Oto opowieść.
Opowieść o ostatnich z ludzi.
Tych, którzy pragnęli wrócić.
Wrócić do dawnych czasów.
Do dawnego świata.
ZAGROŻENIE BIOLOGICZNE
Ale co, jeśli jest na to za późno?
ŁASUCH
Reszta...
Abbot wszystkich zabił.
Powinnam tam być.
Powinnaś być z siostrą.
Johnny.
Szef cię szuka.
To jeszcze nie koniec.
Wiem.
Bracie!
Cześć, John.
Chodź.
Helikopter czeka.
Tylko ty i ja.
Jak w dzieciństwie.
John.
Hej.
Jedziemy do Evergreenu.
Kiedy to wszystko się skończy,
wrócimy do domu.
Nie porzucamy rodziny.
Zapomniałeś tego.
Proszę przodem.
Dlaczego żyję?
Tym razem nie ucieknę.
Musimy się bronić.
Sam mówiłeś, że Abbot nie odpuści.
Musimy go powstrzymać.
Za długo ukrywałam dzieci przed światem.
Mam szansę sprawić,
by żyło się wam bezpieczniej.
To w końcu wasz świat.
Za to mogę walczyć.
Chodźcie.
Musimy gdzieś ukryć dzieci.
Zostaję z tobą.
Sprowadziłem was tu. Abbot jest tu przeze mnie.
To mój dom.
Znam tu każdy kamień i każde drzewo.
Pubba chronił dom z narażeniem życia. Teraz moja kolej.
Umiem to robić.
Musisz robić, co ci powiemy.
Zawsze.
Rozumiesz?
Czy kiedyś cię nie posłuchałem?
Właściwie za każdym razem.
Bardzo mi przykro.
Była przy mnie po Zapaści.
Jako pierwsza wstąpiła do Armii Zwierząt. Mieliśmy bronić hybryd.
Ale to, co zrobiłaś ty...
było odważniejsze niż nasze bitwy.
Przygarnęłaś te dzieci.
Dałaś im dom pełen miłości.
Chroniłaś je.
Dziękuję.
Nie wiedzieliśmy, że tak można.
Nie jest za późno.
Nie mam już armii.
Ale wciąż żyjesz.
Mnie niedługo zabraknie.
Tygrys zdążyła nas ostrzec.
Zdołasz wyprowadzić dzieci, zanim dotrą tu Ostatni Ludzie.
Niech będą bezpieczne.
Zrób to dla mnie.
Twoja kolej, by ich pilnować.
Zanim pójdziemy...
- Mamy niespodziankę. - Niespodzianka!
Zrobiliście je...
dla mnie?
Życzymy ci zdrowia.
Od razu mi lepiej.
Dopiero do nas wróciłaś.
Już dobrze, Świnko.
Tym razem będzie inaczej.
Nie będziecie sami.
Macie Becky.
To niesprawiedliwe.
Życie na nas nie czeka.
Czasem musimy je dogonić.
Chodźcie.
Przed zachodem musimy być już daleko.
Już dobrze.
Zaczekaj.
Na pewno?
Tak.
Chodźmy.
Dobrze im się powodzi!
Naprawdę okazałe stado.
Jak przetrwały tak długo?
Nikt już na nie nie poluje.
Albo po prostu trzymały się razem.
Choćby nie wiem co.
Pamiętam to spojrzenie.
Ten lęk.
Te same sarnie oczy miałeś jako dziecko,
gdy tata wracał w złym humorze.
Jakbyś modlił się, by być gdzie indziej.
W bezpiecznym miejscu.
Ile razy drżałeś, słysząc bramę od garażu?
Ile razy uciekałeś, by schować się pod łóżkiem?
Ile razy, zanim...
Zanim go zabiłeś.
Właśnie.
Dla ciebie.
Nie mów tak.
Ochroniłem cię.
Przed światem, który pożera takich jak ty.
Bo jesteś człowiekiem.
O wiele bardziej niż ja.
Zaśpiewaj mi.
Tak, jak śpiewaliśmy, gdy było źle.
Proszę.
Biedny chłopak ze mnie jest
A mych losów nie zna nikt
Wywiesiłem białą flagę
W zamian za garść pustych haseł To obietnic czar
Sam fałsz i blef
Lecz człowiek słyszy to, co chce Na resztę głuchy jest
Tylko tyle?
Porzuciłem swój rodzinny dom
Miałem kilkanaście lat Wokół sami obcy ludzie
I milczący, groźny dworzec A więc biegłem w dal
Przyda się?
Kryłem się I szukałem biednych dzielnic
Czym się zajmował Pubba?
Był woźnym.
No tak.
Na polanie stoi bokser Walczył, aby mieć na chleb
A w swym sercu wciąż wspomina Momenty, gdy na deski padł
Lub krzyczał, by wyrzucić Z siebie cały wstyd i gniew:
„Rezygnuję, rezygnuję!”
Lecz duch walki wciąż w nim jest
Hej.
Musimy iść.
A jeśli zajdą nas tędy?
Roślinność jest teraz zbyt wysoka.
Będą musieli pójść tymi szlakami migracyjnymi.
Znasz ten las.
Musimy zatrzymać ich tu, a potem...
Chciałbym umieć ci pomóc.
Jestem człowiekiem.
To była kwestia czasu.
Liczyłam, że stanie się to później.
Czyli...
Kiedyś tak, ale nie dziś.
Jest silny.
Ale też uparty.
Bardziej niż ja.
Myśli, że to on się tobą opiekuje.
Dorosłym czasem się miesza.
Słyszałem.
Gotowi?
Pokażmy mu, gdzie jesteśmy.
George.
Nie podoba mi się to.
Boże!
Państwo Andersonowie?
Kim jesteście?
Wysłali nas Jepperd i Gus.
Rusty w to nie uwierzy.
- Gdzie Gus? - Długo by gadać.
Jest cały, ale ścigają nas żołnierze.
Ścigają jego.
Musimy się gdzieś ukryć.
Mówił, że możemy wam ufać.
- Kto chce się przejechać kolejką? - Ja!
I wtedy ucięli Gusowi poroże!
A potem z nieba zleciały fioletowe kwiaty.
Bobby prowadził czołg.
Dlatego nie wychodzimy z domu.
- Gotowi na przejażdżkę? - Tak!
Nie tak szybko!
Jechać może kilka osób naraz.
Parami, jak przy jedzeniu.
Chodźmy.
- Jedź, Max! - Tak!
Oby byli gotowi.
Generale.
Na co czekamy?
Tak nie można.
Nigdy nie celuj nikomu w plecy.
Co my tu robimy?
Spójrz na siebie i na nas. Co my wyprawiamy?!
Musisz przestać.
Muszę cię powstrzymać.
Robię to dla nas.
Gdy znajdę lek...
On nie istnieje.
Doktorowi się nie udało.
Więc zacznie od nowa.
Wypuściłem go, Doug.
- Znajdę nowego doktora. - Nic nie rozumiesz.
Lekarstwa nie ma i nie będzie.
Wypuść dzieci.
Wypuść dzieciaki i mnie.
Mam dosyć.
To koniec.
Widzą to wszyscy poza tobą.
To się nigdy nie skończy.
Nie rozumiesz, prawda?
Nie chodzi o doktora Singha, lekarstwo ani wirusa.
Zwycięstwo!
Tylko to naprawdę się liczy.
Może to różni mnie od ciebie
i od milionów ludzi zbyt słabych, by przeżyć.
Próbowałem cię uczyć,
ale uparcie nie chcesz zrozumieć,
że liczy się to, kto zdoła zapłacić cenę zwycięstwa.
To dla twojego bezpieczeństwa.
Nie dałbym ci naładowanej broni.
Nie wybaczyłbym sobie, gdyby zdarzył ci się wypadek.
Chodź.
Już dobrze.
Chcesz odejść?
Możesz iść. Więcej cię już nie nauczę.
Już mnie nie potrzebujesz.
Puśćcie go.
Pochowajcie go po wszystkim.
Tylko ładnie. Nie jesteśmy zwierzętami.
Mam jednego!
Ja dwóch.
Zostawcie mi coś.
- Widać Abbota? - Na razie nie.
Kazał innym odwalić brudną robotę.
Co jest?
To już czwarty.
Piąty.
Szósty.
Siódmy.
Mam ósmego.
Nic im nie będzie.
Gus jest szybki,
a wasza mama silna.
Ale choruje.
- Wróćmy i walczmy. - Nie ma mowy.
Obiecałam jej, że będę was chronić.
Nie pozwolę, by coś ci się stało.
Cicho tu.
U mnie też.
Nie podoba mi się to.
To koniec pierwszej fali.
Nie ma nabojów.
Zużyłem je na nich.
Ostatni bełt miał być dla ciebie, ale ten mnie zaskoczył.
Obaj nie mamy broni.
Nasz zdrajca.
Miło cię wreszcie poznać.
Jak bark?
Tym się nie wykręcisz.
Czym konkretnie?
Gadaniem.
Nie ma go. Wracam do domu.
Zostań, Łasuchu.
Mam go.
Łasuch!
Nadaje im przezwiska.
Bronienie tych bestii nie zwróci ci rodziny,
Tommy.
Już jedzie. Gotowa?
Armia Zwierząt miała walczyć ze złymi ludźmi.
Walka wydaje się jedynym rozwiązaniem.
Też nie cierpię bezradności.
Ale czasem trzeba zadbać o najbliższych. O rodzinę.
Musisz pomóc rodzeństwu.
Rozumiesz?
Wendy!
Nie! Wendy!
Wracaj!
Wendy!
Wracaj!
Od zawsze takie dupki próbowały mną manipulować.
Ale masz tylko słowa.
A słowa są dziś gówno warte.
Podobnie jak ty.
Wiesz, gdzie ich znaleźliśmy?
Twoją żonę i syna.
Zamknij się!
W twoim domu.
Szukali ciebie,
gdy ty pracowałeś dla mnie.
Umarli, czekając na twój powrót.
Kłamiesz.
Może tak, może nie. Co zrobisz?
Zabijesz mnie?
Wtedy się nie dowiesz.
Będzie warto!
Jak twoje kolano?
Dalej cię męczy?
Jepp?
Nie!
Łasuchu, idzie do was!
- Nie odpowiadaj. - Idzie tam!
Czas na plan B.
Nie!
I tak dużo zrobiłeś.
To sprawa między nami.
Chcę walczyć.
I tak jestem chora.
Bardziej już mi nie zaszkodzi.
Cieszę się, że poznałeś Wendy.
Pospiesz się.
Zaraz, nie taki był plan!
To dla twojego dobra.
Mam żywą!
Puszczaj!
Słyszycie?
Biegnij!
Jesteś cała?
Otwórz to.
Nie stworzyłam Armii Zwierząt, żeby walczyć.
Chciałam znaleźć siostrę.
Odebrano mi ją dawno temu.
Nigdy więcej nie dopuszczę, żeby ktoś cię zabrał.
Gdzie jesteś?
Dalej!
Aimee Eden.
Cudownie.
Nie sądzę.
Wszyscy chcą mnie zastrzelić.
Może pora zrozumieć aluzję.
Mamy sprawę do wyjaśnienia.
Ja, ty i twoje kundle.
Nie znajdziesz ich.
- Przegrałeś, pamiętasz? - Tak.
Odebrałaś nam przyszłość.
Niewiele na to poradzę,
ale zadbam, byś ty też nie miała przyszłości!
Już jej nie mam.
Jesteś chora?
Jesteś.
Teraz ty też.
Lek.
- Ty! - Uciekaj!
Ktoś tu się wolno uczy.
Może i tak.
Cokolwiek mi zrobisz, i tak umrzesz.
Młody, to polowanie...
dobiegło końca.
Łasuchu!
Cześć, Tommy.
Przestań!
Nie.
Co jest?
KAMELEON
Uciekaj!
Biegnij!
Gus!
Ty to zrobiłeś?
O cholera.
Żebyś wiedział.
Świnko.
Jak?
- Jesteś ranna? - Nie.
Coś ci pokażę.
Spójrz w górę.
Co widzisz?
Gwiazdy.
Niedługo do nich dołączę.
Jeśli kiedyś poczujesz się zagubiona,
spójrz w niebo.
Twoja mama...
zawsze będzie nad tobą czuwać.
Gdziekolwiek będziesz.
Wielkoludzie.
Nie!
- Gus! - Nie!
Boże.
Trzymaj się, Łasuchu.
Nie odpływaj.
Zostań ze mną.
Nie rób tego. Trzymaj się.
Słuchaj mojego głosu.
Gus?
Dawaj!
Gus, obudź się.
Proszę, nie zamykaj oczu.
Słyszysz mnie?
Łasuchu! Gus!
Proszę!
A gdybyśmy mogli wrócić do dawnego świata?
Przed tym wszystkim.
W pierwszych dniach po Wielkiej Zapaści wszyscy siedzieliśmy w domach.
Wspólnie opłakiwaliśmy straty.
Stracone życia.
Straconą niewinność.
Straconą miłość.
Wiele straciłem.
Po drodze straciłem też siebie.
Jak wielu ludzi po Zapaści. Ale potem poznałem ciebie.
Tobie udało się nie stracić niczego...
a jedynie znajdować.
AIMEE EDEN ŻYJE
A świat...
jest dzięki tobie lepszy, przyjaciółko.
Pożegnałbym cię,
ale twój duch żyje w tych dzieciach.
Aimee Eden żyje.
Kocham cię, mamo.
Wielkolud znał prawdę.
Choć nie mógł wrócić do dawnego świata,
zawsze da się znaleźć cel i iść naprzód.
O czym to?
O dorastaniu.
SKAKAŁ Z RADOŚCI
Co?
Mogę zobaczyć?
ALASKA DZIEŃ POLARNY
BAMBI ŻYCIE W LESIE
Co robisz?
NIE ZOBACZYŁ JUŻ MAMY
Skąd Pubba to miał?
Alaska.
Co tam jest?
Halo?
Kim jesteś?
Mama?
Pomóż mi.
Ptaszyna!
Witamy wśród żywych.
Widziałem ją.
Ptaszynę.
Było zimno i biało.
Widziałem ślady kopyt.
Zaprowadziły mnie do niej. Była w jaskini.
Coś mnie wzywało.
Jakby mnie znało.
Kazało mi odnaleźć Ptaszynę.
Co?
- Czemu tak patrzycie? - Przesłuchałem kasetę.
Twoja mama chciała zrobić coś dobrego.
Jeśli chcesz ją znaleźć,
przyda ci się pomoc.
- Jej też. - Wiemy, gdzie jej szukać.
To placówka na Alasce.
Zaraz.
My?
Też wyruszysz?
A rodzeństwo?
Dzieci popilnują Andersonowie.
Będę tęsknić, ale są tam szczęśliwi.
Nie będzie łatwo.
- Wiem. - Zobaczymy.
Może pomożemy jej naprawić świat.
Jedziemy na Alaskę.
Tu kończy się historia Ostatnich Ludzi,
ale nie jest to koniec opowieści o wyjątkowym chłopcu.
Tym razem chłopiec nie jest sam.
Gotowy, Łasuchu?
Gotowy, Wielkoludzie.
Jest to też opowieść o doktorze, który dostrzegł wyjątkowość chłopca.
Razem mieli zmienić losy świata.
Na zawsze.
Abbot nie żyje.
A lek?
Nie znaleźliśmy go.
Może nigdy go nie miał. Przeklęty głupiec.
Ale w zgliszczach znaleźliśmy to.
Nagranie lekarza Abbota.
Co tam jest?
Jest trochę uszkodzone, ale chyba uda się spisać treść.
- Do roboty! - Tak jest.
Będę musiała załatwić to sama.
Jedzcie, chłopcy!
Przyda się wam.
Śmiało!
Napisy: Przemysław Żbikowski