ‪ไม่งั้นเขาจะทําไปเพื่ออะไร
‪เพราะว่า...
‪เพราะว่าพับบารักผม
‪พับบารักและปกป้องผมให้ปลอดภัย
‪พับบาเป็นพ่อของผม
‪ต่อให้ไม่ใช่พ่อแท้ๆ ก็เถอะ
‪ไม่ กัส
‪ถ้าไม่ใช่เขา งั้นก็แปลว่าคนอื่นสร้างเธอขึ้นมา
‪ย้อนกลับไปอีก ตอนเธอยังเล็ก
‪ตอนที่เธอกับพับบาเพิ่งเข้ามาในป่า
‪ผมยังแบเบาะอยู่เลย จําอะไรไม่ได้หรอก
‪ที่นี่มันพิเศษก็เพราะอย่างนี้แหละกัส
‪แม้จะเป็นสิ่งที่ไม่คิดว่ารู้ก็ยังสามารถจําได้
‪- ผมต้องกลับไป ‪- ไม่ได้!
‪เคยเห็นใครที่ใส่เสื้อคลุมห้องแล็บเหมือนฉันไหม
‪พวกเขาสร้างเธอ มันต้องใช่!
‪(มิดไนต์ซัน)
‪เธอเห็นอะไร บอกมา
‪ห้องวิทยาศาสตร์
‪- โปรเจกต์มิดไนต์ซัน ‪- ใช่
‪เธอมาจากที่นี่
‪บอกมาว่ามันอยู่ที่ไหน
‪ดร.มิลเลอร์ หน่วยนี้เสถียรไหม
‪- นั่นใคร ‪- ใคร นักวิทยาศาสตร์เหรอ
‪แค่ผู้หญิงคนนึง
‪พูดดังๆ สิกัส!
‪ผมไม่รู้จัก
‪มองหาชื่อสิ!
‪(ฟอร์ตสมิธ)
‪ฟอร์ตสมิธ
‪- ไม่ ปล่อยผมออกไป! ‪- เกิดอะไรขึ้นกัส
‪ไม่ อย่า!
‪ตื่นกัส ตื่นสิ ตื่น
‪ไม่เป็นไร เธอไม่เป็นไรนะ
‪โห เมื่อกี้น่ากลัวมากเลย
‪จ้ะ มันจบลงแล้วนะ
‪เราได้สิ่งที่ต้องการแล้ว
‪ทฤษฎีเป็นความจริง
‪ฟอร์ตสมิธสร้างไวรัสนี้ขึ้นมา
‪แล้วก็เธอ กัส
‪ขอบใจนะกัส
‪เธอได้มอบสิ่งที่ฉันนึกว่า ‪ฉันสูญเสียไปเมื่อนานมาแล้ว
‪สติเหรอ
‪ความหวัง
‪(ยู-ฮอล)
‪นิ้วก้อย
‪นายโชว์ก่อนสิ
‪ฉันให้ใครเอาเชื้อไปติดโอม่ากับโอป้าไม่ได้
‪นี่ ไปส่งหน่อยสิ
‪มาคนเดียวเหรอ
‪ฉันตามหาเพื่อนอยู่
‪ถ้าจะไปหาทางนั้นงั้นก็ไปด้วยกันได้
‪แต่ต้องไม่รังเกียจ ‪ถ้าต้องเล่นพีนอคเคิลทุกครั้งที่โอป้าตื่น
‪พีนอคเคิลคืออะไร
‪เกมน่าเบื่อบริสุทธิ์
‪ก่อนวันแห่งความพินาศเคยเป็นช่างยนต์เหรอ
‪จิตแพทย์
‪ถึงว่าสอนให้ผมหายใจช้าๆ เป็น
‪นับถึงสิบ
‪เปล่า เรื่องนั้นฉันเป็นตั้งแต่ก่อนทําอาชีพนานแล้ว
‪ฉันเป็นลูกทหาร
‪ย้ายบ้านบ่อย แต่แล้วแม่ถูกปลดประจําการ
‪กองทัพไม่ชอบวินิจฉัยใคร ‪ว่าเป็นโรคสะเทือนใจ แต่แม่เป็นหนักมาก
‪พออายุ 12 ฉันก็ดูออกแล้วว่าใครมีอาการ
‪แบตเตอรี่ยังมีไฟฟ้า รถวิ่งได้
‪ทําไมไม่บอกว่าพวกมันมีโดรน
‪เมื่อก่อนไม่เคยมีนะ
‪เข็น!
‪ให้ตายสิ
‪เหยียบเลย!
‪โดรนมันกําลังส่งตําแหน่งเราไปให้ทุกหน่วยรู้
‪ต้องสลัดให้หลุด
‪ขวา ตรงนี้ เลี้ยวขวา!
‪ระวังสิ!
‪โทษที
‪โดรนสี่กําลังไล่ตามรถบรรทุกสีแดง ‪คนขับหญิง ผู้โดยสารชาย
‪ผู้โดยสารชายตัวโตมาก
‪แม่กําลังมา แม่กับพี่เบิ้มของกัส
‪เร็วเข้า เราต้องถอดปลอกคอบ็อบบี้
‪เร็วเข้า
‪พร้อมนะ
‪พร้อม
‪บ็อบบี้ไม่ไปก็ได้
‪หลบใต้ต้นไม้ไว้
‪โดรนมองไม่เห็นมันแล้ว ‪แต่ดูเหมือนกําลังจะมุ่งหน้ามาทางสวนสัตว์
‪ทีมบี ปิดประตูหน้า
‪เจอแล้ว โดรนสี่กําลังไล่ตาม
‪ให้ตายเถอะ
‪โดรนร่วงแล้ว
‪หน่วยลาดตระเวน ไปรวมตัวกันที่พิกัดล่าสุด
‪ติดตามต่อไป
‪มาสิครับ
‪เพิ่งได้พิกัดเข้ามา ‪อัลฟ่า แทงโก โรมิโอเข้าไป
‪มีคนมา
‪เลี้ยวตรงนี้
‪เร็วอีก!
‪เหยียบเลย!
‪- ทางนี้ ขวา ‪- ก็ได้!
‪ไป!
‪ฉิบหาย
‪ฝ่าไปเลย!
‪หมายเลขสาม
‪หลีกไปเร็ว!
‪แม่ง
‪รถบรรทุกหนีออกนอกเมืองไปแล้ว
‪ทุกหน่วยหยุดปฏิบัติการ
‪ขอย้ํา รถบรรทุกหนีออกนอกเมืองไปแล้ว
‪นึกว่าแม่มาซะอีก
‪แม่จะทิ้งพวกเราเหรอ
‪เร็วๆ
‪ลุกขึ้นมา
‪มีอะไร ชะลอรถทําไม
‪เพราะพวกนั้น
‪ผมไปขู่ให้สะดุ้งได้นะ
‪มันจะได้รีบๆ เดิน
‪ไม่ต้อง
‪ปล่อยมันไป
‪มันไม่ต้องทําอะไรตามเวลาของมนุษย์แล้ว
‪ถึงคิวเราเป็นฝ่ายรอบ้าง
‪ป่านนี้เราน่าจะช่วยเด็กๆ ออกมาได้แล้ว
‪ถ้าฉันอดทนรอถึงเที่ยงคืน
‪แต่ตอนนี้กลับต้องทิ้งพวกเขา
‪ฟังนะอแมนด้า
‪เอมี่
‪คุณไม่ใช่คนเดียวที่เสียใครไปซะหน่อย
‪เราจะช่วยพวกเขาให้ได้
‪ฉันช่วย
‪ก่อนหน้านี้คุณบอกว่าเราต้องไประดมพล
‪มีใครในใจหรือเปล่า
‪ผมพอรู้จักคนอยู่บ้าง
‪อดีตลาสต์เมนเหมือนคุณหรือเปล่า
‪ใช่ แต่ไว้ใจพวกเขาได้
‪เคยไปช่วยอะไรเขาไว้ล่ะ
‪ไม่ใช่เรื่องดีละกัน
‪- คุณได้... ‪- ไม่
‪ผมไม่จับเด็ก
‪เสร็จแล้ว
‪ขอบคุณ
‪ไปตามคนของคุณกัน
‪พวกนายยังอยู่
‪แต่เกิดอะไรขึ้นล่ะ พี่เบิ้มอยู่ไหน
‪พวกเขาทิ้งเราไป
‪ไม่รู้ทําไม จะกลับมาหรือเปล่าก็ไม่รู้
‪ถ้าเขาไปแล้ว งั้นก็คงต้องมีเหตุผล
‪เรารอดูไม่ได้หรอก
‪เราจะหนีออกไปจากที่นี่กันเอง
‪และฉันรู้ว่าต้องไปที่ไหน
‪เยลโลว์สโตน
‪เยลโลว์สโตนเหรอ
‪ที่ที่พับบาพาฉันไปเลี้ยง
‪เรียกว่าบ้านฉันก็ได้
‪และตอนนี้มันจะเป็นบ้านของเรา
‪- ปลอดภัยไหม ‪- ทําไมสีเหลือง
‪มีของกินไหม
‪หน้าตายังไง
‪เดี๋ยว ฉันถามเอง
‪ทุกคนอยากรู้ว่าที่นั่นเป็นไง
‪ก็ กว้างใหญ่และเขียวขจี
‪แล้วก็... มีน้ําหวานต้นเมเปิลด้วย
‪แล้วก็มีหินให้โดดเล่น
‪เวลาเข้านอน เราจะรู้สึกอบอุ่น
‪ในท้อง
‪มา จะวาดให้ดู
‪มันมีโอกาสแค่ไหนเชียวที่จะได้มาเจอไฮบริด
‪เด็กกวางพูดได้
‪ซึ่งอาจเป็นคําตอบของทุกคําถามที่มี
‪หรือว่า...
‪(จี)
‪นี่คือฟ้าลิขิต
‪(เรา)
‪(ถึงแม่ ‪รักนะ เวนดี้)
‪คําบรรยายโดย นันทวัน ริดเดล