Ludzkość ma długą historię.
Ale hybrydy również.
A przynajmniej dłuższą, niż sądzi większość ludzi.
Ikiaq, czekają na zewnątrz.
Wy nie możecie iść.
Rozmawiałem z resztą.
Chodzi o niego. Mówią, że...
Mojego syna nie dotknął diabeł.
Ma w sobie ducha tuttu.
Przykro mi.
Zostawiłem wam trochę zapasów.
Tylko tyle mogę zrobić.
Bóg z wami.
Damy sobie radę, Munaqsriri.
Świat nie jest na ciebie gotowy.
Ale kiedyś będzie.
Historia tego dziecka jest niełatwa,
ale ważna.
Zaważyła nie tylko na jego losach,
ale też na losach świata.
Kim jesteś?
Czemu mi pomogłeś?
Bicie serca.
Też je słyszysz?
Dokąd idziemy?
Do domu!
ŁASUCH
Przyciskaj to.
Co mam robić?
Kto tu jest?
Gus?
Mama.
Pokaż się!
Naprawdę istniejesz.
Ty też.
Uratował mnie.
Jest ciężko ranny.
Chodź.
Trzeba było zostawić Singha w Idaho.
Pewnie zaprowadzi Zhang do Gusa.
Walt miał rację.
Wpuściłam za drzwi problemy wielkiego świata.
Przykro mi, że cię w to wpakowaliśmy, ale dziękuję za ratunek.
Chyba się wprowadzają.
Nie możemy tu zostać.
Muszę znaleźć Nukę, zanim zrobią to te potwory.
Dokąd mogła pójść?
Chodź.
CZAS DO NOCY POLARNEJ
Pakujcie się, jedziemy do placówki!
Szybko!
Znikajmy, zanim się zorientują.
Tędy nie damy rady. Chodź.
Możemy jechać.
Jedziemy!
Co to za koleś?
- Znasz go? - Najwyraźniej jednak nie.
Czemu nie walczyłaś?
Okłamałam go.
I porzuciłam w trudnej chwili.
Nie rób tak.
Został sam i chyba nie wie, za co walczy.
Znajdźmy auto, póki jakieś są.
- Widzieli nas? - Nie wiem.
- Nie jeździłam czymś takim. - Ja też nie.
Znajdźmy Gusa i Jeppa.
Co się stało?
Wilcze hybrydy Zhang.
Jej wnukowie. Wytresowano ich, by mnie tropiły.
Co jest nie tak z tymi ludźmi?
Jest tak, jak mówiłaś na kasecie.
Dowiedzieli się, że byłem pierwszy...
I polują na ciebie.
Jak tu dotarłeś?
Było trudno, ale pomógł mi Wielkolud.
To z nim pojechałem do Kolorado.
Pomógł mi też dotrzeć tutaj, gdy przyśniłaś mi się w jaskini.
Wiesz o jaskini?
Wzywa mnie.
Woła do domu.
Masz rację.
W tej jaskini coś jest.
Myślałem, że miałem znaleźć tu ciebie,
ale chyba chodzi o to coś.
Może taki był sens tego snu. Mamy razem znaleźć jaskinię.
Nie zbliżaj się do jaskini.
Jest zdrowe?
Tak, wszystko w porządku.
Gratuluję.
Nie ma czego, póki nie urodzi się człowiek.
Rozumie pani, że najważniejszy jest tu czas.
Skoro nauka błyskawicznie stworzyła hybrydy,
to równie szybko odtworzy ludzi.
Tak.
Ale obawiam się, że nic nam po nauce.
Poświęciłem jej życie,
a przyniosła mi tylko cierpienie.
- Ma pan inny pomysł? - Tak.
Oferuję pani coś znacznie potężniejszego.
Krwawą ofiarę.
- Gdzieś ty była? - Pojechałam po synów.
Wiem, dokąd poszedł jelonek.
ŁĄCZENIE...
POŁĄCZONO
Chłopcy go znaleźli. Szedł wzdłuż ropociągu.
- Prawie go dopadli. - Gdzie to jest?
Węzeł numer 18.
- Po co tam polazł? - Tam go wzywano.
Mnie też.
Do jaskini Thackera.
- Nie znajdzie jej w zamieci. - Znajdzie.
Jak łososie, gdy wracają na tarło tam, gdzie się urodziły.
Jak karibu, gdy wiosną wędrują, by się cielić.
Thacker chciał uwolnić potęgę tego, co znalazł w jaskini,
ale to zepsuł.
Jeśli mam to naprawić,
chyba muszę złożyć Gusa w ofierze.
Śniliśmy ten sam sen.
O jaskini.
Ale niektórych fragmentów nie zdradziłem dotąd nikomu.
Gus ma umrzeć z mojej ręki.
Wszystko się zaczęło, gdy złożyłem w ofierze jelenia.
Potwierdziły to zapiski w dzienniku.
Krew Gusa odczyni to, co zrobił Thacker.
Sprawi, że będą rodzić się ludzie.
Przypadłość zniknie na zawsze.
Gus może wszystko naprawić.
Gdy umrze,
dostanie pani to, czego wraz z mężem tak pragnęła.
Ludzkiego wnuka.
Dziedzictwo.
Dajcie mu, o co poprosi.
Czemu w ogóle go słuchamy?
Trochę wiary, Rosie.
Ona ma rację.
Po co nam Singh? Sami znajdziemy dzieciaka.
Mamy już wszystko.
Zdesperowany człowiek może bardzo wiele osiągnąć.
Zobaczcie!
Patrzcie!
Co to jest?
Cokolwiek jest w tej jaskini,
zamierzam to zabrać.
- Nie! - Inaczej rana się nie zagoi.
Wolę umrzeć, niż przyjąć pomoc człowieka!
Skoro nienawidzisz ludzi, czemu ją uratowałeś?
Nie chciałem, by odebrano dziecku matkę.
Świat odebrał mi moją.
W tym miejscu.
Co się jej stało?
Urodziłeś się tu.
W tym kościele.
Twoi rodzice to Ikiaq i Nathaniel Burke.
Ale to znaczy...
Jak to możliwe?
Moje kości są stare jak ten kościół.
On ma ponad 100 lat.
I przez 100 lat strzegłem jaskini przed takimi jak ty,
by rzeczy biegły naturalnym rytmem.
Teraz wiedza o położeniu jaskini
odejdzie wraz ze mną.
- Masz coś na ból? - W niebieskiej butelce.
Nie przedstawiłeś się.
Ja jestem Gus.
Cieszę się, że jednak nie jestem pierwszą hybrydą.
A ja cieszę się...
że nie byłem ostatnią.
Czułeś się samotny, prawda?
Czemu pytasz?
Jesteś jak ja.
Tylko dorosły.
Po śmierci Pubby też byłem sam.
Do niedawna nie znałem innych hybryd.
Żyłem w podobnym miejscu. W leśnej chatce w Yellowstone.
Yellowstone?
Mieszkaliśmy tam w dwójkę z Pubbą.
Magiczne miejsce. Pełno tam klonów.
Wiesz, co to syrop klonowy?
Jestem stary, nie głupi.
Pubba nauczył mnie, jak upuszczać sok z klonów.
Na początku bałem się, że zrobię drzewu krzywdę,
ale wytłumaczył mi, że drzewa inaczej odczuwają ból,
ale choć jesteśmy różni, to żyjemy w tym samym świecie.
Powiedział, że drzewa to moja rodzina,
a syrop to ich dar.
Żyliśmy sami w lesie, ale dbał o to, bym nie czuł się samotny.
Gdzie teraz jest?
Ktoś nas napadł, a potem Pubba zmarł na zarazę.
Później Ostatni Ludzie zniszczyli nasz dom.
W Yellowstone przestało być bezpiecznie.
Widzisz?
Ludzie nie zasługują na ten świat.
Dlatego nie możesz odnaleźć jaskini.
Jak to?
Natura musi zrobić swoje.
Ale wtedy wszyscy umrą.
Przyjaciele, mama.
Po co ją ratowałeś?
Proszę.
Kieł morsa.
Znajdźcie go.
Opowiada jej historię.
Czemu stoimy?
Oszczędzam paliwo, póki nie ustalimy drogi.
- Czyli się zgubiłyśmy. - Niech ci będzie.
Gus i Jepp mogą już nie żyć.
Ale my wciąż żyjemy.
Jak długo?
Ja nie liczyłam, że dorosnę,
ale z tobą jest inaczej.
Ty masz przed sobą całe życie. Możesz dożyć starości.
Nie marnuj czasu na tym odludziu.
Przy mnie.
Gdy zakradłam się do samolotu,
ukryłam się obok tych wilczych hybryd.
Przez cały lot szalały w klatkach.
Uważały mnie za wroga, choć też jestem hybrydą.
Smutne, prawda?
To nie twoja wina, że pchnęłaś go nożem.
Nie winię też tych wilków.
To wina Zhang.
Ludzi, którzy tak ich wychowali.
Przez nich są zagubieni.
Mama mówiła, że gdy się zagubię,
mam spojrzeć w niebo, bo będzie nade mną czuwać.
Jedźmy za tymi gwiazdami. Mama nas poprowadzi.
Skąd ta pewność?
A masz lepszy pomysł?
Tu mieszkała Ptaszyna.
Jej dom w Kolorado był bardziej przytulny.
Nuka!
- Wiedziałam, że tu będziesz. - A ja, że przyjdziesz.
- W porządku? - Tak.
- Chcecie coś zjeść? - Ktoś jedzie.
Zaraz.
To Odell i reszta!
Nie mieliśmy dokąd iść.
Wejdźcie.
Muszę powiedzieć Wielkoludowi o tym miejscu.
Jak wielki jest ten Wielkolud?
Bardzo. Ze dwa razy większy niż Pubba.
Dwa.
Chyba jest dla ciebie ważny.
On o mnie dbał po śmierci Pubby.
Zastąpił Richarda.
Musimy znaleźć jaskinię, żeby ochronić go przed zarazą.
Jego, moich przyjaciół i ciebie.
Znajdziemy.
Gus, ja...
Co się dzieje?
Gus?
Dajcie mi go.
Ludzie Zhang wszystkich przegnali.
Zużywają zapasy energii, żeby obudzić Bestię.
Co to za Bestia?
Stara maszyna do odwiertów ropy. Plądruje ziemię.
Potrafi wyrwać z niej wszystko.
Pozwoli Zhang zabrać to coś z jaskini.
Ptaszyna bała się, że wpadnie to w niepowołane ręce.
- Walt chciał ich powstrzymać. - I zginął.
To twoja wina, Siana.
Było dobrze, póki ich nie ściągnęłaś.
Pomagałam Gusowi szukać matki.
Ale źle, że was w to wplątałam,
więc was z tego wyciągnę.
Niby jak?
Jeśli się postawimy, skończymy jak Walt.
A jeśli nie, to zamarzniemy. Musimy spróbować.
Powinniśmy negocjować.
Mieliśmy szansę wydać jej dzieciaka.
Wydajmy jego i zobaczymy.
Nie ma mowy!
Nie mówię do ciebie.
Przez tych obcych straciliśmy dom.
- On za to zapłaci. - Ja nikogo nie wydam.
Jedźmy do Fairbanks, póki możemy.
- Uspokójcie się. - Sam się uspokój!
- Już po nas. - Wcale nie!
- Nie mamy drewna. - Utknęliśmy tu.
- Nikt nigdzie nie idzie. - Nie mamy szans!
Mamo, co robimy?
Dosyć!
Wiem, że nikt nie ma ochoty teraz mnie słuchać.
Ale rozumiem, co przeżywacie.
Naprawdę.
Gdy wszystko się wali,
mamy chęć zamknąć się w sobie i walczyć o przetrwanie.
Też tak działałem.
Myślałem, że muszę, jeśli chcę przeżyć.
Ale potem poznałem tego wychudzonego chłopaka,
który musiał za szybko dorosnąć.
Poznał najgorszą twarz ludzkości.
Ma prawo nas nienawidzić.
Najdziwniejsze jest to,
że nie tylko dostrzega w nas, co najlepsze,
ale też się tego spodziewa.
Łasuch pokazał mi,
że nie musimy walczyć tylko o własne przetrwanie.
Możemy żyć w świecie, w którym walczymy o siebie nawzajem.
Jeśli będziemy działać razem, to może uda się nam ocalić dom.
To jak będzie?
Cholera, zgadzam się.
Też mi niespodzianka.
Ja też.
I ja.
Dobra.
No to ustalone.
Nie pozwolimy Zhang użyć Bestii
i wywalimy tych palantów z naszego domu.
Tak jest!
Możemy dołączyć?
To jakieś jaja.
Następni kumple?
Mój Boże.
- Zaraz, jak tu... - Dzięki jej mamie.
I gwiazdom.
Matka wyryła to przed śmiercią.
Żebym pamiętał.
Thacker chciał znaleźć lekarstwo na wszystkie choroby.
Tu, w Arktyce.
Udało mu się.
Znalazł je...
w świętym miejscu.
Znalazł i zabrał.
Ale było mu mało.
Wziął Krew Ziemi,
jakby miał do tego prawo.
Jakby miało to nie mieć konsekwencji.
Ale zawsze są jakieś...
konsekwencje.
Przypadłość.
W jaskini możemy wszystko naprawić. Powstrzymać zarazę.
To nie koniec tej historii.
Załoga Thackera wybrała śmierć, by powstrzymać zarazę.
Ale moja matka uciekła.
Umarła, gdy byłem jeszcze dzieckiem.
Nie mogła mnie chronić,
więc ludzie traktowali mnie jak zwierzę.
Ucięli ci poroże.
Sądzili, że świat jest tylko ich.
Chciwość.
Grzech Thackera...
to grzech całej ludzkości.
To ludzie są chorobą, Gus.
Przypadłość to lek.
Nie.
Są dobrzy ludzie, za których warto walczyć.
Pubba, Niedźwiedź, Wielkolud.
- Wytłumacz mu. - A jeśli ma rację?
Może ludzie się nie zmienili.
Ale...
Gdy minie noc polarna...
słońce znów wzejdzie...
nad światem wolnym od ludzi.
I wszystko będzie, jak powinno.
Opowiedziałeś swoją historię.
Podaj jeszcze imię.
Dawno temu...
matka dała mi na imię Munaqsriri.
Jej mały Munaq.
Obrońca.
Matko.
Czemu musiałaś mnie opuścić?
Potrzebowałem cię.
Obroniłabyś mnie.
Odpalmy tę maszynę.
„Niesamowite, do czego jest się zdolnym dla ukochanej osoby”.
Mówił pan tak na nagraniu.
Oboje straciliśmy małżonków.
Jestem tu z tego powodu.
Przypuszczam, że pan też.
Rani była dla mnie wszystkim.
Wszystko zależało od tego, czy przeżyje.
Gdy ją straciłem, nie miałem już po co żyć.
Ale coś...
trzymało mnie przy życiu,
bo nie wypełniłem jeszcze swojego przeznaczenia.
Miałem za duży dług karmiczny.
Jeśli zabicie Gusa w jaskini położy kres zarazie,
to wypełnię swe przeznaczenie.
Może wtedy będę miał czyste konto i będę mógł...
dołączyć do Rani.
Bez rodziny jesteśmy nikim.
Śnieżyca ustaje.
Musi mi pani obiecać, że to ja to zrobię.
- Szykujcie się. - Ruszamy!
Zostań tu i przygotuj maszynę.
Dobrze się spisałaś. Znalazłaś jelonka.
Teraz tu zostań i czekaj, aż zadzwonię.
Ja i tata będziemy z ciebie dumni.
Mamusia tu jest.
Przykro mi.
Z powodu Bruna.
Nie zasłużył na to.
Nie musisz udawać, że cię obchodzą.
Nie. Ale ty udajesz, że cię nie obchodzą.
To mapa.
Tu jest jaskinia.
Tak ją znajdziemy.
To góry na północ od nas.
Niedaleko.
Szukałam jej latami,
a brakowało mi tylko ciebie.
Razem dokończymy to, po co tu przyjechałaś.
Zanim znalazł mnie Munaq, a ty tu przybyłeś,
jechałam do Kolorado, by cię odszukać.
Naprawdę?
Poddałaś się?
Tak.
Lata spędzone na szukaniu leku doprowadziły mnie tutaj.
Mogłam spędzić je z tobą.
Teraz jesteśmy razem.
Obiecaj mi coś.
Jeśli coś mi się stanie,
nie dopuść, byś żył jak Munaq.
Obiecuję.
Znamy to miejsce znacznie lepiej.
Niech się o tym przekonają.
Za kilka minut zajdzie słońce.
Nie wiem, jak wy, ale ja chcę doczekać wschodu.
Co tu robisz?
Nie mogą zużyć całej energii.
Gus jest tam sam.
Idź, poradzimy sobie.
Gus wie, co robić. Nie potrzebuje mnie.
A ty jego?
Żeby przeżyć, musimy ich powstrzymać.
W tym celu musimy zatrzymać Bestię.
MATKA
CZAS DO NOCY POLARNEJ
Mamo?
Jesteś gotowy?
Tak.
To chodźmy.
Napisy: Przemysław Żbikowski