W życiu zdarzają się niezwykle ważne chwile.
Niektóre z nich zauważamy, jak choćby narodziny czy śmierć,
ale innych nie.
To drobiazgi, które w danym momencie nie wydają się wyjątkowe.
Zobacz, jaki uroczy dom.
- Spóźniliśmy się. - Wcale nie.
Jest dziesięć po.
- Mają dzwonek. - Nie.
Uwielbiam dzwonki.
Boże, nie.
Dzwonek, Herb!
Słyszałem, Edna.
Witajcie.
Ty musisz być Rani.
Rani to ja.
Adidi. Dobrze wymawiam?
Aditya.
- Mieliśmy już zamykać. - Bardzo przepraszam.
Od Hanoveru były straszne korki.
Tak.
Tutaj korki wam nie grożą.
Radości życia na wsi.
Właśnie.
- Bardzo się cieszę. - Ja też.
Pierwszy wspólny wypad.
Mamy wannę na nóżkach.
Co?
Czy to Ganeśa?
Mama dała mi tę figurkę, gdy jechałem na studia.
Żebym miał przy sobie coś z domu.
Dla równowagi.
Mogę?
Niech nad nami czuwa.
Co to było?
Spokojnie, nic takiego.
- Przeleciało mi przed twarzą! - O nie.
To tylko nietoperz.
Nie przenoszą wścieklizny?
Ryzyko zarażenia się od nich jest bardzo niskie.
- Zawołajmy Herba i Ednę. - Pewnie już śpią.
To co robimy?
Nie do wiary.
Nie zrobię ci krzywdy. Nie ruszaj się.
- Chyba go mam. - Chyba?!
Szybko, otwórz drzwi!
Oboje jesteście bezpieczni.
Wiem, że jesteśmy razem od niedawna,
ale zastanawiałem się,
czy w przyszłości chciałabyś jeździć na kolejne wycieczki.
Po tej.
Kiedyś.
Żeby móc spotkać inne małe zwierzątka?
Właśnie.
Tak już jest.
Niektóre rzeczy wydają się nieistotne.
Zauważamy je dopiero z biegiem czasu.
Chwile, gdy wszystko składa się w całość.
I gdy wszystko się rozpada.
Hola, żołnierzyku.
Tęskniłeś?
Aimee Eden.
Znalazłaś nowych przyjaciół.
Chcesz spróbować ponownie?
Może tym razem uratujesz swoje gryzonie.
Będę się streszczać.
Masz dzieci i mój dom,
ale jeśli odejdziesz, nie narobię ci wstydu przy kolegach.
Doceniam ten entuzjazm,
ale przypominam, że straciłaś zoo w uczciwej walce.
I jesteś z tego taki dumny?
Potrzebowałeś armii, by pokonać mnie i 12 dzieci.
Nie chciałabym być zapamiętana w ten sposób.
Kobieto, kiedy z tobą skończę...
Żadna kobieta nie była zadowolona, kiedy kończyłeś.
Miałeś do czynienia z termitami?
To paskudne szkodniki.
Dostają się do ścian i fundamentów.
Zanim się obejrzysz, opanowują cały dom.
Ale zaskakująco łatwo się ich pozbyć.
Wystarczy środek owadobójczy.
WŁADCY NIEBA
MOC KWIATÓW
Uwaga!
Czy to...
Fioletowe kwiaty!
Atak chemiczny!
- Wszyscy na zewnątrz! - Fioletowe kwiaty!
- Ruchy! - Do wyjścia!
ŁASUCH
Czemu lecą tak nisko?
Musimy mnie uwolnić.
Widzisz ten łom?
Wygląda jak wąż. Podaj go.
- A gdyby... - Nie ma tu piły.
- A może... - Nie mamy czasu.
A może otworzymy zamek?
Nieźle, młody.
Całkiem nieźle.
Hybrydy uciekły!
Muszą być na terenie zoo.
Znajdźcie je!
Chodźcie ze mną.
Dopilnuj, żeby Zhang się nie dowiedziała.
Johnny!
Johnny.
U naszych bram są wilki. Przyda mi się twoja pomoc.
Jesteś po mojej stronie?
Jesteś?!
- Co mam robić? - Znajdź doktora.
Ukryj go w Evergreenie.
Idź!
WŁADCY NIEBA
Władcy Nieba.
Aimee Eden, znajdę ciebie i wszystkie twoje kundle,
a wtedy pożałujesz, że nie zabrała cię zaraza.
Po co? Już nie potrzebujemy zoo. Wycofajmy się do Evergreenu.
Nie.
Nikomu nie oddam nawet skrawka zoo,
a już zwłaszcza nie jej.
Idziemy!
Naprzód!
Zająć pozycje w mieście!
Ruszamy!
Obserwujcie niebo!
Ewakuują się.
Powodzenia, Aimee.
Rety.
To samoloty?
Uwaga, trwa atak z powietrza!
Nigdy żadnego nie widziałem.
Faza druga!
- Stać! - Co to było?
W porządku?
Leci!
Wóz sierżanta!
W nogi! Celują w auta!
Czekajcie na nas!
Zaczekajcie!
Wracajcie!
Spadamy stąd!
Chodź!
- Co oni zrzucają? - Chyba śmieciobomby.
Co to?
Złom nieprzydatny po Zapaści.
Musimy być w ruchu i dotrzeć do zoo.
Hej!
Hej.
Co robisz?
Ona dowodzi Armią Zwierząt.
Jesteśmy tu sami.
- Jordan. - Zabili mi ojca!
Nie strzelaj.
- Zabierzmy ją do zoo. - Nie.
Nigdy nikogo nie zabiłeś.
Nie zaczynaj teraz.
Zawsze jest ten pierwszy raz.
Co ty wyprawiasz?
Nie zabijesz mi koleżanki.
Też jesteś z Armii Zwierząt.
Wreszcie odzyskałaś rozum. Co z nim zrobimy?
- Zostaw mnie! - Co?
Uratowałam cię, ale ci nie wybaczyłam.
Wynoś się, zanim zmienię zdanie.
Jordan.
Przestań.
Masz rację.
Byłam w armii, ale to przeszłość.
Chcę uratować kogoś, kogo Abbot więzi w zoo.
- Hybrydę. - Tak.
Ale przede wszystkim przyjaciela.
Muszę to zrobić, nim będzie za późno.
Nie do wiary.
Wszystko, co mówiłaś, było kłamstwem.
Nie.
Nie wszystko.
Dobry z ciebie człowiek.
Nie musisz tu być, by chronić rodzinę.
Zabiłaś mojego ojca?
Nie wiem.
Muszę iść.
Chciałam zrozumieć, dlaczego mieszkańcy są długowieczni.
Panie doktorze!
- Musimy iść. - Czy to kwestia diety?
Musi pan pójść ze mną.
Byłem absolutnie pewien.
Słucham?
Lekarstwo nie działa.
Atakują nas, musimy iść.
To jest ważniejsze!
Muszę tylko znaleźć brakujący element,
odpowiednie DNA.
Ważniejsza jest pańska żona.
Zabiorę was w bezpieczne miejsce.
Oczywiście, Rani. Dobrze.
- Co z badaniami? - Ktoś po to wróci.
Gdzie one są?
Nie wiem. Uciekły.
Ale je znajdę.
A gdy już to zrobię,
zamienię ich życie w piekło.
Zaraz.
To ty.
Żebyś wiedział.
Gotowe! Jesteś wolny!
Tęskniłem za tobą.
- Ja za tobą też. - Wiem.
Przyniosłem ci coś.
Jest w kiepskim stanie, ale nie chciałem, żebyś ją zgubił.
Dzięki, Jepp.
Możemy się stąd zmywać?
Gdy tylko znajdziemy resztę.
Uciekliśmy razem.
Spotkamy się przy południowej bramie.
Poradzą sobie. Przyjdzie po nich mama.
No to uciekniemy razem.
Nie mamy na to czasu.
Musimy iść.
Tylko we dwóch.
Nie ruszę się stąd bez nich.
Ty też nie.
Dobrze, Łasuchu.
Znajdźmy twoich kumpli.
Szybko, idziemy!
- To te drzwi? - Idziemy.
Poszli tędy.
Musimy znaleźć inne wyjście.
Innego nie ma.
To co teraz?
Nie wiem.
Co ona robi?
Mogę was wciągnąć.
Trzymaj się.
Co z Gusem?
Znajdę go. Zajmij się resztą.
Będziemy czekać.
Chodźcie.
Gotowi?
Dobra.
- Co się dzieje? - Pakuj się, wyjeżdżasz.
Jak to?
Chciałaś uciec.
Teraz masz szansę.
Johnny.
Cieszę się, że was poznałem.
Wiele to dla mnie znaczy.
Przynajmniej pomogę wam uciec.
Tam trwa wojna! Dokąd mamy się udać?
Wszędzie będzie lepiej.
Jedź z nami.
Też masz szansę uciec.
Brat mnie potrzebuje.
Na to czekaliśmy.
Uciekniemy z tego piekła.
- A badania i lek? - Adi.
Nie mamy nawet serum.
Nie obchodzi mnie to.
Liczysz się ty.
Zostałby nam tylko miesiąc razem.
Jeżeli zostaniemy, zdołam utrzymać cię przy życiu.
To nie życie.
Od dziewięciu lat uciekamy przed przeznaczeniem.
Jestem zmęczona.
Chcę tylko być wolna z tobą.
Gargulec.
Gargulec?
Chodź.
- Obserwujcie niebo. - Ruszamy.
Do dzieła.
Pani Eden, nie doceniłem pani.
Generale.
Gotowe.
Cel namierzony.
Czekać.
Ognia!
Niech idą w rozsypkę.
- Jesteśmy kwita. - Dawałam radę.
Nie wyglądało.
- Czemu mnie śledzisz? - Idziemy do tego samego zoo.
Po tym, co odwaliłaś, nie chcę cię znać.
Ja nie dołączyłam do Ostatnich Ludzi.
Nie.
Za to wbiłaś mi nóż w plecy na oczach moich bliskich.
Masz rację.
Przepraszam.
Czemu jest dla ciebie taki ważny?
Gus.
Pomagam hybrydom.
Nie.
To coś innego.
Jego matka żyje.
Gadałam z nią.
Mam mu to przekazać.
To nie odpowiedź na moje pytanie.
Nie rozumiesz?
Gus szukał mamy.
Zasługują, by być razem.
Jeśli zdołam im pomóc,
to może w końcu zrobię coś dobrego.
Ale jesteś obłudna.
Powtórz to.
No dobra.
Już rozumiem.
Co ty gadasz?
Nie chodzi o Gusa,
tylko o twoją siostrę.
Sądzisz, że jeśli pomożesz Gusowi,
to może kiedyś odnajdziesz też Wendy.
Dobra, chodź.
Mówiłam ci, że...
Zamknij się i daj mi zrobić coś dobrego.
Tylko ty i ja?
Nie tylko.
Jeszcze Kucyk,
Nosorożec i cała reszta.
- Czyli... - Właśnie.
Wydaj rozkaz.
Wendy?
Finn! Wendy!
KAMELEON
Roy.
POBRANIE SZPIKU KOSTNEGO
- Earl, wciągniemy cię! - Dobrze.
Hej!
Stać!
Nie komplikujmy tego.
My lubimy komplikować.
To ty.
Zdrajca.
A raczej łowca hybryd.
Nikt mnie już tak nie nazwie.
Łapcie dzieciaki.
Gus?
Gdzie jesteś?
Świnko?
Mama?
Chodź.
- Już jestem. - Kocham cię.
- Gdzie reszta? - Idą do południowej bramy.
Znajdziemy ich.
Zobacz, co oni zrobili.
To był nasz dom.
To tylko cegły i beton.
Dom jest tam, gdzie jesteśmy razem.
Chodź.
Mam go!
Nieźle.
Chodźmy.
To on?
Tak.
Poznajcie Jeppa.
To moi kumple.
Cześć.
Zbierajmy się stąd.
Chodź.
- Gdzie jest Wendy? - Poszła po ciebie.
Gdy będziecie bezpieczni,
wrócę po nią.
Obiecuję.
Słuchajcie.
Liczę do trzech i biegniemy do autobusu.
Raz, dwa, trzy. Biegiem!
Siadajcie.
Szybko.
Jedziemy.
No dobrze.
Znowu lecą!
Pocisk!
Dostaliśmy! Trzymajcie się!
Dobra!
Rufus, trafili nas!
Nie utrzymam się, musimy wracać.
Jeszcze nie!
Chcę swój czołg.
Zabiją cię, świrze!
Bez czołgu nie wracam.
Leci jeszcze jeden!
- Ładuj! - Daj to.
Nie ruszaj się, draniu.
Nie strzelać!
Dostał!
Tak to się robi!
Trafił pan.
Owszem.
Oczyścimy teren zoo. Niedługo będzie jak nowe.
Czemu to zrobiła?
Dlaczego Aimee Eden zagazowała zoo?
- Żebyśmy musieli wyjść. - Nie.
Nie skrzywdziłaby swoich kundli.
Więc czemu to zrobiła?
Plastikowe.
Kwiaty to był podstęp.
Wszyscy wracać do zoo!
Ostatnie drzwi i będziemy wolni.
Już prawie koniec.
Gus.
Oczywiście.
Gus.
Rozwiązanie było na wyciągnięcie ręki.
Gus jest wyjątkowy.
- Może to jego szukam. - Nieważne, możemy stąd uciec.
Dobrze, tylko wezmę badania doktor Miller.
Uda mi się.
Czemu nie odpuścisz?
Wszystko, przez co przeszliśmy,
wszystko, co zrobiłem,
nie może się zmarnować.
Aditya, proszę.
Zaraz wracam.
Dobra, gotowi?
Tak!
No dobrze.
Lisku, pomóż mi.
W lewo i do góry.
Dobra.
WIelkoludzie, zobacz!
Nie wierzę.
Wpuśćcie je.
Mama!
Gus.
Cześć, mamo.
Dziękuję.
Chodźcie tu!
Uwaga, jedziemy.
Są w życiu chwile, które zostają w sercu na zawsze.
Gdy wszystko składa się w całość.
I są też chwile, o których wolelibyśmy zapomnieć.
Nie!
Rani, wszystko przepadło!
Nie.
Czym ty niby jesteś?
Ja Bobby.
Bobby, wiesz może, gdzie tu trzymają czołg?
Tak.
To świetnie.
To nie koniec.
Idziemy!
Następny przystanek: Yellowstone!
Yellowstone!
Napisy: Przemysław Żbikowski