2003 NA
PAANO NATIN MASASABI?
Okey, kung ganon...
Salamat sa pagpapatuloy sa amin, Debbie.
Paalam.
- 'Di ka magaling sa poker. - Oo.
Magaling ako sa ibang bagay.
Teka, naiintindihan ko na.
WALANG KABULUHANG HIKAW
'Di ako makapaniwala. Ang galing. May sarili kang bahay.
Oo.
Medyo matagal din akong nag-ipon para sa paunang bayad.
Nag-iipon ako ng pera sa pamamagitan ng maingat na pagkalkula.
Ang galing.
Kapag nasira ko ang buhay ko, puwede ba akong tumira sa'yo?
- Sige! - Ayos!
- Ang daming libro! - Oo, mahilig talaga akong magbasa.
Talaga? Ang galing. Magiging mahusay akong manunulat balang araw.
- Gusto ko 'yon. - Okey, sa tingin ko magiging mahusay ka.
Paano ka naging ganito kagaling?
'Di mo na kailangang sabihin 'yan.
- Makikipag talik ako sa'yo. - Hindi ako makapaniwala!
Ipapadala ko sa'yo ang mga maikling kwento ko sa umaga.
Ayos.
Magugustuhan mo sila.
- Tumahimik ka na. - Sige, tatahimik na ako. Pasensya na.
Nakasulat na ako ng 23 maiiksing kwento.
Diyos ko, tama na.
MAKALIPAS ANG 20 TAON
Magandang umaga.
Maligayang kaarawan, mas batang tao.
- Ano? Magkasing edad lang tayo. - Hindi sa edad ng mga babae.
Sa edad naming babae, gurang na ako,
at maituturing ka pa ring seksi sa edad na 70
kahit gaano ka pa kakulubot at kalbo.
- Kaya binabati kita. - Aaminin ko. Ayos 'yan.
Bibigyan kita ng pinakamagandang regalo.
Bibigyan mo ako ng Porsche? Isang 356?
Hindi, 'yong 911 na purple, 'di ba?
Gusto mo ng kape?
Oo, salamat.
Tatawagan kita ulit.
Alam kong hindi ko kailangang magdala ng kahit ano,
pero may mga halaman ka ba?
Ano?
Mga halaman? 'Di bale magdadala na lang ako.
Ilalagay mo sa bintana at mayroon ka nang sariwang basil o mint
puwede mong ilagay sa niluluto mo, kainin agad, o amuyin.
Debbie, 'wag kang magdadala ng lupa sa apartment ko. Nakikiusap ako.
Nakakagulat, nakikinig ka sa The Cars sa umaga.
Umaga, tanghali at gabi.
Kapag nandyan na ako, kung may bisita ka,
at gusto mo akong umalis, puwede akong umalis, kaya...
- Hindi na ako komportable. - Puwede ba, nakita na kitang hubad.
- Walang tigil sa pagiging weirdo. - Sobrang weirdo.
Salamat. Kaya kong pigilan ang sarili ko sa loob ng isang linggo.
Baka may makilala ka habang nandito ka
at magkaroon tayo ng sex party dito.
- Nakakasuka? - Pasensya na, kadiri 'yon.
Gayon pa man, wala kong ibang makikilala.
Alam mo na ang puso ko ay malamig na bato.
Masaya akong 'di ka nagdadrama tungkol dyan.
Masaya ako na pumayag kang iwan si Jack nang buong linggo.
Hindi ako sanay, inaatake ako ng nerbyos. Baby ko siya.
At 'di ko siya iiwan nang ganoon katagal. Gising na ang nilalang!
Magandang umaga. Puwede ko bang kainin 'to?
- Oo, gluten-free 'yan. Kausap ko si Peter. - Kumusta, Peter?
- Hoy! Kumusta, Jack-O'-Lantern? - Ano?
Tinawag kita sa palayaw mo. Ayaw mo?
'Di niya gusto 'yan.
- Bumalik na siya sa drawing board. - Tingnan mo, 'di na siya baby.
Ayos lang siya.
'Di mo naman siya basta iiwanan na parang aso.
Kasama niya si Scarlet. Gusto mo ng opinyon ko?
Alam ko na kung ano ang opinyon mo.
'Di ko siya anak, pero sa tingin ko kailangan din ni Jack na mapag-isa.
Isang payong magulang
mula sa isang lalaking may alagang goldfish na namatay sa bong fire.
May helicopter parenting, may snowplow parenting.
Pero ang ginagawa mo? 'Yan ay isang Saran Wrap parenting.
Masyadong mahigpit ang yakap mo sa bata... 'di na siya makahinga!
Alam ko ang sinasabi mo, salamat.
Gaano ka nasasabik na buong linggo tayong magsasama?
Kailan ba tayo huling nagsama?
Ewan ko, 2008? Noong umalis ka sa LA dahil takot ka sa lindol.
Okey, hindi biro ang Chino Hills Temblor!
Gusto ko nang ibigay ang regalo ko sa'yo bago ka pumasok sa trabaho.
- Naglilinis ako ng drawer-- - Naglilinis ka?
Paminsan-minsan, naglilinis ako.
At tingnan mo ang nakita ko!
- Alam kong ayaw mo ng memento. - Oo, ayaw ko talaga ng memento.
Sige, sandali. Heto na ang regalo ko. Tingnan mo.
Inilagay ko ito sa mesa noong gabing magkasama tayo,
siguro bilang ala-ala sa kasal natin, 'di ko alam.
- Ganyan ako katanga noong ako ay 20. - Hindi ka tanga.
Medyo tanga.
Ang pinakamagandang bahagi ng gabi ay noong kinuha ko lahat ng pera mo!
'Yon ang pinakamaganda?
Natabunan nito ang bahaging nagtalik tayo, dahil tumakas ka kinabukasan.
- Tinawagan kita. - Oo.
Noong sinabi mo na 'di mo ako puwedeng ligawan
o kahit na sino dahil ikaw ay,
"Isang walang kwentang basura"?
Kita mo ang pagiging manunulat ko dyan. Napakagandang pananalita.
At ako ang madrama? Gayon pa man.
Dalawampung taon na tayong magkaibigan. Akalain mo 'yon?
Mayroon kang pinakamatalik na kaibigan sa buong mundo.
Ikaw din.
Maligayang kaarawan, Peter.
Oo. Ang galing mo talaga.
Magkita tayo sa loob ng ilang araw.
Uy.
Akala ko 'di na matatapos ang usapan niyo ni Debbie.
- Oo, alam ko. Pasensya na. - Ano'ng pinag-usapan niyo?
- Mga bagay-bagay. - "Bagay-bagay"?
Okey, ang matalik mong kaibigang babae, na 'di ko pa nakikilala,
tumawag sa araw ng kaarawan mo at nag-usap kayo ng matagal?
Hindi lang siya basta "babae," siya si "Debbie."
Halata namang 'di ako nagseselos. Tingnan mo ko, pero ang weirdo lang.
Becca?
Kung gustong-gusto ninyo ang isa't isa, bakit 'di na lang maging kayo?
Ako at si Debbie? Oo, kasi nga.
Kasi...
Siya ay... siya.
At ako ay ako.
Pasok na tayo sa trabaho? Nandito na ang Uber natin.
Ang ganda mo ngayong araw.
Okey, mamayang gabi sa Brownstone Club, 'wag mong sasabihin na kaarawan ko.
Magkakagulo sila at gusto kong tayong dalawa lang.
Peter...
Ano?
Ano'ng susunod na mangyayari?
Pagkatapos ng hapunan? Gusto ko ang flan nila.
Hindi, sa ating dalawa.
Anim na buwan na tayong dalawa
at pakiramdam ko hindi pa tayo mas malapit sa isa't-isa.
- 'Di pa din kita masyadong kilala. - Kilala mo ako.
Sasabihin ko sa'yo lahat. Wala akong tinatago.
Kung nagsasayang lang tayo ng oras, gusto kong malaman.
- Okey? - Paanong "nagsasayang"?
Tulad ng ginagawa mo.
Maligayang kaarawan.
'Wag! Sandali lang.
- Tapos na tayo, Peter. - Pero...
At sumakay na siya sa kotse.
- Uminom ka na ba ng antihistamine mo? - Tapos na.
- Ang nasal spray? - Tapos na.
Magaling! Makakaalis na tayo!
Magandang umaga, team!
Huy, ayos lang ang mga insekto sa hardin na 'to.
- Maging maganda din sana ang araw niyo. - Ikaw din, Zen!
Dito lang ako!
O siguro doon.
Uy, kinausap ko ang mama ni Alexander kung puwedeng ibahin ang panghimagas
sa birthday party dahil sa allergy mo.
- 'Wag mong kakalimutan. - Nagbibiro ka ba? Sobrang nakakahiya.
Nakakasama mo pa ba si Wade? Hi, Wade!
- Mama! - Ano?
- Ano? Isa siya sa mga estudyante ko! - Hindi ka guro.
Nagtatrabaho ako dito. Kunin mo ang tanghalian mo.
Lagi kayong magkasama dati.
Natutulog pa siya sa atin dati.
Ilalagay ko muna 'to sa bag mo. 'Di ba naihi siya sa sofa natin minsan?
Mama!
Bakit? Totoo naman!
- Huy, girl. - Diyos ko, huy.
Gusto mo ba nitong pangit na kape galing opisina?
- Mayroon na ko nito. - Okey.
- Pero sige. - Tara.
Naka-impake ka na ba?
Oo, naka-impake na ko.
Masaya ako na sa wakas makakapagbakasyon ka na din.
Ano? Hindi ako magbabakasyon. Naipaliwanag ko na sa'yo 'to!
Kailangan kong matapos ang programang ito
para makapasok ako bilang Senior Accounting sa Regional School District.
Gustong-gusto ko 'pag nagsasabi ka ng mga seksing salita tulad niyan.
Oo, kailangan ko ng pera.
Anim na buwan lang ang saklaw ng insurance ko
para sa gamot ni Jack, pagkatapos non...
- Isang libong dolyar. - Oo!
Isang libong GD dollars kada buwan! Kaya, hindi 'to bakasyon.
Sige.
Sana kapag nasa New York ka,
magkaroon ka ng oras para sa sarili mo.
Siguro maligo ka. Magrelax ka.
'Yan ang gusto kong gawin pag bumabyahe,
ang maligo at 'di naririnig ang mga anak kong sumisigaw ng, "Gutom na ako!"
Lagi ba silang gutom?
- 'Di ko sila pinapakain, kaya... - Kahit kailan?
Ba't 'di pumunta si Jimmy para bantayan si Jack?
Peak climbing season na. Kaya dapat nandoon siya.
Napakabait mo sa kanya.
Kung ang ex ko ay mountain climber at gumugugol ng sampung buwan taun-taon
sa paglalakbay kasama ang hot na 33 taong gulang na puno ng tattoo...
Tinitingnan mo ba ang Instagram niya?
Tingin mo 'di ako titingin sa Instagram ng girlfriend ni Jimmy?
Ano'ng ginagawa ko? Sino kaya ako?
Ayos lang sa akin. Ayos lang din sa kaniya.
Gusto ni Jack na laging kasama si Scarlet.
Sana makuha mo ang gusto mo sa pupuntahan mo.
- Oo. - At ang kailangan mo.
Tapusin mo ang degree mo, humanap ka ng lalaki, umuwi ka,
at palitan mo na ang sinaunang kusina mo.
At siguro oras na para lagyan ng layer ang buhok mo. Layer pero hindi bangs.
Ang bangs ay para sa emergency.
Na sa'yo talaga lahat ng sagot sa buhay ko.
Magkaibigan tayo.
Mayroon akong pinag-isipang puna sa bawat desisyon na ginagawa mo.
At lahat ng solusyon.
Kaya kung pupunta ka sa Manhattan at makahanap ng seksi na lalaki,
imumungkahi kong magpalinis ka ng kuko.
Siguro magpawax ka na din. Magpaganda ka.
Magpawax?
Magpawax.
- Magpawax. - Hindi mangyayari 'yan.
Nagmamakaawa ako! 'Wag mo akong sasaktan, pakiusap.
'Wag mo munang punahin 'yan. Uulitin ko.
Sige.
Nakikiusap ako, sir, 'wag mo akong saktan!
Ayos ba 'yon?
- Magaling. - Uy, Scarlet.
- Uy, Deb! - Ano'ng nangyayari?
- Sasali ako sa audition! - Ano?
Oo! Para sa isang serye sa TV noong dekada '20
tungkol sa isang serial killer, gaganap akong maid na sasakalin ng bida.
Okey, puwede ko bang ipakita? Okey, heto na.
Nakikiusap ako, sir! 'Wag mo akong saktan!
Sinasakal ako. Kuha niyo? Ano sa tingin niyo?
'Yong totoo? Napakagaling mo.
- Malamang 'di din ako makukuha dito. - Hindi mo alam.
Nakuha mo ba ang mga email na ipinadala ko
tungkol sa mga gagawin kay Jack habang wala ako?
- Oo! Kuha ko na! 'Di ba, Jack? - Oo!
Deb, masaya ako para sa'yo.
Ang galing at nakaka-inspire, itong accounting na 'to.
Magaling ka pala sa mga numero, akala ko libro ang hilig mo.
Bakit hindi libro ang pinagkaka-abalahan mo?
Praktikal ang degree na 'to, lalo na kung isa kang single mom.
Tama. Nakalulungkot.
Sayang lang sa oras.
"Sayang."
Alam namin na tapos na ang pagkonsulta namin sa'yo.
Sana mabigyan pa kami ng kaunting panahon para mas makilala ka pa namin ng husto.
Kilalang-kilala niyo na ako.
Magkakasama tayo sa nakalipas na anim na buwan.
Oo, tama, at 'yon ay... nakakatuwa.
Nakakatuwa.
Iniisip lang namin kung ano ang susunod na mangyayari?
Ang susunod, magpapatuloy ako.
Pasensya na talaga.
Sumama ka sa amin.
Kailangan namin ng bagong CMO at dapat ikaw 'yon, halata naman.
- Tama! - Pasensiya na.
Wala 'yan sa plano ko.
- 'Wag kayong malungkot. - Hindi. Ayos lang.
Ito ang nararapat.
- 'Di ko alam kung gusto pa din kita. - 'Di maganda 'to.
'Di maganda ang kalalabasan nito.
Puwede mo nang burahin ang numero ko sa phone mo.
- Walang numero mo sa phone ko. - Kung ganon ilagay mo at burahin.
- Pasensya na. - Hindi, ayos lang.
Makinig ka, Peter, kung 'yan talaga ang desisyon mo,
at malinaw naman, gusto kong sabihin, sana mahanap mo ang hinahanap mo.
MALIGAYANG KAARAWAN PETER! MULA SA MGA KAIBIGAN MO SA CONDO BOARD
Maligayang kaarawan, pare.
- Nakatingin ka. - Alam ko.
Kasi... Mami-miss kita ng husto.
Ma, matagal mo nang gustong gawin ito. Ayos lang ako.
Nakikiusap ako, sir, 'wag mo akong saktan!
- Nakuha ako! - Ano?
Oo! Akalain mo 'yon?
- Ang galing! - Papunta ko sa Vancouver ngayong gabi!
At dalawang linggo ako doon kasi kahit isa lang ang linya ko,
ang karakter ko ay nasa background pa din ng mga importanteng eksena. Dyos ko.
Diyos ko. Ano'ng problema ko?
Nagmadali akong pumunta rito para sabihin sa inyo, dahil mahal ko kayo
at nakalimutan kong ako ang magbabantay kay Jack, dahil makasarili ako!
Hindi!
Ano'ng gagawin ko?
Ano'ng gagawin natin?
HINDI AKO TULOY SA NYC UMATRAS SI SCARLET
Okey lang. Okey lang talaga.
Mukhang hindi ka okey.
Tatapusin ko na lang sa susunod na taon na iaalok ulit nila.
Mukhang dismayado ka.
Ayos lang. Matanda na ako.
At parte ang pagiging dismayado.
Madalas sa totoo lang.
Isang bagay na dapat abangan.
Oo. Kaya kailangan mong maging maingat sa lahat ng oras.
- 'Di mo sasagutin? - Susubukan niya lang akong pautangin.
- 'Di ka sigurado. - Oo, sigurado ako.
- Uy, Peter. - Sabihin mo 'di ko siya pauutangin.
- Sinabi ko na. - Nagpabook ako ng flight.
- Handa ka nang ibaba? - Tigilan mo na ang mga palayaw.
- Ano? - Tama ka.
Nasanay lang ako sa mga palayaw. Titigilan ko na.
- Huy, Debbie! - Ano?
At uupa ako ng sarili kong kotse, dahil ayaw ko
- ng kotse na minamaneho mo. - Ano?
Paulit-ulit na ang kakasabi mo ng "Ano?" medyo nagmumukha ka nang tanga.
Hindi ko maintindihan.
Pupunta ako sa LA, ako ang magbabantay kay Jack.
- Puwede kang tumuloy dito. - Peter, ano ba?
'Di mo puwedeng hayaan ang lahat para lang magbantay ng bata.
May sarili kang trabaho at buhay.
'Di ako sigurado sa buhay, pero may trabaho ka.
Nakapahinga ako sa mga kliyente ko kaya ayos lang.
'Di ito kasing saya pag magkasama tayo, pero kailangan mo 'to.
Peter, mahirap alagaan si Jack.
Allergic siya sa maraming bagay, marami siyang iniinom na gamot,
at wala siyang masyadong kaibigan ngayon.
- Hayaan mong makabawi ako sa'yo. - Makabawi?
Oo! Nasaan ako noong ipinanganak si Jack?
Nasa London ako at tinutulungan ang isang banko na magtayo ng branch sa Europa,
noong namatay ang nanay ko, nagmaneho ka mula Los Angeles
papuntang Ohio para sa lamay.
At dalawang beses mo akong sinundo sa rehab.
Oo, alam ko, napaka bait kong kaibigan,
pero 'di ko ginawa ang lahat ng 'yon at umaasang may kapalit.
Syempre hindi, dahil hindi ka halimaw.
Kailangan mo ng tulong, at pupunta ako.
At 'yon na 'yon.
Okey.
Magiging maayos din siya, 'di ba?
Oo, isang linggo lang.
Isang linggo lang.
Nakayakap ako sa pantalon.
Ma, tara na! Mahuhuli na tayo!
- Kailangan mo ng tulong? - Hindi.
May pamamaraan ako.
- Ganito ang ginagawa ko. - Okey.
Mayroon na ngayong maleta na may apat na gulong.
'Di ka na mahihirapang itulak. "Spinners" ang tawag.
- Talaga? - Oo!
- Ano? - Gusto mo bang magtanim ako ng begonia?
- Ikaw ang bahala, Zen. - Sige. Ingat sa biyahe.
Salamat!
Ligtas na paglalakbay Sana'y makarating ka sa'yong paroroonan
Walang biglaang hinto sa maisan...
Ayos!
Mami-miss kita. Tatawag ako araw-araw.
- Okey? - Sige.
Ligtas na paglalakbay Sana'y makarating ka
- Mahal kita! - Paalam, Mama!
Sana'y ayos ka lang
Leesh!
Nandito na siya.
Tingnan mo nga naman. Ang ganda mo.
Parehas ka pa din ng dati.
Alam ko! Nakakatakot, 'di ba?
- Oo! - Oo.
Gusto mo nito? Tingin ko kailangan mo nyan.
- Ang pogi mo. - Salamat.
Matangkad, parisukat ang panga, at mahaba pa rin ang pilikmata mo.
Gusto ng ilan 'yan.
- 'Di ko gusto 'yan, pero... - Oo.
Masaya akong malaman na ikaw ang mag-aalaga kay Jack.
Wala 'yon.
Sa totoo lang, may mga kliyente ako at mga maliliit na proyekto.
'Yan ang ginagawa ko. Pamahalaan ang mga bagay Walang kahirap-hirap.
May masamang balita ako. Mahirap mag-alaga ng bata.
- Talaga ba? - Oo, sobrang hirap.
Tingnan natin.
Anak ko ang dalawang 'yon.
Okay. Mukhang nakakatuwa sila. Ayan na si Jack.
Sige, tingin ko kaya ko 'to.
Kumusta, Jackie Gleason?
Sino o ano 'yan?
Ayaw mo? Sige. Iwan na natin ang popsicle stand.
Ano'ng popsicle stand?
Hindi ako sigurado, sa totoo lang.
- Gusto mong magmaneho? - Hindi.
- Puwede mong imaneho ang Porsche. - Ayaw ko.
Ito o ang Lamborghini. Mas gusto mong magmaneho ng Lotus?
- Ano? - Sige.
Sa susunod, dadalhin ko ang Lotus, ikaw ang magmaneho.
Ano ang Lotus?
Ayaw ng nanay ko sa convertible. Madali silang gumulong.
Maganda din 'yan, kaya ayos lang na gumulong.
May itatanong ako sa'yo.
Bakit 'di ka pinapansin ng mga bata kanina?
Minsan din akong naging 13 taong gulang.
At alam kong astig na ako ngayon,
pero noong 13 ako, isa akong naglalakad na Adam's apple at hugis mangkok ang buhok
na may punit-punit na kopya ng Catcher in the Rye.
At wala akong tatay.
Iniwan niya ako noong ako ay 13,
namatay siyang lasing sa may kanal makalipas ang tatlong taon.
Naglalakad siya sa gilid ng kalsada at biglang "bloop."
Diyos ko.
Kung ano man ang pinagdadaanan mo, mas malala ang sa akin.
- Sabihin mo sa'kin, Jack Be Nimble. - 'Di kita maintindihan.
Pinag-aaralan ko pa din, okey?
Dahil sa hockey.
Okey.
Dati kaming magkaibigan ni Wade kasama ko siyang magskate,
pero ngayon naglalaro na siya sa team at ako hindi.
Kaya si Evan na lagi ang kasama niya.
Kaya 'di na kami nagkakasama.
Teka, naglalaro ka ng hockey? 'Di sinabi sa akin yan ni Debbie.
Oo. 'Di ako puwede sa basketball dahil allergic ako sa gym,
'di puwede ang baseball dahil allergic ako sa damo.
Bakit 'di ka puwedeng makipaglaro kay Wade at sa weasel na kaibigan niya?
Pasensya na.
Mukha kasi siyang isang weasel.
Alam mo na.
Bakit 'di ka puwedeng maglaro sa team?
Masyado akong maliit. Sabi ni Mama masyadong delikado.
'Di ako makapaniwalang 'di sinabi sa akin ng mama mo ang tungkol dito.
Sinasabi niya sa akin ang lahat.
Pero sinasabi mo ba sa kanya ang lahat?
Oo naman.
'Di ko maintindihan kung bakit
nagpasya si Debbie na bumili ng bahay sa gilid ng burol.
Oo.
Siguro nasanay ka na lang.
Hindi. Nakakainis pa din.
Sinong nakatira dito bago kayo, isang alpaca?
Ayos! Huy, Jack.
Ikaw ang lalaking magbabantay kay Jack.
- Ikinagagalak kitang makilala. - Ako si Zen. Gaya ng Budismo.
Nakatira ako sa gate at mayaman ako dahil sa tech buyout.
- Oo naman. - Nagsu-surf ako sa umaga.
At pagkatapos dito naman ako sa hardin ni Debbie.
- Paano ang bakuran mo? - Bakuran ko?
'Di ako nananatili sa bakuran ko, may ibang gumagawa niyan. Ayun siya. Hoy!
- Huy. - Huy.
Nakakatawa talaga siya.
Galing siya sa Spokane.
Okey. Ikinagagalak kitang makilala.
Ganon din ako.
- Okey. - Paalam, Zen.
Sige, bumalik ka na.
- Hindi mo alam ang tungkol kay Zen? - Hindi.
Kung sinasabi niyo ang lahat sa isa't-isa--
Hindi natin-- Pang matanda ang usapan na 'yan.
Okey.
Buong gabi ba niyang ginawa 'to?
Baliw ang mama mo.
Alam ko.
Sige, tayo'y...
Huy! Nandito na ako sa Brooklyn.
Naka-uwi ka na ba? Nakita mo ba ang mga post-it ko?
- Oo, mahirap makaligtaan, Deb. - Okey.
Ang pinakamahalaga ay pakainin siya ng almusal,
at ipagbalot siya ng tanghalian, at kunin ang mga reseta niya.
Oo.
Ang isa pang mahalagang bagay ay ang listahan ng mga bagay na allergic siya.
Nasa tabi ng coffeemaker. Paumanhin.
Nakalaminate na. Ayos. Ang sabi dito ay "mahalaga."
Oo. Nakalimutan kong lagyan ng label ang nut-free nut butter, pero nandoon.
- 'Yon ay nasa... Oo. - 'Di ko alam kung ano 'yon.
Jack, nasimulan mo na ba ang history paper mo?
- Nasimulan ko na. - Ibig sabihin 'di niya pa ginagawa.
Ipaalala mo sa kaniya. Kailangan niyang kumuha ng thesis.
Spanish-American War ang ginagawa niya, tingin ko giyera sa Espanya.
- Hindi ako sigurado. - Oo, Deb, okey lang si Jack.
Ang daming tao dito. Nakakabaliw.
Mag-iisip na kami ng hapunan.
'Di na kailangan, nag-iwan na ako ng hapunan.
Buksan mo ang freezer.
Teka, nakalagay din dito "mahalaga."
Gusto ni Jack ang casserole.
Puwede akong bumili ng hapunan.
Alam kong marami kang pera,
pero ayaw kong gumatos ka pa ng mamahaling pagkain.
Oo, okey! Takdang-aralin at hapunan sa freezer.
Mayroon pa akong nakalimutang sabihin.
Nakalimutan ko kung ano...
Debbie, tumigil ka.
Huminga ka.
Tumingin ka sa paligid.
Oo. Maglibang ka.
- Tawagan mo kami mamaya. - Okey.
- Allergic ka ba sa Mexican food? - Hindi.
Tara na.
Paumanhin.
Paumanhin, papunta ako kay Peter Coleman.
Alam mo bang mayroon na ngayong may apat na gulong.
"Spinners ang tawag."
Tama, kung ganon...
Alam ko na.
Diyos ko.
Ang ganda nito.
Diyos ko.
Ano?
Kada kulay? Seryoso?
Diyos ko, Peter.
Teka, nasaan ang mga hawakan? Paano ito buksan?
Ano ito?
Nakakalungkot.
Peter.
May mga sticker pa rin.
25 dolyar para sa isang baso? Diyos ko.
Peter. Dahil lang kaya mong bumili hindi ibig sabihin na bibilhin mo na.
Okey, ano'ng gagawin natin?
May takdang-aralin akong dapat gawin.
Kararating ko lang.
Gabi natin 'to! Magdidiwang tayo!
Anumang dapat ipagdiwang!
- Walang dapat ipagdiwang. - Meron na ngayon!
Puwede tayong manood ng pelikula.
Hindi.
May tatlo kaming remote. Puwedeng patingin niyan?
Ito ay para sa TV at sinisigurado nitong hindi naka bukas ang DVD player.
Ito ay para sa volume.
Ito naman ay para sa cable para masigurong gumagana ang Wi-Fi.
At ito rin ang receiver.
Pero 'di dapat ako nanonood ng TV habang kumakain.
At hangga't hindi pa tapos ang aking takdang-aralin.
Kawawang bata.
Kung alam ko lang ang nangyayari sa bahay na ito,
mas maaga sana akong nagpunta.
Salamat.
Laging sinasabi ng mama ko na iresponsable ka.
"Batong gumugulong na walang lumot" ang tawag niya sa'yo. Kung ano man 'yon.
Sinabi niya 'yan?
Sinabi niya din na mahina ka pagdating sa mga babae.
Ang nanay mo talaga!
Pero masaya akong nandito ka kasi magaan ka kasama.
Magaan.
Tigil. Itigil mo ang lahat. 'Yan ang pelikulang papanoorin natin.
- Alien? - Napanood mo na ba 'to?
Hindi pa, nakakatakot ba yan?
Nakakakilabot.
Ayos!
Hindi dapat...
Bakit ang lamig dito?
Init...
Init!
- Hi! - Pasensya na, 'di kita marinig.
Itapat mo lang sa sensor.
Diyos ko. Salamat.
Hi, ako si Debbie.
Sandali. Ikaw si Debbie? Lagi kang kinukwento ni Peter!
Oo, mukhang ako nga yan. Sino ka?
Ako si Minka at medyo nahihiya ako.
Akala ko nandito si Peter at wala akong suot sa ilalim nito.
- Sabi ko na nga ba. - Oo, para akong tanga.
'Wag kang mag-alala.
Nagawa na nating lahat ang kumatok sa pinto nang nakahubad.
Kayo ni Peter ay...
Oo. Naging kami.
Naghiwalay kami matapos ang anim na buwan at niligawan niya si Becca,
pero nakita ko ang socials niya, at nalaman kong hiwalay na sila.
Kaya naisip kong pumunta dito at...
- Ganyan pala umupo dyan. - Nasaan nga pala si Peter?
Nasa bahay ko siya sa LA at mananatili naman ako dito nang ilang araw.
Ang kyut! Puwede ba kita yayain uminom?
Wala akong motibo.
Hindi kita tatanungin kung bakit wasak ang puso ni Peter.
Gusto ko sana, pero magsisimula na ang klase ko bukas.
Kailangan kong gumising ng maaga. Siguro sa ibang araw na lang.
Oo, sige!
Dadalhin kita sa Brownstone Club. Doon kami nagkakilala ni Peter.
Alam mo, ang galing mo.
Gusto kita.
Gustong-gusto ko ang seksing Gen-X Earth Mama na kagaya mo.
Salamat!
Magpaparty ka kasama si Minka?
Gusto niya akong yayain uminom minsan.
- Ayos! - Ano'ng gagawin niyo ngayong gabi?
Ano'ng gagawin natin? Wala masyado.
Nandiyan ba siya? Gusto niya ba akong makausap?
Ginagawa niya ang takdang-aralin niya ngayon.
Mabuti naman.
Oo nga pala, alam mo ba na may lalaking nakatambay
sa bakuran mo buong araw?
Oo, si Zen.
Lagi siyang nandyan kasi magaling siyang mag-alaga ng mga halaman
kaya hinahayaan ko na lang siya. Hindi ko ba nabanggit sa'yo si Zen?
Hindi mo pa nababanggit na may nakatirang lalaki sa bakuran mo.
Peter, gusto kong magpasalamat. Napakaganda ng lugar na ito.
- Napakakomportable at... - Talaga?
Hindi talaga. Walang kalaman-laman.
Mukhang may nagnakaw ng mga gamit mo.
Kung mayroon man, dinala nila lahat dito. Ang dami mong gamit.
Lahat ng mga bagay na kakailanganin mo ay nandito.
Talaga? Wala kang litrato o abubot.
Ayaw ko ng mga abubot. Hindi ako bumibili niyan kahit kailan.
Siya nga pala, color-coded pala ang mga libro mo...
alam kong binago ka ng New York, pero nagulat talaga ako doon.
- Ginawa 'yan ng dekorador ko. - Grabe.
'Di ako makapaniwalang sinabi mo 'yan. Wala ka man lang mementos galing LA?
Hindi! Alam mo ang patakaran ko.
May itatanong ako sa'yo.
Hindi sa nanghihimasok ako, pero ano'ng nangyari kay Minka?
Mukhang siya ang type mo. Siya ay makinis at balingkinitan.
Hindi siya otter.
- Ano'ng nangyari? - Hindi ko alam.
Baka may palpak akong nagawa.
Tumigil ka.
Hayaan mong ang record ang magsabi na mahina ako pagdating sa mga babae.
May nagsabi nga na ako daw ay isang "gumugulong na batong walang lumot."
Ano?
Oo, para lang alam mo, sinabi sa'kin ng anak mo.
Kaya malalaman ko lahat ng pinagsasabi mo tungkol sa akin.
'Di ko sinabi yan.
- Sinabi ko nga siguro. - Oo, sigurado ako.
- Siguro 'di niya lang ako naintindihan. - Gabi na.
Matulog ka na.
At marami pa akong dapat gawin
na habilin ng isang baliw na tao.
Magandang gabi. Ikumusta mo ako kay Jack. Magkita tayo mamaya sa interwebs.
- Hahanapin kita mamaya. - Magandang gabi.
Paalam.
Ano? Natakot ka ba?
Ano naman? Ang lupit non! 'Di ako papayagan ni mama na manood non.
Kagaya ba ako ng mama mo?
Diyos ko po. Hindi puwede...
"Peter."
"Salamat."
"Sa'yo."
"Nang maraming."
"Marami."
"'Wag mong ipapahamak ang anak ko."
Oo.
DEBBIE - PUMUNTA AKO SA TINDAHAN BINILHAN KITA NG ALAK.
BUKSAN MO 'PAG NATAPOS NA ANG PROGRAMA MO! P.
Ang sweet naman.
Allergic siya sa lahat ng uri ng mani,
sa legume, almond, pistachio, kasoy, pecan, macadamia, hazelnut,
walnut, Brazilian, coconut.
Sunflower butter.
Hindi 'yon mani. Okey.
Ayos. Mga dalandan, wala sa listahan.
Kailangan ng kutsilyo...
Huy!
Huy, pare!
Huy!
- Oy. - Ano'ng ginagawa mo diyan?
Mayroon lang...
Lintek.
Jack?
Okey, gawin natin ito.
Para saan 'to bukod sa magpalabas ng genie?
Pangtanggal ng sipon ko.
Kadiri.
Nagluto ka na ba ng tanghalian?
- Inaayos ko na. - Paano naman ang almusal?
'Di ka naghanda ng almusal, ano? Okey.
- Gluten-free na pancake para sa'yo. - Salamat.
Salamat.
- Puwede ba ako kumuha niyan? - Hindi.
- Tingnan mo ang listahan. - Hindi.
- Hindi ako allergic sa kape. - Hindi ka iinom ng kape.
Magfocus tayo.
Itong mga neti pot, tanghalian,
almusal at mga pelikulang angkop sa edad ay hindi uso sa'kin.
Hindi ako magaling dyan.
Pero ayos lang kasi nakatutok ako sa'yo.
At ang trabaho ko dito ay napakasimple.
At yan ay turuan kang magkuwento sa ibang tao ng tungkol sa'yo
na mas maganda kaysa sa ikinukwento mo sa sarili mo.
Dahil limitado lang ang kinukwento natin sa sarili natin.
Ano'ng ibig mong sabihin?
- Gawin nating halimbawa ang mama mo. - Okey.
Siya ang pinakamatalinong taong kilala ko.
Noong una ko siyang nakilala, masiyado siyang determinado.
Gusto niyang maging editor pero sa paglipas ng panahon,
nagsimula siyang maniwalang kailangan niyang maging praktikal,
kailangan niyang maging responsable, at 'yon ang kinuwento niya sa sarili niya.
"Maging responsable."
'Di ba 'yon ang kwento mo?
- Ako ba ang pinag-uusapan? - Lagi bang tanong ang sagot mo?
Sinasagot mo ba ang tanong ng isa pang tanong?
Talaga bang lumipat ka sa New York dahil sa lindol?
- 'Di naniniwala ang mama ko. - Puwedeng manatili lang tayo sa mensahe?
Sa simula ng isang rebrand, gusto kong gumawa ng isang global realignment.
Okey?
'Yon ang pagpapahayag ko sa mundo, parang kay Wade at 'yong mukhang weasel
si Evan, sa kung ano ang iaalok mo.
Ngayong araw, kailangan mong i-alok ito.
- Upuan sa laro ng Kings? - Hindi 'yan upuan.
Mga tiket ito sa karangyaan.
'Di ba suhol 'yan para maging kaibigan ko sila?
Dito na papasok ang rebrand.
Ire-rebrand natin ang salitang "suhol" sa "insentibo."
Walang ganyan.
Sa trabaho ko mayroon at kailangan ko nito.
Parang medyo sketch 'yan.
Ngayon naiintindihan mo na, sketch.
- Tingnan mo ang sketch na kape ko. - Gusto ko talaga niyan.
Tandaan mo, susunduin kita mamayang uwian.
- Pupunta tayo sa laro Kings. - Oo, sige.
Nasa private box tayo, puwede mong imbitahan ang sino mang gusto mo.
- Dahil ito ay Luxury Box. - Okey, magkita tayo mamaya.
Magkita tayo mamaya para manood ng laro ng Kings.
- Oo, malupit na laro! Tara na! - Oo, may kendi at ice cream pa!
- Kape? - Bibili ka?
Oo, puwede ba tayong bumili nong butter coffee?
Sumisenyas siya.
Oo, tama ka.
- Magaling ka. - Pinag-aralan ko 'yan.
Hi! Magandang umaga!
Hi!
Gusto ko talaga ang mga bagong gamit sa school.
Ang amoy ng bagong lapis! Ang bango, 'di ba?
'Di mo na kailangang magsulat, online na lahat.
- Oo, baka lang kasi kapag isusulat ko-- - Kumusta ang lahat.
Ito ang Statistics in Risk Modeling. Marami tayong pag-usapan ngayon.
Kaya simulan na natin.
Simulan nating suriin ang mga uri ng modeling problems
kasama na ang pinangangasiwaan kumpara sa hindi pinangangasiwaang pag-aaral.
Napakaraming impormasyon non.
Puwede ba tayong magbigayan ng note?
Diyos ko, nakakayamot ang klase na 'yon.
BAGONG BESTIE MINKA
Uy, hi!
- Kumusta ang una mong klase? - Ayos lang.
Gusto mo bang ituloy 'yong inuman na napag-usapan natin?
- Oo, sige. - Ayos!
Malapit lang ako sa'yo, susunduin kita. Magkita tayo! Bye!
Sa literatura, ihanda niyo ang mga sarili niyo dahil marami kayong babasahin.
Pag-uusapan natin ang mga mahahabang nobela, 'yong mga makakapal.
Mga librong puwedeng pangharang ng pinto.
Sa klaseng 'to, 'yong Anna Karenina ay isa lang polyeto.
Lumaki akong nagbabasa ng Uris, at Clavell at Michener.
Haley! 'Wag kalimutan si Alex Haley.
Gusto ko talagang magbasa ng mga malalaking libro na may maliliit na sulat.
Oo!
Pasensya na.
Ilan na sa inyo ang nakabasa na ng Autobiography of Malcolm X?
Taas ang kamay? Okay...
Uy, Miss Backpack! Handa ka na?
- Ang bilis mo. - Ang kyut ng college.
'Di ba?
Allergic ako sa school.
Matapos kong makakuha ng Master sa Differential Calculus,
sabi ko, "Tama na!" Tara, sumunod ka sa'kin.
Differential calculus ba ang sabi mo?
Nakakatawa. Tumakbo ka sa practice station.
'Di ko kasalanan na naputol ang tali sa skate ko!
Tingnan mo ang mga 'to!
- Pare! Jelly beans. - Gusto ko ang mga 'yan! Paborito ko 'yan!
- Tingin ko ito 'yong sobrang anghang. - Talaga?
Natikman mo na ba 'yong cinnamon Jolly Rancher?
- Oo. - Gusto ko 'yong maanghang na cinnamon!
- Sobrang anghang. - Hindi ko talaga gusto 'yan.
Wala ang mga ito sa listahan ng allergy, kaya ayos lang.
Kaya kumain ka lang dyan, 'wag ka lang kakain ng mani.
- Sa tingin ko licorice 'yan. - Bakit 'di nila ako kinakausap?
- Dots! - Kakausapin ka nila!
'Wag kang mag-alala. Tara na.
Kumuha ka ng jersey. Kunin natin ang kit natin. Go, Kings!
Okey, kailangan kong uminom.
Oo! Uminom tayo.
- Nauuhaw ako. - Alam ko!
Okey.
Sandali lang. Ang gagara ng mga tao dito.
Dapat maging ganon ka din o dapat may kakilala ka na tulad ko.
At minsan hindi. 'Yan ang maganda sa akin.
Parang hindi ako nababagay dito.
- Halata naman pero kasama mo ako. - Halika.
Salamat, Petra!
Oo nga pala, hindi natin kailangang pag-usapan si Peter.
Okey. Sige.
- Kuha na niya sa umpisa pa lang. - Pare!
- Talagang nakuha niya-- - Guys, nakita n'yo ba 'yong huling rally?
Ang lupit non, 'di ba? Ang galing!
O gaya ng sinasabi ng mga Canadian, magaling, huh?
Ano'ng sinasabi niya?
- Ingat ka lang sa-- - Ayos.
Manhattan Maiden para sa'yo.
At Garden Glory para sa iyo.
- Enjoy! - Salamat.
- Iinumin ko ba 'to o didiligan? - Paano ulit kayo nagkakilala ni Peter?
Ito ba ang bahagi na hindi natin pag-uusapan si Peter?
Ito na ang bahagi.
Minsan nang naging kami, umatras siya at naging magkaibigan na lang kami.
At nagpakasal ka sa iba.
Jimmy ang Mountain Climber.
Nakakatawa dahil pakiramdam ko noon siya ang karapat-dapat sa'kin.
Sigurado siya sa akin.
Pero sa huli, hilig niya talaga ang maglakbay sa kung saan-saan,
ang hilig ko naman ay pagbabasa ng libro, at pagiging ina.
Napagtanto namin na kailangan niya ng isang taong laging nasa tabi niya
at hindi ako iyon.
At ang buhay pag-ibig mo ngayon?
Parang hangin sa kapatagan,
o mga yapak sa walang lamang atik,
o 'yong mga...
Mga tumbleweed sa lumang abandonadong lugar.
Parang mga ganon.
Okey, dapat may gawin tayo.
Good luck. Isang minuto na.
Kilala ko ang lalaking 'yon. Propesor siya sa school ko, yung may bow tie.
- Ang lalaking kasama niya ay-- - Dyos ko.
Alam ko. Ang pogi niya.
Hindi, si Theo Martin 'yan.
Siya ang editor ng Duncan Press.
Inilalathala nila ang pinakamagandang contemporary fiction.
Oo. Nakikinig lang ako sa celebrity bios.
Paborito ko ang kay Rob Lowe. 'Yong una.
Sikat na sikat si Theo Martin.
At masarap siya, at kilala mo ang kasama niya.
- Gwapo siya. Totoo. Saan ka pupunta? - Tara.
Okey. Siguro dapat dalhin ko ang halaman ko.
- Totoo 'yan. Determinado. - Hi! Pasensya na sa abala.
Nakita namin kayo--
Sandali, nasa klase kita.
- Pumasok ka at sinabi kong... - Oo! Ako iyon.
'Di ko makakalimutan ang maong na palda.
Ang kyut! Ang ganda ng kwento! Ako si Minka. Siya si Debbie. Ikaw si?
- Theo Martin mula sa Duncan Press. - Oo.
Nakilala kita. Nabasa ko na lahat ng libro ng Duncan Press.
- Hindi lahat ng libro. Hindi maaari. - Totoo!
Okey, ang 870 pahina na ang tagpuan ay sa barko ng mga pirata sa South Pacific?
Hobart's Horizon? Dalawang araw ko lang binasa. Ahoy!
'Yong spy novel na ang tagpuan ay sa Crete.
Ocean of Lies, isa sa pinaka maganda!
Isang linggo kong sinasabi ang, "Eímai katáskopos!"
- Salitang Griyego ng "Espiya ako." - "Isa akong espiya."
Sige, sige.
Hindi mo binasa ang Dust Bowl, dahil walang sinuman ang nagbasa non.
Kung saan may kumakantang rattlesnake? Bumili ako non.
Ikaw 'yon? Sigurado akong isang kopya lang ang nabenta namin.
Ako 'yon! Binili ko!
- Oo ako nga. - Ang daming gulay niyan.
Nakakaloka, 'di ba?
Sabi ko pa, "Puwedeng humingi ng sawsawan para sa crudité platter ko?"
- Masaya akong makilala kayo. - Ako rin.
Puwede ko bang makuha ang numero mo?
Minsan may ipinamimigay akong galley, 'yong iba ay pirmado pa.
Gusto ko 'yan!
Diyos ko.
Eto, ilagay mo ang numero mo.
- Okey. - Okey! Paalam, boys!
- Okey, dito ang daan natin. - Paalam.
OMG, gusto ka niya!
- Hindi naman. - Okey.
- Mabait lang siya. - Hindi.
Iyan ang hitsura ng "gusto kita".
Puwede ba.
Gusto mo ang mga taong mahilig magbasa at kayong dalawa ni Peter ay palabasa.
Sobrang kyut.
Oo, parehas kami ng hilig.
Dalawa kaming mahilig sa libro.
Oo, tama.
At mayroon siyang librong sinulat.
- Ano'ng libro? - Isang nobela at sobrang kapal.
Ano? Hindi.
"Ano?" Oo.
'Di ako naniniwala.
Sumulat siya ng isang malaking libro.
Itinago niya sa envelop sa may oven.
Nakita ko noong gumawa ako ng keto brownies, na hindi ko irerekomenda.
May zucchini sa recipe.
Gusto niyang maging manunulat, pero tumigil siya noong lumipat siya dito.
- Hindi na siya nagsusulat. - Maliban lang noong...
sinulat niya 'to.
Buksan mo.
The Boy ni P. Coleman. Peter!
Isa kang magaling na detective.
Sandali.
Sumulat siya ng buong nobela at hindi niya sinabi sa akin?
Dapat mong basahin. 'Di ko binasa dahil isa yang libro.
'Di ko kayang basahin.
Kung gusto niyang ipabasa, sasabihin niya sa'kin.
- Sinasabi namin ang lahat sa isa't-isa. - Malinaw naman na hindi.
Pero totoo.
Okey.
Sinasabi talaga namin ang lahat sa isa't-isa.
"Lahat."
Konting aberya lang 'to, 'di ba?
Nangyayari lagi 'to sa simula ng isang proyekto.
Ang kailangan pa nating gawin ay galingan, okey?
- Parehas na diskarte pa rin-- - Ayaw ko nang makipag-usap.
Patawad.
Nakakainis 'yon.
Ang pag resolba ko sa problema ay...
Siguro mas nauukol sa mundo ng negosyo.
Salamat sa ticket. Nasiyahan ako sa panonood ng laro.
Ayaw mo lang maging bastos.
Masama ito.
Magandang gabi.
Hi!
Huy! Kumusta ka?
Ayos lang ako.
- Mabuti. - Sandali, ano'ng problema?
- Gabi na sa kinaroroonan mo. - Hindi.
Parang tunog may echo dyan. Nasa bathtub ka ba?
Hindi. Hindi ko gawain 'yan.
'Di ako naliligo.
Tama. Sinasabi natin ang lahat sa isa't-isa, 'di ba?
- Hindi. - Ano?
Dinala ko si Jack sa hockey game nang 'di ko sinabi sa'yo.
kasama sina Wade at Evan.
Pinasama mo sina Wade at Evan kay Jack?
Oo. At kumain siya ng pizza.
Gluten-free pizza 'yon, pero pizza pa rin.
- Okey, Peter-- - Hindi pa ako tapos.
'Di namin kakainin ang casserole mo, Debbie. Nakakadiri.
Salamat sa pagsasabi ng totoo.
Nasabi ko na lahat. 'Yon lang.
'Di mo kailangan sabihin lahat sa'kin. May tiwala ako sa'yo.
- Talaga? - Madalas.
- At may tiwala ka sa'kin, 'di ba? - Oo naman.
Kaya kung may gusto kang sabihin, sasabihin mo, 'di ba?
- Tungkol saan? - Hindi ko alam.
- Kung may special project ka. - Gusto mong marinig ang tungkol dyan?
- Puwede mong sabihin sa'kin ang kahit ano. - 'Yan ang ginagawa ko palagi.
Ako din. 'Yong buong katapatan.
Palagi.
May anim na kritikal na elemento na dapat nating isaalang-alang
sa pagdedesisyon kung ano'ng risk model ang gagamitin...
Sigurado ka bang gusto ni Peter na gawin mo 'yan?
Ginagawa ko 'to para kay Peter.
Nandito na siya.
Diyos ko, napakasaya niyang makita ka. Ang kyut, nakakadiri!
- Hi! - Hi, Minka.
Maraming salamat sa pagpunta.
Walang problem. Dito din naman ang daan ko.
Okey. Gusto kong ibigay sa'yo ang manuskrito na 'to.
Gusto kong ibigay agad dahil malapit na akong umalis.
- Libro mo ba 'to? Ikaw ang nagsulat? - Hindi ako ang nagsulat.
Sige.
Sa totoo lang, kapag may nag-aabot ng manuskrito sa'kin,
100% na talagang nakakabaliw.
Bawal din akong tumanggap maliban lang kung galing ito sa agent o kaya sa editor.
Ayos kung ganon dahil siya ang editor.
Siya ang nag-edit niyan.
Talaga ba?
Oo.
Isa akong editor pero freelance.
Madami na akong nabasang manuskrito at talagang espesyal ang isang ito.
Ang pamagat ay The Boy.
Tungkol sa isang 13 taong gulang na lalaki na namatayan ng ama dahil sa stroke,
at siya ay naging allergic sa kaniyang sarili...
Kapag hinawakan niya ang balat niya, nagkakapaltos ito. Oo, kalunos-lunos.
Pero napakaganda nito at…
Naging emosyonal ako dito dahil may anak akong kasing edad niya--
- Talaga? - Oo.
Ako din.
- Si Max. - Ang anak ko naman ay si Jack
'Yan ay...
Oo.
- Hiwalay na ako ngayon pero... - Ako din.
Humahanga ako sa'yo, Debbie.
Kaya susubukan kong basahin agad ito.
At kung puwede sanang mabasa mo agad-agad...
- Paalis na ko sa weekend. - May oras pala?
- Hindi yan ang ibig kong sabihin-- - Ayos lang.
- Napakaespesyal at mahalaga ka.
Hindi yan ang ibig kong sabihin. Pangako sulit ang oras mo.
Okey. Nasasabik na akong basahin.
- Salamat. - Walang anuman.
Alam mo kung ano ka.
Gusto kong isipin. Sige.
- Okey. - Sige.
- Binigay ko ba talaga kay Theo ang libro? - Binigay mo nga!
Ngayon kailan mo sasabihin kay Peter?
Peter. Tama.
Alam mo ba ang The Cars?
'Yong banda na The Cars?
- 'Yan ang lagi mong pinapatugtog. - Oo.
Gusto mong malaman kung bakit?
Una, paborito 'yan ng papa ko.
Iniwan ako ng papa ko.
Gaya ng sinabi ko at alam mo na 'yon, namatay na siya.
Matagal akong hindi nakinig sa The Cars. Hindi ko kaya.
Masyadong masakit at naaalala ko lahat ng masasamang nangyari...
at lahat ng mga nawala sa'kin.
Tapos isang araw, narinig ko sila sa radyo.
At ang mga kanta nila nakatatak pa rin sa'kin kahit wala na siya.
At hindi na mawawala 'yon.
May mga mabubuting magulang ka,
at nakatira ka sa isang bahay sa gitna ng burol na parang ski chalet.
At alam kong may pinagdaraanan ka. Lahat naman ng tao. Mahirap ang buhay.
Minsan masyado ka nang nasasaktan.
'Di ko pa naaayos ang buhay ko.
Gusto kong maging isang magaling na nobelista at makahanap ng mapapangasawa.
At ngayon isa lang akong malungkot na lalaking may natatanging buhok
na nagbibigay payo sa mga tao kahit na 'di ako sigurado kung sino ako.
May naisip ako.
- Paki-usap wala nang branding. - Wala na. Kalimutan mo na 'yon.
Gagawa na tayo ng aksyon.
Kailangan mong maglaro ng hockey kasama ang team.
- Sa team nila Evan at Wade. - Ano?
Oo. Kung gusto mo, susuportahan kita.
Pero hindi dahil sa gusto mo silang maging kaibigan.
Sigurado akong magagaling sila.
Papayagan mo akong sumama sa team at magsanay?
Oo.
Sasabihin mo ba kay Mama?
Siguro sasabihin natin sa kanya pagbalik niya.
Salamat.
- Sige. Mag-aral ka. - Oo.
Magkita tayo mamaya, Jumpin' Jack Flash.
- 'Wag. - 'Wag? Sige.
Kumusta? Mukhang pagod na pagod ka.
Oo, pumalpak ako kahapon,
at 'di ako nakatulog kagabi, pero may maganda akong ginawa ngayong araw.
Sa tingin ko.
Ang pagiging isang huwarang lalaki...
ay hindi pala madali kaysa sa inaasahan ko.
Kailangan mo lang siyang panatilihing buhay.
Para makapasa sa pagsusulit na ito,
kailangang mailarawan niyo ang partikular na time series model
kabilang ang exponential smoothing, autoregressive,
at mga autoregressive conditional heteroskedastic na modelo.
- Puwede bang sa labas mo 'yan sagutin? - Oo, pasensya na.
'Di ko maintindihan. Ano'ng sabi ng assistant mo?
Okey, sinabi niya na puntahan ko si Theo.
Salamat at sinamahan mo ako, 'di ko alam ang sasabihin sa kaniya.
Sino ba namang makakapagsalita kapag ngumingiti siya ng ganon?
'Di ba? Ang ngiti niyang 'yon.
Okey, 'yan na ang Duncan Press.
- Kaya mo yan. Nakakapanabik! - Okey!
Naku po.
Magandang umaga.
Hi, hinahanap ko si Theo Martin?
Pasensya na.
Ang kyut.
Tingnan mo ang mga pabalat ng libro.
Maligayang pagdating. Hello, Minka.
Theo.
- Debbie. - Hi!
Pasensya na kung pinapunta ko kayo nang wala masyadong abiso
pero may potensyal ang libro na 'to.
Tapos mo na bang basahin? Sobrang kapal non!
Binasa ng assistant ko.
Sinabi niyang may potensyal at pinasa niya sa'kin, sumang-ayon naman ako.
Alam ko na kung bakit ka umiyak. Naiyak din ako.
Sa tatay, tama?
Lalo na. Ibig kong sabihin...
Interesado talaga ako.
At gusto kong makausap ang may-akda sa lalong madaling panahon.
Ang may-akda. Puwede bang... Masyado akong maraming nainom na kape.
Kailangan kong magbanyo.
Oo naman.
- Doon lang banda sa dulo ng bulwagan. - Okey.
- Nakakaloka! - Alam ko, makaluma ang lugar na 'to.
Nakakaamoy ako ng patay na tao.
Hindi yan! Ano'ng ginagawa ko? Nababaliw na yata ako!
Alam kong gusto ko lang tumulong,
pero kalimitan ay sinusundo ko lang ang kambal ni Alicia sa carpool.
- Hindi ko muna itutuloy 'to. - 'Wag.
'Wag?
Naniniwala ka sa libro ni Peter, bakit 'di mo ituloy?
Kaya lang...
Oo! Kaya mo yan, girl!
Sige.
Kailangan ko rin talagang umihi.
Theo, gusto kong pag-usapan ang mga susunod na hakbang.
Oo naman. Puwede ka ba sa hapunan?
Oo.
Oo! Sige.
Ayos.
Ayos!
- Siya ba ang coach? - Oo, siya nga.
Dito ka lang. Hayaan mo ako.
- Mag-hi ka sa coach mo. - Hi.
- May anak ka ba dito? - Oo, ayon siya.
'Yong mukhang-- Si Evan!
- Oo. - Oo... siya'y... Oo.
- Ganyan nga, Jack! Ang galing mo! - Handa ka na ba?
Ganyan nga! Tropa ko 'yan!
Siya 'yon. Tropa ko 'yan.
Tingin ko maganda ang itim bilang ikaw ay bright winter.
'Di ko na kailangan ng bagong damit.
Naiinis ako.
Sasabihin ko sa kaniya na binigay ko ang manuskrito niya
sa pinaka sikat na literary editor sa America.
at posible itong mapublish pero posible din na hindi.
Bakit 'di ako tinatawagan ni Peter?
Kung 'di mo matawagan si Peter bago ang date niyo--
Hindi ito date.
Hayaan mo na ako.
Hindi ako puwedeng magtagal. May exam pa ako bukas.
- Magsukat ka ng damit. - Nag-aalala ako kay Peter at kay Jack.
- Nasaan sila? - Isukat mo 'to!
Pakiusap.
Ikaw ang pinakamabilis sa kanila.
Jack Frost ang bago mong palayaw, dahil pag-aari mo ang yelo!
- Kumusta kayo! Magandang araw? - Kumusta?
Magandang araw, bruh.
Ayos, gusto ko 'yan!
Gusto mo bang magka-anak?
Ano? Hindi ko alam.
Sa tingin mo?
Mukhang ayos ka naman.
Medyo kakaiba, pero 'di ka palpak.
Hindi?
Hindi.
Dapat ko na sigurong simulan ang takdang-aralin ko.
Mamaya na lang ulit.
Para sa akin?
Oo. Magpahinga ka muna.
'Di ko kailangang magpahinga.
- Hindi ako nagtatrabaho dito, kaya... - Oo, alam ko.
- Sige. - Okey.
Sige.
Alam mo, akala ko hindi mo ako gusto.
Bakit? Kasi naging bastos ako sa'yo?
Oo, 'yan.
Pasensya ka na.
Pagod lang siguro ako sa pagiging responsable para sa isang tao.
Ni hindi pa ako nakakapag-alaga ng halaman.
Kasing hirap din yan ng pag-aalaga ng bata.
Oo, mayroon akong sage,
sa may patio, 'di ako pinatulog niyan noong nakaraang linggo.
Tinatawag ko itong "plant colic."
Kaya naiitindihan ko.
Oo, naiitindihan mo.
- Parehas lang. - Oo.
Oo, mukhang maayos naman ang ginagawa ko.
Ayos 'yan, pare.
Pasensya na din kung 'di ako palakaibigan.
Dahil sa tingin ko maswerte si Debbie na tinutulungan mo siya dito.
Hindi, ako ang maswerte, okey?
Siya ay...
napakabuti.
Oo. Totoo 'yan.
Matagal na din kaming magkaibigan.
Hindi kasing tagal naming magkaibigan.
- Siyempre, hindi ako... - Sa loob ng maraming taon.
Tama ka.
Iba ang mayroon kayo ni Debbie sa kung ano'ng mayroon kami.
- Magkaiba nga. Oo. - Tama!
Kaibigan ka niya.
Kapitbahay niya ako at minsan kasintahan, alam mo ba?
- Ano'ng sabi mo? - Alam mo ba?
'Di mo siguro mahahalata kasi magkaibigan lang kayo pero,
pare, sobrang seksi niya.
Oo.
Alam kong hindi siya bagay sa'kin pero may plano ako.
Okey? Ang gagawin ko ay...
Patuloy akong magpapakita sa buhay niya.
At siguro magbabago ang isip niya tungkol sa akin.
Naiitindihan mo ba?
Sa ngayon, ayos na ko sa pagkakaibigan namin na may kasamang landian.
Gusto ko talaga ang simula ng libro.
Kahanga-hanga, 'di ba?
Naalala ko ang As I Lay Dying.
'Yong kay Faulkner? Talaga?
Oo, mas naiisip ko si Franzen.
- Kung paano inilarawan ang pamilya? - Oo.
Oo. Isa talaga itong kahanga-hangang kwento.
Sa tingin ko nga.
Ang pinaka madalas kong basahin ay House of Mirth.
Edith Wharton. Masyadong underrated 'yan.
- Gusto mo ang mga gawa niya? - Oo naman!
'Yong mga ayaw kay Edie Dubs ay hindi pa talaga nababasa ang mga gawa niya.
At naiiyak ako sa pagkamatay ni Lily Bart.
Alam ko! At pupunta si Lawrence kinabukasan para mag-propose.
Medyo gabi na.
Uminom ako ng pampatulog kagabi at tulog na tulog ako!
Paumanhin pero namatay ako, mon ami.
Pero ang ganda ng ginawa niya.
Alam mo ba ang sinabi ni Walt Whitman tungkol sa Brooklyn Bridge?
Hindi, sabihin mo.
Sabi niya,
"Iyon ang pinakamagaling at pinakamabisang gamot na nainom ng kaluluwa ko."
Ang ganda talaga ng linyang 'yan.
Pero Manhattan Bridge 'yan.
Pero ang ganda ng linya.
- At alam ko 'yan. - Akala ko alam mo.
- Gusto ko lang malaman kung alam mo. - Tama.
Malinaw naman na matalino ka.
- Ang ganda ng usapan. - Sinusubukan lang kita.
- Pumasa ba ako? - Oo!
Kakausapin ko ang may-akda tungkol sa manuskrito.
Mabuti.
- Magaling! Gusto kong... - Oo.
Kaya...
At nakalimutan ko kung mayroon o wala...
Uminom ka ba ng cappuccino sa restaurant?
Oo, umorder ka para sa'kin.
- Okey. - Oo.
Ito ang bahagi kung saan...
- Ito ang bahagi, tama? - Sa tingin ko.
- Okey. - Tara na...
Okey, ayos.
Ang ganda ng lugar! Airbnb ba 'to?
Oo.
Nakakatawa kung paano nila alisin ang katangian nito.
- Oo! -Teka, sino...
- Sinong nag-aayos ng libro ayon sa kulay? - 'Yan din ang sinabi ko!
Wala akong masyadong pagkain pero may Champagne ako.
At gaya ng sinabi ng isang matalinong tao, masama ang anumang bagay na labis,
pero hindi masama ang labis na Champagne.
Mark Twain, tama?
Oo! Malakas mag-inom siguro ang lalaking 'yon.
'Yan ang pagkaka-alam ko.
Gusto mo bang ako na ang magbukas?
Pakiusap.
Ayos lang sa'kin.
Sino ang mga nasa gyera ng Espanol at Amerikano?
Ang mga Espanyol at ang mga Amerikano.
Ayos ka lang?
Oo.
- Itong view na 'to... - Ang pangit, 'di ba?
'Di bagay, napakapangit talaga.
- Puwede bang... - Oo.
- Ang mga bintana. - Mga bintana?
- Oo. - Ang mga kurtina. Tama.
- Malamang na digital ang mga yan. - Oo, hindi...
- Oo. - Nakakalito ang bagay na 'yan.
Kaya ko 'to, simple lang 'to.
Mali, nangyari din sa'kin 'yan noong una. Itutok mo sa sensor.
- Wala akong ideya. - Ganito ba talaga 'to?
Oo.
Sige, kailangan mong...
Sige. Alam ko na.
Ang galing mo.
Salamat.
NA-ACTIVATE ANG CAMERA SA BAHAY
Seryoso? Puwede ka namang magsabi.
Naaalala ko lang.
May kailangan pala akong gawin ngayon.
Hindi ito masaya, pero...
Kaya kailangan kong mapag-isa.
Tatawagan ko si Alicia itatanong ko kung puwede ka niyang bantayan.
Sige. Bahala ka.
Ikaw ang pinaka mabait sa lahat. Utang na loob ko sa'yo 'to.
'Wag kang mag-alala. Si Mimi ang nagluluto ngayong gabi
at lagi na lang galing sa TikTok ang mga recipe niya,
May mga bagay na 'di dapat ginagamitan ng air-fryer.
Oo.
- Nagpabango ka ba? - Hindi.
- Kumain ako ng kandila. - Hindi totoo 'yan.
Hindi nga.
Seryoso, salamat.
Ano'ng gusto mo?
Gusto ko ng Macallan.
Doblehin mo.
At dahil hindi na ako umiinom, Pellegrino na lang.
Pakilagyan ng yelo, sa tumbler.
Hi.
Vanessa Morton.
Peter Coleman.
'Di ako makapaniwala nang tumunog ang phone ko.
Sinong mag-aakalang 'yon parin ang numero mo?
- 'Di ko pinalitan sa eksaktong dahilan. - Talaga?
Gaano na ba katagal?
Dalawampung taon.
At ngayon ay 30 na ako. Ang weird.
Pambihira.
Ano'ng ginagawa mo dito?
- Naaalala mo si Debbie? - Oo naman.
Nandito ako at binabantayan ang anak niya.
Ikaw? Ang gaya mo?
May...
mga anak ka ba?
- Wala. - Wala?
Walang anak o asawa.
SINUSUBUKAN KITANG TAWAGAN BUONG GABI. KUMUSTA?
Alam mo, ang ingay dito.
Tahimik lang talaga dito.
Naisip ko lang... Kung gusto mo, nakatira lang ako malapit dito.
Gusto ko sana.
Tingnan mo ako.
Nagsuot ako ng suit, pumunta ako sa bar.
May kasama akong babae.
Sinusubukan kong maging lalaki na 'yon.
Pero ang lalaking 'yon ay... Nasaan ang lalaking 'yon?
'Di ko alam, pero ang bango ng amoy niya.
Salamat.
- Amoy sage. - Na may konting oak.
- 'Di ko naaamoy 'yan. - Nandyan lang.
May sasabihin ako sa'yo.
'Di ko pa 'to nasasabi ng malakas.
Dalian mo. Pakiusap.
Okey, noong gabing magkasama kami ni Debbie,
pagkatapos kong sabihin na layuan niya ako dahil...
Ay bigla na lang...
lagi ko na lang siyang iniisip.
Kaya tatawagan ko siya at titingnan kung siya...
Aba!
Pero makalipas ang ilang araw, nakita ko siya at si Jimmy sa BevCon.
Diyos ko, ang BevCon! Napanood ko lahat ng pelikula doon.
Walong beses kong napanood doon ang Hunt for Red October.
Gayon pa man, noong nakita ko sila...
Masasabi ko.
Kaya hinayaan ko na lang.
At pagkatapos ay sinundo niya ako sa rehab sa pangalawang pagkakataon.
At nagpa-therapy ako doon, 'di ba?
Noong sinundo niya ko, sinabi ko sa kaniya ang totoo,
sinabi ko ang nararamdaman ko sa kanya.
Pero kasal pa siya noon.
Wala pa silang anak. Laging wala ang asawa niya.
- At lagi siyang umaakyat. - Ano'ng ginagawa mo?
Umaakyat?
Umaakyat siya ng bundok.
Mukhang nangingisda 'yan.
Gayon pa man, sumakay ako sa kotse at...
sinabi niyang buntis siya.
Teka, kaya ka ba nagpunta sa LA?
Hindi!
Hindi, dahil sa lindol. Takot ako doon.
Tama, ang nakakatakot na lindol. Kailangang sabihin mo sa kaniya.
- Huli na. - Pare.
- Naaalala mo noong naglalaro ako ng poker. - Oo.
Ang pangit ng laro mo pero tinuloy mo pa din. Ano'ng nangyari sa lalaking 'yon?
Ang lalaking 'yon ay...
Madaming nainom at tinigil niya ang pagsusulat,
at may kaibigan siya, at nakatira siya sa kabilang bahagi ng bansa,
At higit sa lahat, isang milyong babae ang niligawan niya,
at hindi ito nagtatagal ng higit sa anim na buwan.
Bakit? Dahil isa lang siyang basura.
Hindi, dahil nasa maling mga tao siya.
Itigil mo ang pagkukwento niyan sa sarili mo.
Peter!
Buong buhay mo ay humahantong sa puntong ito.
'Wag mong sayangin ang bawat segundo. Dyos ko.
Naka-sampu na ako nito.
Wala akong malay. Kailangan kong sumakay ng Peloton.
Ano'ng gagawin mo?
Buong araw kong inaayos ang dayami
Gumugol ng kaunting oras kasama ka
Umupo ako dito
Humihigop lang ng brew
Ang tanging kulang ay ikaw
Naku, ano'ng oras na?
- Diyos ko, huli na ako sa final ko. - Saan?
Ang huling draft ng librong ini-edit ko.
Puwede ka nang umuwi. Ayos!
Almusal.
Mga pasas!
Grabe.
Hindi masama.
Hoy!
Paumanhin di tayo nakapag-usap kahapon, pero...
Gusto ko lang...
Gusto ko lang magpasalamat ulit.
Alam kong hindi mo gusto ang pasasalamat, pero gusto kong....
Salamat sa'yo napasaya mo ang linggo ko.
At 'di ko alam kung paano ako makakabawi sa'yo.
Susubukan kong makabawi hanggang sa mamatay ako.
Tawagan mo lang ako o kaya magkita tayo.
Diyos ko. Magkita tayo. Okey.
Hindi.
Okey. Magkano para sa tatlo?
MAGLAGAY NG KYUT NA PICTURE DITO
Hi.
- Huy, buti nandyan ka! - Oo, nandito ako.
Alam kong huling gabi mo na,
ayaw kong ma-istorbo ka bago ka umuwi,
pero may importanteng sasabihin sa'yo.
Mayroon akong iaalok sa'yo.
- Kung puwede kang uminom? - Oo, sige.
Sa Brownstone Club?
Sige!
Iaalok?
Oo.
Ano 'yon? Ano'ng problema?
Wala lang. Magka-text kami ni Jack pero 'di ko pa nakaka-usap si Peter.
Okay, 'di ko kaya ang ganitong mood. Tingnan mo ang ginawa mo.
Sa loob ng ilang araw, nakakabagot ka pero kapakipakinabang naman,
napublish mo ang libro ni Peter at kinaibigan ang magandang Millenial, ako.
At si Theo, ang seksi na icing sa ibabaw ng cake mo!
Hindi, tama ka. Ang weirdo lang kapag wala akong balita sa kanya.
Kalimutan mo si Peter!
Si Theo! Sa kaniya ka nakikipagkita ngayon.
Wala nang oras para bumili ng bagong damit.
Pupunta ako bilang Debbie ngayong gabi. Regular na Debbie.
Hinahanap ko ang maong na jacket ko.
- Nakita mo ba? - Mahirap sabihin.
Hindi ko pipiliin 'yan mula sa ibang tinitindang maong
at chambray na bagay na nagkalat.
Alam mo ba na may spinners na ngayon?
- May nakita ako dito sa ilalim. - Ano 'yon?
Droga? Porn? Ano?
Diyos ko.
Nagsulat siya ng isa pang libro?
Hilig niya talagang magsulat.
Hindi ito libro.
'Di dapat natin binubuksan 'yan.
Oo, nirerespeto ko ang privacy ng mga tao.
Gaya ng sinasabi ng lasinggera kong ina, "Sarili mo lang ang pakialamanan mo."
Parking ng isang rockstar. Ayos.
Ayaw mo bang…
Magsisimula ang try-out sa loob ng 15 minuto.
Sige.
Ano'ng susunod na mangyayari?
Pagkatapos ng practice? Bibili tayo ng slushie.
Natutuwa ako sa slushie nila.
Ako rin.
Hindi, ibig kong sabihin sa'kin, sa'yo at kay Mama.
Babalik ako sa New York, at--
Oo, sabihin nating hindi mangyayari 'yan.
Mukhang magkakasundo tayong tatlo.
- Oo. - Dito sa LA sa bahay namin.
'Di ko alam kung paano niyo pagdedesisyunan pero naisip ko lang.
Hindi ko din alam kung paano 'yan desisyunan.
Bakit ganyan ang itsura mo?
Para kang biglang nakaramdam ng lindol.
Papasok na ako. Hockey tryouts na.
- Magkita tayo mamaya. - Sige.
Ayaw ni Peter sa mga memento.
Ang dami niyang litrato mo.
At mga postcard na ipinadala ko sa kanya?
Ang laro ng Dodger!
- Nahanap ko 'yan sa Texas. - Ang kyut.
Teka lang.
Diyos ko. Tinago niya rin 'to?
Diyos ko.
Naiitindihan ko na kung bakit hindi niya magawang mahalin ako.
Mayroong dapat dahilan. Hindi maaaring dahil sa akin.
Ako ang pinakamagaling.
Mahal mo rin ba siya?
Sa...
Tingin ko ako ay...
Okey. Sasabihin ko sa'yo ang sa tingin ko.
Okey.
Siguro nahulog ka na kay Peter noong unang gabing nagtalik kayo.
Ano? Hindi.
Masyadong padalos-dalos 'yan at hindi praktical at hindi ako--
Tao? Alam ko.
Kaya nabigla ka sa libro niya at tumakbo na parang baliw.
Hindi ako tumakbo.
Diyos ko. Oo nga.
Kasi mahal mo na siya.
'Wag mong hayaang kantahin ko ang "I Am In Love" ni Barbra Streisand.
Kinanta ko 'yan sa retirement home ng nana ko.
Kahit na parang kami ni Peter ay...
Hindi interesado si Peter sa akin.
Sinabi niya sa akin noong gabing 'yon
at nakikipagdate siya sa mga babaeng 'di ko katulad.
Hindi.
'Di ko itataya ang pagkakaibigan namin kapag nagkataon--
'Di mo ba naiitindihan? Kailangan mo lang subukan.
Hindi, hindi mo ako kilala hindi ko hilig ang sumubok.
Ayos na ako sa ano'ng mayroon ako.
Nakukuha ko ang gusto ko at hindi ka nalulungkot.
At ganyan ako mabuhay.
At ganyan ako maglaro ng poker. Hindi ako naglalapag ng straight.
Naiitindihan mo ba?
Hindi, kasi hindi ka naglalaro ng poker, pero ipapaliwanag ko mamaya.
Pero ito ay... ganito ako.
At nag-iisip akong mabuti kaya nanatili akong ligtas
at nanatili ang anak kong ligtas at kailangan kong maging ligtas.
Oo.
Hindi! Hindi! Hindi!
'Di ko maintidihan kong bakit ayaw mong pakinggan ang nararamdaman ko dito.
Ayaw ko nang pag-usapan 'to. Maliligo na ako, magkikita kami ni Theo...
- Paano si Peter? - Kalimutan mo na. Ayaw kong magbakasakali.
Kung itutulad mo na naman ito sa poker, mamamatay ako.
Nasubukan mo nang magbakasakali, nakita ko.
Kaya mo 'to.
Kaya mong sabihin kay Peter ang nararamdaman mo. Kaya mo.
Tara na, guys. Sige na!
Kaya mo 'yan, bata.
Naku po, okay!
Hi!
Huy!
Pasensiya na at nahuli ako.
- Tumakbo ka ba papunta dito? - Medyo...
kinakapos lang ako.
- Ako rin. - Okey.
- Hi. - Diyos ko.
Gusto kong hintayin ang appetizer, pero puwede bang sisimulan ko na?
Oo naman.
Pumasok ka!
Magaling, Jack!
Ang imumungkahi ko sa iyo ay isang interview sa Macmillan.
Isang full-time na posisyon bilang editor.
Kailangan nila, magaling ka, at maswerte sila sa'yo.
At ang pangalawa ay hindi kita nakuha ng interview sa Duncan Press.
At sa kadahilanang gusto kong malaman kung...
ano'ng mayroon tayo.
Alam kong maaga pa, pero hindi dapat tayo magkatrabaho
kung susubukan nating dalawa na alam mo na.
At alam kong ang buhay mo ay nasa LA. Ayaw kong pangunahan.
Masyado niyang pinangungunahan.
Hindi... Wow.
Hindi ko alam ang sasabihin.
Oo, alam kong madami akong sinabi.
Madami.
Ayan na.
Kaya niyo 'yan, guys! Ganyan nga! Tara na!
Ayos.
- Sige! - Kunin niyo!
Sige!
Theo, napakabuti mo.
Nitong nakaraang linggo hindi ako makapaniwala.
Talagang...
Ang maniwala ka lang sa akin ay malaking bagay na para sa akin.
Pero kanina lang...
habang hinahanap ko ang maong na jacket ko at nagkakalkal
nakita ko ang isang sobre, at...
Ito na ang pinaka weirdo na sasabihin ko.
Sa tingin ko may mahal na akong iba.
- Ganon ba? - Alam kong kabaliwan na sabihin 'to.
Nakakabaliw talaga ang pag-ibig. Ang pag-ibig ang pinakamasama.
Isang bangungot.
Lalo na kapag tinamaan ka ng wala sa oras.
Umatras kayo. Ayos ka lang ba?
- Kailangan mo bang sagutin yan? - Oo.
- 'Wag kang mag-alala. - Babalik ako.
Huy!
Alam kong magkikita tayo bukas, pero gusto kong--
Sandali, ano?
Diyos ko. Ano'ng ibig mong sabihing "hockey tryouts"?
Diyos ko.
Okey.
Diyos ko!
Mabilis na nakarating ang ambulansya at kasama na niya ang doktor.
Narito na ang doktor. Ilalagay kita sa speaker.
Dyos ko, ayos lang ba siya?
Magandang balita, maganda ang lagay niya.
Ayan na.
Medyo masakit ang ulo niya at naduduwal.
Okey.
- Mananatili muna siya dito... - Dyos ko.
...para masigurong 'di napinsala ang ulo niya,
walang pagdurugo sa utak, o ibang uri ng hematoma.
Diyos ko!
- Gusto ko siyang makausap. - Magiging ayos lang siya.
Ayaw kitang kausapin, Peter! Gusto kong makausap si Jack!
Nasa loob siya ng kwarto.
Ilagay mo sa telepono si Jack, Peter,
bago pa lumala ang sitwasyon niya at makalimutan kung sino ang nanay niya.
- Pupunta na ako. - Oo, sige, pumunta ka na.
Hematoma, 'yon ang iniiwasan natin, 'di ba?
- 'Di natin gugustuhin 'yon. Masama 'yon. - Oo, hindi? Hindi.
Oo, nandito siya. Ang mama mo.
- Huy. - Honey, ayos ka lang?
- Ayos lang ako! - Pasensya na kung wala ako dyan.
Uuwi na ako ngayon.
Ma, tumigil ka!
- Nasaktan ka, honey. - Ito ang pinakamagandang nangyari sa'kin.
Ako at si Peter, nanood kami ng Alien, at sumakay sa convertible,
muntik na akong uminom ng kape.
Teka, dahan-dahan. Sandali lang, ano 'yon?
Marami akong natuklasan sa sarili ngayon linggo. Masaya ako.
'Wag kang magagalit kay Peter, okay?
Jack, mamaya ko kakausapin si Peter.
At alam mo ba? Nakapasok ako sa hockey team!
Pag-uusapan natin 'yan pag-uwi ko.
Hindi. Gusto ko nang pag-usapan ngayon.
Gusto kong sumali. Gusto kong payagan mo ako.
Alam kong natatakot ka,
minsan ako din, pero ayaw ko nang matakot.
- Okey-- - Gayon pa man, mahal kita, Ma.
- Sige na, nandito na ang mga kaibigan ko. - Pare, natumba ka!
- Nandoon kami! - Sobrang lupit!
Sobrang astig. Naalala ko kung paano ko natumba.
- Bumangga sa'kin 'yong lalaki tapos... - Sabi ko sa'yo ayos lang siya.
- Patawad kung hindi ko-- - Nandiyan ba si Alicia?
Oo, nandito siya, at dito lang ako hanggang sa makauwi ka.
Pakiusap 'wag na. Uuwi na ako ngayon. Umalis ka na.
- Pero-- - Peter, umalis ka na!
- May emergency. Naaksidente si Jack. - Ayos lang ba siya?
Hindi ko alam. Kailangan ko nang umalis.
Theo, ikaw ay...
Alam mo kung ano ka.
Ikaw din.
NAIMPAKE KO NA LAHAT! KAILANGAN MO NG MAAYOS NA BAGAHE!
NAGMAMAHAL, MISS MINKA
Paumanhin.
Kakalapag ko lang sa LA at didirecho na ko sa ospital.
- Wala siya doon. - Ano?
Nasa bahay siya ni Alicia at ayos lang siya.
Maraming beses kitang sinubukang tawagan. Pasensiya na, okay?
Pumalpak ako. Dapat sinabi ko sa'yo bago siya sumali.
Tingin mo?
Akala ko ibinibigay ko ang kailangan niya!
- Ang ano? Hematoma? - Kumusta nga pala.
- Ano? - Nandito ako.
- Ano'ng ginagawa mo dito? - Sabi mo na umalis na ako.
- Mabuti. - Dapat sinabi ko sa'yo,
pero mayroong mga bagay na dapat sinabi mo din sa'kin.
Hindi mo dapat ako binabaliktad.
- Nakausap ko si Minka. - Talaga?
Sinabi niya sa akin ang tungkol sa libro. Kabaliwan ang ginawa mo!
- Balak ko talaga sabihin sa'yo 'yon. - May isa pa.
Ang tungkol kay Zen? Kay Theo? Tulad ng, "Ah, Theo!"
- Teka, paano mo nalaman 'yan? - May camera sa apartment ko.
Pinanood mo kami ni Theo?
Gusto kong tusukin ang mga mata ko!
- Akala ko ba tapos ka na sa mga 'yan? - Tao lang ako, hindi ako bato.
'Yan ang sinabi mo! "Ang puso ko ay malamig at matigas na bato."
Pinag-uusapan ba natin ang personal na buhay ng tao?
Sige. Heto na tayo.
Ibinilin ko sa'yo ang anak ko.
Siya ang buong buhay ko.
At siguro 'yon ang problema.
'Di ako makapaniwala.
Alam mo?
Lagi mong sinasabi na isa ka lang basura. Siguro nga tama ka.
- Masyado ka nang nakakasakit. - Okey, ikaw ay--
Binitawan ko ang buhay ko para tulungan ka? Mali ba 'yon?
Hindi ako makapaniwala!
Lintik!
Teka, 'wag kang... Sandali lang.
- Galit na galit ka sa-- - Ano'ng problema mo?
- Nangialam ka sa gamit ko? - Bakit 'di mo sinabi?
Bakit 'di ka nagsabi? Bakit mo pinalipas ang oras?
- Dahil natakot ako! - Takot sa ano?
Natatakot ako na hindi ako sapat para sa'yo!
Natatakot akong iwan mo ko pag sinabi ko ang nararamdaman ko.
Sabihin mo sa'kin!
Alam mo ang nararamdaman ko!
- Teka, ano? Na mahal mo ako? - Hindi!
Debbie, sobrang mahal na mahal kita.
Simula pa noong una tayong magkakilala.
Dapat sinabi mo sa'kin. Araw-araw tayong nag-uusap.
Ano'ng gagawin natin ngayon? Akala ko habang buhay na tayong magkaibigan.
- Hindi? - Hindi.
Hindi na tayo magiging magkaibigan, Debbie.
- Magiging isang ganap na manunulat ka na! - At ikaw naman ay magiging isang editor.
Ang wierdo. Gusto ko nang makita si Jack...
- Magugulat siya. - Sandali lang.
Maghahawak-kamay na ba tayo?
- 'Di pa kita nakitang may kahawak-kamay. - 'Di ako nakikipag hawak-kamay.
Oo!
- Pero masarap sa pakiramdam. - Paano kung ganito?
Oo. Magkahawak-kamay na tayo.
Tingin ko nga.
Tingnan mo tayo.
Okay, nandiyan na siya. Uber natin 'yan. Ayos!
Ano'ng susunod na mangyayari?
MAKALIPAS ANG ANIM NA BUWAN PAGKATAPOS...
...ISANG NAPUBLISH NA LIBRO (PETER)...
...ISANG ARAW NA LIPATAN
SA ILALIM NG BILYON-BILYONG BITUIN (SI PETER ULIT)...
...ISANG TRABAHO BILANG EDITOR SA ISANG INDIE PUBLISHER (DEBBIE)...
...AT MARAMING, MARAMING PAGSASANAY SA HOCKEY (JACK)...
AT PAGKATAPOS AY NAMUHAY SILA NG MASAYA
BIRO LANG MAHIRAP ANG BUHAY MAG-ASAWA
PERO MAGANDA ANG BUHAY NILA
Ang pagsasalin ng subtitle ay ginawa ni: Jerameel Aquino