‪ฉันไม่เข้าใจ
‪นี่คุณกําลังบอกว่าเรามีไข่ ‪มากพอที่จะเลี้ยงคนได้ทั้งทวีปเล็กๆ
‪แต่กลับไม่สามารถ ‪เพาะเลี้ยงจุลินทรีย์ที่อยู่รอดได้เลยเหรอ
‪นวัตกรรมใหม่มันต้องใช้เวลา จิลเลียน
‪จะเอาคํานั้นไปบอกคณะกรรมการ ‪ตอนพวกเขาตัดงบเราละกันนะ
‪มันต้องใช้เวลาหลายเดือน ‪กว่าจะกรองน้ําแข็งได้หมดสักก้อน
‪ทํางานช้าแบบนี้ มีหวังไม่รอด ‪ไปทําการทดลองทางคลินิกด้วยซ้ํา
‪ผมไม่...
‪เราไม่เคยเห็นสารพันธุกรรมพวกนี้มาก่อนด้วยซ้ํา
‪เราจะมาเร่งการค้นคว้าแบบนี้ไม่ได้
‪- ไม่งั้น... ‪- ไม่งั้นทําไม
‪ถ้าผิดไปสายเดียว ไม่ว่าจะยีนอะไรก็ตาม
‪แค่นั้นก็หายนะแล้ว
‪ถ้าเพาะเชื้อนั้นขึ้นมา...
‪เตรียมตัวนรกแตกได้เลย
‪นี่มัน...
‪ทุกอย่างเรียบร้อยไหม
‪ไข่ที่ไม่เคยปฏิสนธิ...
‪มันมีชีพจร
‪เฮ้ย
‪ตอนนี้เงินทุนเราน่าจะรอดแล้ว
‪ฉันไม่เคยมีโอกาสได้เล่าเรื่อง ‪วงเกรตฟูลเดดเรื่องโปรดให้คุณฟังเลย ริชาร์ด
‪พ่อทําแม่ตั้งครรภ์ตอนกําลังฟังเพลงของเจอร์รี่
‪มีวิจัยที่บอกว่าเสียงดนตรีมีประโยชน์ ‪ต่อพัฒนาการเด็กหลอดแก้ว
‪ฉันรู้ว่ามันฟังดูไร้สาระ แต่...
‪ฉันรู้สึกต้องรับผิดชอบหัวใจดวงนั้น
‪ไม่ว่าจะดี...
‪หรือร้ายก็เถอะ
‪(สารอันตรายทางชีวภาพ)
‪ฉันไม่เคยคิดเลยว่าฉันจะได้มีวันเป็นแม่ใคร แต่...
‪ชีวิตหาทางทําให้เราประหลาดใจเรื่อย
‪ทางนี้
‪มาสิ ต้องออกทางนี้
‪คุณต้องเอากัสไปเดี๋ยวนี้
‪แต่ผมทําไม่ได้
‪ผมไม่ใช่คนสําคัญ
‪พวกเขาจะไม่ไปตามล่าหาคุณ ‪กัสจะปลอดภัยถ้าอยู่กับคุณ
‪หนูจะปลอดภัยนะ
‪ผมไม่รู้อะไรเรื่องเลี้ยงเด็กเลย
‪ฉันก็ไม่รู้อะไรเรื่องการกอบกู้โลกเหมือนกัน
‪แล้วฉันจะไปหานะ ไปสิ
‪หนีไป
‪ในนี้ หยุด
‪"จะไปหา"
‪สามคําสุดท้ายที่พูดออกไป
‪แต่ไม่มีวันไหนที่ฉันไม่คิดถึงมัน
‪ซ้ําแล้วซ้ําเล่า
‪เหมือนเสียงหัวใจเต้น
‪โห ที่นี่โดนอะไรเหรอ
‪ไปถามแม่หลังรถนู่นไอ้หนู
‪เขาเป็นคนต้นคิด
‪- เฮ้ย ‪- เจพพ์ ถนนถูกขวางไว้
‪เราออกไปไม่ได้
‪- ทําไงดี ‪- ไม่รู้ ขอคิดดูก่อน
‪- เสียงอะไรน่ะ ‪- พี่เบิ้ม
‪- เสียงมาจากทางไหน ‪- เจพพ์
‪มันคืออะไร
‪ทุกคนหมอบ
‪เด็กๆ หมอบจ้ะ
‪- เจพเพิร์ด! ‪- ถอยหลัง พี่เบิ้ม
‪บอกให้หมอบไง โอ๊ย ให้ตาย
‪- เราทําไงดี ‪- ก้มลงไป
‪- โยกไปทางซ้าย ‪- มันไม่ไป
‪เร็วเข้าสิ!
‪อย่าไปอยู่ใกล้หน้าต่าง เด็กๆ
‪อะไรกันเนี่ย
‪กองทัพสัตว์!
‪แบร์
‪เราจะสู้สุดชีวิตเพื่อรถบัสคันนี้!
‪ไชโย!
‪- ระวัง หมอบลงไป ‪- ก้มสิ
‪มันจะทําอะไร
‪ซ่อนเร็ว หลบข้างหลังตรงนี้
‪ระวังนะ
‪พี่เบิ้ม ทางสะดวกแล้ว
‪เกิดอะไรขึ้น
‪เขาเป็นใคร
‪บ็อบบี้กลับมาแล้ว
‪บ็อบบี้!
‪บ็อบบี้ เข้ามานี่เลย!
‪ไปสิ
‪เราเฝ้าทางนี้ให้เอง
‪นี่
‪ไปสิ
‪รับปากอะไรอย่างสิ
‪อะไรล่ะ
‪จัดการมันให้หมดทุกคน
‪สิ้นซากแน่
‪เราจะจัดการพวกลาสต์เมนให้สิ้นซากวันนี้
‪เหล่าสัตว์จงเจริญ!
‪ดูแลน้องดีๆ นะ
‪น้องโคตรเก๋าเลย
‪บ็อบบี้
‪โธ่ บ็อบบี้
‪(ฟอร์ตสมิธ ศูนย์วิจัยทางวิทยาศาสตร์)
‪(ห้องซ่อมบํารุง)
‪บ้าเอ๊ย
‪รับสายสิ
‪อะไร
‪ได้ข่าวหรือยัง
‪ตอนนี้ไม่สะดวกเลยจูดี้
‪นรกแตกแล้ว
‪จุลินทรีย์ที่เราวิจัยมันต้องหลุดออกมาแน่ๆ เลย
‪รัฐบาลถึงบุกเข้าไป
‪พวกเขาจะทําลายทุกอย่างทิ้ง
‪- แล้ว... ‪- กัส
‪เจอเขาหรือยัง
‪เจอ
‪เขาไม่เป็นอะไร
‪ขอบคุณสวรรค์
‪บอกพวกทหารไปสิ ‪ว่าเราไม่รู้งานครึ่งนึงที่เราทําด้วยซ้ํา
‪ยังไงจิลเลียนก็มีความลับเยอะอยู่แล้ว
‪แล้วแผนฉุกเฉินกรณีนี้ต้องทําไง
‪รู้สึกว่าจะไม่มีแผนฉุกเฉินน่ะสิ
‪ถ้านี่ล่ะ ถ้าเกิด...
‪ถ้าเกิดว่านี่คือจุดจบล่ะ
‪(ริชาร์ด ฟ็อกซ์)
‪งั้นมันก็สายเกินไปแล้ว
‪ฉันต้องทําไง คือว่า...
‪ต้องไปที่บ้านเธอไหม
‪เบอร์ดี้
‪(เยลโลว์สโตน)
‪เบอร์ดี้
‪เบอร์ดี้ เธออยู่ไหน
‪ยังอยู่
‪ฉันต้องทํายังไง
‪เริ่มเก็บของซะ
‪หมดเวลา ดร.มิลเลอร์
‪ปล่อยฉันนะ!
‪ไม่!
‪อย่า
‪เหลือเชื่อเลยว่าพี่ไปเข้าพวกลาสต์เมน
‪เป็นสายลับ เข้าไปหานายไง
‪แล้วมาด่าฉันไว้ตั้งเยอะ
‪มันเหมือนกันซะที่ไหน
‪ยังอยู่ทั้งคู่ก็ดีใจละ
‪ฉันตามคุณไปถึงเครื่องบิน
‪เห็นเลือด
‪ตอนที่เห็นว่าไม่มีศพ ‪เธอตามหาฉันนานแค่ไหนล่ะ
‪ดูเหมือนจะนานพอๆ กับที่คุณตามหาฉันแหละ
‪เธอเป็นคนต่อไปหลังเจอกัส สาบาน
‪เหมือนกัน สาบาน
‪ฉันดีใจที่เธอหาเราเจอ
‪แล้วรอดมาได้ไงเนี่ย
‪คงไม่รอดแล้วถ้าผู้หญิงหลังรถไม่มาช่วยไว้
‪ใครเหรอ
‪คนดูแลเขตพิทักษ์
‪แม่ของทุกคน
‪กัส ฉันมีอะไรจะบอก
‪เกี่ยวกับเบอร์ดี้
‪อะไรเหรอ
‪- ฉันได้คุยแล้ว ‪- เดี๋ยว
‪- ไงนะ ‪- ฉันเจอโทรศัพท์ในห้องใต้หลังคา...
‪- แม่อยู่ไหน ‪- ไม่รู้ เขาไม่ยอมบอก
‪- ทําไมล่ะ แม่เป็นไรไหม พูดว่าไง ‪- ก็...
‪- แม่ถามถึงผมไหม ‪- ถาม
‪แล้วแม่วานเอาของมาให้ด้วย
‪(เจอร์รี่ การ์เซีย - เดวิด กริสแมน ‪เชดี้โกรฟ)
‪ฉันบอกไปว่านายเป็นเด็กที่เจ๋งเป้ง
‪เขาตื่นเต้นอยากฟังเรื่องนายมาก
‪แล้วก็ที่นายเดินทางไปถึงที่บ้าน
‪ฉันเก็บภาพนั้นมาให้นายด้วย
‪คืออะไรเหรอ
‪มันเรียกว่าตลับเทป
‪เหมือนซีดีแหละ
‪หรืออัลบั้ม
‪ในนั้นมีรูปมั้ง...
‪ไม่รู้จักเทปสิท่า มันไว้เล่นดนตรี
‪ที่ไว้ฟังแล้วเต้นไง
‪ไม่ใช่ มันต้องใช้เครื่องเล่นเทป
‪ขอโทษทีค่ะคุณพี่เบิ้ม แม่บอกให้จอด
‪เวนดี้ นี่คือ...
‪รู้แล้วว่าใคร
‪พี่ชื่อแบร์
‪กัสเล่าเรื่องพี่ให้ฟังหมดแล้ว
‪สวัสดี เวนดี้
‪สวัสดี แบร์
‪ที่จริงฉันชื่อเบ็คกี้
‪- เหรอ ‪- บ๊ะ!
‪ยินดีที่ได้รู้จักนะเบ็คกี้
‪ยินดีที่ได้เจอเธอเหมือนกัน
‪เอาละ นี่เรียกว่าแวะพักรถ
‪รู้ไหมว่าแวะเพื่ออะไร
‪จะได้ไปฉี่
‪แค่นั้น
‪ให้เวลาห้านาที
‪หลังจากนั้นให้รีบย้ายก้น ‪หรือหาง หรือจะอะไรก็ช่างกลับขึ้นรถ
‪ไม่งั้นโดนทิ้งไว้นี่แน่
‪พูดจริงๆ นะ
‪เรายังไม่พ้นภัย
‪พร้อมยัง
‪นับถึงสาม หนึ่ง...
‪ยังนับ...
‪เออๆ ลงไปซะสิ
‪บอกว่าห้านาทีนะ
‪มีใครเห็นมันมั่งไหม
‪อย่ามาคุยช่องนี้สิวะ ‪พวกทึ่มเอ๊ย มันยังไม่เคลียร์
‪สถานการณ์เป็นไง
‪กองทัพสัตว์ล้อมสวนสัตว์ไว้แล้ว
‪เราปลอดภัย
‪ฉันจะรู้สึกดีกว่านี้เยอะ ‪ถ้าพวกเขาจัดการเสร็จแล้ว
‪ไม่งั้นเราจะไม่มีวันปลอดภัย
‪คนนั้นไปไงมาไง
‪เรื่องมันยาว
‪เขารักเด็กพวกนี้ยิ่งกว่าอะไร
‪ยอมฝ่านรกเพื่อช่วยเด็กๆ ออกมา
‪เชื่อเถอะ เขาจะไม่ปล่อย ‪ให้คนนั้นคลาดสายตาอีกแล้ว
‪เอ้า ไปกันได้แล้ว
‪เหลือแค่พวกเธอนี่แหละ ให้ไวเลย
‪รีบเลย
‪เด็กๆ ขึ้นรถครบแล้ว
‪เราต้องไปแล้ว
‪บึ่งรถไปให้ถึงที่กระท่อมก่อนพระอาทิตย์ขึ้น
‪เราต้องทิ้งระยะห่าง ‪ระหว่างเรากับสวนสัตว์ให้มากที่สุด
‪ไปสิ
‪เดี๋ยวฉันตามไป
‪นี่ ผมรู้นะว่าคุณโมโห ‪แล้วจะไม่มีวันให้อภัยผม
‪แต่เราต้องไปแล้ว
‪แอบบอตโดนไปอ่วม แต่มันยังไม่หมดฤทธิ์
‪คุณช่วยลูกๆ ฉันออกมา
‪ฉันให้อภัย
‪- ฟังนะ... ‪- หยุดเถอะ
‪ผมขอโทษ แต่...
‪เจพเพิร์ด อย่าเข้ามาอีก
‪เดี๋ยวนะ
‪นี่คุณ...
‪ได้ไง
‪ฉันก็ถามตัวเองเหมือนกัน ‪ตั้งแต่ออกมาจากเขตพิทักษ์
‪แอบบอตมียารักษา เราวิทยุหากองทัพสัตว์...
‪ฉันมียา
‪คว้ามาตอนอยู่ในนั้น
‪พวกมันฆ่าลูกฉันเพื่อทํายา ฉันจะไม่ฉีด
‪- เอมี่... ‪- ฉันจะไม่มีวันใช้ยา
‪เขาชื่อรอย อายุแปดขวบ
‪ชอบเตะบอล
‪ฉันจะเก็บเขาไว้
‪บอกเด็กๆ ไปว่าไง
‪ไม่ได้บอก
‪- ยังก่อน ‪- พวกเขาควรได้รู้
‪ลูกๆ ฉันเพิ่งฝ่าด่านนรกมา เจพเพิร์ด
‪ให้เราได้โร้ดทริปด้วยกันเป็นครั้งสุดท้ายเถอะ
‪พวกเขาสมควรได้รับ
‪ต้องการอะไรบอกผมได้เลย
‪พาลูกๆ ฉันไปให้ถึงกระท่อมนั้นก็พอ
‪ฉันต้องใช้ช่วงเวลาที่ยังมีเหลืออยู่ ‪ปกป้องพวกเขา
‪ช่วยหน่อยได้ไหม
‪ได้
‪"จะไปหา"
‪หมายความตามที่พูดจริงๆ
‪ถึงตอนแรกจะไม่รู้ว่า ‪ชีวิตมีเหตุผลที่พาเรามาพบกันก็เถอะ
‪มันมีเหตุผลที่เรื่องราวของเรามาบรรจบกัน
‪(เยลโลว์สโตน)
‪แต่ก็มีเหตุผลที่ทําให้ ‪เรื่องราวของฉันใช้เวลานานกว่า
‪(อุทยานแห่งชาติเยลโลว์สโตน)
‪เยลโลว์สโตน!
‪ได้กลับบ้านแล้วนะ ไอ้หนู
‪ถึงแล้ว ตามมานะ
‪ใครถึงคนสุดท้ายเป็นไอ้ตดเหม็น
‪ว่าไงนะ
‪หลังเล็กกว่าที่จําได้แฮะ
‪ฉันชอบมาก
‪- จริงนะ ‪- จริง
‪นายทําได้แล้วกัส
‪นายพาเรามาที่นี่
‪เราร่วมมือกัน
‪มาดูสวนสิ
‪น่าเสียดายที่ฉันจุดไฟเผา
‪- ทําอะไรนะ ‪- ก็วันนั้นอารมณ์บ่จอย
‪นี่ บอกทีว่าที่นี่มีอาหารกิน ‪เอิร์ลแทะลูกสนไปแล้วหนึ่ง
‪นั่นมัน...
‪มันฝรั่ง
‪ไม่ต้องกินอาหารเม็ดแล้ว
‪แม่ มีสีเทียนป่ะ
‪ขอสร้างบ้านต้นไม้ได้ไหมคะ นะๆ
‪มาเล่นกัน
‪เราอยากเล่นกับแม่
‪แม่ก็อยากนะ แต่เรามีงาน ‪ต้องทําก่อนค่ําอีกเยอะเลย
‪นี่ ใครอยากเล่นเกมมั่ง
‪- อยาก ‪- อยาก!
‪ทุกคนมาเร็ว
‪โอเค
‪ฉันอยากรู้ว่า
‪ใครจะตักน้ําจากลําธารตรงนั้นได้เยอะที่สุด
‪ต้องเอากลับมาด้วยนะ
‪เตรียมพร้อม
‪ระวัง...
‪ไป!
‪แล้ว...
‪เจพพ์บอกเธอเหรอ
‪ลูกๆ ฉันปลื้มเธอมากเลยนะ
‪ขี่มอเตอร์ไซค์เข้ามาอย่างเท่
‪เธอสั่งอะไร พวกเขายอมทําหมด
‪ต้องพักไหมคะ
‪ฉันทําให้เด็กๆ เหนื่อยได้นะ
‪ดี ขอบใจนะ
‪พวกเรา
‪โอเค ทีนี้ใครแข็งแรงที่สุดเอ่ย
‪- ผม ‪- หนูแข็งแรงที่สุด!
‪ไหนดูซิใครจะเก็บไม้ฟืน ‪มาก่อกองไฟคืนนี้ได้เยอะที่สุดนะ
‪แล้วจะเล่านิทานกองทัพสัตว์ให้ฟัง
‪เตรียมพร้อม
‪ระวัง ไป!
‪ดีใจที่ได้กลับบ้านไหม
‪อืม
‪ที่จริงดีกว่าตอนไปซะอีก
‪เพื่อนๆ มาอยู่ด้วยกันแล้ว
‪แล้วก็เบ็คกี้กับเอมี่
‪กับคุณ
‪ไม่ต้องการอะไรอีกแล้ว
‪มานั่งเก้าอี้ของพับบาก็ได้นะ
‪พ่อไม่ว่าหรอก
‪เอ้อ
‪ไม่เลว
‪คุณดูกังวล
‪เราปลอดภัยไหม
‪ให้พวกผู้ใหญ่เป็นห่วงเรื่องนั้นดีกว่า
‪เจพพ์ เราปลอดภัยไหม
‪ปลอดภัยกว่าเมื่อวานก็แล้วกัน
‪กล่องของพ่อ
‪ของพวกนั้นมีความหมายกับพ่อ
‪แม่ด้วยมั้ง
‪ไม่รู้เหมือนกัน
‪คงไม่มีวันได้รู้
‪ในทางกลับกัน...
‪นายอาจรู้ก็ได้
‪(เล่น)
‪สวัสดีริชาร์ด
‪จําฉันได้ไหม
‪ฉันน่าจะติดค้างคําอธิบายให้คุณ
‪คําสุดท้ายที่ฉันพูดกับคุณคือ
‪"จะไปหา"
‪แต่แล้วชีวิตกับจุดจบโลก ‪มันเตรียมอย่างอื่นไว้ให้น่ะสิ
‪โรคระบาดบางชนิดมีต้นกําเนิดมาจากค้างคาว
‪แต่โรคนี้มาจากความโอหัง
‪จิลเลียน
‪คุณเป็นอะไร
‪นี่เป็นผลข้างเคียงแปลกๆ ‪ของไข้หวัดใหญ่ที่กําลังระบาด
‪คุณคงได้ข่าวแล้ว
‪เชื้อนี้จะแพร่เร็วกว่าที่เราเคยเห็นมาก่อน
‪หมดสัปดาห์นี้จะเกิดความโกลาหล
‪แต่ฉันน่าจะอยู่ไม่ถึงวันนั้น
‪รู้ได้ยังไง
‪ฉันเป็นผู้ป่วยคนแรก
‪ฉีดเชื้อให้ตัวเองเหรอ
‪เราอาจปฏิวัติวงการแพทย์
‪เราไม่มีทางได้รับอนุมัติ ‪ให้ทําการทดลองในมนุษย์ ส่วนคุณ...
‪คุณหมกมุ่นอยู่กับการค้นพบของตัวเอง
‪เขาอยู่ไหน
‪เขาเป็นแค่เด็ก
‪พวกเขาไม่ได้เอา ‪กล้องวงจรปิดไปนะ ดร.มิลเลอร์
‪และคุณ...
‪ได้ยกการค้นพบครั้งยิ่งใหญ่ที่สุด ‪ในวงการวิทยาศาสตร์ยุคใหม่ให้คนอื่นไป
‪บอกมาว่าพวกเขาไปที่ไหน ก่อนจะสายเกินไป
‪- ฉันไม่รู้ว่าเขาไปไหน ‪- แต่พอจะเดาได้นี่
‪มีไข่แค่สองใบที่เพาะเชื้อได้สําเร็จ
‪ไข่ใบนึงได้กลายเป็นสิ่งที่อยู่ในตัวฉัน
‪ส่วนอีกใบกลายไปเป็นหน่วยพันธุกรรมชุดที่หนึ่ง
‪เขาไม่ใช่ยารักษาที่คุณตามหา
‪ถ้าไม่ลองดูแล้วจะมั่นใจได้ยังไง และฉัน...
‪ฉันจะไม่เหลือเวลาแล้ว
‪อยากให้ฉันช่วยใช่ไหม
‪งั้นบอกมาให้หมดทุกอย่าง
‪ทําไมเลือกอะลาสกา
‪(แผนที่ขั้วโลกเหนือ)
‪เพราะเขา
‪กัปตันเจมส์ แธคเกอร์เป็นปู่ทวดของฉัน
‪เขาป่วยเป็นโรคกล้ามเนื้อเสื่อม
‪คําสาปของทุกคนในสายเลือดแธคเกอร์
‪รวมถึงฉันด้วย
‪เขาล่องเรือไปอะลาสกาเพื่อเสาะหา ‪สิ่งที่เรียกว่าน้ําพุแห่งความเยาว์วัย
‪เขาเชื่อว่าถ้าหาเจอก็จะหายขาดจากโรค
‪แต่ไม่มีใครได้ข่าวจากเขาหรือลูกเรือเขาอีกเลย
‪คุณไปตามหาเขา
‪ดูเหมือนว่าเราได้เปิด ‪กล่องต้องห้ามของแพนโดร่าออกมาแล้ว
‪และเรามีหน้าที่ต้องปิดมันกลับลงไป
‪หน้าที่ของฉันและของคุณ
‪เด็กคนนั้นอาจเป็นความหวังเดียวของเรา
‪ฟังฉันนะ
‪คุณจะไม่มีวันได้ใช้ชีวิตกับเขา
‪เขาจะถูกตามล่าตราบใดที่ยังมีลมหายใจ
‪และสักวันนึงคุณจะพาพวกเขาไปเจอเขา
‪บอกมาว่าเขาอยู่ที่ไหน
‪เห็นแก่เขาเถอะ
‪เห็นแก่ตัวเอง
‪คุณพูดถูก
‪ฉันพอจะรู้ว่าพวกเขาไปที่ไหน
‪แต่ฉันจะพามาหาคุณเอง
‪อย่าทําอะไรริชาร์ด
‪เขาไม่มีส่วนเกี่ยวข้องใดๆ ทั้งนั้น
‪เข้าใจไหม
‪คุณทําถูกแล้ว
‪เพื่อฉัน
‪เพื่อเขา
‪อาจเพื่อคนทั้งโลกด้วย
‪"จะไปหา"
‪สามคําสุดท้ายที่พูดออกไป
‪แต่ไม่มีวันไหนที่ฉันไม่คิดถึงมัน
‪ซ้ําแล้วซ้ําเล่า
‪เหมือนเสียงหัวใจเต้น
‪(อุทยานแห่งชาติเยลโลว์สโตน)
‪นั่นแหละ
‪ฉันติดค้างคําอธิบายให้คุณจริงๆ
‪ถึงแม้คุณอาจไม่มีวันได้ฟัง
‪(ออกไปตามหากัส ดูแลตัวเองด้วย ‪จากบี)
‪(ปล. ฉันเอารถเธอไป ‪พวกนั้นรู้จักรถฉัน โทษนะ)
‪ความจริงคือฉันไม่ได้ไปตามหาคุณเลย
‪เพราะความจริงคือ
‪ถ้าฉันอยู่ด้วย คุณกับกัสจะไม่มีวันปลอดภัย
‪การเป็นแม่ของกัส
‪และปกป้องเขาจากโลกใบนี้
‪แปลว่าฉันจะไปตามหาเขาไม่ได้
‪เราต่างต้องเสียสละกันทั้งนั้น
‪ไม่ว่าจะสมควรสูญเสียหรือไม่ก็ตาม
‪แต่กัสควรได้มีชีวิต
‪คุณก็เช่นกัน
‪ถึงแม้จะแปลว่าฉันไปอยู่ด้วยไม่ได้
‪(แผนที่ถนนสหรัฐฯ)
‪ฉันก็ยังไม่รู้วิธีกอบกู้โลกอยู่ดี
‪แต่ฉันรู้ว่าต้องไปตามหาที่ไหน
‪อะลาสกา
‪ขึ้นอยู่กับฉันแล้วที่ต้องจบเรื่องนี้
‪ไปใช้ชีวิตกับเขานะ
‪เพื่อฉัน
‪ใช้ชีวิตให้ปกติที่สุดเท่าที่ทําได้
‪ปกป้องเขาไว้ดีๆ
‪และเป็นพ่อให้เขา
‪คุณต้องเป็นพ่อที่ดีมากแน่ๆ
‪ถ้าคุณกลับมาทวงเดตที่สอง ฉันคงไม่อยู่แล้ว
‪แต่หวังว่าเทปนี้จะอธิบายได้ว่า ‪ทําไมฉันไม่ไปหาคุณ
‪คุณอาจจะเข้าใจ
‪คุณกับกัสต้องไปต่อนะ
‪เฝ้าทางเข้าทิศเหนือ ฉันกับโพนี่จะเฝ้าทางทิศใต้
‪เปลี่ยน
‪นี่คือโคดิแอค 16 ทราบแล้วเปลี่ยน
‪ฟังอยู่
‪ทําไมนานจัง
‪เราขังมันไว้ในสวนสัตว์ตามที่สมควรแล้ว
‪แค่รอให้แอบบอตเสนอหน้ามา ‪จะได้กระหน่ํายิงแม่ง
‪ฟังแล้วชื่นใจ
‪เลี้ยงเด็กสนุกไหม
‪ไทเกอร์ ฉันเจอแล้ว
‪เจอเวนดี้แล้ว
‪ว่าไงนะ
‪ใช่แน่ๆ อายุเท่ากันเป๊ะ
‪ล้อเล่นหรือเปล่า
‪รู้ นี่ก็ไม่อยากจะเชื่อเหมือนกัน
‪แล้วน้องว่าไง
‪ไม่รู้สิ
‪ยังไม่ได้บอก
‪อะไร มัวรออะไรอยู่
‪มันซับซ้อน
‪ฉันเป็นคนแปลกหน้าในสายตาน้อง
‪น้องมีครอบครัวใหญ่ที่น้องรัก
‪แล้วก็มีแม่ที่...
‪เอาเป็นว่าตอนนี้ยังไม่เหมาะ
‪น้องยังเด็ก ไม่รู้จักฉันสักนิด...
‪เลิกคิดมากแล้วบอกๆ ไปเถอะ
‪ยังไง
‪ฉันลืมไปแล้วว่าการมีน้องมันเป็นไง
‪ไร้สาระ
‪เธอมีฉันไง
‪เราผ่านอะไรกันมาตั้งมาก ‪อย่าเสียเวลาแม้แต่วินาทีเดียว
‪ก็ได้
‪น้องจะรักเธอ
‪แล้วก็ฉัน
‪เพราะฉันจะสอนคําหยาบเด็ดดวงให้หมด
‪และสอนเตะลาสต์เมนตรงที่เจ็บจี๊ด
‪ถ้ายังเหลืออีกนะ
‪มาหาเรานะ
‪ตามทางรถไฟไปทางเหนือจนถึงเหมืองเก่า
‪ไปทางแม่น้ํา ผ่านทุ่งดอกคาโมไมล์ ‪ที่เราเคยไปดูดาวด้วยกัน
‪ขึ้นไปบนภูเขา หารั้วให้เจอ
‪เราอยู่ในนี้
‪อยากเจอน้องเธอไม่ไหวแล้ว
‪อ้าวสวัสดี
‪ทีนี้ ทุ่งดอกคาโมไมล์เมื่อกี้นี้มันอะไรนะ
‪วาดอะไรเหรอ
‪ชอบไหม
‪ว้าว
‪เธอมีพรสวรรค์นะเนี่ย
‪ขอบคุณ แม่ก็ชมเหมือนกัน
‪พี่ได้ผ่าหัวใจลาสต์เมนออกมา ‪เพื่อช่วยชีวิตกัสจริงหรือเปล่า
‪เขาเล่าให้ฟังเหรอ
‪อย่างเจ๋ง
‪หนูเกลียดพวกลาสต์เมน
‪งั้นเราก็เหมือนกันอย่างน้อยเรื่องนั้น
‪รู้ไหมว่าเราเหมือนกันตรงไหนอีก
‪ก็ เราเป็นเพื่อนของกัส
‪รสนิยมคบเพื่อนเราดี
‪อะไรอีก
‪ไม่รู้สิ
‪หนูยังรู้จักพี่ไม่ดีพอ
‪แต่อยากรู้จักนะ
‪งั้น...
‪ฉันมีเรื่อง...
‪เรื่องที่เธอไม่มีทางเชื่อแน่ๆ
‪อยากฟังไหมล่ะ
‪หมูน้อย
‪โทษที ไม่รู้ว่า...
‪ไม่เป็นไร เราก็แค่...
‪ไงจ๊ะหนูน้อย
‪ไปเดินเล่นกันก่อนพระอาทิตย์ตกดินไหม
‪หนูไปตามน้องๆ นะ
‪ไม่จ้ะ หมูน้อย ‪รอบนี้ไปกันแค่เราสองคนก่อนนะ
‪เราต้องคุยกันแค่สองคน
‪ขอโทษนะ
‪เดี๋ยวจะรีบกลับมา
‪แล้วจะรอ
‪แม่ว่าไง
‪รู้ไหมว่าอะลาสกาอยู่ไหน
‪ไกลแสนไกล
‪ถามทําไม
‪แม่ไปที่นั่น
‪ต้องขึ้นเหนือไปไกลเลย
‪ไกลแค่ไหน นอนกี่ตื่น
‪- ขําอะไร ‪- ขํานาย จอมเขมือบของหวาน
‪โลกใบนี้ใหญ่กว่าที่นายคิดนะเจ้าตัวน้อย
‪ใหญ่กว่าเยอะ
‪เราจะเดินหรือนั่งรถไฟไปอะลาสกาไม่ได้
‪ต้องมีเครื่องบิน เรือ หมาฮัสกี้สองสามตัว
‪แล้วก็เสื้อกันหนาวเยอะๆ แถบนั่นหนาวสะท้าน
‪แม่ยังไปได้เลย
‪แม่ไปคนเดียว
‪แม่ออกจากบ้านไปไกลมาก ไกลกว่าผมอีก
‪แล้วถ้าแม่กําลังเหงา แล้วก็หนาวล่ะ
‪แล้วไม่มีใครไปช่วย
‪เขาเป็นผู้หญิงแกร่ง
‪ถ้าขึ้นไป ก็คงต้องมีเหตุผลที่ดี
‪แม่ไปเพื่อกอบกู้โลก
‪แม่ไปเพื่อให้ผมปลอดภัย
‪แม่คงไม่อยากให้นายเป็นห่วง
‪เขาเอาตัวรอดได้
‪พร้อมหรือยัง มาแล้วนะ
‪แม่จะอยากให้นายออกไปเล่นกับเพื่อนๆ
‪ไปสิ
‪ไปทําเรื่องเพี้ยนๆ ตามประสากวางไป
‪ทางนี้กัส
‪เด็กๆ ทุกคนจะต้องการเรา
‪เธอกับฉัน
‪รู้
‪สักวัน
‪โลกจะเป็นที่ปลอดภัย
‪และเมื่อถึงวันนั้น
‪สัญญาแม่นะว่าจะออกไปท่องโลก
‪เพราะมันเป็นของลูกๆ นะ
‪สัญญาค่ะ
‪เราจะไป
‪แล้วถ้าทะเลาะกัน ก็ต้องคืนดีกัน
‪ห้ามใครโกรธกันข้ามคืนเป็นอันขาดนะ
‪ครับแม่
‪และต่อให้คิดว่ารู้อยู่แล้ว
‪แต่อย่าลืมบอกรักกันทุกๆ วัน
‪วันละหลายๆ ครั้ง
‪หนูรักแม่
‪แม่รักลูก
‪ผมรักแม่มากๆๆ
‪รักแม่นะ
‪รักแม่ตลอดไป
‪ฉันนี่บอกลาไม่เก่งเอาซะเลย
‪ถ้าคุณยังฟังอยู่ มีอีกอย่าง
‪ถ้าฉันมีโอกาสย้อนกลับไปเริ่มต้นใหม่...
‪ร้านแซลส์...
‪ช็อกโกแลตร้อน...
‪กัส...
‪ฉันก็จะทําเหมือนเดิม
‪อีกครั้ง
‪ซ้ําแล้ว
‪ซ้ําอีก
‪อย่างไม่ลังเลใจ
‪อยากไปไหนล่ะ
‪อะลาสกา
‪กัส
‪จอมเขมือบของหวาน
‪จอมเขมือบ กลับมาเถอะ ขอร้องล่ะ!
‪ผมอยู่นี่
‪เป็นห่วงเหรอ
‪ขอโทษครับ
‪เปล่า
‪ที่จริงก็นิดนึง
‪นึกว่านายแอบย่องหนีฉันไปอีกแล้ว
‪ผมจะไม่ทําแบบนั้นอีกแล้ว
‪ดูท้องฟ้าสิ
‪ทําไมถึงเป็นแบบนั้นล่ะ
‪มันคือแสงเหนือ
‪ที่นี่ไม่ควรจะมองเห็นได้นะ
‪เราอยู่ทางใต้เกินไป
‪ปกติที่ไหนเหรอถึงจะเห็น
‪ที่ที่หนาวเกินไป
‪อย่างอะลาสกาเหรอ
‪เจพพ์
‪มีคนมา
‪ได้ยินเหมือนกัน
‪ไปดูกัน
‪ไทเกอร์!
‪แอบบอตกําลังมา
‪หนีไป
‪ป้ายต่อไป
‪เยลโลว์สโตน!
‪มาจบเรื่องนี้กัน
‪คําบรรยายโดย นันทวัน ริดเดล