‪มีเรื่องใหญ่เกิดขึ้นหลายครั้งในชีวิตคนเรา
‪บางเรื่องเราก็รับรู้ ‪อย่างการเกิดหรือการตายจาก
‪แต่บางเรื่องเราก็ไม่ทันสังเกต
‪เป็นเรื่องเล็กๆ ‪ที่ตอนมันเกิดขึ้นไม่ได้ดูพิเศษอะไรเลย
‪บ้านนี่น่ารักมากเลย
‪แต่เรามาสาย
‪เงียบไปเลย สายอะไร
‪เลยเวลามาสิบนาที
‪- เขามีกระดิ่งเล็กๆ ด้วย ‪- อย่านะ
‪ฉันชอบกระดิ่งน้อย
‪อย่านะรานี ขอร้อง ให้ตายเถอะ
‪เสียงกระดิ่ง เฮิร์บ
‪ใช่ เอ็ดน่า ผมก็ได้ยิน
‪สวัสดีค่ะ ยินดีต้อนรับ
‪คุณต้องเป็นรานีแน่ๆ
‪อ้อ ฉันรานี
‪อาดีดี้ เรียกชื่อถูกไหมคะ
‪อะ-ดิ-ตยา
‪อดิตยา
‪- คืนนี้เรากําลังจะปิดแล้ว ‪- ขออภัยจริงๆ ครับ
‪ถนนจากแฮโนเวอร์มาที่นี่รถติดหนักมาก
‪ค่ะ
‪เอ้อ
‪แถบนี้ไม่เจอปัญหานั้นแน่นอน
‪ความสุขของชีวิตในชนบท
‪ครับ
‪- ดีใจจังเลยที่เราทําแบบนี้ ‪- เหมือนกัน
‪มาเที่ยวด้วยกันครั้งแรก
‪อ่างอาบน้ําเรามีอุ้งเท้าด้วย
‪ไงนะ
‪พระพิฆเนศเหรอ
‪ใช่ แม่ให้มาตอนไปเรียนมหาลัย
‪แม่บอกว่าผมควรมีของจากบ้านติดตัวไว้
‪ใจจะได้ไม่เตลิด
‪ขอถือได้ไหม
‪จะได้คุ้มครองเรา
‪- เฮ้ย ‪- ตัวอะไรอ่ะ
‪ไม่เป็นไร คงไม่มีอะไรหรอก
‪- เจ้าตัว "ไม่มีอะไร" มันบินเฉี่ยวหน้าฉัน ‪- แย่แล้ว
‪มัน...
‪มันก็แค่ค้างคาว
‪พาหะโรคพิษสุนัขบ้าไม่ใช่เหรอ
‪โอกาสที่คนจะติดเชื้อ ‪โรคพิษสุนัขบ้าจากค้างคาวมีน้อยมากๆ
‪- เราไปตามเฮิร์บกับเอ็ดน่าดีกว่า ‪- เขาคงนอนกันแล้ว
‪แล้วเราจะทํายังไง ‪ไม่อยากเชื่อเลยว่าคุณจะทําแบบนี้
‪ไม่เป็นไร ฉันไม่ทําร้ายแกนะ อยู่นิ่งๆ
‪- น่าจะจับได้ละ ‪- น่าจะเหรอ
‪เร็วเข้า รีบเปิดประตูให้ที เร็วเข้าๆ
‪คุณปลอดภัย มันเป็นอิสระ ไงล่ะ
‪ผมรู้ว่าเราเพิ่งคบกันไม่นาน
‪แต่ผมอยากจะรู้ว่า
‪เรามาเที่ยวด้วยกันแบบนี้อีกดีไหม
‪ก็นะ หลังจากทริปนี้
‪ดีไหม
‪แล้วเสี่ยงมาจ๊ะเอ๋ ‪กับสัตว์เล็กสัตว์น้อยในห้องเราอีกเหรอ
‪ใช่เลย
‪จริงอยู่
‪บางอย่างอาจดูเป็นเรื่องเล็กนิดเดียวในตอนนั้น
‪แต่เมื่อเวลาผ่านไปนานแล้ว ‪ค่อยมองย้อนกลับไปจึงจะรับรู้
‪ถึงช่วงเวลาที่ทุกอย่างมาบรรจบกัน
‪และช่วงเวลาที่มันพังพินาศ
‪สวัสดีจ้า ไอ้หัวหน้ากองทัพ
‪คิดถึงไหมล่ะ
‪เอมี่ อีเดน
‪แกมีเพื่อนใหม่แล้วสินะ
‪กลับมาแก้มืองั้นเหรอ
‪บางทีคราวนี้แกอาจช่วยลูกหนูโสโครกออกไปได้
‪ฉันจะพูดสั้นๆ ละกัน
‪แกยึดบ้านกับลูกๆ ฉันไป แต่ถ้ายอมไปแต่โดยดี
‪ฉันจะไม่หักหน้าแกต่อหน้าพวกเพื่อนๆ ตัวน้อยๆ
‪ขอชื่นชมความกระตือรือร้นเลยนะ คุณอีเดน
‪แต่อย่าให้ต้องเตือนความจํา ‪ฉันยึดอํานาจสวนสัตว์แกมาใสๆ
‪อย่าภูมิใจในตัวเองไปหน่อยเลย
‪แกถึงกับต้องแห่กันมาทั้งกองทัพ ‪เพื่อเอาชนะฉันกับลูกๆ 12 คน
‪ถ้าเป็นฉันคงไม่อยากถูกจดจํา ‪ในหน้าประวัติศาสตร์แบบนั้นหรอก
‪ยัยผู้หญิง ถ้าฉันเสร็จกับแกเมื่อไร...
‪โอ๊ยนายพล ฉันว่าแกไม่เคยเสร็จกับผู้หญิงหรอก
‪เคยปลวกขึ้นบ้านหรือเปล่า
‪มันเป็นสัตว์รังควานที่ร้ายกาจ
‪มันเข้าไปอยู่ในกําแพง ในฐานราก
‪รู้ตัวอีกทีมันก็บุกเข้าไปอาศัยทั่วทั้งบ้านแล้ว
‪แต่ปลวกกําจัดง่ายมาก
‪ก็แค่ต้องใช้ยาแรงสักหน่อย
‪(จ้าวเวหา)
‪(พลังดอกไม้)
‪ระวัง!
‪นั่นมัน...
‪ดอกไม้สีม่วง
‪พวกมันโจมตีด้วยสารพิษ!
‪- ทุกคนออกไปเดี๋ยวนี้! ‪- ดอกไม้สีม่วง ไปเร็ว!
‪- ไปสิ! ‪- รีบออกไปเร็ว!
‪ทําไมบินต่ําจังเลยล่ะ
‪บ้าเอ๊ย ฉันต้องแหกคุกออกไปแล้ว
‪กัส เห็นชะแลงอันนั้นไหม
‪ที่เหมือนงูน่ะ หยิบให้ที
‪- เราน่าจะ... ‪- แถวนี้ไม่มีเลื่อยตัดเหล็ก
‪- แต่ถ้าเรา... ‪- กัส เราไม่มีเวลามาเถียงกัน
‪เราสะเดาะกลอนเอาก็ได้
‪ไม่เลว เจ้าหนู
‪ไม่เลวเลยทีเดียว
‪ไฮบริดหนีไป
‪พวกมันต้องยังอยู่ในสวนสัตว์อย่างแน่นอน
‪หาให้เจอ!
‪นายสองคน ตามฉันมา
‪เธอ อย่าให้จางรู้เรื่องนี้เด็ดขาด
‪จอห์นนี่!
‪จอห์นนี่
‪หมาป่ามันมาตะกุยประตูบ้านเราแล้ว ‪จะดีมากถ้านายช่วยฉัน
‪ทีนี้ นายอยู่ข้างฉันหรือเปล่า
‪ตอบมาสิ!
‪- อยากให้ผมทําอะไร ‪- ไปหาหมอ
‪พาเขาไปเอเวอร์กรีน ที่นั่นปลอดภัย
‪ไปสิ
‪(จ้าวเวหา)
‪จ้าวเวหา
‪เอมี่ อีเดน ฉันจะตามล่าแก ‪กับไอ้พวกลูกพันทางสุดรักสุดหวงให้หมดทุกตัว
‪และฉันจะทําให้แกร้องขอพระเจ้า ‪ให้ตัวเองติดโรคร้ายตาย
‪ทําไมล่ะ ท่านไม่ต้องใช้สวนสัตว์แล้วนี่ ‪เราก็ควรถอยไปเอเวอร์กรีนเหมือนกันนะคะ
‪ไม่
‪ฉันจะไม่ยอมเสียแม้แต่อิฐก้อนเดียว ‪ของสวนสัตว์นี้ให้กับใคร
‪โดยเฉพาะนังผู้หญิงคนนั้น
‪ไปกันเถอะ!
‪ไป เคลื่อนพล
‪เข้าประจําตําแหน่งในเมือง
‪ให้ไว
‪มองฟ้าเอาไว้
‪พวกมันหนีแล้วโว้ย
‪โชคดีนะเอมี่
‪เฮ้ย
‪นั่นเครื่องบินเหรอ
‪ทุกหน่วยโปรดทราบ มีการโจมตีทางอากาศ
‪ไม่เคยเห็นเครื่องบินมาก่อนเลย
‪แผนการเฟสสอง!
‪- เกาะไว้! ‪- เมื่อกี้อะไรวะ
‪นายโอเคไหม
‪ลงมาแล้ว!
‪ฉิบหาย รถจี๊ปของจ่านี่นา
‪มันเน้นโจมตีรถ เราต้องหนี
‪เดี๋ยว รอเราก่อน!
‪นี่ รอก่อนสิ
‪เฮ้ย กลับมานะ!
‪เผ่นดีกว่า
‪ไป
‪พวกมันทิ้งอะไร
‪- เหมือนจะเป็นระเบิดขยะ ‪- ระเบิดขยะเหรอ
‪ของอะไรก็ตามที่หมดประโยชน์หลังโลกพินาศ
‪เราต้องไปต่อ เราต้องไปให้ถึงสวนสัตว์
‪เฮ้ย!
‪นี่
‪จะทําอะไรน่ะ
‪มันเป็นผู้นํากองทัพสัตว์
‪ตรงนี้มีแค่พวกเรา
‪- จอร์แดน ‪- พวกมันฆ่าพ่อฉันนะเบ็คกี้
‪อย่ายิง
‪- ทําตามแผนเดิม พาไปส่งสวนสัตว์ ‪- ไม่
‪นายไม่เคยฆ่าคน จอร์แดน
‪อย่าเพิ่งมาเริ่มเอาตอนนี้
‪ทุกอย่างย่อมมีครั้งแรก
‪ทําบ้าอะไรของเธอ
‪ฉันยอมให้นายฆ่าเพื่อนไม่ได้
‪เธอก็เป็นพวกกองทัพสัตว์ด้วยงั้นเหรอ
‪ได้สติซะที เราจะจัดการมันยังไงดี
‪- อย่าเข้ามาใกล้ฉัน ‪- อะไร
‪แค่ฉันช่วยเธอมันไม่แปลว่าเราหายกัน
‪ทีนี้ก็ไปซะก่อนที่ฉันจะเปลี่ยนใจ
‪จอร์แดน
‪ไม่ต้อง
‪นายพูดถูก
‪ฉันเคยเป็นพวกกองทัพสัตว์ แต่ตอนนี้ไม่ใช่แล้ว
‪ฉันแค่อยากไปช่วยคนที่แอบบอตขังไว้ในสวนสัตว์
‪- ไฮบริด ‪- ใช่
‪แต่ที่สําคัญกว่านั้น เขาเป็นเพื่อน
‪และฉันต้องไปช่วยเขาให้ทันการ
‪ไม่อยากจะเชื่อเลย
‪ทุกอย่างที่เธอบอกฉัน เป็นเรื่องโกหก
‪ไม่ใช่
‪ไม่ใช่ทุกอย่าง
‪นายเป็นคนดีนะจอร์แดน
‪ไม่จําเป็นต้องมาเข้ากองทัพเพื่อปกป้องครอบครัว
‪เธอได้ฆ่าพ่อฉันหรือเปล่า
‪ฉันไม่รู้
‪ฉันต้องไปแล้ว
‪ฉันอยากเข้าใจว่าชนเผ่าพื้นเมืองนี้ ‪มีอายุขัยที่ยืนยาวต่อเนื่องอย่างไร
‪หมอสิงห์!
‪- เราต้องไปแล้ว หมอสิงห์ ‪- เพราะอาหารการกินไหม
‪- เราได้เก็บตัวอย่างน้ํา... ‪- หมอ
‪- พืชพรรณ และสัตว์... ‪- หมอต้องไปกับผม
‪- อุตส่าห์มั่นใจแล้วเชียว ‪- ซึ่งจะได้เห็นในบทความวิจัย
‪ว่าไงนะ
‪ยารักษา
‪มันล้มเหลว
‪เออ เราถูกโจมตี ต้องรีบหนีแล้ว
‪ไม่ได้ เรื่องนี้สําคัญกว่า!
‪ผมแค่ต้องหาจุดเชื่อมโยงที่หายไป ‪ชิ้นส่วนที่เหมาะเจาะ
‪ดีเอ็นเอที่ใช่
‪ภรรยาคุณสําคัญกว่า
‪ผมจะพาคุณกับรานีไปที่ปลอดภัย
‪- ตกลงนะ ‪- ใช่ แน่นอน
‪- รานี ได้ โอเค ‪- ใช่
‪แน่นอน แล้วงานวิจัยผมล่ะ
‪เดี๋ยวมีคนกลับมาเอาให้
‪ฉันจะไปตามหา...
‪พวกเขาอยู่ที่ไหน
‪ไม่รู้ หนีไปแล้ว
‪แต่ฉันจะหามันให้เจอ
‪แล้วพอจับได้นะ...
‪ฉันจะทําให้มันตกนรกทั้งเป็น
‪เดี๋ยวนะ
‪แกนี่เอง
‪ก็ใช่น่ะสิวะ
‪ได้แล้วเจพพ์ คุณเป็นอิสระ
‪ฉันคิดถึงนายนะ
‪- ผมคิดถึงมากกว่าอีก ‪- อืม
‪เอ้อ มีของมาให้ด้วย
‪สภาพไม่ค่อยดีเท่าไรแล้ว ‪แต่ฉันไม่อยากให้นายทิ้งมันไว้
‪ขอบคุณนะเจพพ์
‪ทีนี้พร้อมหนีออกไปหรือยัง
‪พร้อม แต่ต้องไปหาเพื่อนๆ ก่อน ‪เราหนีออกมาจากกรงขังด้วยกัน
‪ทุกคนมุ่งหน้าไปทางประตูใต้ จะไปเจอกันที่นั่น
‪พวกเขาไม่เป็นไรแล้ว แม่จะมาช่วย
‪งั้นพวกเราจะหนีไปด้วยกัน
‪กัส เราไม่มีเวลาแล้วนะ
‪เราต้องไปแล้ว
‪ตอนนี้มีแค่เราสองคน
‪ผมไม่ทิ้งพวกเขาหรอกนะพี่เบิ้ม
‪คุณก็ด้วย
‪ก็ได้ จอมเขมือบของหวาน
‪ไปหาเพื่อนๆ ของนายกันเถอะ
‪- ไปเร็ว ไป ‪- ไป
‪- ประตูนั้นเหรอ ‪- ไปกันเถอะ
‪มันมาทางนี้
‪เวนดี้ เราต้องออกไปทางอื่น
‪มันไม่มีทางอื่นแล้ว
‪งั้นเราเอาไงดีล่ะ
‪ฉันไม่รู้
‪เธอทําอะไรน่ะ
‪ฉันดึงทุกคนขึ้นไปก็ได้นี่
‪จับแน่นๆ นะ
‪แล้วกัสล่ะ
‪ฉันไปหากัสเอง นายดูแลคนอื่นๆ นะ
‪โอเค เจอกันที่ทางออก
‪เร็วเข้าพวกเรา
‪พร้อมนะ
‪โอเค
‪มีเรื่องอะไร
‪เก็บของจําเป็นมาให้หมด คุณต้องไปแล้ว
‪พูดเรื่องอะไรของคุณ
‪อยากหนีไม่ใช่เหรอ
‪ตอนนี้มีโอกาสแล้ว
‪จอห์นนี่
‪ผมดีใจมากนะที่ได้รู้จักคุณ
‪มีความหมายมาก
‪การได้ช่วยคุณหนีถือว่ายังน้อยไป
‪ข้างนอกเขาเปิดศึกกันอยู่ ‪เราจะหนีไปอยู่ที่ไหนได้
‪ที่ไหนก็ดีกว่าที่นี่ละกัน
‪ไปด้วยกันสิ
‪เถอะนะ นี่ก็โอกาสหนีของคุณเหมือนกัน
‪พี่ต้องการผม
‪อดิ นี่คือวันที่เรารอคอย ‪ในที่สุดก็จะได้ออกไปจากที่บัดซบนี่แล้ว
‪แล้วงานวิจัยผมล่ะ ยารักษาล่ะ
‪อดิ
‪เราไม่มีเซรุ่ม ไม่มียาบรรเทา
‪อดิ ฉันไม่สนเรื่องนั้นแล้ว ไม่สนแล้ว
‪ขอแค่มีคุณ
‪รานี ถ้าหนีไปตอนนี้ ‪เราจะมีเวลาด้วยกันไม่ถึงเดือน แต่ถ้าอยู่ต่อ
‪ผมก็หาทางพยุงชีวิตคุณไว้ได้
‪อดิ นี่มันไม่ใช่ชีวิต
‪เราวิ่งหนีชะตากรรมมานานเก้าปี ฉันเหนื่อยแล้ว
‪ฉันแค่อยากให้เราได้อยู่ด้วยกันอย่างเป็นอิสระ
‪การ์กอยล์
‪ไปค่ะ
‪- จับตาดูท้องฟ้าไว้ ‪- เริ่มงาน
‪ลุยกันเลย
‪ไอ้คุณอีเดน
‪ขอยอมรับเลยว่าดูเบาแกเกินไป
‪ท่านนายพล
‪เราพร้อมแล้ว
‪มองเห็นเป้าหมายแล้ว
‪รอก่อน
‪ยิง!
‪เริ่มชุลมุนกันได้เลย
‪- เราเจ๊ากันแล้วนะ ‪- ไม่ได้ขอให้ช่วย
‪สภาพเหมือนต้องช่วย
‪ตามฉันมาทําไม
‪ก็เราจะไปสวนสัตว์เดียวกัน ลืมหรือไง
‪คิดว่าฉันอยากเผาผีกับเธอ ‪หลังจากเธอทําแบบนั้นเหรอ
‪ทํามาพูด
‪ฉันไม่ได้ไปเป็นพวกลาสต์เมนละกัน
‪ใช่
‪เธอมัวแต่แทงข้างหลังฉัน ‪ต่อหน้าทุกคนที่สําคัญกับฉัน
‪เธอพูดถูก
‪ขอโทษนะ
‪ว่าแต่ทําไมถึงแคร์เขามากขนาดนั้นล่ะ
‪กัสน่ะ
‪เพราะฉันชอบช่วยไฮบริด
‪ไม่ใช่
‪รอบนี้ไม่เหมือนกัน
‪แม่เขายังไม่ตาย ไทเกอร์
‪ฉันได้คุยแล้ว
‪เขาขอให้เอานี่ไปให้กัส
‪ก็ยังไม่ตอบคําถามฉันอยู่ดี
‪ไม่เข้าใจหรือไง
‪กัสเขาตามหาแม่
‪พวกเขาควรได้อยู่ด้วยกัน
‪แล้วถ้าฉันช่วยเขาได้
‪งั้นชีวิตนี้ฉันอาจได้ทําความดีบ้างซะที
‪โอ๊ยตาย ชอบธรรมแบบโคตรปลอม
‪แน่จริงพูดอีกที
‪โอเค
‪เข้าใจแล้วว่ายังไง
‪พูดอะไรของเธอ
‪นี่มันไม่เกี่ยวกับกัส
‪นี่เป็นเรื่องน้องสาวเธอ
‪เธอคิดว่าถ้าพากัสไปเจอแม่
‪งั้นเธอก็อาจมีโอกาสหาเวนดี้เจอซะที
‪งั้นก็ได้
‪ไป
‪บอกแล้วไง...
‪หุบปากแล้วให้ฉันทําสิ่งที่ถูกต้องเถอะ ขอร้อง
‪แค่เราสองคนแล้วสินะ
‪ไม่ใช่แค่เราสองคน
‪โพนี่
‪ไรโน
‪กับคนอื่นทั้งหมด
‪- หมายถึง... ‪- ใช่แล้ว
‪ออกคําสั่งสิ
‪เวนดี้
‪ฟินน์ เวนดี้
‪(สวนสัตว์)
‪(วงศ์กิ้งก่า กึ่งมนุษย์ ‪CH 1261-2)
‪รอย
‪(ดูดไขสันหลัง ‪ถ่ายสเต็มเซลล์)
‪- เอิร์ล เตรียมพร้อมนะ เราจะดึงนายขึ้นมา ‪- โอเค
‪เฮ้ย!
‪หยุดนะ
‪อย่าให้ต้องใช้ไม้แข็ง
‪แต่เราดันชอบไม้แข็งนี่น่ะสิ
‪แก
‪ไอ้คนทรยศ
‪หรือต้องให้เรียกว่า
‪ไอ้นักจับไฮบริดดีล่ะ
‪ห้ามใครมาเรียกฉันแบบนั้นอีก
‪จับพวกเด็กๆ มา
‪กัส
‪กัส นายอยู่ไหน
‪หมูน้อย
‪แม่
‪มานี่มา
‪- แม่มาแล้ว ‪- หนูรักแม่
‪- น้องๆ อยู่ไหน ปลอดภัยไหม ‪- กําลังไปที่ประตูทิศใต้
‪เราจะไปหาพวกเขากันนะ
‪ดูสิพวกนั้นทําอะไร
‪ที่นี่บ้านเรานะ
‪ที่นี่มันก็แค่อิฐกับปูน
‪บ้านคือที่ไหนก็ได้ที่เราอยู่พร้อมหน้ากัน
‪ไปกันเถอะ เร็วลูก
‪ฉันจับเอง!
‪ใช้ได้
‪ไปเร็ว ลุก
‪กัส คนนี้...
‪ใช่
‪ทุกคน นี่เจพพ์
‪เจพพ์ นี่เพื่อนผม
‪ไง
‪เอ้า รีบออกไปกันเถอะ ไป
‪เดี๋ยว เวนดี้อยู่ไหน
‪เธอกลับไปหานาย
‪พอฉันพาทุกคนไปที่ปลอดภัยแล้ว
‪จะกลับมาช่วยเวนดี้
‪ฉันสัญญา
‪ตั้งใจฟังให้ดี
‪พอนับถึงสาม เราจะวิ่งจ้ําอ้าวไปขึ้นรถบัสนะ
‪- หนึ่ง สอง สาม ไป! ‪- หนึ่ง สอง สาม
‪ทุกคนไปนั่ง
‪ขึ้นรถเร็ว
‪เร็วเข้า
‪โอเค
‪มันเข้ามาโจมตีอีกรอบแล้ว
‪เข้ามาแล้ว!
‪ฉันโดนยิง ทุกคนเกาะไว้นะ
‪เราโอเค
‪รูฟัส เบอร์ธาโดนยิง
‪ฉันเอาไม่อยู่ เราต้องถอยกลับ
‪ยังก่อน
‪ฉันมาเอารถถัง
‪เสี่ยงตายเอาเองนะไอ้บ้าดีเดือด
‪เรื่องอะไรจะกลับไปมือเปล่า
‪ท่านคะ อีกลํากําลังพุ่งมาทางเรา
‪ใส่จรวด
‪- ใส่ให้หมด ‪- เอามา
‪อย่าขยับนะไอ้สารเลว
‪ทุกคน อย่าโจมตี!
‪นั่นไงล่ะ โดนเต็มๆ!
‪ไอ้ชิบเป๋ง ลาสต์เมนโว้ย!
‪ท่านยิงมันร่วง
‪ก็ใช่น่ะสิ
‪ฉันจะสั่งให้คนไปเคลียร์สวนสัตว์
‪อีกไม่นานก็พร้อมใช้งานต่อค่ะ
‪มันทําไปเพื่ออะไร
‪เอมี่ อีเดนวางยาสวนสัตว์ทําไม
‪เพื่อล่อให้เราออกมากลางแจ้งไงคะ
‪ไม่ใช่
‪ผู้หญิงคนนั้นไม่มีวันทําร้ายพวกตัวพันทางแน่
‪งั้นทําไปทําไม
‪พลาสติก
‪ดอกไม้เป็นอุบายให้มัน...
‪ทุกคนกลับสวนสัตว์เดี๋ยวนี้!
‪ไปกันเลย
‪(เอเวอร์กรีน เราจะคงอยู่)
‪เร็วอดิ ผ่านประตูอีกแค่บานเดียวเราก็จะเป็นไท
‪อดิ เร็วสิ ใกล้ถึงทางออกแล้ว
‪กัส
‪ใช่แล้ว
‪กัส
‪เขาอยู่ตรงหน้าผมมาโดยตลอด
‪ไม่เห็นเหรอ กัสพิเศษ
‪- เขาอาจเป็นชิ้นส่วนที่หายไป ‪- ช่างมัน ตอนนี้เราหนีออกไปได้
‪ไปแน่ ผมแค่ต้องไปเอา ‪งานวิจัยของดร.มิลเลอร์ที่ห้องแล็บก่อน
‪แล้วผมจะทํายาได้
‪ทําไมไม่ยอมปล่อยวางซะที
‪รานี ทั้งหมดเนี่ย
‪ทุกอย่างที่เราต้องพบเจอ ทุกอย่างที่ผมทําลงไป
‪จะให้มันสูญเปล่าไม่ได้
‪ขอร้องล่ะอดิตยา
‪นี่ ผมจะรีบกลับมา
‪โอเค ทุกคนพร้อมนะ
‪พร้อม
‪เอาละ
‪เจ้าจิ้งจอก มาช่วยที
‪โอเค โยกไปทางซ้ายแล้วก็ขึ้นนะ
‪โอเค
‪พี่เบิ้ม ดูสิ!
‪ถามจริง
‪เปิดให้ขึ้นมา
‪แม่
‪กัส
‪หวัดดีครับแม่
‪ขอบคุณนะ
‪มากอดซิ!
‪เอาละ เกาะแน่นๆ กันนะ ไปกันเลย
‪บางช่วงเวลา ‪เราจะเก็บถนอมมันไว้ไปจนตลอดชีวิต
‪ช่วงเวลาที่ทุกอย่างมาบรรจบกัน
‪และบางช่วงเวลา
‪เราก็อยากจะลืมไปเสีย
‪ไม่!
‪(เอเวอร์กรีน)
‪รานี มันไม่เหลือแล้ว!
‪ไม่
‪แกเป็นตัวอะไรวะ
‪ผมบ็อบบี้
‪นี่บ็อบบี้
‪คงไม่บังเอิญรู้หรอกใช่ไหม ‪ว่าพวกมันเก็บรถถังไว้ที่ไหน
‪อาฮะ
‪รู้
‪งั้นโอเคเลย
‪ศึกนี้ยังไม่จบ
‪ไป!
‪ป้ายต่อไป เยลโลว์สโตน!
‪เยลโลว์สโตน!
‪คําบรรยายโดย นันทวัน ริดเดล