Welcome sa inyong lahat. Ako si Captain Stafford.
Alam kong...
marami kayong pinagdaanan.
Pare-parehas tayong nawalan at nakaranas ng trahedya.
Pero magbabago 'yon ngayon.
Dahil ngayon, papunta na tayo sa Canada.
Di natin alam ang naghihintay sa 'tin.
Pero sa ngayon, ligtas tayo.
Kaya ngumiti kayo. Yakapin n'yo ang mga katabi n'yo.
Alalahanin natin ang mga kasama nating nawala.
Gawin natin 'yong gusto nilang gawin natin dahil umabot tayo dito.
Mag-celebrate tayo.
- Tama! - Drop the beat, DC!
Gusto nating lahat na maalala tayo.
Ang tanong ay kung paano.
Sa paanong paraan mo gustong maalala?
Sa pagtanggap sa kapalaran ng kamatayan?
O sa pagpasan sa mga problema ng mundo?
Kahit paano pa, isa lang ang sigurado.
Gusto nating malaman na iniwan natin ang mundo na gumagawa ng mabuti.
Na may kahulugan nga ang buhay natin.
Umabot tayo!
Tamang-tama.
Hello!
Kabila naman.
Two, three...
Nasaan sila?
- Baka hindi tayo dapat nandito. - 'Yon na nga...
Di na tayo makakaalis.
Parang nagkaroon sila ng malaking party.
Tapos nag-alisan na lang lahat?
Baka natutulog na sila sa mga cabin.
Pati 'yong buong crew?
Di tayo gumagalaw. Patay ang makina.
Mag-iikot ako. Titingnan ko kung ano'ng nangyari.
Diyan lang kayong dalawa.
Babantayan ko siya.
Hello? May tao ba dito?
Do'n nga lang kayo, di ba? Balik.
- Bakit? - Ano'ng meron?
Di tayo pwede dito. Dali.
Ano'ng nakita mo?
Sige na, Gus, pasok na.
Sige lang. Lakad lang.
Ano'ng problema? Ano'ng nakita mo?
Nasa barko 'yong Sakit, 'no? Na-expose ka ba?
Hindi ko alam.
- Importanteng malaman natin kung... - Hindi ko nga alam!
Di tayo pwede dito. Walang pagkain o tubig dito.
- Di mahalaga 'yon kung di natin... - Di mahalaga 'yon kung na-expose ka.
Hindi ako na-expose!
Okay? Ayos lang ako.
Paano mo nasabi?
Jepp?
Di ko mapigilan 'yong pagdudugo.
Sorry.
Di ko alam na hybrid siya.
E, paano kung hindi? Ano?
Sinaktan mo ang anak ko.
Bigyan mo 'ko ng magandang dahilan para di ka saktan.
Rosie.
Bakit kayo nandito?
Nag-aalala 'ko sa 'yo.
Magkausap lang tayo, tapos biglang di ka ma-contact. Nasaan siya?
Nasaan siya, Rosie? 'Yong batang usa.
Mahahanap na natin siya dahil sa kanya.
Isang teenager na babae?
Magkakasama sila. Sasabihin niya kung saan sila papunta.
Ako na'ng bahala dito. Asikasuhin mo 'yong anak mo.
Dalhin n'yo sa bahay 'tong bisita natin.
Mag-uusap lang kaming dalawa.
- Dapat nating mapaandar 'to. - Tama siya.
Paano?
May isa dapat na pumunta sa bridge.
Baka sakaling mapaandar 'yong makina.
May problema lang sa plano mo.
Nando'n pa 'yong Sakit.
Dapat may gawin tayo.
Anong "tayo"? Suwerte ka pa't nakarating ka dito.
Ikaw dapat 'yong naiwan, di 'yong magkapatid.
- Nandito ako para kay Gus. - Itigil mo 'yang kakatadhana mo!
Gus?
Sandali lang! Wag!
Ano'ng ginagawa mo?
- Pupunta 'ko sa bridge at mag-iimbestiga. - Makinig ka, di pwede.
Ako lang 'yong pwede. Immune ako sa Sakit, di ba?
Oo, pero baka may mangyari sa 'yo dahil sa mga bulaklak.
Mag-iingat ako. Promise.
Takaw Tamis...
Magtiwala ka lang, okay? Aalamin ko 'yong nangyari.
Wag kayong magpapatayan, a.
Kaya niya 'yan.
Alam mo ba kung ano'ng makikita niya do'n?
Ano'ng mas malala?
Ang makita niya ang kamatayan o siya ang mamatay?
PARA SA ANAK KO LOVE, PAPA
Hello?
May tao ba diyan?
Please, sumagot ka.
Hello?
Salamat naman. Akala ko, ako na lang ang buhay.
Sino ka?
Ako si Gus.
Sino ka?
Ako si Darwin. 'Yong first mate.
Nasaan ka?
Nasa cabin ko.
Nauna siguro akong bumalik dito.
Nakatulog ako sa sobrang lasing kagabi.
Paggising ko kaninang umaga...
patay na lahat.
Dahil sa Sakit.
Oo.
Kaya siguro buhay pa 'ko.
E, ikaw?
Paanong buhay ka pa?
Immune ako.
Hybrid ka.
Oo.
Sumakay ako nang patago. Para hanapin ang mama ko.
Nasa isang town siya sa pinakatuktok ng Alaska.
Grabe.
Ikaw lang ang nag-iisang ligtas dito sa barko.
Kaya pwede kong ayusin lahat.
Pero kailangan ko ng tulong. Hinahanap ko 'yong bridge
para alamin kung ba't patay ang makina.
Pwede mo bang ituro kung saan?
Oo. Pwede.
Shit. Baka makaalis pa tayo dito nang buhay.
Makakaalis tayo dito nang buhay.
Oo.
Oo nga.
Okay, Gus.
Umakyat ka sa pinakamalapit na hagdan.
Wag kang maupo lang.
Gutom na gutom ka na siguro, ang dami mong pinagdaanan.
Hindi ako gutom.
Di rin ako kumakain ng baboy.
Tikman mo man lang 'yong cornbread.
Five years nang nananalo si Arlo sa Southwest Cook-off.
Promise, di ka pa nakakatikim ng ganito.
Nagsasayang ka lang ng oras.
Di ako magsasalita.
Kawawang bata.
Ilang taon ka no'n, five years old? No'ng nagsimula 'to?
Di mo man lang naranasan 'yong buhay dati.
Noon...
maganda ang buhay.
Tao pa ang mga tao.
Ano, sinusubukan mong ibalik ang mga tao?
Mismo.
Kita mo? Alam kong matalino ka.
Kung kilala mo 'ko, alam mong
- nagsasayang ka ng oras. - Kilala kita, Becky.
O Bear ba dapat?
Dating leader ng Hukbo ng Hayop?
Tagapagtanggol ng mga hybrid, bukod sa apo ko, siyempre.
Napuruhan mo talaga siya.
Naririnig mo ba siya?
Umaalulong sa sakit at hirap?
Magugulat na lang ako kung buhay pa siya bukas.
Di mo rin maiiwasan 'yon. Galit ka at lito sa nangyayari.
Naiintindihan ko kung bakit. Mula no'ng namatay ang magulang mo,
hinahanap mo na ang isang bagay na gusto mo pero di mo makita-kita.
Isang pamilya.
Gusto mo ng pamilya, Becky, gaya ng lahat.
Deserve mo ng higit pa sa mga hampaslupang kasama mo na 'yon.
Deserve mo ng totoong pamilya.
'Yong mamahalin at aalalahanin ka.
Kasama na do'n ang pagkakaroon ng sariling mga anak na kadugo mo.
Sabi nga, blood is thicker than water.
Ano'ng nakakatawa, iha?
Mali 'yong alam mo.
Tutal marami kang alam tungkol sa 'kin,
alam mo rin sigurong professors 'yong mga magulang ko.
Matatalino sila.
No'ng bata pa 'ko, sinabi nila na magkakaroon na ako ng kapatid.
Ampon kasi ako.
Sinabi nila sa 'kin 'yon.
"Blood is thicker than water." Pero mali raw ang intindi do'n ng iba.
'Yong water, panubigan ang tinutukoy no'n.
Mga pamilyang nabuo sa kapanganakan.
Pero 'yong blood, mga samahang nabuo sa pakikipaglaban ang tinutukoy no'n.
Mas matibay ang mga samahan na tayo ang pumili
kaysa sa mga nabuo lang no'ng ipinanganak tayo.
Lagi kong iniisip kung ba't di ko 'yon makalimutan kahit bata pa ako noon.
Ba't kayo nagwawala diyan?
Alam ko na ngayon.
Para maitama kita sa pagka-ignorante mo.
Di mo yata kilala kung sino'ng binabangga mo.
Lahat ng gusto ko, nakukuha ko.
Tutulungan mo akong hanapin 'yong bata sa ayaw at sa gusto mo.
Ang tanong lang, papadaliin mo ba 'to o magpapahirapan pa tayo?
Pag-isipan mo.
Bilisan mo lang.
May sintomas ba?
Kung meron, sinabi ko na agad sa 'yo.
Kung oras mo na talaga ngayon, wag kang mag-alala.
Babantayan ko siya.
Ano'ng sinasabi mo?
Sinabi ko na sa 'yo.
Di ako mamamatay dito.
Tapos ako, oo?
E...
nakita ko kung pa'no ka gumalaw
pag walang nakatingin.
Mahirap ang naging buhay mo.
Kahit bago pa 'yong Pagguho.
Kung di ka mamamatay dahil sa Sakit,
ang mga sugat mo sa nakaraan ang magiging dahilan.
Ano?
Wala, ano lang...
Naisip ko lang, isang daang taon na noong nagpunta
si Captain Thacker sa Alaska para sana baguhin ang mundo.
Pero eto tayo ngayon, naglalayag din papunta doon,
kung saan nagsimula ang lahat.
Tingin mo, tadhana ba 'to o nagkataon lang?
Wala do'n.
Gusto lang isipin ng mga tao na merong malaking dahilan,
para maintindihidan nila 'yong mga bagay na di nila maipaliwanag.
Pero base sa mga nakita ko, kalokohan lang 'yon.
Hindi totoo ang mga fairy tale.
Pero umaasa ka
na mananatiling inosente habambuhay
ang isang bata na may sungay ng usa.
Mr. Jepperd,
pinagtagpo tayo ng tadhana.
E, kung basagin ko 'yang bungo mo?
Ano'ng itatawag mo do'n?
Wala. Kasi di mo 'yon gagawin.
Di ka mapapatawad ni Gus.
Gago ka, a!
Halika dito!
Di mo 'ko tanda, 'no? Nagkita tayo ten years ago.
- Ano'ng pinagsasasabi mo? - Crescent City!
Sacred Heart Hospital!
Nagkita tayo sa elevator.
Gumuguho na ang mundo no'n.
At kakapanganak lang ng asawa mo.
Sabihin mo nga.
Nakumbinsi ba kitang balikan siya?
Nandito na 'ko sa bridge.
Okay, hanapin mo 'yong logbook ng captain.
Doon nakasulat 'yong notes niya. Baka malaman natin do'n ang nangyari.
Gus?
- Nakita ko na. - Basahin mo 'yong mga huling entry.
Sanay ka namang magbasa, 'no?
Oo, sanay ako.
Okay, eto.
"1:14 a.m. Sinabihan ako ni Medic Caraway
na nag-positive sa Doomsday si Quintana Stanley, isang pasahero."
'Yong babaeng naka-green hat.
"1:55 a.m. Apat na pasahero pa ang nag-positive.
Ginagawa namin ng crew ang makakaya namin.
5:31 a.m. Namatay na si Stanley.
Ihinulog siya ng mga tao ko sa dagat gaya ng utos ko,
pero baka hindi pa siya ang huli.
11:18 a.m. Mahigit kalahati na ng bilang ng mga pasahero ang namatay.
Pati na rin ang ilan sa crew ko.
Itinapon sa dagat ang mga di pinalad,
pinatay ko na rin ang makina.
Dito na dapat matapos ito.
Di na kami pwedeng dumaong pa ulit sa lupa."
Darwin?
Ituloy mo lang.
Hanggang sa dulo.
"2:59 p.m. Malapit na ang katapusan.
Ginawa ko ang lahat ng makakaya ko.
Darwin, kung nababasa mo 'to,
sana mailigtas ka ng tadhana dahil di na kita maililigtas.
Proud ako sa 'yo."
Nandiyan ba siya?
Si Captain Stafford?
Oo.
Kaibigan mo ba siya?
Oo.
Parang tatay ko na siya.
Kinupkop niya 'ko noong nangangailangan ako.
Mukhang mabuting tao si Captain Stafford.
Oo. Mabuting tao siya.
Sundin dapat natin ang gusto niya. Di pwedeng paandarin 'yong makina.
- Di ba, gusto ka niyang mabuhay? -"Dito na dapat matapos ito."
Huling order niya 'yon, kailangan ko 'yong sundin.
Di ko pa sinasabi kung ba't hinahanap ko si Mama.
Scientist siya na naghahanap ng gamot sa Sakit.
Tutulungan ko siya, pero di ko 'yon magagawa pag di ako nakarating doon.
Kaya kailangan ko ang tulong mo
para matulungan ko ang mga kaibigan ko.
At ikaw, para wala nang ibang mamatay katulad ni Captain Stafford.
Sorry, Gus.
Hindi ko kaya.
E, kung tapusin ko 'yong sinimulan niya?
Ano?
Nililibing niya 'yong mga tao sa dagat. Di ba? Para maalis 'yong Sakit?
Ililibing ko 'yong iba.
Tapos mawawala na dito 'yong Sakit.
Bata ka lang, Gus.
Di mo kaya 'yon.
Kailangan kong subukan.
Tutulungan mo ba 'ko?
Sige.
Ikaw pala 'yon.
Ba't di mo agad sinabi?
Di dumadating 'yong tamang oras.
Pinakamahirap na araw ng buhay ko 'yon.
Di rin madali sa 'kin ang araw na 'yon.
Na-realize no'ng araw na 'yon na di ko na matutulungan ang iba,
na di ko na sila magagamot, o mapapabuti 'yong pakiramdam nila.
Pagkatapos no'n, nanonood na lang ako sa mga namamatay.
Nawala ko 'yong sarili ko no'n. Tapos iniwan din ako ng asawa ko.
Kahit na matagal bago ko na-realize lahat 'yon.
Noong oras na 'yon sa elevator,
natatakot ako no'n...
na baka di ko kayang maging mabuting ama.
Kaya nag-alinlangan ako.
Dahil do'n, nawala rin sa 'kin 'yong asawa ko.
Pati 'yong anak ko.
Pero tinulungan ako ni Gus na makaahon...
no'ng panahong akala ko, di na 'ko makakaahon pa.
Di mo ba nakikita?
Walang nagkataon lang.
Nandito tayong dalawa,
magkasama ulit pagkatapos ng sampung taon, lumalaban kahit ano pa'ng mangyari...
dahil kay Gus.
Ngayon,
iniisip mo pa rin bang kalokohan lang lahat 'to?
O may iba pang dahilan?
Sorry.
Gustong malaman ni Zhang kung nagbago na ang isip mo.
Gusto mo pang mahirapan, a.
Ano'ng ginagawa mo?
Ano sa tingin mo? Itatakas kita.
- Di ko maintindihan. Bakit... - Sugatan ako no'n sa labanan sa zoo.
Nakita ako doon ng army ni Zhang.
- Ba't mo 'ko tinutulungan? - Di ko hahayaang ma-torture ka.
Kahit na di tayo nagkamabutihan noon.
'Yong batang usa. Siya 'yong hinahanap mo sa zoo, di ba?
Hahanapin namin sa Alaska 'yong mama niya.
Buti nakita mo siya.
Tara.
Okay. May isa pang truck sa kalsada pero walang nakabantay.
Shit! Halika.
Mas exciting pag tatakas kunwari, 'no?
Ano'ng pangalan mo, iho?
Jordan.
Jordan, napapakinabangan ka na rin dito, a.
- Sinet-up mo 'ko. - Pupunta sila sa Alaska.
Sabi sa 'yo, e. Lagi kong nakukuha ang gusto ko.
Alaska pala, a?
Sikat na lugar 'yon. Pahingi ng satellite phone.
Hello?
Kung may nakikinig sa 'kin diyan, patay na ang may-ari ng phone na 'to.
Kung sakali, alam mo ba kung nagkita sila
ni Doctor Getrude Miller?
Sino ba 'to?
Pupunta tayo ng Alaska bukas ng umaga.
- Ano'ng meron sa Alaska? - Lahat.
Gus, nandiyan ka ba?
Oo.
Ano lang kasi...
may nakita na 'kong tao.
Sino sila?
Lahat ng klase ng tao, nandito.
Magsasaka, welder, mga retired na,
kabataan na katulad ko.
Kahit sino na gusto pang mabuhay.
Lahat ng tao 'yon.
Lahat tayo, gustong mabuhay.
Justin.
Justin 'yong pangalan niya.
Kasama niya 'yong papa niya.
Gus?
Okay ka lang ba?
Di ko alam kung kaya ko 'to.
Akala ko kaya ko,
pero hindi pala.
- Di mo kailangang gawin 'to. - Kailangan.
Kung hindi, mamamatay si Jepp.
Nagkalat dito 'yong Sakit, baka mahawa siya,
at baka mamatay din siya.
Kaya kailangan kong mahanap 'yong mama ko.
Kasi... Ewan ko kung paano, pero makakahanap siya ng gamot.
Kailangan niyang makahanap.
Kaibigan mo ba si Jepp?
Siya si Malaking Manong.
Marami nang nawala sa 'kin.
Si Pubba, si Aimee, sina Becky at Wendy...
di ko kaya na pati si Jepp.
Pinakamahirap mamatayan, dahil tayo 'yong naiiwan,
at mga alaala lang nila ang meron tayo.
Pwede pa silang mabuhay.
Sa tulong natin.
Alam ko na ang gagawin.
Mabait na anak si Justin.
Mahilig siyang mag-camp at maglibot sa labas.
Mahal na mahal siya ng Papa niya.
Mabuting tatay si Chris, mahal na mahal niya ang anak niya.
Marami silang lugar na napuntahan.
Palagi na silang magkasama.
At patuloy silang mabubuhay pag kinuwento natin ang kuwento nila.
Lahat ng mga kuwento nila.
Di ko mahanap ang pangalan n'yong lahat, o kung anong tungkol sa inyo...
pero hindi kayo makakalimutan.
Tatandaan ko kayo.
Nagawa ko.
Natapos ko na.
Gus?
Darwin?
Usa? Hindi ko naisip 'yon, a.
Ako naman ang tutupad sa usapan natin.
Paandarin na natin 'yong makina at maglayag pa-north.
Naghihintay ang mama mo. Okay.
Bahala na.
Nagawa nga niya.
Oo naman.
Tama ka.
Saan?
Sa maraming bagay.
Aabutin ako ng ilang minuto para ma-set 'yong course.
Salamat.
Sa tulong mo.
Hindi, Gus.
Salamat sa 'yo.
Teka. May ipapakita 'ko sa 'yo.
- Jepp! - Gus!
Ayos ka lang?
Oo. Pwede nang lumabas. Wala nang Sakit.
Tara, may ipapakilala 'ko sa inyo.
Darwin, ipapakilala ko sa 'yo si Jepp saka si Dr. Singh.
Darwin?
- Darwin? - Gus.
Hi, Gus.
Hindi pala ako ang huling survivor.
Ako lang ang pinakamatagal na mamatay sa Sakit.
Na-set ko na papunta sa Alaska 'tong barko.
Dalawang araw lang, nando'n na kayo.
Sorry, di kita masasamahan hanggang dulo.
Kailangan kong sundin ang utos ni Captain.
Di pwedeng makarating sa lupa ang Sakit.
Ikaw na ang captain ngayon.
Thank you, Gus.
Sana mahanap mo ang mama mo at mailigtas ang mga kaibigan mo.
Goodbye.
Darwin.
Nandito lang si Mama, anak.
Tapos na tayo dito. Tara na sa eroplano.
Paano ang isang 'to?
Isama n'yo.
Maiiwan 'to. Babagal lang tayo sa kanya.
Anak...
Sorry.
Okay lang 'yan.
Hoy! Mutts! Tumahimik nga kayo.
Malalaman natin agad.
Bear.
Wendy?
Alam ko, baka di n'yo 'to naririnig,
pero gusto kong sabihin na nakarating kami sa boat.
Sana okay lang kayo at kasama n'yo na 'yong iba.
Pag nahanap namin si Birdie, babalikan namin kayo. Okay?
Okay. Bye.
Good news, Mr. Jepperd.
Wala kang Sakit.
May nagbago noong araw na 'yon sa dagat.
Para sa bata...
Gus.
...at para sa Malaking Manong.
May gusto ka bang pag-usapan?
Isang silip lang sa kamatayan ang naging dahilan.
Hello, may tao ba diyan?
Oo. Nandito kami.
Pangalan at location, please.
Di ko alam kung nasaan kami, pero sa gitna 'to ng dagat.
Ako si Gus.
Gus ni Birdie?
Ano?
Teka, paano mo nakilala si Birdie? Sino 'to?
Ako si Siana, Gus.
Kaibigan ako ng mama mo.
At kung umabot 'yong signal mo dito, ibig sabihin,
ilang araw na lang ang layo mo.
Susunod na stop, Alaska.
Tagapagsalin ng Subtitle: G Ganias