‪นี่เป็นเรื่องราว
‪เรื่องราวเกี่ยวกับมนุษย์กลุ่มสุดท้าย
‪ที่อยากจะย้อนกลับไป
‪กลับไปยังอีกยุคสมัย
‪กลับไปเหมือนเมื่อก่อน
‪(สารอันตรายทางชีวภาพ)
‪แต่ถ้ามันสายเกินไปแล้วล่ะ
‪คนอื่น
‪ถูกแอบบอตฆ่าหมดแล้ว
‪ฉันน่าจะอยู่ด้วย
‪เธอควรอยู่กับน้อง
‪จอห์นนี่
‪ลูกพี่ให้มาตาม
‪สงครามยังไม่จบนะ รู้ใช่ไหม
‪รู้แล้ว
‪ไอ้น้อง
‪ไงจอห์น
‪ไปกันเถอะ
‪เฮลิคอปเตอร์รอเราอยู่
‪แค่เราสองคน
‪เหมือนสมัยเรายังเด็ก
‪จอห์น
‪นี่
‪เราจะไปเอเวอร์กรีน
‪พอจบเรื่องพวกนี้แล้ว
‪เราจะกลับบ้าน
‪เราไม่เคยทอดทิ้งครอบครัว
‪อย่าลืมนี่ล่ะ
‪เชิญก่อนเลยครับท่าน
‪ทําไมฉันถึงไม่ตาย
‪คราวนี้ฉันไม่หนีแล้ว
‪เราต้องยืนหยัดต่อสู้
‪คุณก็พูดเองนี่
‪แอบบอตจะไม่ยอมหยุด
‪เราต้องเป็นฝ่ายยับยั้งมัน
‪ฉันซ่อนลูกๆ จากโลกใบนี้นานเกินไปแล้ว
‪แต่ตอนนี้มีโอกาส
‪ที่จะทําให้โลกปลอดภัยขึ้นสําหรับเด็กๆ
‪ยังไงซะ นี่เป็นโลกของเธอ
‪พร้อมสู้เพื่อสิ่งนั้นอยู่แล้ว
‪ไป
‪เราต้องหาที่ซ่อนให้พวกเด็กๆ
‪ผมจะอยู่กับพี่เบิ้ม
‪ผมพาทุกคนมาที่นี่ ‪แอบบอตจะมาบุกที่นี่ก็เพราะผม
‪แต่นี่บ้านผม
‪ผมรู้จักหินทุกก้อนและต้นไม้ทุกต้น
‪พับบาปกป้องบ้านเราด้วยชีวิต ‪แปลว่าถึงคิวผมต้องพิทักษ์บ้านแล้ว
‪และผมรู้วิธี
‪หนุ่มน้อย นายต้องทําตามที่เราสั่งทันทีที่เราสั่งนะ
‪ห้ามต่อล้อต่อเถียง
‪เข้าใจไหม
‪ผมเคยดื้อกับพี่เบิ้มด้วยเหรอ
‪ตลอดเวลา
‪เสียใจด้วยนะเรื่องเพื่อนเธอ
‪หลังโลกพินาศ
‪ไทเกอร์อยู่เคียงบ่าเคียงไหล่ฉัน
‪คนแรกที่เข้าร่วมกองทัพสัตว์
‪เราตั้งมั่นจะปกป้องเหล่าไฮบริด
‪แต่สิ่งที่คุณทํา...
‪กล้าหาญยิ่งกว่าทุกศึกที่เราเคยสู้
‪คุณรับไฮบริดไปเลี้ยงเป็นลูก
‪ให้บ้านที่อบอุ่น
‪ปกป้องให้ปลอดภัย
‪ขอบคุณนะ
‪เราน่าจะคิดได้ว่าควรทําแบบนั้น
‪ยังไม่สายเกินไปนะ
‪กองทัพฉันตายหมดแล้ว
‪แต่เธอยังอยู่
‪ฉันคงอยู่ได้อีกไม่นาน
‪ไทเกอร์รีบมาเตือนเราล่วงหน้า
‪ยังพอมีเวลาให้เธอกับลูกฉัน ‪หนีออกไปก่อนพวกลาสต์เมนมาถึงนะ
‪พาพวกเขาไปที่ปลอดภัย
‪เพื่อฉันนะ
‪ถึงตาเธอดูแลพวกเขาแล้ว
‪ก่อนเราจะไป...
‪เรามีเซอร์ไพรส์ให้แม่
‪เซอร์ไพรส์!
‪วาดหินพวกนี้...
‪ให้แม่เหรอ
‪หวังว่าแม่จะรู้สึกดีขึ้นแล้วนะ
‪แค่นี้ก็รู้สึกดีขึ้นเยอะเลย
‪แต่แม่เพิ่งจะกลับมาหาเรานะ
‪ไม่เป็นไรหรอกจ้ะหมูน้อย
‪คราวนี้ไม่เหมือนคราวก่อนแน่นอน
‪ลูกไม่อยู่กันตามลําพังแล้ว
‪ลูกจะมีเบ็คกี้
‪ไม่แฟร์เลย
‪ชีวิตมันไม่รอเราหรอกนะ
‪บางครั้งเราก็ต้องรีบตามให้ทัน
‪ไป
‪เราต้องรีบออกเดินทางก่อนพระอาทิตย์ตกดิน
‪ไม่เป็นไรนะ
‪เดี๋ยว
‪แน่ใจเหรอ
‪อือ แน่ใจ
‪ไป
‪ดูมันขยายพันธุ์ซะเยอะ
‪ต้องขอยกย่องฝูงนี้จริงๆ
‪รอดมานานขนาดนี้ได้ไง
‪คงเพราะไม่มีใครไปล่ามันแล้ว
‪หรือไม่ก็เพราะพวกมันไม่ทอดทิ้งกัน
‪ไม่ว่าจะยังไง
‪ฉันจําสีหน้านั้นได้นะจะบอกให้
‪หวาดกลัว
‪เบิกตาโตๆ เหมือนสมัย ‪ที่นายยังเป็นเด็กน้อยขี้กลัว...
‪ทุกครั้งที่พ่อกลับบ้านมาแล้วคันมือ
‪ดวงตาคู่นั้นภาวนาอยากหนีไปอยู่ที่อื่น
‪ที่ที่ปลอดภัย
‪กี่ครั้งที่นายได้ยินเสียงประตูโรงรถเปิดออก
‪แล้วตัวสั่น
‪กี่ครั้งที่นายวิ่งหนีไปซุกใต้เตียง
‪ต้องทนกี่ครั้งก่อนที่...
‪ก่อนพี่จะฆ่าพ่อน่ะเหรอ
‪ใช่
‪เพื่อนาย
‪อย่าพูดแบบนั้น
‪ฉันปกป้องนาย
‪ฉันปกป้องนายจากโลกที่จ้องทําร้ายคนอย่างนาย
‪เพราะนายเป็นคนไง
‪มีความเป็นคนมากกว่าฉันจะมีได้ซะอีก
‪ร้องเพลงให้ฟังหน่อยสิ
‪ร้องเพลงให้ฉันฟัง
‪เหมือนที่เราเคยร้องเพลงสมัยชีวิตลําบาก
‪นะ
‪ฉันมันแค่เด็กจนๆ
‪ไม่มีใครเล่าขานเรื่องราว
‪ชีวิตนี้หมดแรงอดทน
‪กับคําพร่ําบ่น คําสัญญาลมๆ แล้งๆ
‪โกหกกลับกลอก
‪แต่มิวายหลอกให้ตัวเองฟัง ‪แค่คํารื่นหู ไม่สนใจคําอื่น
‪หมดแล้วเหรอ
‪จรจากบ้าน จากครอบครัวมา
‪ฉันนี้หนาเป็นแค่เด็กหนุ่ม ‪มาเข้ากลุ่มกับคนไม่รู้จัก
‪ในสถานีรถไฟอันเงียบสงัด วิ่งหนีหวาดกลัว
‪อันนี้ช่วยได้ไหม
‪หนีกบดาน หาห้องเช่าราคาถูกๆ
‪เธอบอกว่าพับบาเคยเป็นอะไรแล้วนะ
‪พ่อเป็นภารโรง
‪เออ
‪นักมวยยืนในสังเวียน ‪หาเลี้ยงชีพด้วยการต่อสู้
‪ความทรงจําในใจที่รู้อยู่ ‪กับถุงมือทุกคู่ที่ต่อยเขาล้มลง
‪เชือดเฉือนเนื้อจนต้องกรีดร้อง
‪กึกก้องด้วยโทสะและความอาย
‪"ฉันจะไป ฉันจะไป"
‪แต่นักสู้ไม่เคยจากลา
‪นี่
‪เราต้องเดินหน้าต่อไป
‪ถ้าพวกมันบุกมาทางนี้ล่ะ
‪ไม่มาหรอก ช่วงนี้ของปีต้นเสจขึ้นสูงมาก
‪เพราะงั้นต้องใช้เส้นทางอพยพอ้อมตรงนี้กับตรงนี้
‪รู้เส้นทางในป่าแม่นจังนะ
‪แปลว่าเราต้องขวางมันตรงนี้ แล้ว...
‪ผมอยากช่วยให้คุณหายดีจังเลย
‪ฉันเป็นมนุษย์ กัส
‪ไม่ช้าก็เร็วก็ต้องถึงคราว
‪คราวของฉันแค่มาถึงเร็วกว่าที่คิดไว้
‪งั้นแปลว่า...
‪สักวันนึง แต่ไม่ใช่วันนี้
‪เขาแข็งแรง
‪แต่หัวรั้น
‪ยิ่งกว่าฉันซะอีก
‪แล้วเขาคิดว่าเขาดูแลเธออยู่นะ
‪แต่บางครั้งพวกผู้ใหญ่ก็เข้าใจผิด
‪ได้ยินนะ
‪พร้อมยังครับ
‪งั้นล่อพวกมันเข้ามากันเลย
‪จอร์จ
‪ไม่ชอบภาพนี้เลย
‪คุณพระช่วย
‪คุณแอนเดอร์สัน
‪เธอเป็นใคร
‪เจพเพิร์ดกับกัสส่งเรามา
‪รัสตี้ต้องไม่เชื่อแน่ๆ
‪- กัสอยู่ไหน ‪- เรื่องมันยาว
‪เขาไม่เป็นอะไร แต่พวกลาสต์เมนตามล่าเราอยู่
‪ตามล่าเขา
‪ฉันกับเด็กๆ กลุ่มนี้มาหาที่ซ่อน
‪กัสบอกว่าคุณไว้ใจได้
‪ใครอยากนั่งกระเช้าบ้างจ้ะ
‪- หนู! ‪- ผม!
‪แล้วตอนนั้นแหละที่เขาของกัสถูกตัดทิ้ง
‪แต่แล้วก็มีดอกไม้สีม่วงตกลงมาจากท้องฟ้า
‪แล้วบ็อบบี้ก็หัดขับรถถังด้วย
‪เพราะงี้แหละเราถึงไม่ควรออกจากบ้าน
‪พร้อมขึ้นกันยังเอ่ย
‪- พร้อม! ‪- เฮ้ย ช้าก่อนสิ
‪สายเคเบิลมันรองรับน้ําหนักได้ทีละไม่กี่คน
‪นี่ จับคู่ เหมือนตอนกินข้าว
‪โอเค จับคู่กัน
‪- ไปเลยแม็กซ์! ‪- เย่!
‪หวังว่าจะพร้อมสู้กันนะ
‪ท่านนายพล
‪มัวรออะไร
‪เราทําแบบนี้ไม่ได้นะ
‪อย่าเอาปืนจ่อหลังคนอื่นสิ จอห์นนี่
‪เรามาที่นี่กันทําไม
‪ดูตัวเองสิ ดูพวกเรานี่
‪เรามาทําบ้าอะไรกันที่นี่
‪พี่ต้องหยุดได้แล้ว
‪ผมยอมให้พี่ทําแบบนี้ต่อไปไม่ได้
‪ฉันทําเพื่อเรา
‪พอได้ยารักษามาแล้ว...
‪ยารักษามันไม่มีจริง
‪มันล้มเหลว หมอสิงห์ล้มเหลว
‪งั้นเขาก็จะเริ่มวิจัยใหม่
‪ผมปล่อยเขาไปแล้ว ดั๊ก
‪- งั้นฉันก็จะไปหาหมอสิงห์คนใหม่ ‪- ไม่เข้าใจซะที
‪ยารักษามันไม่มีจริง และจะไม่มีวันหาเจอ
‪ปล่อยเด็กๆ ไป
‪พี่ต้องปล่อยเด็กๆ ไป ‪แล้วพี่ก็ต้องปล่อยผมไป
‪ผมเหลือทนแล้ว
‪มันจบแล้ว
‪และทุกคนก็ดูออกยกเว้นพี่
‪มันไม่มีวันจบหรอกจอห์นนี่
‪นายไม่เข้าใจใช่ไหมล่ะ
‪มันไม่เกี่ยวกับหมอสิงห์ ‪หรือยารักษา หรือไวรัสนี่เลย
‪ชัยชนะ...
‪คือทุกสิ่งทุกอย่างเสมอมา
‪บางทีมันอาจเป็นสิ่งที่ทําให้ฉัน...
‪ต่างกับนาย
‪และคนนับล้านที่อ่อนแอเกินกว่าจะรอดมาได้
‪ฉันพยายามสอนนายแล้วนะจอห์นนี่
‪แต่นายไม่ยอมเข้าใจซะที
‪ว่าสุดท้ายแล้ว
‪มันอยู่ที่ใครแน่พอจะคว้าชัยชนะ
‪เพื่อความปลอดภัยของนาย จอห์นนี่
‪ฉันไม่มีทางเอาปืนที่มีกระสุนให้นายหรอก
‪ถ้านายเกิดอุบัติเหตุอะไรขึ้นมา ‪ฉันคงรู้สึกผิดแย่เลย
‪มานี่
‪มา ไม่เป็นไร
‪ไม่เป็นไร
‪อยากไปใช่ไหม
‪ไปสิ ฉันไม่เหลืออะไรจะสอนนายแล้ว
‪นายไม่ต้องการฉันแล้ว
‪ปล่อยเขาไป
‪จบศึกนี้ค่อยมาฝัง
‪หลุมสวยๆ นะ
‪เราไม่ใช่สัตว์เดรัจฉาน
‪ได้คนนึงแล้ว
‪ฉันได้สองแต้ม
‪เหลือไว้ให้มั่งสิ
‪เห็นวี่แววแอบบอตหรือเปล่า
‪ยังเลย
‪มันคงจะรอให้ลูกสมุนทํางานสกปรกเสร็จก่อน
‪อะไรวะ
‪สี่แล้ว
‪ห้า
‪หก
‪เจ็ด
‪ฉันได้คนที่แปด
‪พวกเขาไม่เป็นอะไรหรอก
‪กัสว่องไว
‪ส่วนแม่เธอก็แกร่ง
‪แต่แม่ป่วย
‪- เราควรกลับไปสู้ ‪- ไม่ได้เด็ดขาด
‪ฉันรับปากแม่เธอไว้ว่าจะปกป้องเธอ
‪ฉันยอมให้เธอเป็นอะไรไปไม่ได้
‪ทางนี้เงียบมาก
‪ตรงนี้ก็ด้วย
‪ฉันไม่ชอบเลย
‪มันแค่แปลว่าระลอกแรกหมดแล้ว
‪กระสุนหมด
‪ใช้ยิงพวกนั้นหมดแล้ว
‪ฉันเก็บธนูลูกสุดท้ายไว้ให้แกนะ ‪แต่ไอ้นั่นมันดันย่องมาทีหลัง
‪งั้นเราคงไม่มีอาวุธกันทั้งคู่
‪คนทรยศ
‪ดีใจเหลือเกินที่ได้เจอกันในที่สุด
‪หน้าอกเป็นไงบ้าง
‪ไม่ต้อง อย่าคิดจะมาทําแบบนั้น
‪ทําอะไรงั้นเหรอ
‪พล่าม
‪ไม่มีวี่แววเขาเลย ผมจะกลับบ้านนะ
‪อยู่ที่เดิม จอมเขมือบของหวาน
‪ฉันจัดการมันอยู่
‪จอมเขมือบของหวาน
‪โอ๊ย ตั้งชื่อให้พวกมันซะด้วย
‪นี่ ต่อสู้ปกป้องพวกสัตว์ประหลาดไป ‪ก็ไม่ทําให้ครอบครัวแกกลับมาหรอก
‪ทอมมี่
‪มาแล้ว พร้อมยัง
‪ไหนบอกว่ากองทัพสัตว์ต้องต่อสู้กับคนชั่ว
‪รู้นะว่าการต่อสู้ดูเหมือนเป็นทางออกเดียว
‪ฉันก็ไม่ชอบที่ตัวเองไร้ทางสู้เหมือนกัน
‪แต่บางครั้งเราต้องอยู่ดูแลคนที่แคร์เรา
‪ดูแลครอบครัว
‪เพราะงั้นเธอต้องขึ้นไปดูแลน้องๆ
‪จริงไหม
‪เวนดี้
‪ไม่นะ
‪เวนดี้!
‪เวนดี้ กลับมา
‪เวนดี้
‪กลับมา!
‪พวกสารเลวอย่างแก ‪พยายามปั่นหัวฉันมาทั้งชีวิต!
‪แต่แกมันมีแต่ลมปาก
‪และลมปากมันหมดราคาไปแล้ว
‪แกก็เหมือนกัน
‪รู้ไหมเราไปเจอพวกเขาที่ไหน
‪เมียแก
‪ลูกแก
‪หุบปาก
‪พวกเขาไปที่บ้านแก
‪ไปตามหาแก
‪ระหว่างที่แกมาทํางานให้ฉัน
‪พวกเขารอแกกลับบ้านจนขาดใจตาย
‪โกหก
‪ก็ไม่แน่ แกจะทําไม
‪ฆ่าฉันเหรอ งั้นแกจะไม่มีวันรู้ความจริง
‪แต่อย่างน้อยก็ได้สะใจ
‪เข่าเป็นไงบ้าง
‪ข้างที่ไม่ค่อยดีน่ะ
‪เจพพ์
‪ไม่!
‪จอมเขมือบ มันกําลังไปหา
‪- ปิดวิทยุ ‪- เขากําลังไปหา!
‪ต้องใช้แผนสอง
‪ไม่ๆๆ
‪เธอช่วยมาเยอะแล้ว
‪นี่เป็นศึกระหว่างฉันกับมัน
‪แต่ผมอยากสู้นี่นา
‪ฉันติดโรคร้ายไปแล้ว
‪ยังไงแย่กว่านี้ก็ไม่มีแล้ว จริงไหม
‪ฉันดีใจนะที่เธอกับเวนดี้มาพบกัน
‪ทีนี้เร็วเข้า
‪เดี๋ยว อย่านะ ‪ในแผนไม่ได้พูดไว้ว่าอย่างนี้นะ
‪เพื่อความปลอดภัยของเธอ หนูน้อย
‪ได้ตัวเป็นๆ มาหนึ่ง
‪ปล่อยนะ!
‪มีใครได้ยินไหม
‪ไป!
‪เจ็บหรือเปล่าเวนดี้
‪เปิดสิ
‪ฉันไม่ได้ก่อตั้งกองทัพสัตว์ขึ้นมาเพื่อสู้
‪แต่เพื่อตามหาน้อง
‪น้องถูกพรากไปจากฉันเมื่อนานมาแล้ว
‪และตอนนี้ได้เธอกลับมาแล้ว ‪ก็จะไม่ให้ใครเอาเธอไปอีก
‪อยู่ไหนเอ่ย
‪เข้าไปสิ!
‪เอมี่ อีเดน
‪แปลกใจดีจริง
‪ไม่ได้ ฝันไปเถอะ
‪วันนี้ใครๆ ก็อยากยิงฉันกันหมด
‪งั้นก็น่าจะรู้ตัวว่าคนเกลียด
‪ทีนี้ เรามีธุระต้องสะสาง
‪ฉัน แก กับพวกเด็กพันทาง
‪แกไม่มีวันหาพวกเขาเจอหรอก
‪- แกแพ้ ลืมแล้วเหรอ ‪- ใช่
‪แกแย่งชิงเอาอนาคตของเราไป
‪แล้วฉันไม่มีวันเอามันกลับคืนมาได้
‪แต่ฉันก็ทําให้แกไม่มีอนาคตได้เหมือนกัน!
‪ฉันไม่มีอนาคตอยู่แล้วย่ะ
‪ติดโรคร้ายเหรอ
‪แกติดโรคร้าย
‪ตอนนี้แกก็ด้วย
‪ยารักษา
‪- แก! ‪- หนีไป!
‪ใครบางคนไม่รู้จักจําซะทีเนอะ
‪ไม่แน่
‪แต่ไม่ว่าจะทําอะไรผม ยังไงคุณก็ตายอยู่ดี
‪ไอ้หนู การออกล่าครั้งนี้...
‪จบแล้ว
‪จอมเขมือบ!
‪ยินดีต้อนรับ ทอมมี่
‪หยุด!
‪ไม่
‪อะไร...
‪(วงศ์กิ้งก่า กึ่งมนุษย์)
‪วิ่งเร็ว ไอ้หนู วิ่ง!
‪กัส วิ่ง!
‪กัส!
‪เธอเรียกมาเหรอ
‪สุดยอด
‪เออ ก็สุดยอดน่ะสิ
‪หมูน้อย
‪มา...
‪แม่เจ็บไหม
‪ไม่จ้ะ
‪แม่มีอะไรจะให้ดู
‪มองขึ้นไปสิ
‪เห็นอะไร
‪ดาว
‪เดี๋ยวแม่จะขึ้นไปเป็นดาวนะ
‪ถ้าวันไหนลูกรู้สึกหลงทาง
‪อย่าลืมแหงนหน้ามองฟ้า
‪แม่หมี...
‪จะคอยมองลูกจากฟ้าเสมอ
‪ไม่ว่าลูกจะอยู่ที่ไหน
‪พี่เบิ้ม
‪ไม่!
‪- ไม่! ‪- กัส!
‪ไม่!
‪ตายแล้ว
‪แข็งใจไว้นะจอมเขมือบ มานี่ แข็งใจไว้
‪อย่าหลับนะ จอมเขมือบ แข็งใจไว้
‪แข็งใจไว้
‪อย่าไปนะ อย่า ขอล่ะ
‪แข็งใจไว้
‪จอมเขมือบ ฟังเสียงฉัน
‪กัส
‪สู้ไว้
‪กัส สู้นะกัส
‪อย่าหลับตานะ จอมเขมือบ
‪ได้ยินไหม ขอล่ะ
‪จอมเขมือบ กัส
‪ฟังฉันสิ ขอร้องล่ะ อย่า...
‪ถ้าเราย้อนกลับไปเป็นเหมือนเมื่อก่อนได้ล่ะ
‪ก่อนจะเกิด... ทุกอย่าง
‪ช่วงไม่กี่วันแรกของยุคพินาศ
‪ทุกคนอยู่แต่ในบ้าน
‪เสมือนตกลงกันไว้ว่าจะไว้ทุกข์ด้วยกัน
‪กับชีวิตที่ตายจาก
‪ความไร้เดียงสาที่สูญสิ้น
‪ความรักที่จางหาย
‪นี่ก็เสียไปเยอะ
‪สูญเสียตัวเองในเส้นทางนี้
‪นึกว่าเป็นกันทุกคน ‪หลังโลกพินาศ จนได้มาเจอกัน
‪คุณไม่เคยสูญเสียอะไรไปเลย
‪มีแต่ได้เพิ่ม
‪(เอมี่ อีเดน อยู่ในความทรงจํา)
‪และโลกใบนี้
‪น่าอยู่ขึ้นได้เพราะคุณ สหายรัก
‪ก็อยากบอกลาหรอกนะ
‪แต่ผมเห็นจิตวิญญาณคุณในลูกทุกคน
‪เอมี่ อีเดนยังคงอยู่ในความทรงจํา
‪(คลับสวนสัตว์)
‪พี่เบิ้มรู้ความจริง
‪แต่ถึงเขาจะย้อนเวลากลับไปไม่ได้...
‪ข้างหน้าก็ยังมีทางให้ไปต่อเสมอ
‪เรื่องอะไรเหรอ
‪การเติบโต
‪(มันกระโดดโลดเต้นด้วยความดีใจ)
‪อะไร
‪ขอดูแป๊บนึงนะ
‪(อะลาสกา ‪หน่วยมิดไนต์ซัน)
‪(แบมบี้)
‪พี่จะทําอะไร
‪(แบมบี้ไม่ได้เจอแม่อีกเลย)
‪(อะลาสกา ‪อักวักนิอักวิก)
‪ทําไมพับบามีเอกสารนี่ล่ะ
‪อะลาสกา
‪อะไรอยู่อะลาสกาเหรอ
‪สวัสดีครับ
‪ใครน่ะ
‪แม่
‪ช่วยด้วย
‪เบอร์ดี้
‪ขอต้อนรับกลับสู่โลกคนเป็น
‪ผมเห็นแม่
‪เบอร์ดี้
‪มันทั้งหนาวแล้วก็ขาวโพลน
‪ผมเห็นรอยกีบเท้า
‪เลยเดินตามไป ‪มันพาไปเจอแม่ แม่อยู่ในถ้ํา
‪มีอะไรบางอย่างร้องเรียกผม
‪เหมือนมันรู้จักผม
‪มันบอกว่าต้องไปตามหาเบอร์ดี้
‪อะไร
‪- ทําไมมองแบบนั้นล่ะ ‪- ฉันฟังเทปนายละ
‪แม่ของนาย
‪ฉันว่าเขาอยากทําสิ่งที่ถูกต้อง
‪ถ้าอยากไปตามหาแม่ งั้นเราคิดว่า
‪คงอยากได้ความช่วยเหลือทั้งหมดที่หาได้
‪เขาก็ด้วย
‪แล้วเรารู้ว่าต้องไปหาที่ไหน
‪ด่านหน้าที่อะลาสกา
‪เดี๋ยว
‪"เรา" เหรอ
‪เธอจะไปด้วยเหรอ
‪แล้วน้องๆ ล่ะ
‪บ้านแอนเดอร์สันขอดูแลพวกเขา ‪จนกว่าเราจะกลับมา
‪ก็จะคิดถึงหรอกนะ แต่ทุกคนชอบที่บ้านนั้น
‪อย่าคิดว่างานนี้จะง่ายนะ
‪- ผมรู้ ‪- แต่ใครจะไปรู้
‪เราอาจช่วยเธอฟื้นฟูโลกได้
‪เราจะไปอะลาสกา
‪เรื่องราวของลาสต์เมนอาจจบลงแล้ว
‪แต่เรื่องราวของเด็กชาย ‪ที่พิเศษมากยังดําเนินต่อไป
‪และครั้งนี้
‪เขาไม่ได้ตัวคนเดียวแล้ว
‪พร้อมนะ จอมเขมือบของหวาน
‪พร้อมแล้ว พี่เบิ้ม
‪และนี่ก็เป็นเรื่องราวของคุณหมอ ‪ที่มองเห็นว่าเด็กชายคนนี้พิเศษเพียงไร
‪ร่วมกัน พวกเขาจะเปลี่ยนโลกทั้งใบ...
‪ตลอดกาล
‪แอบบอตตายแล้ว
‪แล้วยารักษาล่ะ
‪หาไม่เจอ
‪หรือไม่เขาก็ไม่เคยมียารักษาแต่แรก โง่เอ๊ย
‪แต่เราเจอสิ่งนี้ในซาก
‪เทปบันทึกเสียง เป็นของหมอของแอบบอต
‪บันทึกอะไรไว้ล่ะ
‪มันเสียหายนิดหน่อย ‪แต่เราน่าจะถอดความให้ได้ทั้งหมด
‪- งั้นก็รีบเลยสิ ‪- ครับผม
‪แม่คงต้องลงมือเองแล้วสินะ
‪กินซะเด็กๆ กินให้อิ่ม
‪เดี๋ยวต้องใช้แรง
‪กินสิ
‪คําบรรยายโดย นันทวัน ริดเดล