Nie rozumiem.
Mamy dość jaj, by wyżywić mały kontynent,
a w żadnym nie umiemy nic wyhodować?
Innowacje wymagają czasu, Gillian.
Powtórzę to zarządowi, gdy utną nam fundusze.
Zbadanie jednej próbki lodu potrwa miesiące.
W tym tempie nie dotrwamy do badań klinicznych.
Nie znamy takiego materiału genetycznego.
Przy takich badaniach nie ma miejsca na pośpiech.
- Dlaczego? - Wystarczy jedna niewłaściwa nić DNA.
Tylko jedna.
Jeśli coś takiego namnożymy, może rozpętać się piekło.
Co jest?
Wszystko gra?
To niezapłodnione jajo.
Słyszę bicie serca.
Co?
Chyba nie utną nam funduszy.
Nie opowiedziałam ci swojej historii o Grateful Dead, Richardzie.
Rodzice słuchali Jerry’ego, gdy mnie poczęli.
Badania wykazały pozytywny wpływ muzyki na rozwój płodu in vitro.
Wiem, że brzmi to głupio,
ale czułam się odpowiedzialna za to stworzenie.
Na dobre...
i na złe.
ZAGROŻENIE BIOLOGICZNE
Nigdy nie sądziłam, że będę matką,
ale życie lubi nas zaskakiwać.
Tędy.
Chodź.
Musisz zabrać Gusa.
Nie dam rady.
Jestem nikim.
Ciebie nie będą szukać. Gus będzie bezpieczny.
Będziesz bezpieczny.
Nie znam się na dzieciach.
A ja - na ratowaniu świata.
Znajdę was. Idź już.
„Znajdę was”.
To moje ostatnie słowa do ciebie.
Codziennie słyszę je w swojej głowie.
Bez końca.
Są jak bicie serca.
Co tu się stało?
Spytaj mamę.
To był jej pomysł.
Droga jest zablokowana. Nie przejedziemy.
- Co robimy? - Niech pomyślę.
- Co to za dźwięk? - Wielkoludzie!
- Skąd ten hałas? - Jepp?
Co to jest?
Kryjcie się.
Na ziemię!
- Jepperd! - Wycofaj!
Kryjcie się! Szlag!
Co robimy?
- W lewo. - Nie umiem.
Szybko!
Odsuńcie się od okien!
Co to?
Armia Zwierząt.
Niedźwiedź.
Brońmy autobusu!
Na ziemię!
Co oni robią?
Ukryjcie się tutaj!
Uwaga!
Droga wolna!
Co się dzieje?
Kto to?
Bobby wraca.
Bobby!
Chodź do nas!
Idź.
Osłaniamy was.
Hej.
Idź.
Obiecaj mi jedno.
Co?
Że ich wykończysz.
Raz na zawsze.
Wykończymy Ostatnich Ludzi!
Niech żyją zwierzęta!
Opiekuj się nim.
To odlotowy maluch.
Bobby!
ŁASUCH
OBSŁUGA
Cholera.
Odbierz.
Co?
Słyszałaś?
- To zły moment, Judy. - Rozpętało się piekło.
Nasze mikroorganizmy chyba się wydostały.
Dlatego zajął się tym rząd.
Chcą wszystko zniszczyć.
- Co z...? - Gusem?
- Znalazłaś go? - Tak.
- Nic mu nie jest. - Dzięki Bogu.
Mówiłam im, że sama niezbyt wiem, nad czym pracujemy.
Gillian wiele przed nami ukrywała.
Jaki jest plan awaryjny?
Wydaje mi się, że go nie ma.
A jeśli to koniec?
Wtedy jest już za późno.
Co mam robić?
Jechać do ciebie?
Ptaszyno?
Ptaszyno!
Gdzie jesteś?
Tutaj.
Co mam robić?
Pakuj się.
Już czas, dr Miller.
Puszczaj!
Nie!
- Dołączyłaś do Ostatnich Ludzi? - Jako szpieg. Szukałam cię.
- A mnie nie dawałaś żyć. - To nie to samo.
Cieszę się, że żyjecie.
Trafiłam do samolotu. Widziałam tam krew.
Nie znalazłaś ciała. Długo mnie szukałaś?
Tak długo jak ty mnie.
Przysięgam, że miałem cię szukać po Gusie.
Ja ciebie też. Przysięgam.
Dobrze, że tu jesteś.
Jakim cudem przeżyłeś?
Dzięki tej kobiecie z tyłu.
- Kto to? - Prowadziła Ostoję.
To ich mama.
Gus, dowiedziałam się czegoś.
O Ptaszynie.
Czego?
- Gadałam z nią. - Zaraz.
- Co? - Znalazłam jej telefon.
- Gdzie jest? - Nie powiedziała.
- Jest cała? Co mówiła? - Cóż...
- Pytała o mnie? - Tak. Prosiła, żebym dała ci to.
Powiedziałam jej, że jesteś super.
Bardzo się ucieszyła.
I zdziwiła, że dotarłeś do jej domu.
Wzięłam to dla ciebie.
Co to?
To kaseta.
Coś jak płyta CD czy tam album.
Chyba są na niej zdjęcia.
Nie masz pojęcia, co to jest. Na kasecie jest muzyka.
Takie coś, do czego się tańczy.
Potrzebny jest magnetofon.
Panie Wielkoludzie, mama prosi o postój.
Wendy, to...
Wiem, kto to.
Ty jesteś Niedźwiedź.
Gus mówił nam o tobie.
Cześć, Wendy.
Cześć.
Naprawdę mam na imię Becky.
Serio?
Miło mi, Becky.
Mnie też.
Dobra, robimy postój.
Wiecie, co to jest?
Przerwa na siku.
I tyle.
Pięć minut.
Potem chcę widzieć wasze tyłki i ogony w autobusie.
Inaczej was zostawię.
Nie żartuję.
To jeszcze nie koniec.
Gotowi?
Liczę do trzech. Raz...
Ale...
Idź.
Pięć minut!
Ktoś ich widzi?
Ten kanał nie jest czysty, barany!
Jak idzie?
Otoczyliśmy zoo.
Jest dobrze.
Będę spokojniejszy, gdy załatwią sprawę.
Bez tego nie będziemy bezpieczni.
Kim ona jest?
Długo by gadać.
Kocha te dzieciaki nad życie.
Wiele przeszła, by je odzyskać.
Tej już nigdy nie spuści z oka.
Chodźcie.
Jesteście ostatni.
Ruchy.
Dzieci już wsiadły.
Ruszajmy.
Może dojedziemy do chatki przed świtem.
Musimy oddalić się od zoo.
Idź.
Zaraz przyjdę.
Wiem, że jesteś zła i mi nie wybaczysz,
ale musimy jechać.
Abbot wciąż się trzyma.
Uratowałeś moje dzieci.
Wybaczam ci.
- Posłuchaj... - Stój.
Przepraszam, ale...
Nie zbliżaj się.
Zaraz.
Jesteś...
Jak?
Zastanawiam się, odkąd opuściliśmy Ostoję.
Abbot ma lek. Powiadomimy Armię Zwierząt.
Ja go mam.
Zabrałam go z zoo.
Przez to zabili mi syna. Nie wezmę go.
- Aimee... - Wykluczone.
To był Roy. Miał osiem lat.
Uwielbiał piłkę nożną.
Tylko to mi zostało.
Co mówiłaś dzieciom?
- Na razie nic. - Powinny wiedzieć.
Przeżyły piekło.
Niech to będzie ostatnia wspólna wycieczka.
Zasłużyły.
Powiedz, czego ci potrzeba.
Dowieź dzieci do tej chatki.
Zadbam o to, by były bezpieczne.
Pomożesz mi?
Tak.
„Znajdę was”.
Mówiłam poważnie.
Nie od razu to zrozumiałam, ale los połączył nas nie bez powodu.
Nie bez powodu nasze drogi się skrzyżowały.
I nie bez powodu moja była trochę dłuższa.
PARK NARODOWY YELLOWSTONE
Yellowstone!
Witaj w domu.
Chodźcie za mną.
Ostatni na miejscu to śmierdziel.
Co?
- Wydawała mi się większa. - Jest super.
- Naprawdę? - Tak.
Udało ci się.
Trafiliśmy tu.
To nam się udało.
Tu jest ogródek.
Źle, że go podpaliłem.
- Co? - Miałem zły dzień.
Jest tu jakieś prawdziwe jedzenie? Earl chciał zjeść szyszkę.
Czy to...?
Ziemniaki.
Koniec z karmą.
Mamo, są tu kredki?
Możemy zbudować domek na drzewie? Proszę!
Pobawmy się!
Chcemy bawić się z tobą.
Chętnie, ale mamy na dziś dużo pracy.
Kto chce zagrać w grę?
Ja!
Chodźcie!
Dobrze.
Kto nabierze najwięcej wody ze strumienia i przyniesie ją tutaj?
Do biegu,
gotowi,
start!
Jepp ci powiedział?
Jesteś idolką moich dzieci.
Zrobiliście wrażenie na tych motocyklach.
Słuchają cię.
Chcesz odpocząć?
Spróbuję je zmęczyć.
Tak, dziękuję.
Puśćcie mnie.
Kto jest najsilniejszy?
Ja!
Kto przyniesie najwięcej drewna na ognisko?
Opowiem wam o Armii Zwierząt.
Do biegu,
gotowi, start!
Miło być w domu?
Tak.
Teraz jest tu nawet lepiej.
Mam tu przyjaciół.
Są też Becky i Aimee.
I ty. Czego chcieć więcej?
Możesz usiąść w fotelu Pubby. Zgodziłby się.
Tak.
Wygodnie.
Martwisz się.
Jest bezpiecznie?
Tym niech się zajmą dorośli.
Jepp, jesteśmy bezpieczni?
Bezpieczniejsi niż wczoraj.
To jego rzeczy.
Były dla niego ważne.
Może dla niej też.
Nie wiem.
I może się nie dowiem.
Albo...
jednak się dowiesz.
ODTWARZANIE
Cześć, Richardzie.
Pamiętasz mnie?
Jestem ci winna wyjaśnienia.
Pożegnałam cię słowami „Znajdę was”.
Koniec świata zmienił moje plany.
Czasem pandemie wywołują nietoperze.
Tę wywołała pycha.
Gillian.
Co ci się stało?
To efekt uboczny panującej grypy.
Pewnie słyszałaś.
Rozprzestrzenia się niezwykle szybko.
Do końca tygodnia zapanuje chaos.
Ale ja tego raczej nie dożyję.
Skąd wiesz?
Jestem pacjentką zero.
Wstrzyknęłaś to sobie?
Mogliśmy zrewolucjonizować medycynę.
Nie doszłoby do badań na ludziach,
a ty byłaś zafascynowana własnym odkryciem.
Gdzie on jest?
To tylko dziecko.
Nie zabrali nam nagrań z monitoringu.
Po prostu oddałaś największe odkrycie współczesnej nauki.
Mów, gdzie są, zanim będzie za późno.
- Nie wiem. - Ale się domyślasz.
Tylko w dwóch jajach zdołaliśmy coś wyhodować.
W jednym to, co mnie zaraziło,
a w drugim genetyczny unikat serii pierwszej.
On nie jest lekarstwem.
Musimy to sprawdzić.
Kończy mi się czas.
Mam ci pomóc?
To powiedz mi wszystko.
Dlaczego Alaska?
MAPA BIEGUNA PÓŁNOCNEGO
Z jego powodu.
Kapitan James Thacker był moim pradziadkiem.
Chorował na dystrofię mięśniową,
tak jak cała jego rodzina.
Także ja.
Popłynął na Alaskę w poszukiwaniu źródła młodości.
Wierzył, że zdoła go wyleczyć.
Słuch o jego wyprawie zaginął.
Szukałaś go.
Chyba otworzyliśmy puszkę Pandory.
I to my musimy ją zamknąć.
Ja i ty.
Chłopiec to nasza jedyna szansa.
Posłuchaj.
Nie zaznacie spokojnego życia.
Będą go szukać bez wytchnienia.
W końcu doprowadzisz ich do niego.
Powiedz mi, gdzie on jest.
Dla jego dobra.
I dla twojego.
Masz rację.
Chyba wiem, dokąd pojechali.
Ale sama go tu przyprowadzę.
Nie mieszaj w to Richarda.
Nie ma z tym nic wspólnego.
Jasne?
To dobry wybór.
Dla mnie.
Dla niego.
Zapewne dla całego świata.
„Znajdę was”.
To moje ostatnie słowa do ciebie.
Codziennie słyszę je w swojej głowie.
Bez końca.
Są jak bicie serca.
Zdecydowanie jestem ci winna wyjaśnienia.
Nawet jeśli do ciebie nie trafią.
POJECHAŁAM SZUKAĆ GUSA. UWAŻAJ NA SIEBIE - P.
PS WZIĘŁAM TWOJE AUTO. MOJE KOJARZĄ, PRZEPRASZAM.
Nigdy nie zaczęłam was szukać.
Póki będę w pobliżu, Gus ani ty nie będziecie bezpieczni.
Jestem matką Gusa,
lecz jeśli ma być bezpieczny,
nie mogę go szukać.
Wszyscy dokonujemy poświęceń.
Nie zawsze na to zasłużyliśmy.
Ale Gus zasługuje na życie.
Ty także.
Choćby miało to być życie beze mnie.
Wciąż nie znam się na ratowaniu świata.
Ale wiem, gdzie szukać.
Na Alasce.
To ja muszę to zakończyć.
Cieszcie się życiem.
Dla mnie.
Żyjcie tak normalnie, jak się da.
Chroń go.
Bądź mu tatą.
Wiem, że się sprawdzisz.
Jeśli wrócisz, mnie już tu nie będzie.
Niech ta taśma wyjaśni ci, czemu was nie szukałam.
Może zrozumiesz.
Trzymajcie się.
Bierzcie wejście od północy, ja i Kucyk południowe.
Odbiór.
Tu Kodiak 16, odbiór.
Jestem.
Co tak długo?
Osaczyliśmy ich w zoo.
Czekamy na Abbota, żeby go załatwić.
Brzmi wspaniale.
Jak bycie niańką?
Znalazłam ją.
Znalazłam Wendy.
Że co?
To ona. Wiek też się zgadza.
Wkręcasz mnie?
Mnie też trudno w to uwierzyć.
Co ona na to?
Nie wiem.
Nie mówiłam jej.
To na co czekasz?
To skomplikowane.
Jestem dla niej kimś obcym.
Ma tu kochającą rodzinę i matkę, która...
To zły moment.
To tylko dziecko. W ogóle mnie nie zna.
Nie wymyślaj i jej powiedz.
Jak?
- Nie pamiętam, jak to jest mieć siostrę. - Bzdury.
Masz mnie.
Wiele przeszłyśmy, więc nie trać więcej czasu.
Dobrze.
Pokocha cię.
Mnie też.
Nauczę ją przeklinać i razem dorwiemy Ostatnich Ludzi.
Jeśli jacyś ocaleją.
Znajdź nas.
Jedź wzdłuż torów do starego kamieniołomu.
Przez rzekę i rumiankową łąkę, gdzie patrzyłyśmy w gwiazdy.
Później pod górę i do ogrodzenia.
Tam jesteśmy.
Chętnie ją poznam.
Moje uszanowanie.
Mówiłyście coś o rumiankowej łące?
Co rysujesz?
Jak myślisz?
Rety.
Masz talent.
Dzięki. Mama też tak mówi.
Naprawdę wyprułaś serce żołnierzowi, żeby uratować Gusa?
Tak mówił?
Ale super.
- Nie cierpię Ostatnich Ludzi. - To nas łączy.
Wiesz, co jeszcze?
Obie przyjaźnimy się z Gusem.
Dobrze dobieramy kumpli.
Co jeszcze?
Nie wiem.
Nie znam cię za dobrze,
ale chętnie poznam.
Wiem coś...
w co nie uwierzysz.
Powiedzieć ci?
Świnko.
Przepraszam.
Nic nie szkodzi.
Cześć, mała.
Chcesz się przejść przed zachodem słońca?
Zawołam resztę.
Nie, na razie tylko we dwie.
Musimy porozmawiać.
Przepraszam.
Niedługo wrócę.
Będę czekać.
Co mówiła?
Wiesz, gdzie jest Alaska?
Daleko stąd, a co?
Tam pojechała.
To na północy.
Jak daleko? Ile nocy?
- Co cię śmieszy? - Ty, Łasuchu.
Świat jest większy, niż myślisz.
Znacznie większy.
Na Alaskę nie dojdziemy ani nie pojedziemy pociągiem.
Potrzeba samolotu, łodzi, może psów husky.
I kurtek, bo jest tam zimno.
Jej się udało.
Pojechała tam sama.
Bardzo daleko od domu. Nawet dalej niż ja.
A jeśli jest tam sama i marznie?
Może nie ma jej kto pomóc.
To twarda kobieta.
Skoro tam pojechała, to miała powód.
Chciała uratować świat.
I zapewnić mi bezpieczeństwo.
Nie chciałaby, żebyś się o nią martwił.
Umie o siebie zadbać.
Uwaga, szukam!
Wolałaby, żebyś się pobawił z kolegami.
Idź.
Odwalaj swoje jelenie bzdury.
Tutaj, Gus!
Dzieci będą nas potrzebować.
Mnie i ciebie.
Wiem.
Kiedyś świat będzie bezpieczny.
Obiecajcie, że wtedy go zobaczycie.
Bo świat należy do was.
Obiecuję.
Tak zrobimy.
Jeśli się pokłócicie, to potem się pogódźcie.
Nigdy nie idźcie spać pokłóceni.
Dobrze.
Nawet jeśli to wiecie,
codziennie mówcie: „Kocham cię”.
Wiele razy.
Kocham cię.
Bardzo, bardzo cię kocham.
Kocham cię, mamo.
Kocham cię na zawsze.
Nie umiem żegnać się z ludźmi.
Jeśli nadal słuchasz, to jeszcze jedno.
Gdybym mogła to powtórzyć...
Bar „U Sala”,
gorąca czekolada,
Gus...
Zrobiłabym to bez wahania.
I jeszcze raz.
I kolejny.
W mgnieniu oka.
Dokąd chcesz lecieć?
Na Alaskę.
Gus?
Gus!
Łasuchu!
Proszę, wracaj!
Tu jestem.
Martwiłeś się?
Przepraszam.
Nie.
Może trochę.
Sądziłem, że znowu znikniesz beze mnie.
Już tak nie zrobię.
Spójrz w niebo.
Czemu tak wygląda?
To zorza polarna.
Nie powinniśmy jej tu widzieć.
Za daleko na południe.
Gdzie normalnie ją widać?
Tam, gdzie jest zimno.
Na Alasce?
Jepp?
Ktoś jedzie.
Też to słyszę.
Chodźcie.
Tygrys!
Abbot jedzie.
Uciekajcie!
Następny przystanek: Yellowstone!
Zakończmy to.
Napisy: Przemysław Żbikowski