Witam na pokładzie. Jestem kapitan Stafford.
Wiem, że wszyscy wiele przeszliście.
Każdy z nas przeżył zbyt wiele tragedii.
Ale to się dziś zmieni.
Dziś wyruszamy do Kanady.
Nie wiemy, co nas tam czeka,
ale na razie jesteśmy bezpieczni.
Uśmiechnijcie się, obejmijcie sąsiada.
Uczcijmy pamięć tych, których straciliśmy.
Zróbmy to, czego by sobie życzyli.
Świętujmy.
Muzyka, DC!
Każdy chce zostać zapamiętany.
Pytanie brzmi jak.
Jak chcemy, by nas pamiętano?
Jako tych, którzy spokojnie wkroczyli w mrok?
Czy tych, którzy nieśli na barkach ciężar świata?
Tak czy inaczej, jedno jest pewne.
Wszyscy chcemy mieć poczucie, że zmieniliśmy świat na lepsze.
Że nasze życia miały jakiś sens.
ŁASUCH
Udało się.
W samą porę.
Hej, wy tam!
I druga ręka.
Raz, dwa, trzy.
Gdzie są wszyscy?
- Może to zły pomysł. - Skoro o tym mowa...
Utknęliśmy tu.
Chyba urządzili imprezę.
A potem sobie poszli?
Może odsypiają w kajutach.
Załoga też?
Silnik nie działa.
Rozejrzę się i sprawdzę, o co chodzi.
Zostańcie tu.
Popilnuję go.
Jest tu ktoś?
Mieliście tam zostać. Odwróćcie się.
Co się dzieje?
Musimy stąd iść.
Co widziałeś?
Zejdź tam, Gus.
Idź dalej.
Co tam znalazłeś?
Przypadłość tu dotarła? Zaraziłeś się?
Nie wiem.
- To ważne. - Mówię, że nie wiem!
Nie możemy tu zostać. Nie ma wody ani jedzenia.
- Ważne, czy silnik... - Ważne jest, czy się zaraziłeś!
Nie zaraziłem się!
Nic mi nie jest.
Skąd wiesz?
Jepp?
Ciągle krwawi.
Przepraszam.
Nie wiedziałam, że jest hybrydą.
A gdyby nie był, to co?
Skrzywdziłaś mi syna.
Czemu ja mam nie skrzywdzić ciebie?
Rosie.
Co tu robisz?
Martwiłam się o ciebie.
Urwał się z tobą kontakt. Gdzie on jest?
Gdzie jest jelonek?
Znajdziemy go dzięki niej.
Jakiejś nastolatce?
Podróżowali razem. Powie nam, gdzie się udali.
Ja się tym zajmę. Ty zaopiekuj się synem.
Zabierzmy naszego gościa do domu.
Musimy sobie porozmawiać.
- Musimy uruchomić statek. - Racja.
Ale jak?
Ktoś pójdzie na mostek.
Wtedy może uda się odpalić silnik.
Jest tylko jeden problem.
Szaleje tam zaraza.
Coś musimy zrobić.
My? Masz farta, że tu jesteś.
To ty powinieneś zostać na plaży.
Pomagam Gusowi.
Nie pieprz znów o przeznaczeniu!
Gus?
Czekaj, nie!
Co robisz?
Sprawdzę na mostku, co się stało.
Nie możesz.
Tylko ja nie zachoruję.
Może nie, ale kwiaty namieszają ci w głowie.
Będę uważał.
Łasuchu...
Zaufaj mi, co?
Ustalę, co się dzieje.
Spróbujcie się nie pozabijać.
Poradzi sobie.
Wiesz, co on tam zobaczy?
Co będzie gorsze?
To, że zobaczy śmierć,
czy że umrze?
WYJŚCIE
SERCE STATKU
KOCHANEMU SYNOWI – TATA
Halo?
Jest tam kto?
Niech ktoś odpowie.
Halo?
Dzięki Bogu.
Myślałem, że tylko ja żyję.
Kim jesteś?
Jestem Gus.
A ty?
Darwin, pierwszy oficer.
Gdzie jesteś?
W swojej kajucie.
Jakoś tu wróciłem.
Wczoraj urwał mi się film, a gdy się obudziłem...
wszyscy nie żyli.
To Przypadłość.
Tak.
Pewnie dlatego nadal żyję.
A ty?
Dlaczego żyjesz?
Jestem odporny.
Hybryda.
Tak.
Ukryłem się na statku.
Szukałem mamy.
Jest w miasteczku na czubku Alaski.
Nie do wiary.
Tylko tobie nic tu nie grozi.
Czyli mogę wszystko naprawić.
Ale musisz mi pomóc. Próbuję się dostać na mostek.
Wiesz, jak on wygląda?
Tak, wiem.
A niech mnie.
Może wyjdziemy z tego żywi.
Wyjdziemy.
Jasne.
Dobra, Gus.
Znajdź schody i idź na górę.
Co tak siedzisz?
Po takiej podróży musisz być głodna.
Nie jestem.
I nie jem wieprzowiny.
Spróbuj chociaż chleba kukurydzianego.
Arlo pięć lat z rzędu wygrywał zawody kulinarne.
Czegoś takiego jeszcze nie jadłaś.
Tracisz czas.
Nic nie powiem.
Biedactwo.
Miałaś jakieś pięć lat, gdy wszystko się zaczęło.
Nie zdążyłaś poznać dawnego życia.
Wtedy...
było cudownie.
Ludzie byli ludźmi.
Pewnie chcesz sprawić, żeby znów byli ludźmi?
Zgadza się.
Czułam, że bystra z ciebie dziewczyna.
- Nie znasz mnie. Tracisz czas. - Ależ znam, Becky.
A może raczej Niedźwiedź?
Dawna dowódczyni Armii Zwierząt.
Obrończyni wszystkich hybryd. Poza moim wnukiem.
Nieźle go załatwiłaś.
Słyszysz?
Wyje z bólu.
Wątpię, że przeżyje noc.
Nie powstrzymałaś się.
Byłaś wściekła, zagubiona.
Nie dziwię się.
Od śmierci rodziców
szukasz tego, czego zawsze daremnie pragnęłaś.
Rodziny.
Chcesz mieć rodzinę. Jak my wszyscy.
Ale zasługujesz na coś więcej niż ta banda obwiesiów.
Na prawdziwą rodzinę.
Która cię pokocha i zapamięta.
W tym celu trzeba mieć własne dzieci.
Jak to mówią, krew nie woda.
Co cię bawi?
Nie rozumiesz tego powiedzenia.
Skoro tak dobrze mnie znasz,
to wiesz, że moi rodzice byli wykładowcami.
Naprawdę mądrzy ludzie.
Kiedyś powiedzieli mi, że będę mieć siostrzyczkę.
Jestem adoptowana.
Przytoczyli to powiedzenie. „Krew nie woda”.
Wyjaśnili, że ludzie go nie rozumieją.
W wodzie chodzi o wody płodowe.
O rodziny biologiczne.
A krew...
to więzi wykute w walce.
Wybrane przez nas związki są trwalsze od tych biologicznych.
Zastanawiałam się, czemu tak mi to utkwiło w pamięci.
Skąd te nerwy, chłopcy?
Teraz wiem.
Żebym mogła ci wytknąć ignorancję.
Nie rozumiesz, z kim masz do czynienia.
Zawsze osiągam swój cel.
W ten czy inny sposób pomożesz mi dorwać tego gówniarza.
Pytanie, czy zrobisz to po dobroci,
czy też nie.
Zastanów się.
Byle nie za długo.
Nie drży ci palec?
Powiedziałbym ci.
Nawet jeśli nadszedł twój czas, to bądź spokojny.
Zaopiekuję się nim.
Co to niby ma znaczyć?
Już ci mówiłem.
Nie jest mi pisana teraz śmierć.
A mnie jest?
Widziałem, jak się poruszasz,
gdy inni nie patrzą.
Wiodłeś życie pełne przemocy.
Jeszcze przed Zapaścią.
Jeśli nie wykończy cię zaraza,
to wkrótce zrobią to dawne rany.
- Co? - Nic.
Pomyślałem, że kapitan Thacker prawie sto lat temu popłynął na Alaskę,
aby zmienić świat.
My też płyniemy na północ,
gdzie wszystko się zaczęło.
To przypadek czy przeznaczenie?
Ani to, ani to.
Ludzie udają, że istnieje coś więcej, żeby nadać życiu sens.
Ale wiele widziałem i wiem, że to bzdury.
Bajki nie istnieją.
Mimo to masz nadzieję,
że chłopiec z porożem jelonka
już zawsze będzie niewinnym dzieckiem.
Panie Jepperd,
połączyło nas przeznaczenie.
A gdybym wbił ci pięść w czaszkę?
Jak to nazwiesz?
Nijak, bo tego nie zrobisz.
Gus by ci nie wybaczył.
Chodź tu, sukinsynu!
Nie pamiętasz? Spotkaliśmy się dziesięć lat temu.
- O czym ty gadasz? - Crescent City!
Szpital Świętego Serca!
Jechaliśmy windą.
Świat się rozpadał.
Twoja żona właśnie urodziła syna.
Powiedz,
zdołałem cię przekonać, żebyś do niego wrócił?
Jestem na mostku.
Poszukaj dziennika pokładowego.
Kapitan prowadzi w nim zapiski. Może wyjaśnią nam sytuację.
Gus?
Mam go.
Przeczytaj mi ostatnie wpisy.
Umiesz czytać, prawda?
Umiem.
To zaczynam.
„ O 1.14 rano Caraway poinformował mnie,
że test Quintany Stanley wyszedł pozytywny”.
Ta w zielonej czapce.
„Godzina 1.55. Pozytywne wyniki u czworga kolejnych pasażerów.
Robimy z załogą, co możemy.
Godzina 5.31. Zmarła pasażerka Stanley.
Poleciłem wyrzucić jej ciało za burtę,
ale boję się, że nie będzie ostatnia.
Godzina 11.18. Nie żyje ponad połowa pasażerów,
w tym kilka osób z załogi.
Wyrzuciliśmy ciała za burtę.
Wyłączyłem silnik.
Trzeba to przerwać.
Nie możemy wrócić na ląd”.
Darwin?
Czytaj.
Do końca.
„Godzina 14.59. Zbliża się koniec.
Zrobiłem, co tylko mogłem.
Darwinie, jeśli to czytasz,
oby los zdołał cię uratować, gdyż mnie się nie udało.
Jestem dumny z tego, kim się stałeś”.
Jest tam?
Kapitan Stafford.
Tak.
Był twoim przyjacielem?
Tak.
Niemalże ojcem.
Przygarnął mnie, gdy tego potrzebowałem.
Chyba był dobrym człowiekiem.
Tak.
Był.
Uszanujmy jego wolę. Nie możemy włączyć silnika.
Miał nadzieję, że przeżyjesz.
„Trzeba to przerwać”.
To jego ostatni rozkaz. Muszę go wykonać.
Nie mówiłem ci, czemu szukam mamy.
Jest badaczką i próbuje odnaleźć lek.
Powinienem jej pomóc, ale muszę się do niej dostać.
Więc ty pomóż mnie, a ja pomogę swoim przyjaciołom.
I tobie.
Żeby już nikt taki jak kapitan nie musiał umierać.
Przykro mi, Gus.
Nie mogę.
A jeśli dokończę to, co zaczął kapitan?
To znaczy?
Wyrzucał ciała do wody, żeby pozbyć się zarazy.
Mogę wyrzucić resztę.
Na statku nie będzie zarazy.
Jesteś tylko dzieckiem.
Nie możesz.
Muszę spróbować.
Wtedy mi pomożesz?
Dobrze.
To byłeś ty.
Czemu nie mówiłeś wcześniej?
Nie było dobrej chwili.
Najgorszy dzień w moim życiu.
Dla mnie też był trudny.
Wtedy zrozumiałem,
że nie zdołam pomóc ludziom, nie wyleczę ich.
Patrzyłem tylko, jak umierają.
Zagubiłem się wtedy.
I straciłem żonę.
Choć długo trwało, zanim to zrozumiałem.
Wtedy, w windzie...
bałem się...
że nie nadaję się na dobrego ojca.
Wahałem się.
I przez to straciłem żonę.
Oraz syna.
Ale...
Gus mnie uratował,
choć myślałem, że nie ma już dla mnie ratunku.
Nie dostrzegasz tego?
Nie ma przypadków.
Znów jesteśmy razem, po dziesięciu latach.
Na przekór okolicznościom.
Z powodu Gusa.
Nadal sądzisz, że to same bzdury?
Może jednak nie?
Przepraszam.
Zhang pyta, czy dziewczyna zmieniła zdanie.
Czyli nie będzie po dobroci.
Co robisz?
A jak myślisz? Uwalniam cię.
Nie rozumiem. Co tu robisz?
Zostałem ranny w bitwie o zoo. Znaleźli mnie ludzie Zhang.
Czemu mi pomagasz?
Nie mogą cię torturować,
choć nie rozstaliśmy się w zgodzie.
To tego jelonka szukałaś w zoo?
- Zmierzaliśmy na Alaskę do jego matki. - Dobrze, że go znalazłaś.
Chodź.
Tam stoi jeszcze jedno auto. Nikt go nie pilnuje.
Chodź!
Nic nie podgrzewa atmosfery jak próba ucieczki.
Jak masz na imię, młodzieńcze?
Jordan.
Zaczynasz pracować na swoje utrzymanie.
- Oszukałeś mnie. - Płyną na Alaskę.
Mówiłam, że w ten czy inny sposób osiągnę swój cel.
Alaska?
Popularne miejsce. Przynieś telefon satelitarny.
Halo?
Jeśli mnie słyszysz, to wiedz, że właściciel telefonu nie żyje.
A wiesz może, czy natknął się na niejaką doktor Gertrude Miller?
Kto mówi?
Rano wyruszamy na Alaskę.
- Co tam jest? - Najwyraźniej wszystko.
Gus, jesteś tam?
Tak.
Znalazłem pierwszych ludzi.
Kim byli?
To bardzo różni ludzie.
Rolnicy, spawacze, emeryci,
młodzi, jak ja.
Każdy, kto wciąż chciał żyć.
Czyli wszyscy.
Każdy chce żyć.
TA KSIĄŻKA NALEŻY DO JUSTINA
Justin.
Miał na imię Justin.
To tata i syn.
Gus?
W porządku?
Nie wiem, czy dam radę.
Myślałem, że tak,
ale jednak nie.
Nie musisz.
Muszę.
Inaczej Jepp umrze.
Przypadłość szaleje. Boję się, że zachoruje i też umrze.
Dlatego muszę znaleźć mamę.
Nie wiem jak, ale jakoś znajdzie lek.
Musi to zrobić.
Jepp to twój przyjaciel?
To Wielkolud.
Straciłem już tyle osób.
Pubba, Aimee, Becky i Wendy...
Nie mogę stracić też Jeppa.
Śmierć najciężej doświadcza żywych, bo zostajemy sami.
Mamy tylko wspomnienia o bliskich.
Oni mogą żyć dalej.
Dzięki nam.
Wiem, co zrobię.
Justin był wspaniałym synem. Uwielbiał biwakowanie i przyrodę.
Tata bardzo go kochał.
Chris był świetnym tatą. Bardzo kochał syna.
Jeździli na różne wycieczki.
Na zawsze zostaną razem. Będą żyć, jeśli opowiemy ich historię.
Historie ich wszystkich.
Nie przy każdym z was znalazłem imię lub jakieś informacje,
ale nie zostaniecie zapomniani.
Będę was pamiętał.
KAPITAN NOAH STAFFORD
Gotowe.
Skończyłem.
Gus?
Darwin?
Jelonek? Nie zgadłbym.
Pora, żebym dotrzymał umowy.
Włączę silnik i skieruję was na północ.
Mama czeka.
Dobra.
Do dzieła.
Udało mu się.
Oczywiście.
Miałeś rację.
W jakiej sprawie?
W wielu.
Ustalenie kursu potrwa parę minut.
Dziękuję.
Za pomoc.
Nie.
To ja dziękuję.
Zaraz wracam. Coś ci pokażę.
- Jepp! - Gus!
Wszystko gra?
Możecie wyjść. Zarazy już nie ma.
Musicie kogoś poznać.
Darwin, to moi przyjaciele. Jepp i doktor Singh.
Darwin?
Darwin!
Gus.
Cześć, Gus.
Jednak nie jestem jedynym ocalałym.
Po prostu wytrzymałem najdłużej.
Ustawiłem kurs na północ Alaski. Dotrzecie tam za dwa dni.
Żałuję, że nie popłynę z tobą,
ale muszę wykonać rozkaz kapitana.
Przypadłość nie może dotrzeć na ląd.
PIERWSZY OFICER DARWIN CRUSOE
Chyba zostałeś kapitanem.
Dziękuję, Gus.
Liczę, że znajdziesz mamę i ocalisz przyjaciół.
Na razie.
Darwin.
Mama tu jest.
- Wracamy do samolotu. - A co z nią?
Bierzemy ją.
Ale jego zostawcie, spowolni nas.
Przepraszam.
Tak mi przykro.
Już dobrze.
Będzie dobrze.
Wszystko będzie dobrze.
Cicho tam, kundle!
Zaraz się dowiemy.
Niedźwiedź?
Wendy?
Pewnie mnie nie słyszycie,
ale chcę wam powiedzieć, że jesteśmy na statku.
Mam nadzieję, że nic wam nie jest i że odszukacie rodzinę.
Gdy znajdziemy Ptaszynę, wrócimy do was.
Na razie.
Mam dobre wieści.
Nie zaraziłeś się.
Tamtego dnia na oceanie coś się zmieniło.
W sercu chłopca...
Gus.
...i w sercu Wielkoluda.
Chcesz o czymś porozmawiać?
Wystarczyło krótkie spotkanie ze śmiercią.
Jest tam kto?
Jesteśmy.
Przedstaw się i podaj położenie.
Nie wiem, gdzie jesteśmy. Na środku oceanu.
Mam na imię Gus.
Ten od Ptaszyny?
Co?
Skąd ją znasz? Kto mówi?
Jestem Siana, koleżanka twojej mamy.
Skoro jesteście w zasięgu, to za kilka dni będziecie u nas.
Następny przystanek: Alaska.
Napisy: Przemysław Żbikowski