‪(ไดรฟ์อิน)
‪(เดอะลาสต์คอล)
‪ระเบิดลงแล้วนะ!
‪ถนนทุกสายล้วนมุ่งสู่ที่ไหนสักแห่ง
‪มันอาจพาเราไปยังดินแดนไกลโพ้น
‪หรือมันอาจพาเรากลับมายังจุดเริ่มต้น
‪ทุกคนทําเป็นลืมเลยหรือไงว่ายังมีโรคร้ายอยู่
‪แอบบอตเอายารักษามาประเคนให้แล้ว ‪ก็เลยถือโอกาสปล่อยผี
‪เวร เรามีเวลา 15 นาที ‪ก่อนพวกเขาจะล็อกดาวน์ที่นี่
‪ต้องไปไกลแค่ไหน
‪แค่บอกให้เดินตามถนนบลูกิลล์ ‪ไปทางตะวันตกจนกว่าจะเจอกัน
‪ริมอู่เรือแห้ง
‪เพื่อนพวกนี้เป็นใคร
‪พวกเขาเรียกตัวเองว่า "จ้าวเวหา"
‪ผมเคยได้ยินอยู่ ทหารรับจ้าง
‪เหยียดทหารรับจ้างเหรอ
‪ก็แล้วแต่ รู้จักกันดีแค่ไหนล่ะ
‪ตามหลักแล้วไม่รู้จัก
‪แต่ก่อนเมื่อวานฉันก็ไม่รู้จักคุณเหมือนกันนะ
‪สําคัญตรงไหน
‪ก็กับคนประเภทนี้ เงินคือพระเจ้า ‪และพวกดีแต่ปากจะโดนฆ่าทิ้งทันที
‪เราไม่มีเงิน
‪ไว้ใจไหม
‪คนนึงเคยทํางานให้ฉันเมื่อไม่กี่ปีก่อน
‪แล้วไว้ใจไหม
‪ไว้ใจ
‪ฉันยังไว้ใจคุณเลยไม่ใช่เหรอ
‪ก็ไม่เคยทําผิดหวังนะ
‪ยังหรอก
‪ไหวไหม
‪ผมโอเค
‪แค่กําลัง... เฝ้าระวัง
‪โอเค ถ้าอยากเล่าอะไร...
‪ผมไม่อยากคุยเรื่องอะไรทั้งนั้น
‪ไหล่ก็เจ็บ เท้าก็ระบม
‪และพอถึงเคอร์ฟิว ‪เราก็จะถูกขังในเมืองโรงงานนี่แล้ว
‪เพราะงั้นไม่ต้องมาเผื่อแผ่บําบัดจิตชาวบ้าน
‪ผมแค่ดูว่ามันมี...
‪เข้าไป จับมาเลย!
‪ปล่อยฉันนะ
‪รีบไปกันเถอะ
‪(ระวัง รถจอดบ่อย ระวังชนเด็ก)
‪แต่ไม่ว่าเราจะอยู่บนถนนสายใด
‪มีสิ่งนึงที่แน่นอน
‪ถนนทุกสายล้วนมุ่งสู่ความจริง
‪ไม่ว่ามันอาจเจ็บปวดแค่ไหนก็ตามที
‪โกหกเรื่องรอยทําไม
‪เขาเป็นเพื่อนเรานะ
‪ตอนนี้เขาตายแล้ว
‪- เปล่าโกหก ฉัน... ‪- โกหกสิ
‪นายโกหก นายบอกว่าเขาหนีไป ‪แต่เขาตายแล้ว
‪พวกเราจะตายกันหมดไหม
‪ใช่ ฉันโกหกเพื่อปกป้องทุกคน
‪ก็พับบาสอนไว้ว่าบางครั้งต้องโกหก ‪เพื่อปกป้องคนที่เรารักไง
‪แล้วดูนี่
‪ฉันหยิบมาตอนออกไปกับคุณหมอสิงห์
‪มันจะช่วยเราหนี เห็นไหม
‪ของพับบา
‪แล้วเราจะไปตามหาแม่พวกนาย กับเจพพ์
‪เรายังทําได้อยู่นะ เชื่อฉันสิ
‪ไม่เข้าใจซะที
‪เราไม่ไว้ใจนายแล้ว
‪จะนายหรือพี่เบิ้มนายก็เถอะ
‪พวกเราหนีไปแน่ แต่นายไม่ต้องมาช่วย
‪เขาพูดถูก
‪เวลาเราเหลือน้อยเต็มที
‪ใครก็อาจเป็นรายต่อไป
‪ยกเว้นนาย
‪หมายความว่าไง
‪กัส นายไม่เหมือนพวกเราทุกคน
‪ไม่นะ
‪ไม่จริงนะ ฉันก็เหมือนกับทุกคนนี่
‪แล้วทําไมนายถึงได้กลับมาทุกครั้งล่ะ
‪เป็นไปไม่ได้
‪เวลา 7.17 น.
‪หลังจากได้ใช้ไข่จากไก่มิลเลอร์
‪ในการเพาะเลี้ยงสารก่อภูมิต้านทาน
‪ผมได้ฉีดแอนติบอดีเข้าไป ‪ในเซลล์ที่ได้รับการรักษา
‪ปฏิกิริยาที่ได้ดูเป็นที่น่าพอใจ แต่ว่า...
‪ไวรัสถูกกําจัดไปหรือเปล่า
‪กําลังจะได้พิสูจน์กันแล้ว
‪(กําลังวิเคราะห์ตัวอย่าง)
‪ขอร้องล่ะ
‪(ไม่พบไวรัส)
‪ได้ผลแล้ว!
‪คุณพระ
‪ขอบคุณครับ
‪สําเร็จแล้ว ดร.มิลเลอร์
‪เราช่วยโลกนี้เอาไว้
‪อดิ
‪อยากรู้จังถ้าได้รู้จักคุณจะเป็นยังไงนะ
‪- อดิ ‪- ที่รัก
‪มาทําไม คุณควรพักผ่อนสิ
‪พวกเขาบอกว่าคุณกลับมาแล้ว ‪ฉันรออยู่ตั้งนาน นั่นใคร
‪อ๋อเปล่า ก็แค่นักวิจัยที่เคยทํางานที่ฟอร์ตสมิธ
‪- เมื่อกี้เหมือนคุยกันนะ ‪- ไม่ใช่ๆ
‪อย่าไปสนเรื่องนั้น
‪สิ่งสําคัญคือ...
‪ผมเจอแล้ว
‪หมายถึง...
‪ยารักษาที่ใช้ได้ผลจริง หายขาดเลย
‪ไม่มีโรคร้ายอีกต่อไป
‪ผมแค่ต้องทําโดสแรกออกมาก่อน
‪แล้วจะฉีดให้คุณ
‪เราจะเป็นอิสระใช่ไหม
‪จากเชื้อไวรัสบัดซบ
‪และจากไอ้ผู้ชายบัดซบคนนั้น
‪รานี
‪ไม่
‪ไม่เป็นไร
‪ฉันจะ...
‪ฉันไม่รบกวนคุณทํางานละ
‪ใครมีไทลินอลไหม เจ็บไหล่จะขาดใจตาย
‪ว่าแต่ จมูกเป็นไง
‪ดีกว่าหน้าแกหลังโดนฉันซ้อมยับละกัน
‪กล้าพูดเนอะ ไว้รากไทรทํามาเก๋า
‪เดี๋ยวนะ
‪รู้จักนี่หว่า
‪ไอ้ชิบเป๋ง!
‪ทอมมี่ เจพเพิร์ดใช่ไหม
‪เบอร์ 93 ฉายาจอมบดกะโหลก
‪นั่นมันตั้งนานมาแล้ว
‪ไร้สาระ นายปะทะกับพวกเทพๆ มาหมดแล้ว
‪รอบชิงชนะเลิศ หมอนี่เลย
‪นายพุ่งเข้าชนวิคกี้ แพซล้มขาชี้เลย
‪แล้วนายแย่งลูกกลับมา ‪ทําให้ชนะนัดนั้น ฉันกําไรตั้ง 200 เหรียญ
‪เออนี่ แหวนยังอยู่ไหม
‪เลิกเจ๊าะแจ๊ะซะที รูฟัส
‪แล้ว...
‪ใครบ้างละเนี่ย
‪ก็แค่นักเล่นแทกเคิลตั้งรับผู้ยิ่งใหญ่ที่สุด ‪อันดับสามของประวัติศาสตร์ลีก แล้วก็...
‪(จ้าวเวหา ‪เราส่งให้!)
‪ฉันไม่รู้จักหรอกนะ
‪- เพื่อนคนนี้ก็ด้วย ‪- คุณอาจจําเสียงฉันได้
‪เราเคยคุยกันทางวิทยุ
‪ดอลลี่ใช่ไหม
‪ฉันชื่อเอมี่ อีเดน
‪คนทําเขตพิทักษ์สําหรับไฮบริด
‪ฉันจําเสียงคนไม่เก่งน่ะ
‪งั้นล้วงกระเป๋าข้างขวาฉันดูสิ
‪เวนดี้ลูกฉันวาดเองนะ
‪แล้วคุณทําสําเนาเป็นพันๆ แผ่น ‪แล้วเอาไปโปรยทั่วเขตตะวันตก
‪แกเก้าขวบแล้วนะ เป็นเด็กที่น่าทึ่งมาก
‪แต่ตอนนี้ถูกพวกลาสต์เมนจับไป
‪พวกมันจับลูกๆ ทุกคนไป แล้วก็...
‪แล้วก็ลูกคนนี้ ชื่อกัส
‪พวกเขาต้องการเรา
‪และเราอยากให้คุณช่วยเราพาเด็กๆ กลับมา
‪ฉันจะรีบพูดนะ
‪ฉันชอบคอตัวเอง ไม่เอาไปพาดเขียง ‪ให้ใครแน่ถ้าไม่ได้ผลประโยชน์
‪ตอนโปรยใบปลิวให้ ‪ฉันคิดราคาร้อยเหรียญเอ็มอาร์อี
‪แต่ถ้าจะให้บุกเขตพิทักษ์
‪คิดแพงกว่านั้นหลายเท่าตัวแน่
‪เพราะงั้น...
‪เราจะได้อะไร
‪ของเหลือจากสงครามเป็นไง
‪พวกลาสต์เมนเอาของไปตุนไว้ที่นั่น
‪ทั้งอาหาร ยา ปืน มีแม้แต่รถถัง
‪นึกภาพดูสิ คุณจะมีรถถังแล้ว
‪เปลี่ยนชื่อใหม่เป็น "จ้าวเวหาและปฐพี" ได้เลย
‪อีกอย่าง ไม่มีใครรู้จักที่นั่นดีเท่าเธอคนนี้
‪- พวกมันน่าจะตุนเชื้อเพลิงไว้ด้วยนะ ‪- ถูกใจ
‪ได้ เอมี่ อีเดน
‪ฉันตกลงจะช่วย
‪แต่ถ้ามีปัญหาละก็
‪เธอกับเพื่อนต้องลุยกันเองนะ
‪ทหารใหม่ ลงจากรถ
‪ดูนี่ดิ ไม่นึกเลยว่าจะได้เรียนม.ปลายกับเขาด้วย
‪ร้องดังๆ!
‪ลาสต์เมนภาคภูมิไม่ย่อท้อ
‪จับพวกสัตว์มาไม่รั้งรอ
‪จะไม่หยุด
‪เราไม่มีเวลาทั้งวันนะ ‪พวกเธอสองคน รีบเข้าไป
‪สภาพไม่ค่อยจะสู้ดีกันนักเลย ลู
‪ก็ยังไม่ตายครับท่าน
‪นิ้วก้อยไม่สั่น
‪เอาข้าวของทั้งหมดใส่ในกล่อง
‪ไม่ต้องกั๊กแม้แต่ชิ้นเดียว
‪เดี๋ยวนี้ เสื้อแจ็คเก็ตด้วย
‪อย่ามาทําเป็นหวงของรักเอาตอนนี้นะ
‪ถ้าผ่านการฝึกนี้ไปได้ ‪พวกเธอจะได้เป็นครอบครัวของนายพลแอบบอต
‪ที่ต่อสู้เพื่ออนาคตของมวลมนุษยชาติ
‪ถ้าไม่ผ่าน ก็กลับไปที่กําแพงในฐานะพลเรือน
‪โอเค มาดูกันดีกว่าว่าใครแน่จริงบ้าง
‪พาออกมา
‪ได้ยินแล้วนี่ ไปสิ!
‪เร็วสิ อย่ามัวอ้อยอิ่ง
‪ได้เวลาพิสูจน์ตัวเอง!
‪ขอต้อนรับกลับมาท่านนายพล
‪สงครามเป็นยังไงบ้าง รับอะไรไหม
‪พวกนั้นติดต่อมายัง
‪ใครเหรอ
‪สามผู้ยิ่งใหญ่ไงจอห์นนี่ ‪สาเหตุที่ฉันต้องออกไปแต่แรก
‪ก็รู้นี่ว่าพวกขุนศึกมันนิสัยยังไง
‪ไม่อยากเสียหน้าเข้าหาใครก่อน
‪แล้ว...
‪บอกมาซิ นักโทษฉันอยู่ไหน
‪ดร.สิงห์ขอย้ายภรรยาไปอยู่ห้องใหม่
‪ซึ่งไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรเลย ‪เพราะเรามีห้องว่างสองสามห้อง
‪แล้วก็ควรรับรู้ไว้ว่ามีการบุกรุกเล็กๆ
‪แต่ไม่ร้ายแรง
‪มีคนแอบเข้ามา แต่ผมจัดการแล้ว
‪อ้อ
‪ทําไม
‪ต้องทําฉันเสียใจที่ไว้ใจนายอยู่เรื่อย
‪ขอโทษครับท่านนายพล
‪- จะหนีออกไปยังไง ‪- เดินออกไปได้ที่ไหน
‪รอก่อนดีกว่า
‪- เราต้องหนีออกไป ‪- รอแม่ก่อน
‪- ทําไม เห็นอะไรที่... ‪- แม่ไม่มาแล้ว
‪เราจะหาทางออกไป
‪ปฏิบัติการเราใหญ่ขึ้นตั้งแต่คุยกันครั้งก่อน
‪ยา เศษเหล็ก ของโบราณ
‪ถ้ามีคนซื้อเราก็ยินดีบินไปส่ง
‪แต่ส่งไฮบริดได้เงินดี
‪แม้แต่สายพันธุ์วันสิ้นโลก ‪ที่มาจากชายฝั่งก็ขวางเราไม่ได้
‪เราเรียกมันว่า "เศรษฐกิจหายนะ"
‪ใช่ ยิ่งโลกวุ่นวาย ‪กิจการเรายิ่งรุ่งเรือง เข้าใจเนอะ
‪นายอาจไม่รุ่งเท่าไรนะพี่เบิ้ม ‪ชวดทั้งสัญญาจ้างทั้งค่าแบรนด์ต่างๆ
‪- ไม่ยุติธรรมว่ะ ‪- อย่ามาเรียกฉันพี่เบิ้ม
‪นี่
‪ตราบใดที่เขาได้สิ่งที่เขาต้องการ ‪เราก็ได้สิ่งที่เราต้องการ ถูกไหม
‪แล้วทําตัวดีๆ หน่อย
‪ก็ดีอยู่นี่ไง
‪เท่าที่เรารู้ ลูกๆ เราอยู่ในห้องปั๊มน้ําเก่าตรงนี้
‪แต่พวกลาสต์เมน ‪ปิดทางเข้าออกไว้อย่างแน่นหนา
‪และมียามมาประจําอยู่ตรงนี้ ตรงนี้ และตรงนี้
‪อย่าลืมด้วย เราหมดโอกาส ‪แอบเข้าไปทางใต้ดินเพราะครั้งก่อน
‪พวกมันคงเพิ่มการคุ้มกันแล้ว
‪อย่างที่เห็น ทางเลือกบนพื้นดินมีน้อย
‪- พูดง่ายๆ ก็คือซวย ‪- อะไร งานนี้ทําคนเดียวยังไหว
‪ก็แค่บินเข้าไปทิ้งเปียโนใส่แอบบอต
‪ไม่ได้ เปียโนสไตน์เวย์มีคนขอซื้อแล้ว
‪ทิ้งระเบิดแทนก็ได้นะ
‪อ๋อใช่ จริงด้วยสิ ระเบิดหมดนี่เนอะ
‪ยุ่งยากไปไหม ‪แค่ไปช่วยพวกเด็กพันทางขี้เรื้อนเนี่ยนะ
‪ยังไงก็รสชาติเหมือนไก่หมดแหละ
‪เนอะ ก็แค่ต้องเอาไปชุบแป้งทอดกรอบๆ
‪- เสิร์ฟพร้อมผัดผัก ‪- ผัดผัก
‪เลิกปากหมากันซะที!
‪อ้าว ประทานโทษขอรับ
‪ไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่า ‪จอมบดกะโหลกมันจะขี้ใจอ่อนขนาดนี้
‪งั้นนายคงรู้จักฉันไม่ดีเท่าที่คิด
‪โอ๊ย ฉันรู้จักดี
‪แค่เลิกสนใจตอนนายเล่นห่วยว่ะ
‪ทุกคนพักห้านาที
‪ขอโทษด้วยนะ
‪ไอ้พวกนี้มันพูดมาก
‪กลับมาวางแผนกันต่อ
‪ไงกัส
‪ไงบ็อบบี้
‪- ด็อก ‪- อยากกอดไหม
‪อยาก
‪ด็อก
‪ใช่ ด็อก...
‪ระวังนะบ็อบบี้ มันไม่ใช่ของเล่น
‪บ็อบบี้ นายทําได้...
‪ฉลาดล้ํามาก
‪บ็อบบี้ไว้ใจกัส
‪กัสไว้ใจบ็อบบี้ไหม
‪ขึ้นไป
‪บ็อบบี้ จะทําอะไร
‪- บ็อบบี้ ‪- บ็อบบี้ไปหาคนมาช่วย
‪บ็อบบี้ เดี๋ยว
‪นายบอกอะไรเขา เขาจะไปไหน
‪น่าจะไปหาเจพพ์กับแม่เธอ
‪นายไม่น่าให้เขาไปเลย
‪ถ้าเขาเจ็บตัวล่ะ
‪ถ้าเขาเป็นอะไรขึ้นมานะ...
‪ฉันแค่...
‪เธอพูดถูก
‪พูดถูกเรื่องอะไร
‪ฉันไม่น่าโกหกเรื่องรอยเลย
‪มันทําให้ทุกอย่างแย่ลง
‪แค่คอยดูบ็อบบี้ไว้ก็พอ
‪ไงครับรานี
‪อยู่นี่เอง
‪เป็นอะไรหรือเปล่า
‪บางวันดี บางวันแย่
‪คงเข้าใจนะ
‪อืม
‪ฟังนะ
‪แค่อยากมาแจ้งว่า ‪คุณไปไหนมาไหนเองคนเดียวไม่ได้แล้ว
‪เพราะพี่ชายผม...
‪โทษที ท่านนายพลกลับมาแล้ว
‪เขาคงไม่ชอบใจนัก
‪พี่น้องกันงั้นเหรอ
‪ใช่
‪ผิดตามข้อกล่าวหา
‪เวลาคนรู้ก็ชอบทําตัวแปลกๆ
‪สงสัยจังทําไมกันนะ
‪อือ
‪เอาเถอะ
‪ขอโทษนะ แต่ผมต้องไปส่งคุณที่ห้องละ
‪ฉันเห็นว่าเขาปฏิบัติกับคุณยังไง
‪ทําไมถึงยอมทน
‪เขาอํามหิต คุณก็เคยเห็นว่าเขาทําอะไรบ้าง
‪เขาขังเด็กน่าสงสารในห้องใต้ดิน ‪ทําไมคุณไม่ทิ้งเขาไปซะล่ะ
‪ผมเหลือแค่พี่
‪ยุคนี้ครอบครัวเป็นของหายาก
‪เข้าใจใช่ไหมว่า ‪เกิดอะไรขึ้นในโลกข้างนอก หมอ
‪นอกกําแพงนี้มีสงคราม
‪เรากําลังต่อกรการสูญพันธุ์ และเรากําลังแพ้
‪เพราะงั้นถ้าไม่รังเกียจขอถาม
‪ทําฟาร์มเลี้ยงไก่หาพระแสงอะไรมิทราบ
‪ไก่คือคําตอบ
‪- ว่าไงนะ ‪- ไก่พวกนี้มาจากฟอร์ตสมิธ
‪เป็นลูกหลานของรุ่นที่ถูกดัดแปลงพันธุกรรม
‪ที่โปรเจกต์มิดไนต์ซันสร้างขึ้นมา
‪- เข้าเรื่องซะที ‪- ได้
‪พูดตรงๆ คือมันสามารถสร้างแอนติบอดี
‪ที่สู้ไวรัสเอชห้าจีเก้าได้
‪แต่แอนติบอดีมันเข้ากันไม่ได้ ‪กับร่างกายมนุษย์
‪แต่ผมเจอแล้วว่าแอนติบอดีมันเข้ากับอะไรได้
‪ซอสสูตรลับของดร.เบลล์
‪ถ้าใช้ยานั้นเพียวๆ
‪มันก็แค่บีบให้ไวรัสเข้าสู่ภาวะพักตัว
‪- ทําให้โรคกลับมาเสมอ ‪- ถูกต้อง
‪แต่พอผสมยานั้น
‪เข้ากับแอนติบอดีจากไก่...
‪ยานั้นไม่เพียงยับยั้งไวรัสเท่านั้น
‪แต่ทําลายสิ้นซาก
‪หายขาดเหรอ
‪หายขาด
‪มียานี่อีกกี่โดส
‪นี่เป็นโดสแรก แต่เราต้องใช้...
‪อย่ามามองแบบนั้นสิ
‪เดี๋ยวฉันจะคืนยารักษาให้ สัญญา
‪แต่ฉันยังปล่อยให้แกรักษาสุดที่รักไม่ได้
‪รู้ไหมว่าผู้ยิ่งใหญ่เขาทํายังไง
‪เมื่อหาทางกอบกู้โลกไว้ได้โดยอัศจรรย์
‪ก็ต้องฉลองสิ
‪แก ฉัน ดินเนอร์กันค่ํานี้
‪ชวนภรรยาสุดสวยมาด้วยล่ะ
‪ไม่ต้องกลัวหรอกหมอ ในเมนูไม่มีไก่แน่นอน
‪จากประสบการณ์ผม ‪ลาสต์เมนไม่ค่อยฉลาดเรื่องกลยุทธ์
‪เป็นพวกทหารอาสาบ้านๆ ซะมากกว่า
‪พนันได้เลยว่าพวกมันจะส่ง ‪ทรัพยากรคนส่วนใหญ่ไปที่จุดตรวจ
‪เมื่อมีการแจ้งเตือน
‪โชคดีของเราที่พวกนั้นยิงไม่แม่นเอาซะเลย
‪แต่เราแม่น ใช่ไหมหนุ่มๆ
‪- ครับผม ‪- ใช่เลย
‪ถ้าเราล่อพวกมันออกมาได้อย่างน้อยสักครึ่งนึง
‪งั้นฉันว่าเรามีโอกาสดีเลย
‪ที่เหลือก็แค่ต้องเอาสินค้าออกมา...
‪เด็กๆ
‪แล้วโกยแน่บก่อนใครจะไหวตัวทัน
‪งั้นจะบอกว่าถ้าจะทําได้
‪เราต้องเอาไปทั้งกองบิน รวมทั้งบิ๊กเบอร์ธา
‪คนของเต็มลํางั้นเหรอ นี่ยังไม่พูดถึงพี่ยักษ์วัดแจ้ง
‪มีปัญหาอะไร
‪เชื้อเพลิงเราไม่พอ ‪ไม่มีทางไปถึงเอสเซกซ์หรอก
‪หมายความว่าไง ‪เราเพิ่งจิ๊กน้ํามันจางมาเมื่ออาทิตย์ก่อน
‪เขาพูดถูก คราวก่อนที่ไปส่งเหล้ารัมถังรั่ว
‪- หมดไปตั้งครึ่งถัง ‪- แล้วคลังสินค้านอกเมืองเลมีร์ล่ะ
‪- เลิกใช้ไปหลายปีแล้วไม่ใช่เหรอ ‪- ไม่ใช่ เคยเห็นมาแล้ว
‪ที่จริงมีคนคุ้มกันน้อยมาก
‪เราขโมยของที่จะเอา ‪แล้วมุ่งตรงไปสวนสัตว์ได้เลย
‪เยี่ยม ใช่
‪แล้วยิ่งเราพาคู่รักคู่นี้ ‪ไปหาลูกตัวประหลาดเร็วๆ
‪ฉันก็ยิ่งได้รถถังเร็ว
‪รอบนี้แกต้องขอโทษเขาที่ปากเสีย
‪- ขอโทษเดี๋ยวนี้เลย ‪- เจพพ์
‪อย่าให้ต้องสั่งซ้ํา
‪เกิดอะไรขึ้นกับนายวะ
‪เจพเพิร์ด อย่า
‪เคยเป็นถึงขั้นเทพ
‪แต่วันนี้เดินขาเดี้ยงเข้ามากับเจ้าของสวนสัตว์
‪กราบขอให้เราช่วย
‪ชีวิตตกอับแล้วเป็นไงล่ะพี่เบิ้ม
‪- เฮ้ย ‪- เฮ้ย
‪ปล่อยนะ
‪- หยุดนะ ‪- ว่าไง ยังจะปากดีอีกไหม
‪ออกไปข้างนอกเดี๋ยวนี้
‪- พลทหาร วิ่งไปอย่าหยุด ‪- ให้ไว!
‪มันต้องอย่างงี้
‪ค่อยเหมือนทหารหน่อย ให้ไว!
‪เร็วอีก!
‪นั่นแหละทหาร
‪เอาอีก
‪จะเหนื่อยฉันไม่สน!
‪เร็วเข้าทหาร วิ่งไปหลบสิ ‪ไอ้ตัวใหญ่ไปเร็ว
‪จะทําสงครามได้ต้องโดนยําเละก่อน!
‪เร็วเข้าสิ แพ้ผู้หญิงได้ยังไง
‪เราคือลาสต์เมนนะ!
‪เธอเล่นเอาซะเราอายเลย
‪พร้อม
‪เล็ง
‪ยิง
‪อีกที ตั้งใจกันหน่อย!
‪พร้อม เล็ง ยิง!
‪เป็นอะไรไป สงสารมันเหรอ
‪ไม่ค่ะ
‪ถ้าไปเห็นพวกมันตัวเป็นๆ ‪จะใจอ่อนหรือเปล่าทหาร
‪ไม่ค่ะ ฉันไม่ใจอ่อนแน่
‪งั้นรออะไรอยู่ล่ะ
‪ไม่เลว
‪อีกที พร้อม
‪เล็ง
‪ยิง
‪ไปหัดยิงแม่นแบบนั้นมาจากไหน
‪สอนตัวเองค่ะ
‪พ่อแม่ติดโรคร้ายตอนฉันยังเล็ก
‪ก็เลยต้องพึ่งพาตัวเอง
‪ฉันคิดได้ว่าถ้าอยากรอดก็ต้องสู้หรือตาย
‪พอดีไม่อยากตาย
‪เธอเป็นนักสู้
‪และถ้าขัดเกลาสักหน่อย ‪เธอจะเป็นทหารชั้นดีทีเดียว
‪พ่อแม่คงภูมิใจ
‪ทุกคนไปล้างเนื้อล้างตัวแล้วกินข้าวซะ
‪วันนี้ทําดีมาก
‪รานี
‪รานี เป็นไรไหมครับ
‪ฉันโอเค
‪ทําไมยังไม่ลุกล่ะ
‪ฉันแค่ดูดาวค่ะ
‪บอกว่าไม่เป็นไรไงอดิ
‪ผมรู้ว่าที่ผ่านมามันไม่ง่ายเลยสําหรับคุณ
‪เก้าปีที่ผ่านมา ‪หรือว่าแค่ช่วงที่เป็นนักโทษแอบบอตล่ะ
‪ไหนๆ ก็พูดถึงเจ้าบ้านเรา...
‪เขาเชิญเราไปร่วมโต๊ะ
‪รู้แล้ว
‪เขาเอาเสื้อผ้าสะอาดมาให้คุณด้วย
‪แต่ฉันว่าไร้รสนิยมสิ้นดี
‪แล้วว่าไง
‪ค่ํานี้อยากออกไปสังสรรค์ไหม
‪ถ้าจะไม่ไปคงไม่ได้
‪นี่เป็นการฉลอง รานี
‪เราทําสําเร็จแล้ว
‪ผมทําสําเร็จ
‪ดิ้นรนมาตั้งเก้าปี ในที่สุดก็สําเร็จ
‪คุณใกล้จะได้ยาโดสแรกมากแล้ว
‪เราใกล้จะเปลี่ยนทุกอย่างได้แล้ว
‪เพราะคุณเชื่อมั่นในตัวผม
‪ต้องทําแค่นี้เองเหรอ ‪แอบบอตถึงจะยอมมีมารยาทกับเรา
‪หมอนั่นมันกุ๊ย ใช่
‪แถมหลงตัวเองนิดๆ แต่เขาเคารพผลงานของผม
‪ดังนั้นถ้าผมต้องเลียบูตเขา ‪ไปอีกสักพักเพื่อไม่ให้เขาลืม
‪งั้นก็ได้
‪"อีกสักพัก" มันนานขึ้นเรื่อยๆ เลยนะอดิ
‪ผมรู้ แต่ในระหว่างนี้ ฟังนะ...
‪เรามาดื่มด่ํากับค่ําคืนนี้กันดีกว่า
‪นะ
‪ต่อให้ต้องกินข้าวกับไอ้เพี้ยนเคราฟูก็เถอะ
‪แต่ถ้าเริ่มจะไม่ไหว
‪ให้พูดว่า "การ์กอยล์" นะ
‪แล้วผมจะพาคุณออกมา
‪การ์กอยล์
‪อ้าว บุคคลสําคัญคืนนี้มาแล้ว พร้อมสุดที่เลิฟ
‪หมอ รานี ขอบใจมากนะ ‪ที่ยอมรับคําเชิญอันต่ําต้อย
‪ลงมาสิ
‪อย่าทําหน้าหงอยสิหมอ ‪เรามาฉลองกันนะ เชิญทางนี้เลย
‪นี่ก็หน้าธรรมดาผมนะ
‪นี่หน้าหงอยเหรอ
‪นั่งสิ
‪ได้ข่าวว่ามีห้องพักใหม่
‪ชอบไหมล่ะ
‪ไม่หรูเท่ากรงนก แต่ก็พอทนได้
‪ถ้าต้องการอะไรก็บอกเราได้นะ
‪เอ้อ ดัดลีย์มาพร้อมเมรัยซ่า
‪ดัดลีย์จอมซ่า
‪เจ้าซ่าดัดลีย์
‪เยี่ยมมาก
‪เมนูคืนนี้มีอะไร ดัดลีย์
‪คอร์สแรกจะเป็นสลัดถั่วสามชนิดกับอาร์ติโชก
‪ส่วนคอร์สหลักจะเป็นลาซานญ่าทําจากชีสแท้
‪ให้ตายเถอะดัดลีย์ ไปขุดเมนูมาจากไหน
‪ผมนึกว่า...
‪ฉันอาจแนะนําเมนูไปบ้างน่ะ
‪ภรรยาผมเคยเป็นเชฟ ก่อนโลกแตก
‪ช่างคิดจริงๆ
‪ดีนะที่เราไม่จับไปทําครัว
‪คงปรุงอาหารเองเลยเนอะ
‪ผมบอกแล้วไงว่าเธอ...
‪เออ รู้ว่าแพร่เชื้อไม่ได้
‪อารมณ์ขันฉันก็เหมือนกัน
‪จอห์นนี่
‪มีอะไร เรากําลังจะกินมื้อค่ํากัน
‪ที่จริงฉันชวนเขามากินด้วยกัน
‪ทุกคนยุ่งหัวหมุนกันมาก ‪ควรได้มานั่งผ่อนคลายด้วยกันบ้าง
‪ยังไงซะ
‪กินข้าวกับครอบครัวมันดีนะ
‪อ้าว งั้นเหรอ
‪- คุณเป็น... ‪- ถูกต้อง
‪ตามสบายเลยจอห์นนี่
‪ลากเก้าอี้มานั่งมา
‪ดัดลีย์!
‪โอ้โฮ ไม่เคยรู้มาก่อนเลย ‪ว่าน้องฉันมันชอบเข้าสังคมด้วย
‪หวังว่ามันไม่ได้สารภาพ ‪ความลับครอบครัวไปจนหมดเปลือกนะ
‪มีความลับอะไรต้องสารภาพเหรอ
‪ดื่มฉลองกัน ดีไหม
‪เก้าปีที่ผ่านมานี้...
‪พอแล้วบอกนะ
‪พอ ขอบคุณครับ
‪โทษที
‪เสร็จยัง
‪เก้าปีที่ผ่านมานี้ลําบากมากสําหรับทุกคน
‪เราประสบความทุกข์มหาศาลในฐานะประเทศ
‪ชุมชน และเผ่าพันธุ์
‪เราสูญเสียศรัทธา...
‪และความไว้เนื้อเชื่อใจในเพื่อนมนุษย์
‪แต่เป็นธรรมชาติของเรา ‪หรือพูดได้ว่าเป็นชะตา ที่ต้องอนุรักษ์มันเอาไว้
‪และโชคชะตาของเรานี้เอง ‪ที่พาพวกเราทุกคนมาสู่ค่ําคืนนี้ได้
‪หมอ งานที่นายทําที่นี่ ‪จะถูกจารึกไว้ในหน้าประวัติศาสตร์ตลอดไป
‪รานี คงภูมิใจในตัวสามีมากนะ
‪จงรู้ไว้ว่าถ้าไม่มีเธอ
‪ความสําเร็จของเขาที่นี่คงไม่มีวันเกิดขึ้นได้
‪เธอเป็นแรงบันดาลใจของเขา
‪ฉันขอคารวะนะหมอ
‪แด่สุขภาพ
‪- ดื่ม ‪- ดื่ม
‪ดื่ม
‪เอ้า...
‪มากินข้าวกัน
‪ทําไมจู่ๆ ก็ระเบิด
‪โง่มากนะรู้ไหม
‪ผมรู้
‪- ผมได้... ‪- ไม่
‪โชคดีที่ฉันกล่อมให้ทุกคนใจเย็นลงแล้ว
‪ไม่เห็นต้องทําแบบนั้นเพื่อฉันเลย
‪ผมอาจต้องทํา
‪ฉันรู้ว่าคุณเจ็บช้ํา
‪และรู้ว่าคุณโมโห
‪แต่ถ้าเราอยากทํางานร่วมกันได้
‪ไว้ใจกันได้ คุณต้องสื่อสารกับฉัน
‪เดิมพันเราสูงเกินไป ‪ที่จะปล่อยให้ไอ้งั่งพวกนี้มาแหย่คุณได้
‪ไม่ใช่เพราะพวกเขา
‪แต่...
‪ภรรยาผมให้กําเนิดลูกเรา ‪ตอนยุคแห่งความพินาศเริ่มได้ไม่นาน
‪เธอชื่อลูอิซ่า
‪เราไม่มีโอกาสตั้งชื่อลูกก่อนที่...
‪ก่อนที่รัฐบาลจะเอาตัวไป
‪ผมจนตรอก เลยไปหาเพื่อนเก่าเพื่อขอคําแนะนํา
‪เขาไปเข้าร่วมกองกําลังลาสต์เมน
‪สมัยที่เพิ่งใช้ชื่อนั้นใหม่ๆ
‪เขาบอกว่ามีเส้นสาย
‪บอกว่าจะช่วยตามหาครอบครัว ‪ถ้าผมไปเข้าร่วมกองทัพด้วย
‪ตอนที่คุณถามว่าผมทําอะไรกับพวกเขา...
‪ผมโกหก
‪ผมเป็นคนนึงที่ไล่ต้อนจับเด็กไปส่งให้พวกนั้น
‪และผมเก่งด้วยนะ
‪ได้ฉายาว่า "นักจับไฮบริด"
‪ผมไม่รู้หรอกว่าผมเป็นคนจับลูกคุณไปหรือเปล่า
‪คงไม่มีวันได้รู้
‪แต่ต่อให้ไม่ใช่ผม ‪ก็ต้องเป็นคนที่เหมือนผมนั่นแหละ
‪ผมต้องแบกตราบาปนี้
‪ว่าเป็นผู้พรากครอบครัวจากกัน
‪เพื่อเอาครอบครัวตัวเองคืนมา
‪เสียแรงที่ไว้ใจ!
‪อุตส่าห์ไว้ใจ!
‪แล้วสรุปได้เจอลูกเมียอีกไหมล่ะ
‪ขอบใจที่บอก
‪นี่ มานั่งด้วยกันไหม
‪ไม่ อยู่ตรงนี้ดีกว่า ขอบใจนะ
‪วันนี้ฝีมือเธออย่างโหดอ่ะ
‪ใครๆ ก็พูดถึง
‪เธอสอนตัวเองหมดนั่นเลยจริงเหรอ
‪ใช่
‪นี่ ฉันรู้ว่าเราเพิ่งเป็นเพื่อนกันได้ไม่นาน แต่...
‪ถ้ามีอะไรกวนใจเธออยู่
‪ฉันพร้อมรับฟังนะ
‪- ฉัน... ‪- โอเคทุกคน ฟังทางนี้!
‪เธอ นาย แล้วก็สองคนนั้น
‪ไปเตรียมพร้อม ได้ภารกิจแรกแล้ว
‪อีกสิบนาทีล้อหมุน
‪โอเค ไปเตรียมตัวกันเลย
‪ตามฉันมา
‪ใครอยากกินของหวานแล้วมั่ง
‪ดัดลีย์
‪สตรอว์เบอร์รีมิลค์เชคครับ
‪ตามคําขอของคุณหมอ
‪ผมอาจแนะนําเมนูไปด้วยเหมือนกัน
‪ขอบคุณค่ะ
‪- นี่มัน... ‪- ไม่อร่อยเลย
‪ไม่ ไม่อร่อย
‪ชงจากผงอาหารกองทัพน่ะ
‪เลยห่วย
‪ขอโทษนะ
‪แหม
‪แค่ตั้งใจดีก็ปลื้มแล้ว
‪จริงเหรอ
‪อยู่ที่ความตั้งใจงั้นเหรอ
‪ที่ถามเพราะดูทรงแล้ว
‪เหมือนผู้หญิงประเภทที่สนใจผลลัพธ์มากกว่า
‪ไม่ได้ว่านะ แต่เขาคงไม่รอด ‪มาได้นานขนาดนี้ถ้าไม่มี...
‪คุณภรรยาชี้นํา
‪เราทํางานเป็นทีม
‪ไม่ต่างจากคุณกับจอห์นนี่
‪ถูกต้องที่สุด
‪ยังไงซะ โลกนี้เราจะไว้ใจใครได้ ‪นอกจากคนในครอบครัว
‪พวกคุณเป็นคู่หูที่ใช้ได้เลย
‪ใช่แล้ว
‪เราเป็นคู่หูกัน บนเวทีด้วย
‪สมัยเด็กๆ เรามีวงดนตรีนะ
‪ฉันดีดกีตาร์ปิ๊วๆ ‪แต่จอห์นนี่... จอห์นนี่เสียงดี
‪ช่างไพเราะ และลุ่มลึก
‪ฟังแล้วน้ําตาไหล
‪เรานึกว่าจะดังเหมือนไซมอนแอนด์การ์ฟังเคล
‪เราไปเล่นตามงานเปิดไมค์ งานประกวด
‪นี่ทําบัตรประชาชนปลอมให้มันด้วยนะ ‪จะได้เข้าไปเล่นในบาร์ได้
‪จําตอนที่มีคนชกกันที่ภูเขาซีดาร์ได้มะ
‪ให้ตาย
‪- เจ้าของร้านกะจะไม่จ่ายเรา ‪- ให้ตาย
‪แม่แทบสติหลุด
‪ใช่
‪ใช่ แม่จับฉันมานั่งคุย
‪แม่บอกว่า "สักวันแม่จะไม่อยู่แล้ว"
‪"น้องจะมีแค่ลูก"
‪"ดูแลน้องด้วยนะ"
‪ก็ทําตามนั้น
‪ฉันไปหางานทําเพื่อให้เขาได้ทําตามฝัน
‪ตอนเข้ากองทัพก็ส่งเงินกลับบ้านทุกเดือน
‪ไม่รู้สิ มันแค่เป็นเรื่องสําคัญ
‪ที่เขาต้องไม่สูญเสียด้านนั้นไป
‪แต่แล้วโชคชะตาแทรกแซงและ...
‪วันนึงโรคร้ายก็แพร่ระบาด
‪แม่ตาย
‪แต่ฉันจําคําสัญญานั้นได้
‪ฉันสาบานไว้ว่าจะไม่มีวันทอดทิ้งจอห์น
‪เด็ดขาด
‪ฉันจะเป็นมือ...
‪ส่วนเขาเป็นหัวใจ
‪ใช่ เราทําสิ่งที่ต้องทํา ‪เพื่อเอาตัวรอดในโลกใหม่อันโหดร้าย
‪ให้ตายเถอะดัดลีย์ เดี๋ยวโบกให้ มีอะไร
‪สามผู้ยิ่งใหญ่แจ้งมาว่า...
‪แหมๆๆ
‪ดูเหมือนว่า
‪โชคชะตาจะเข้ามาแทรกแซงอีกครั้งแล้ว
‪กลุ่มสามผู้ยิ่งใหญ่
‪ในที่สุดก็ได้สติยอมตกลงรับฟังข้อเสนอฉันแล้ว
‪มันคืออะไรเหรอ
‪คงต้องรอพรุ่งนี้ถึงจะรู้
‪แต่ฉันมีนักวิทยาศาสตร์ดาวเด่น ‪อยู่เคียงข้าง ยังไงพวกนั้นก็ต้องตาสว่าง
‪พรุ่งนี้เราจะนําพาระเบียบมาสู่โลกที่วุ่นวาย
‪พรุ่งนี้
‪เราจะเล่นละครฉากใหญ่
‪เมื่อกี้มันอะไร
‪ไม่รู้สิ
‪- เขา... ‪- เขา...
‪- ก็ไม่แย่นะ ‪- บ้าไปแล้ว
‪พูดเป็นเล่นไป
‪เขาวิปลาส
‪เรากินมื้อค่ําเดียวกันหรือเปล่าเนี่ย
‪อาจชอบเล่นใหญ่ไปหน่อย ‪แต่ผมว่าเขาดูจะรักน้องนะ
‪และเขายอมทําทุกอย่างเพื่อน้อง ‪เหมือนที่ผมยอมทําเพื่อคุณ ในมุมนั้น
‪เขากับผมก็...
‪คุณไม่เหมือนเขาเลยอดิ
‪เราทั้งคู่อยากได้ยารักษามาก
‪แล้วถ้าเขาไม่เอาปืนมาจ่อหัวผม ‪ป่านนี้ผมคงยังทํายาไม่ได้
‪จะไปช่วยเขานําเสนอพรุ่งนี้จริงๆ เหรอ
‪ผมต้องไป
‪อีกอย่าง ที่แอบบอตพูดเรื่องโชคชะตา...
‪คุณไม่คิดเหรอว่าโชคชะตานําพาเรามาที่นี่
‪นี่คุณคิดแบบนั้นเหรอ
‪ผมรู้แค่ว่าผมรับปากไว้ว่าคุณจะเป็นอิสระ
‪จากไวรัสกับที่นี่
‪และผมตั้งใจจะรักษาคําพูด ดังนั้นใช่
‪ผมจะช่วยเขาจัดไอ้ละครที่ว่าแล้ว...
‪เราสองคน ที่รัก จะเป็นอิสระ
‪คุณอดทนมามากจริงๆ สินะคะ
‪เราต่างอดทน
‪มา
‪ผมรักคุณ รานี
‪ฉันก็รักคุณ อดิ
‪มื้อค่ํา ไอ้ตัวประหลาด
‪เดี๋ยวเขาจะเห็น ปิดไว้เร็ว
‪นั่นมันอะไรวะ
‪พวกแกเจอดีแน่
‪ไปเอามาจากไหน
‪แอบออกไปข้างนอกเหรอ
‪ไม่บอกใช่ไหม
‪สงสัยจังว่าใครจะได้ไปโรงเชือดเป็นรายต่อไป
‪ฉันได้ของที่ระลึกจากตัวก่อนมาแล้ว
‪ไอ้เด็กเข้ยังไงก็ไม่มีทางรอด
‪ปีเตอร์
‪นายอยากได้อะไร
‪ถุงมือขนสัตว์สวยๆ สักคู่ดีกว่า
‪หรือจะเป็นหมอนขนนกดีนะ
‪มาคิดดูแล้ว...
‪เปรี้ยวปากอยากกินเบคอนสักชิ้นว่ะ
‪เบคอน
‪อย่าทําร้ายเธอนะ!
‪(ทางออก) ‪(เขตพิทักษ์)
‪เฮ้ย!
‪เฮ้ย หยุดนะไอ้ตัวประหลาด
‪ฉันอยากกลับบ้าน ฉันอยากกลับบ้าน
‪สวัสดี
‪ยินดีที่ได้รู้จักนะกัส
‪มีสายแจ้งมาว่า ‪แถวนี้มีครอบครัวแอบให้ที่ลี้ภัยไฮบริด
‪งานของเราง่ายมาก
‪ลงโทษคนทรยศและยึดพวกสัตว์มา
‪พอจับมาแล้วก็พาไปที่สวนสัตว์
‪ถ้าโชคดีอาจได้เห็นตัวประหลาดตัวอื่นๆ ที่นั่นด้วย
‪ได้ข่าวว่ามีตัวที่พูดได้ด้วย
‪เธอกับจอร์แดนเข้าไปก่อน
‪พวกเราที่เหลือจะล้อมพื้นที่
‪- ได้ค่ะ ‪- ดี
‪เมื่อทําภารกิจเสร็จก็จะได้เป็นลาสต์เมน
‪เหลือแค่ต้องประทับตรา
‪ลาสต์เมนภาคภูมิไม่ย่อท้อ
‪จับพวกสัตว์มาไม่รั้งรอ
‪(การ์เซีย กริสแมน)
‪เจอกันที่เมืองเลมีร์
‪ได้เลยหัวหน้า
‪เปลี่ยนแผน นายห้ามไปด้วย
‪ทําไม เพราะผมซ้อมลูกจ๊อกคุณเหรอ ‪ก็รู้อยู่ว่ามันวอนหาเรื่อง
‪ฉันไม่ใช่คนต้นคิด
‪นี่มันเรื่องอะไร
‪ฉันจะช่วยกัส แต่ห้ามแกอยู่ในชีวิตเขาอีก
‪เขาอยู่กับฉันดีกว่า
‪ไงนะ
‪เฮ้ย เปิดประตูนะ
‪เปิดประตู ห้ามทิ้งผมไว้นี่นะ
‪คุณต้องการผม กัสต้องการผม!
‪บ้าเอ๊ย
‪ถนนบางสายตรงแน่ว
‪แต่บางสายก็อ้อมโลกเล็กน้อย
‪แต่เราต้องเชื่อมั่นว่าสุดท้ายแล้ว
‪ถนนทุกสายมุ่งสู่จุดหมายที่เราต้องไป
‪แค่ต้องไปถึงให้ทันเวลา
‪คําบรรยายโดย นันทวัน ริดเดล