OS ÁNXELES
ESTAMOS EN 2003
COMO O SABEMOS?
Ben, pois…
Grazas por invitarnos, Debbie.
Adeus.
- Es malo con ganas ao póker. - Seino.
Pero son bo noutras cousas.
Agarda, xa o entendo.
PENDENTE INÚTIL
Non o podo crer. É xenial, tes unha casa de teu.
Xa, aforrei para a entrada durante bastante tempo, sabes?
Fun apartando cartos mediante cálculos meticulosos.
Impresionante.
Cando desbarate a miña vida, podo mudarme contigo?
- Trato! - Xenial!
- Vaia, cantos libros! - É que leo moito.
Ai, si? Que ben. Eu serei un escritor importante…
- Algún día quero selo. - Como? Seguro que o serás.
- Como chegaches a ser tan incrible? - Sobra que digas todo iso, sabes?
- Vou deitarme contigo igualmente. - Incrible.
Mandareiche os meus relatos curtos pola mañá.
Xenial.
Gustaranche.
- Agora cala, queres? - Paro, perdoa.
De feito, escribín 23 relatos curtos.
Mi madriña, dabondo.
20 ANOS DESPOIS
Bo día.
Parabéns, persoa moito máis nova.
Como? Temos a mesma idade.
Non, en anos femininos eu son vellouqueira e ti serás atractivo ata os 70,
aínda que teñas engurras e quedes calvo.
- Así que parabéns. - Abofé que é un choio.
Téñoche o mellor agasallo.
Un Porsche 356?
Non, o un 911. O púrpura, non é?
Queres un café?
Quero, grazas.
Oe, chámote agora.
Dixeches que non queres que che leve nada, pero tes plantas herbáceas?
Que?
Herbas, non sabes? Dá igual, xa as collo eu.
Póñense na soleira para ter alfábega ou menta frescas
á man para cociñar ou para comelas ou cheiralas.
Debbie, por favor, non traias terra ao meu apartamento.
- Prégocho. - Sorpresa, escoitas The Cars á mañá.
Mañá, mediodía e noite.
Cando estea na túa casa, se queres traer alguén eu apártome. Non hai fallo.
- Así poderás… - Agora síntome incómodo.
Veña, vinte espido.
- Segue a ser raro. - Moi raro.
Grazas, mais creo que podo controlarme por unha semana.
Quen sabe, se cadra ti coñeces alguén cando esteas aquí
e montamos a gran festa do sexo.
Que noxo!
Certo, perdoa.
En fin, non vou coñecer ninguén.
Como sabes, meu corazón é unha pedriña fría e dura.
Alégrame que non sexas dramática.
En fin, estou orgulloso de leves ben o de deixar a Jack unha semana.
Non o levo ben. Vaime dar un vaído, é meu pequecho.
Nunca me separei del tanto tempo. Vaites, a criatura esperta!
- Bo día, podo comer isto? - Bo día.
- Claro, é sen glute. Saúda a Peter. - Que pasa?
- Ei, que pasa Destripajack? - Que?
Estou practicando os alcumes. Mal?
Mal, non lle gustou.
- Dálle unha volta a ese. - Mírao, non é un bebé. Estará ben.
Non queda cunha comedeira e un xoguete de can.
Queda con Scarlet.
- Queres saber o que penso? - Se dis iso, xa sei o que pensas.
Escoita, non é meu fillo, mais creo que Jack precisa ter espazo.
Dá consellos de pai alguén que só tivo un peixiño e morréuselle cunha cachimba.
Están os pais helicóptero e os quitaneves, pero ti es un papel film.
Envolves tan forte o cativo que o vas afogar.
Xa pillei a metáfora, grazas.
Emocionado porque imos estar unha semana na mesma cidade?
Cando pasamos tanto xuntos?
Non che sei, en 2008? Cando marchaches dos Ánxeles por medo dos terremotos.
Oe, o tremor de Chino Hills non foi ningún chiste!
Tes traballo e quero darte o agasallo antes de marchares.
- Estaba ordenando un caixón… - Ordenas as cousas?
Ordeno, ás veces.
E mira que atopei!
- Xa sei que odias os recordos. - Abofé, sobre tódalas cousas.
Pois agarda. Velaquí o teu agasallo, mira.
Gardárao na mesiña a noite que quedaches,
porque pensei que sería un recordo na nosa voda.
- Así de parva era aos vinte. - Non eras parva.
Un pouquechiño.
O mellor daquela noite foi cando quedei con tódolos teus cartos.
Foi a mellor parte?
Eclipsou a parte do sexo, porque desapareciches o día seguinte.
- Agarda, logo chameite. - Xa.
Chamaches para dicirme que non podías saír comigo
nin con ninguén porque eras "un indescifrable pedazo de merda".
Aí viuse o escritor que levo dentro, é un xiro precioso.
E logo son eu a dramática? En fin.
Vinte anos de amizade, pódelo crer?
Tiveches a mellor amiga do mundo enteiro.
O mesmo che digo.
- Que teñas un feliz aniversario. - Seguro que si. Es xenial.
Véxote nun par de días.
Ei.
Pensaba que ti mais Debbie iades parolar sen fin.
- Seino, perdoa. - De que falabades?
- De cousas. - "Cousas"?
A túa mellor amiga, unha muller que aínda non coñecín,
- chama polo aniversario e non parades? - Non é "unha" moza, é Debbie.
Obviamente non estou celosa, mírame, pero é raro.
Becca.
Se vos gustades tanto, por que non estades xuntos?
Eu e Debbie? Vaia, porque…
- Porque… - É…
ela.
E eu son eu.
Vaia, imos ao traballo? Chegou o Uber.
Hoxe estás estupenda.
Escoita, esta noite, no Brownstone Club, non digas que é o meu aniversario.
Montarán barullo e quero sexa algo para nós.
Peter…
Que?
Que virá despois?
Despois da cea? Pois gústame o flan que fan.
Non, refírome a nós.
Levamos xuntos seis meses e…
non te sinto máis preto.
- Non sei moito de ti. - Abofé que si.
Direi o que queiras, son un libro aberto.
Se estou desperdiciando o tempo, quero sabelo, entendes?
Define "desperdiciar".
Acabas de facelo ti.
Vaia.
Parabéns!
Non, veña!
- Acabouse, Peter. - É que…
Levou o coche.
- Colliches o antihistamínico? - Collín.
- O aerosol nasal? - Collín.
Ben, estamos listos!
Bo día, equipo!
As xoaniñas están a todo dar no xardín.
- Tomade nota. Que vaia ben o día. - Igualmente , Zen.
Aquí estarei!
Ou pode que por aló.
Escoita, falei coa nai de Alexander sobre ofrecer unha sobremesa alternativa
na festa de aniversario polas túas alerxias.
- Non o esquezas. - Estás de chola, que vergoña.
Aínda te levas con Wade? Ola, Wade.
- Mamá! - Que?
- Que? É un dos meus alumnos! - Se non es profesora.
Traballo aquí. Vou coller o teu xantar.
Antes estabades xuntos todo o tempo.
Quedaba a durmir na casa.
Métocha na mochila.
Non mexara unha volta no noso sofá?
Mamá!
Que? Mexou.
- Ola, rapariga. - Mi madriña, ola.
Queres un café horrible da miña oficina?
- Teño este. - Ben.
- Mais si. - Vamos, logo.
Xa tes as maletas listas?
Teño.
Alégrome de que á fin te tomes unhas vacacións.
Que? Non vou de vacacións, xa cho dixen!
Hei acabar o programa antes da fin do curso
para optar ao traballo de contable xefa no Distrito Escolar Rexional.
Encántame cando soltas desas palabras atractivas.
Xa, é que preciso os cartos.
Os medicamentos dos eccemas de Jack cúbreos o seguro durante seis meses,
pero logo son…
- Mil dólares. - Exacto!
Mil condenados dólares ao mes! Así que non, non son unhas vacacións.
De acordo.
Só agardo que, cando esteas en Nova York, saques tempo para facer algo bo para ti.
Se cadra darte un baño, relaxarte. É o que me gusta facer cando viaxo,
darme un baño e non escoitar os meus fillos gritar "teño fame"!
É que sempre teñen fame?
- Nunca lles dou de comer, así que… - Nunca?
Por que non vén Jimmy coidar de Jack?
É tempada alta na escalada, ha de ir.
Que boa es con el.
Se meu ex fose alpinista e pasase dez meses ao ano
viaxando polo mundo con mozas de 33 cubertas de tatuaxes…
Estiveches ollando o seu Instagram?
Crías que non ía ollar o Instagram das amigas de Jimmy?
Que sería de nós? Quen sería eu?
Non pasa nada, cádralle iso, a min tamén e Jack adora estar con Scarlet.
Agardo que consigas o que queres desta viaxe.
- Xa. - E o que precisas, sabes?
Consegue o grao, atopa un home, volve a casa
e reforma esa cociña vetusta.
Tamén creo que che viría ben o pelo a capas, pero non un floco.
Iso só é para emerxencias.
Seica tes tódalas solucións da miña vida.
Somos amigas.
Teño críticas concienciudas para cada decisión que tomaches
e tódalas solucións.
Polo iso, se te lanzas á aventura de Manhattan e atopas un bombón,
suxíroche que te fagas a manicura e talvez que te depiles.
- Xa sabes, amáñate un pouquiño. - Depilarme?
Ah, depiladiña.
- Depiladiña. - Pois vai ser que non.
Prégollo, señor! Por favor, non me manque!
Non o xulgues, fareino de novo.
Ben.
Prégollo señor,
non me manque!
Foi bo?
- Incrible. - Ola, Scarlet.
- Ola, Deb! - Que foi?
- Pois teño unha audición! - Como?
Para unha serie ambientada nos anos 20, sobre un asasino en serie,
e interpretaría unha criada á que estrangula o protagonista.
Podo probar? Ben.
Prégollo, señor! Por favor, non me manque!
Estábanme estrangulando. Que tal foi?
Sinceramente?
No cravo.
- De todas maneiras, seguro non o consigo. - Nunca se sabe.
Recibiches os correos que che mandei, de que facer con Jack cando eu marche?
- Témolo controlado, non si, Jack? - Claro.
Deb, sabe que me alegro por ti.
É xenial e unha inspiración iso da contabilidade ou o que sexa.
Chócame sexas de números, cría que che gustaban os libros.
Por que non fas algo de libriños?
Este grao é práctico. É o que toca ser sendo unha nai solteira.
Xa… tráxico.
É un desperdicio.
"Un desperdicio."
Escoita, sabemos que o noso período de consulta contigo rematou.
Gustaríanos ter un pouco máis de tempo para coñecerte mellor.
Tíos, coñecédesme dabondo, pasamos moito tempo xuntos estes seis meses.
Abofé, e foi…
impresionante.
Impresionante.
Mais queremos saber que virá despois.
Pois eu pasarei ao seguinte.
Síntoo moito.
Ven connosco, precisamos un director de marketing e has de ser ti.
- Abofé! - Síntoo, tíos, non valoro esa opción.
- Non vos esteades tristes. - Que va, non pasa nada.
Así son as cousas.
Xa non sei se me caes ben.
Estase poñendo feo.
Sabía que ía poñerse feo.
Podes coller o meu contacto e borralo do teu móbil.
Non o teño no móbil.
Pois gárdao e logo bórrao.
- Sínteo. Sentímolo. - Non pasa nada.
Escoita, Peter, se está pasando isto,
que obviamente está pasando, agardo que atopes o que buscas.
PARABÉNS DOS TEUS AMIGOS DO CONSELLO DE ADMINISTRACIÓN!
Parabéns, colega.
- Óllasme fixamente. - Xa o sei.
É que… vou botarte un montón de menos.
Mamá, levas querendo facer isto unha chea de tempo.
Estarei ben.
Prégollo, señor, non me manque!
- Conseguín o papel! - Que?
Abofé! Podedes crelo?
- É xenial! - Seino! Voo a Vancouver esta noite.
Vou dúas semanas, porque, aínda que só teño unha liña,
estarei en segundo plano en escenas moi importantes. Mi madriña.
Deus santo, que me pasa?
Vin correndo a darvos as novas porque quérovos a rabiar
e esquecín que había quedar con Jack.
Sonvos subnormal.
Non!
Que vou facer?
Que imos facer?
NON VOU A NOVA YORK, FALLOUME SCARLET.
Todo correcto, totalmente correcto.
Correcto non semella, ruidoso si.
Rematarei o programa o vindeiro ano, cando o volven ofertar.
Vésete abatida.
Non pasa nada, son adulta.
Gran parte de ser adulto é estar abatido.
Moito tempo, abofé.
É algo que ansiar.
Así é, e por iso has de ter coidado e seres cauto todo o tempo.
PETER VIDEOCHAMADA DE FACETIME
- Non o colles? - Intentará prestarme cartos.
- Iso non o sabes. - Abofé que si.
- Ola, Peter. - Dille que non quero prestarlle cartos.
- Xa llo dixen eu. - É que reservei un avión, Jackety Jack.
- Listo para quedar? - Por favor, os alcumes.
Como?
Vou moi perdido cos alcumes, practicarémolos.
- Ola, Debbie! - Que?
Alugarei un coche, porque sabe Deus que chatarra conduces.
- Non quero nin vela. - Que?
Dis "que" moito e semellas un pouco parva.
Non o entendo.
Vou unha semana aos Ánxeles coidar de Jack.
- Así poderás estar aquí soíña. - Peter, veña.
Non podes deixalo todo para vir facer de canguro.
Tes un traballo e unha vida.
A ver, vida non sei, mais traballo tes.
Teño algo de tempo libre entre clientes, así que non hai fallo.
Non será tan divertido como quedar xuntos, mais é o que precisas.
Peter, coidar de Jack é moito traballo.
É alérxico a un millón de cousas, toma un montón de medicamentos
e neste momento non ten moitos amigos.
- Déixame axudar, débocho. - Debes?
Debo! Onde estaba eu cando naceu Jack?
En Londres, axudando a un banco español abrir unha sucursal en Europa do Leste,
pero, cando morreu miña nai,
ti viñeches dende Os Ánxeles a Ohio para o funeral
e recollíchesme de rehabilitación dúas voltas.
Abofé, son unha moi boa amiga,
pero non o fixen agardando algo de volta.
Por suposto que non, porque non es un monstro.
Precisas axuda
e vou ir.
Non hai máis.
Ben.
Estará ben, non?
Claro, só será unha semana.
Só é unha semana.
Estou abrazando uns pantalóns.
Mama, bule, imos chegar tarde!
- Precisas axuda? - Non.
Teño un método.
- Fágoo así. - Pois ben.
Agora fan unhas con catro rodas, máis veloces.
Apenas cómpre empurrar. Son as spinners.
- Ai si? - Abofé. Oe, agarda…
- Que foi? - Unhas begonias cando veñas?
- Como gustes, Zen. - Moi ben, boa viaxe.
Grazas!
Boa viaxe, que chegues ben,
sen paradas imprevistas nos campos de millo…
Iso é!
Botareite en falla. Chamarei cada día.
- De acordo? - Ben.
Boa viaxe, que chegues ben.
- Quérote! - Abur, mamá!
Agardo que esteas ben.
PORTAS 40-48B
Leesh!
Aquí está este tipo.
Vaites, estás xenial!
Estás igualiña!
Seino! Dá mal choio, non si?
- Dá, si. - Xa.
Queres?
Crin que o precisarías.
- Vésete ben. - Grazas.
Segues co mesmo aspecto: alto, mandíbula cadrada e pestanas longas.
Algunhas gustan diso.
- Non es o meu tipo, mais… - Xa.
En fin, é un detalle que viñeses coidar de Jack.
Non é nada.
Tiña tempo entre clientes e este proxecto é a curto prazo, sabes?
É o meu, chegar e encargarme das cousas, sen lerias.
Teño malas novas, os pícaros son todo lerias.
- Son duros? - E tanto.
Xa veremos.
Esas dúas son as miñas nenas.
Vaia, semellan divertidas.
Aí está Jack.
Ben, creo que o teño baixo control.
Que pasa, Jackie Gleason?
Quen ou que é iso?
En serio? Ben, pois vamos. A fume de carozo.
Que é un carozo?
Para serche sincero, non estou seguro.
- Queres conducir? - Non.
- É un Porsche. - Non quero.
Estaba entre este e un Lamborghini. Ou preferías un Lotus?
- Que? - De acordo.
Á próxima traereiche un Lotus.
Que é un Lotus?
Miña nai odia os cabriolés, sabes? Di que envorcan moi fácil.
Tamén son xeniais, o que neutraliza o de envorcar.
Deixa que che faga unha pregunta. Que hai deses rapaces que pasaban de ti?
Eu tamén tiven 13 anos, sabes?
Agora sonche guai,
mais cando tiña 13 era unha noz de Adán andante co pelo cunca
e un exemplar luído do Vixía no centeo baixo o brazo.
Ademais, non tiña pai.
Abandonoume cando eu tiña 13 anos
e morreu tres anos despois, bébedo nunha cuneta.
Ía andando pola beira da estrada e caeu redondo, paf!
Deus santo.
Pases polo que pases, seguro que vin cousas peores, así que sóltao.
- Dispara, Jack Raio. - Esa non a pillo.
Estou practicando, queres?
É polo hóckey.
De acordo.
Wade mais eu eramos amigos e patinabamos xuntos,
pero agora xoga no equipo e eu non podo,
así que queda con Evan, que si xoga.
Deixamos de quedar de todo.
Agarda, xogas ao hóckey?
Debbie nunca mo dixo.
Xogo, si.
Non podo xogar ao baloncesto pola alerxia ao ximnasio nin ao béisbol pola da herba.
Non entendo que non poidas xogar con Wade e co rateiro.
Perdoa, seguro que non é un rateiro, mais ten cara de rata.
Sabes?
Logo, por que non podes xogar no equipo?
Son cativeiro e mamá di que é perigoso.
Non podo crer que túa nai non me dixese nin papa.
Cóntamo todo.
E ti?
Cóntasllo todo?
Pois claro.
Nunca entendín por que Debbie decidiu mercar unha casa nunha ladeira.
Xa.
Imaxino que acabas acostumándote.
Non, segue sendo unha leria.
Quen vivía antes aquí, unha alpaca?
Ei! Boas, Jack.
Ti has ser o tipo que vai quedar con Jack.
- Un pracer. - Son Zen.
Como o do budismo.
Vivo detrás desa cancela e son rico de meu pola venda dunha tecnolóxica.
- Xa vexo. - Surfeo pola mañá
e paso o resto do día no xardín de Debbie.
- E o teu xardín? - O meu?
Non o coido eu, teño alguén para iso.
Aí está.
- Ben? - Ben.
É moi gracioso, tío.
É de Spokane.
Ben, foi un pracer coñecerte.
O pracer foi meu.
- Ben. - Ata logo, Zen.
Moi ben, volvo á faena.
- Non sabías de Zen? - Non.
Entón, o de que mamá mais ti vos contabades todo…
Xa, non. Non imos… Son cousas de adultos.
Pois ben.
Queda toda a noite facendo isto?
Túa nai está tola.
Ben o sei.
De acordo, vamos…
Ola, conseguino! Estou en Brooklyn.
Estades xa na casa? Viches os meus Post-It.
- Vin. É difícil non velos, Deb. - Ben.
O máis importante é darlle o almorzo
e recoller os medicamentos de camiño á escola.
A outra cousa importante é a lista de cousas que lle dan alerxia.
Está a carón da cafeteira. Síntoo.
Está plastificada, que ben. Esta pon "urxente".
Non etiquetei a manteiga de cacahuete sen cacahuete, mais está aí.
- Está na… si. - Non sei o que é.
Jack, comezaches co traballo de historia?
- Comecei. - Vamos, que non fixo nada.
Has de lembrarllo, ten que elixir unha tese.
Está coa guerra hispano-estadounidense. Foi contra España.
- Tampouco estou segura. - Xa. Deb, Jack está ben.
Hai moitísima xente aquí, é de tolos.
Imos preparar algo de cear.
Non te molestes, xa a deixei preparada.
Abre a neveira.
Isto tamén pon "urxente".
A Jack gústanlle os guisos.
Podería mercar algo de cear.
Xa sei que tes moitos cartos,
mais non quero que lle deas comida para levar nin cousas desas.
De acordo! As tarefas e logo o conxelado este de cea.
Esquecín dicirche unha cousa. Merda, esquecín o que esquecera.
Debbie, acouga.
Respira.
Mira ao teu redor.
Iso é, goza.
- Chama logo. - Ben.
- Es alérxico á comida mexicana? - Non.
Veña.
Desculpe, perdoe.
Desculpe, vou ao piso de Peter Coleman.
Agora fabrican esas maletas con catro rodas, sabe? Chámanse spinners.
Xa, entón…
Ben.
Mi madriña.
É precioso.
Xesús.
Como?
Por cores, en serio?
Xesús, Peter.
A ver, onde están os tiradores? Como se abre isto?
Que é isto?
Que triste.
Peter.
Aínda teñen os adhesivos.
Vinte e cinco dólares por un vaso? Arre demo.
Peter, que poidas non significa que debas.
Ben, que podemos facer?
Teño tarefas que habería de facer.
Se acabo de chegar!
É a nosa noite, a nosa oportunidade!
Oportuneemos!
- Iso non é unha palabra. - Pois agora si.
Podemos ver unha película.
Non.
Temos tres mandos. Dásmo?
Este é para controlar a tele e asegurarse de que o DVD estea apagado.
Este para controlar o volume nada máis.
Este controla a sinal, para ver se a funciona a Wi-Fi.
E este tamén é para a sinal.
Mais suponse que non podo ver a tele mentres como.
E nunca antes das tarefas.
Pobre cativo.
Se soubese o que pasaba nesta casa,
viría moito antes.
Grazas.
Miña nai sempre di que es un pouco irresponsable,
que es unha pedra rodante que non cría musgo, sabe Deus o que é iso.
Ai si?
E tanto. Tamén di que es un desastre coas mulleres.
Vaia con mamá!
Mais estou contento de que viñeses, es tranquilo.
Tranquilo.
Para todo. Imos ver este filme.
- Alien? - Así é, víchela?
Non, dá medo?
É terrorífica.
Dabute!
Non, así non é.
Por que vai tanto frío aquí?
Calefacción.
Calefacción!
- Ola! - Perdoa, non te escoito.
Has de apuntar ao sensor.
Xesús, grazas.
Ola, son Debbie.
Un segundo, es a Debbie? Peter non para de falar de ti!
Serei eu, si. E ti, quen es?
Son Minka e estou un chisco avergoñada.
Pensaba que Peter estaría aquí e non levo nada baixo disto.
- Xa o imaxinaba. - Síntome idiota.
Descoida.
Todas fixemos iso de petar na porta medio espidas.
Entón, Peter mais ti sodes…
Eramos, antes.
Cortamos logo de seis meses e el comezou a saír con Becca.
Tras un estudo minucioso das redes, imaxinei que romperan,
así que decidín vir e…
- Así que se senta así niso. - A todo isto, onde está Peter?
Queda na miña casa dos Ánxeles.
- E eu aquí uns días. - Que lindo!
Podo invitarte a unha copa? Non busco nada.
Non che preguntarei por que Peter está roto emocionalmente.
Encantaríame, pero comezo un curso mañá e hei de erguerme cedo.
Talvez noutra ocasión.
Claro!
Levareite ao Brownstone Club, alí coñecín a Peter.
Sabes que? Es xenial.
Cáesme ben.
Gústame ese atractivo de mamá ecoloxista da xeración X.
Grazas!
Vas saír de festa con Minka?
Díxome se quería que tomásemos unha copa algún día.
- Estupendo. - Que facedes vós esta noite?
Que que fixemos? Nada especial.
Está aí? Quere falar comigo?
Está facendo as tarefas neste intre, así que…
Iso é bo.
Por certo, sabes que hai un cabaleiro e a súa fenda do cu
no teu xardín todo o santo día?
Claro, é Zen.
Vén a miúdo, porque fai un traballo excelente co xardín, e eu déixolle facer.
Non che falara de Zen?
Non, esqueciches amentar que hai un tipo que vive no teu xardín.
Peter, quero darche as grazas. Este lugar é incrible.
- É cómodo e… - En serio?
En verdade non, está baleiro, como se alguén che roubase as cousas.
Se for así, están todas aquí. Tes todas esas cousas.
Tódalas cousas que hai, houbo e haberá están aquí.
En serio? Non tes unha soa foto nin un adorno.
Non teño adornos, non os merco e prohibinos.
Por certo, os teus libros están por cores. É…
Sabía que Nova York te cambiara, pero deume duro.
- Iso me fixo a decoradora. - Que noxo.
Non me creo que dixeses iso en alto. E non tes recordos dos Ánxeles?
Non! Xa coñeces a miña política cos recordos.
Quero preguntarche algo.
Non quero usmar, pero que pasou con Minka?
Semella o teu tipo, é sedosa e lisa.
Non é unha londra.
- Que pasou? - Non o sei.
Seguro que a caguei con algo.
Para.
Á vista dos rexistros fósiles, son un desastre coas mulleres.
Diríase que son unha pedra rodante que non cría musgo.
Como?
Así é. Para que o saibas, o teu rapaz é un coador.
Vou saber todo o que dixeches de min.
Non o dixen nese plan.
- Ben, si, díxeno. - Claro que si.
- Creo que me malinterpretou. - Faise tarde.
Haberías ir durmir.
Teño unha lista quilométrica de cousas para facer que me deixou unha chalada.
Boas noites. Despídeme de Jack e véxote nas interwebs.
- Vereite eu a ti. - Boas noites.
Adeus.
Entón, marqueite de por vida?
A quen lle importa? Foi unha pasada. Miña nai xamais me deixaría vela.
Teño pinta de ser ela?
Polo amor de Deus, non pode ser.
"Peter,
un
millón
de
grazas.
Non mo traumatices."
Claro.
DEBBIE, FUN Á LICORARÍA E MERQUEICHE BEBIDA.
ÁBREA CANDO REMATES O CURSO! P.
Que lindo!
É alérxico a tódolos froitos secos, á maioría das legumes,
ás améndoas, pistachos, pacanas,
macadamias, abelás, noces e coquiños do Brasil. Vaia.
Manteiga de xirasol.
Non é un froito seco, ben.
Laranxas…
Non están la lista.
Preciso un coitelo…
Ó, vaites!
Ola, tío!
Boas!
- Boas. - Que fas aí?
Vou…
Manda carallo.
Jack?
Veña, vamos alá.
Para que é isto, á parte de para liberar un xenio?
Para desatascarme o nariz.
Que noxo.
Fixeches de xantar?
- Niso estou. - E de almorzar?
Non fixeches o almorzo, non si? Está ben.
- Aquí tes pancakes sen glute. - Grazas.
Grazas.
Vaia, grazas.
- Podo tomar un? - Non.
- Olla a folla plastificada. - Non.
- Non son alérxico ao café. - Esquece o café, centrémonos.
Os rinocornios, as comidas para levar,
os almorzos e seguir a recomendación de idade dos filmes non son o meu, sabes?
Mais non pasa nada, estou aquí para ti.
O meu traballo é moi sinxelo,
ensinarche a contarlles aos demais unha historia sobre ti
mellor que a que che contas a ti mesmo.
As que nos contamos están limitadas.
- No te sigo, que queres dicir? - Poñamos un exemplo.
- Tomemos alguén que coñecemos, túa nai. - Ben.
É a persoa máis lista que coñezo.
Cando nos coñecemos, era tremendamente ambiciosa.
Quería ser unha editora ou similar, pero foi pasando o tempo
e comezou a pensar que había de ser práctica e sensata.
Esa foi a historia que se contou a si mesma.
"Sé responsable."
E non é a túa historia?
- Falamos de min? - Sempre respondes cunha pregunta?
E ti á pregunta dunha pregunta cunha pregunta?
Mudácheste a Nova York polos terremotos?
- Miña nai non o cre. - Podemos centrarnos na mensaxe?
Nun redeseño de identidade, comezo cun realiñamento integral.
Séguesme?
É un xesto cara ao mundo, que no teu caso son Wade e Cararrata…
Evan, do que podes ofrecer.
Hoxe has de ofrecer isto.
- Asentos para o partido dos Kings? - Como…? Non son asentos.
Son entradas para o palco VIP.
- Subornalos para que sexan meus amigos? - Aí entra o redeseño de identidade.
Redeseñaremos a palabra "suborno" por "incentivización".
Non é unha palabra.
No que fago, inventamos as palabras que precisamos.
Un pouco pasado.
Xa o pillas. É unha pasada, iso é.
- Mira meu café, que pasada. - En serio que quero un.
Lembra que te recollerei á saída da escola.
- Imos ao partido dos Kings. - Ben.
Temos o palco VIP, así que podes convidar a quen queiras.
- É o palco VIP. - Véxote logo das clases.
Vémonos logo para o partido dos Kings!
- Iso é, para o gran partido. Vamos! - Exacto, con lambonadas e xeado!
- Café? - Invitas ti?
Si, podemos pedir un deses cafés con manteiga?
Estás facendo mímica.
Fas o mimo.
Abofé que si.
- Pois falo moi ben. - Estiven practicando.
Ola, bo día!
Ola!
Encántame o material escolar novo.
O recendo dos lapis novos, non é xenial?
Non has de tomar notas, é todo en liña.
- Xa o sei, pero se o escribo quedarame… - Ola a todos.
Benvidos a Estatística nos modelos de risco. Temos moito por cubrir.
Comecemos, pois.
Comezaremos revisando os tipos de problemáticas e métodos dos modelos,
contrastando a aprendizaxe supervisada e a non supervisada.
Foi moita información.
Compartimos os apuntamentos?
Deus santo, que aburrimento de clase.
NOVA MELLOR AMIGA MINKA
- Vaia, ola! - Como foi a primeira clase?
Foi ben.
Apetéceche a copa da que falamos?
- Claro! - Xenial!
Estou moi preto de ti, irei buscarte. Vémonos agora, adeus!
Nesta clase de literatura, preparádevos para ler moito.
Imos estudar algunhas das grandes novelas, as armatoste.
As que servirían de tope dunha porta.
Nesta clase, Anna Karenina é un folleto.
Crecín lendo a Uris, a Clavell, a Michener.
Haley! Non esquezades a Alex Haley.
Nunca superastes a emoción de ler un armatoste con letra cativeira?
Abofé!
Non, desculpe.
Cantos de vós lestes a Autobiografía de Malcom X de Alex Haley?
Alguén? Ben…
Ola, señorita Mochilas! Está lista?
- Fuches rápida. - Bonito centro.
Non si?
Eu téñolle alerxia á escola.
Tras o máster de Cálculo diferencial, dixen "dabondo", sabes?
Veña, sígueme.
Dixeches Cálculo diferencial?
Que risa, comícheste a estación de práctica.
Non foi culpa miña, o amarre do meu patín rebentou!
Mira!
- Tío, fabiñas de gominola. - Encántanme, son as miñas favoritas!
- Esta ha ser a de canela picante. - En serio?
Probaches a Jolly Rancher de canela?
- Probei. - Encántanme esas de canela picante!
Pica moito.
- Esas non me gustan. - Oe, nada diso está na lista de alerxias.
Veña, deixa todo seco sen comer froitos secos.
- Esa ha ser de licor. - Por que non me falan?
- Dots! - Xa o farán!
Non te preocupes, vamos.
Colle unha camiseta ou algo. Ponte o equipamento.
Vamos, Kings!
Necesito unha copa.
Claro, tomemos unha!
- Ademais teño moita sede. - E tanto!
Ben.
Agarda, esta xente vai moi elegante.
Has de ser alguén ou coñecer alguén e eu son ambas.
E tamén ningunha, é o bo que teño.
Creo que non pego aquí.
Obvio, pero vés comigo, veña.
Grazas, Petra!
Por certo, non temos por que falar de Peter.
Ben, entendido.
- Tívoa ao comezo, non si? - Tío!
- Tívoa clara… - Tíos, vistes a última oportunidade?
Que loucura, non? Foi unha pasada.
Como dirían en Canadá, foi un pasote.
Que di?
- Has de ter en conta que… - De acordo.
Un Señorita de Manhattan para vostede e un Gloria do xardín para vostede.
- Gócenos! - Grazas.
- Hei de bebelo ou regalo? - Como vos coñecestes Peter e ti?
Non era que non iamos falar de Peter?
- Vaia. - Xa.
En resumo, amigámonos unha vez, logo desapareceu e fixémonos amigos.
E casaches con outro.
Jimmy o alpinista.
É gracioso, porque daquela semellaba unha opción segura.
El estaba moi seguro do noso.
Mais, ao final decidiu ir na procura de grandes aventuras
e as miñas son ler libros e ser nai.
El precisaba ter alguén que quixer estar canda el en todo momento e esa non era eu.
E a túa vida amorosa actual?
Como unha pradaría aberta,
como as pisadas nun ático baleiro
ou como as cousas esas…
as plantas rodantes atravesando unha vila pantasma.
Algo así.
Haberá que poñerlle remedio.
Pois boa sorte, levamos un minuto.
Coñezo a ese tipo da paxarela, é profesor no meu centro.
- Vaia, o tío co que está sentado é… - Mimá.
E tanto. É fuego.
Non, xa, mais é Theo Martin, o editor de Duncan Press.
- Publican a mellor ficción contemporánea. - Vaia, só escoito biografías de famosos.
A de Rob Lowe é a miña favorita, a primeira.
Theo Martin é moi famoso.
Está para mollar pan e sentado con alguén que coñeces.
- Abofé, é moi atractivo. - Veña.
Onde vas?
Vaia, haberei de levar a miña planta.
- Abofé. Xa sabes, ambicioso. - Ola, perdón ser tan brusca.
- Vímosvos dende alí… - Un segundo, ti estabas na miña clase.
- Apareciches e dixeches… - Xa, era eu!
Nunca esquezo unha saia vaqueira.
Que lindo, bonita historia. Eu son Minka e ela Debbie. E vós?
- Theo Martin, de Duncan Press. - Así é.
Recoñecinte porque lin tódolos libros de Duncan Press.
- Todos é imposible. - Posible é!
Ben, e o tomo de 870 páxinas do barco pirata no Pacífico Sur?
O horizonte de Hobart? En dous días. Á vista!
De acordo, a novela ambientada en Creta.
O océano de mentiras, das mellores!
Estiven unha semana repetindo "Eímai katáskopos!".
- Perdón. - "Son un espía", en grego.
- "…espía." - Vaia.
Ben, aí vai.
- Non liches Cunca de po, ninguén o fixo. - Onde canta a serpe de cascabel?
- Merqueino o día que saíu. - Fuches ti? Só vendimos un exemplar.
Fun eu a que o mercou!
- Aí o tes. - Vaia, cantas verduras.
Abofé, non é flipante?
Dixen "debería pedir algo para untar esta fonte de crudités"?
- Foi un pracer coñecervos. - Igualmente.
Dásme o teu número?
De cando en vez teño galeras para regalar, incluso asinadas.
Encantaríame!
Deus santo.
Aquí tes, escribe o teu número.
Ben.
Ben, ciao rapaces!
- Tiramos por aquí. - Ciao.
Mimá, gústaslle!
- Non tal. - Pois vale.
- Estaba sendo amable. - Non.
A iso se semella que lle gustes a alguén.
Veña, ó!
É unha monada canto che gusta a xente de libros e que Peter mais ti leades.
É adorable.
Sempre tivemos iso en común, somos dous amantes da lectura anticuados.
Xa, e logo está o do libro que escribiu.
- Que libro? - Unha novela grande, enorme.
Como? Non tal.
"Como?" Claro.
Non te creo.
Escribiu un libro ben gordo.
Gárdao nun sobre no forno.
Acheino ao ir enfornar uns brownies keto.
Non os recomendo. Doulles un dous sobre dez, a receita ten cabaciña.
Peter quería ser escritor, mais deixouno cando se mudou.
- Xa non escribe. - Se ignoramos o feito de que…
si escribe.
Ábreo.
O neno, por P. Coleman. Peter!
Es boa coma detective.
Agarda.
Peter escribiu unha novela enteira e nin mo mencionou?
Deberías lela. Eu non o fixen porque é un libro.
Non podo lela.
Se quixer que a lese, diríamo. Contámonolo todo.
Pois vese que non.
Abofé que si.
Claro.
Así funcionamos, contámonolo todo.
"Todo."
Isto é un pequeno paso atrás, non?
Sempre pasa ao comezo dun proxecto.
Habemos de pivotar, entendes? Seguiremos coa mesma estratexia.
Non quero falar.
Síntoo.
Amola.
A miña resolución de problemas…
encaixa mellor no mundo dos negocios.
Grazas polas entradas, gocei vendo o partido.
Estás sendo cortés.
Mala cousa.
Boas noites.
O NENO
Ola!
Ola, como che vai?
Vaime ben.
- Xenial. - Que foi?
- É tarde onde estás. - Que va.
Escóitase eco onde estás. Estás na bañeira?
Non, non uso a bañeira.
Nin me baño.
Xa.
Ti mais eu contámonos todo, non si?
- Non. - Como?
Levei a Jack ao hóckey sen preguntarche e trouxo a Wade e a Evan.
Conseguiches que quedasen con Jack?
Conseguín, e comeu pizza.
Era sen glute, pero segue sendo pizza.
- Está ben, Peter, eu… - Non rematei.
Non imos comer os teus guisos, Debbie. Están noxentos.
Grazas por ese sopro fresco de sinceridade.
Xa o soltei todo. Aí o tes.
Non has de informarme de todo, confío en ti.
- Ai si? - Bastante.
- E ti confías en min, non si? - Claro.
- Se tes algo que contarme faralo, non? - Contarche o que?
Non sei, se tes un proxecto especial.
- Queres saber dos proxectos? - Digo que podes contarmo todo.
É o que fago sempre.
Igualmente, sinceridade total.
Sempre.
Hai seis elementos críticos que habemos de considerar
ao decidir que modelo de risco empregar.
Seguro que Peter querería que o fixeses?
Se o fago por Peter!
Aí vén.
Mimá, está ben contento de verte. É tan lindo que dá noxo.
- Ola. - Ola, Minka.
Moitas grazas por vires.
Non é nada, quedábame de paso.
Quería darte este manuscrito.
Quería darcho de contado, porque marcho pronto da cidade.
- É teu? Escribíchelo ti? - Non, non o escribín eu.
Vaia.
O tema é que, cando alguén me dá un manuscrito,
case o 100 % das veces é unha toleada.
Tampouco se me permite aceptalos se non veñen dun axente ou editor.
Perfecto, porque ela é a editora.
Editouno ela.
Ai si?
Abofé.
Son unha editora, pero autónoma.
Lin moitos manuscritos e este é realmente especial.
Titúlase O neno.
É sobre un rapaz de 13 anos cuxo pai morre dun infarto
e, por un xiro do destino, vólvese alérxico a si mesmo.
Se toca a súa pel, sáenlle ampolas. Xa sei que soa tráxico,
pero é máxico e…
emociónome porque teño un cativo de 13 anos e…
- En serio? - Si.
Eu tamén.
Max.
O meu Jack.
Vaia, é…
- Xa, mais agora estou divorciado… - Eu tamén.
Vexo o emocionada que estás, Debbie,
así que esforzareime por lelo o antes posible.
E se houbese algunha maneira de que o leses antes aínda…
- Marcho esta fin de semana. - Teño límite?
- Non quería dicir iso… - Descoida.
- Tranquila. - Es moi especial e importante.
Non quería dicir iso, prometo que pagará a pena.
Ben, estou ansioso de lelo.
- Grazas, es… - De nada.
Xa sabes o que es.
Pois… iso espero. Moi ben.
- De acordo. - Ben.
- Acabo de darlle o libro a Theo? - Deches, si!
Cando llo vas dicir a Peter?
Vaia, Peter.
Coñeces The Cars?
O grupo The Cars, sabes?
- É o que pos sempre. - Certo.
Queres saber por que?
Eran os favoritos de meu pai
e meu pai marchou.
Como xa che dixen e xa sabes, espichouna.
Durante un tempo, deixei de escoitar The Cars.
Non podía, porque era demasiado doloroso e lembrábame a merda… o que perdera.
Mais un día escoiteinos na radio
e as súas cancións seguían canda min, aínda que el non estiver.
Sempre o estarán!
Ti tes uns pais xeniais
e vives nunha casa estupenda xusto na montaña, coma un chalé de esquí.
Entendo que tes as túas movidas, coma todos. A vida é difícil.
Ás veces dáche nos fociños.
Eu non o teño todo claro.
Ía ser un gran novelista e atopar alguén con quen compartir a miña vida,
mais quedei nun tipo solitario cun pelo impresionante
que lle di aos demais quen ser, aínda que nin eu sei quen son.
Teño unha idea.
- Basta do da identidade. - Nada, ao lixo con iso.
Imos pasar á acción.
Has de xogar ao hóckey no equipo.
- No que xogan Evan e Wade. - Como?
Exacto. Se ti queres, eu apoiareite.
Pero non para seres amigo deses dous paspáns… que seguro que son xeniais.
Vasme deixar ir practicar co equipo?
Abofé.
Dirasllo a mamá?
Podemos dicirllo cando volva.
Grazas.
- De nada, vai aprender algo. - Como non.
Vémonos logo, Jumpin' Jack Flash.
- Non. - Non? Está ben.
Como vai? Vésete derreado.
Xa, cagueina onte e esta noite non durmín nada, pero hoxe fixen algo bo.
Ou iso creo.
Isto de ser un exemplo de home adulto e cambiar vidas…
é máis complicado do que anticipei.
Creo que se supoñía que só habías de mantelo con vida.
Para aprobar o exame,
cómpre sermos capaces de describir modelos específicos de serie temporal,
incluído o modelo de suavizamento exponencial, o autorregresivo
e o autorregresivo con heterocedasticidade condicional.
- Importaríache collelo fóra? - Claro, desculpe.
Non o entendo, que dixo a axudante?
Só que foses ver a Theo.
Grazas por vires, non sei que dicirlle.
Que vas saber, se che sorrí con ese sorriso que ten?
Non si? Vaia sorriso.
Ben, aí está Duncan Press.
- Ti podes! Que emoción. - Imos logo!
Mimá.
Bo día.
Ola, busco a Theo Martin?
Perdón.
Que monada.
Mira esas cubertas de libros.
Velaquí estades, benvidas. Ola, Minka.
Theo.
- Debbie. - Ola!
Sinto facerte vir ao Alto Manhattan tan de súpeto,
mais este libro é… moi prometedor.
Xa o liches enteiro? Ten unha morea de páxinas.
Fíxoo a miña axudante. Pensou que tiña potencial, pasoumo e concordo con ela.
Entendo que chorases, talvez eu tamén chorei.
Polo pai, non si?
Sobre todo. É que…
Escoita, estou moi interesado.
Gustaríame falar co autor o antes posible.
O autor…
Podo…? Tomei un café dos grandes de camiño aquí e teño que liberalo.
- Claro, libérase ao fondo do corredor. - Ben!
- É de tolos! - Xa, este lugar é moi de época.
Podo cheirar xente morta.
Non, que estou a facer? Toleei!
Gústame axudar aos amigos,
pero normalmente só implica recoller as xemelgas de Alicia.
- Hei de chamar a Peter e parar isto. - Non.
Non?
Cres no libro de Peter, por que non seguir adiante?
Entón sigo…
Claro! Ti podes, tía!
De acordo.
Eu tamén hei de mexar.
Theo, gustaríame falar dos seguintes pasos.
Claro, estás libre para cear?
Estou, claro que si.
- Perfecto. - Perfecto.
Perfecto.
- É ese o adestrador? - Éche.
Ben, agarda aquí e deixa que me ocupe.
- Saúda ao adestrador. - Ola.
- Algún é seu? - Ese de aí.
Ó, Cararrat… Evan!
- Ese. - Xa, é…
- Iso é, Jack! Es bo! - Estás listo?
Iso é, ese é o meu!
Aí está, é o meu.
Pensei que o negro che viría mellor porque es como un inverno relucente.
Non preciso roupa nova.
Síntome fatal. Voulle dicir ao editor literario máis famoso do país
que lle dei un manuscrito que pode que queira publicar e non poda.
Por que non chama Peter?
- Se non falas con el antes da cita… - Non é tal.
Déixame a min!
Non podo quedar ata tarde, teño un exame mañá.
- Proba un vestido. - Estou preocupada por Peter e Jack.
- Onde andan? - Próbate un!
Por favor.
Es, de lonxe, o máis rápido de todos.
Novo alcume, Jack Xélido, porque es o rei do xeo!
- Que pasa! Ben o día? - Que pasa!
Foi xenial, meu.
Así me gusta!
E vas ter fillos algún día?
Que? Non che sei.
Debería?
Non se che daría tan mal.
Es raro, pero non un brasas.
Ai, non?
Abofé.
Habería de comezar as tarefas.
Ata logo.
Para min?
Claro. Veña, dáte un respiro.
Non preciso un respiro. Isto non é traballo, así que…
Xa o sei.
- De acordo. - Claro.
Moi ben.
Sabes que? Pensaba que non che caía ben.
Por que? Porque fun un cabrón contigo?
Por iso, si.
Síntoo.
Creo que estaba estresado por estar ao cargo doutra persoa.
Non coidara nin dunha herba ata agora.
As herbáceas poden ser complicadas coma os cativos.
Teño unha xarxa no patio e tívome esperto ata as tres da mañá a semana pasada.
Chámoa a "planta cólico".
Así que si o entendo.
Así que o entendes.
- Éche o mesmo. - Exacto.
De feito, penso que agora estou facendo un bo traballo.
Dabute, meu.
Tamén sinto non seren tan amable como debín ser,
porque Debbie ten moita sorte de terte aquí botando unha man.
Non, o que ten sorte son eu, sabes?
É dicir, ela é…
incrible, sabes?
Abofé que si, moito.
Levamos sendo amigos moito tempo.
Non tanto como ela mais eu de amigos.
- Por suposto, non quero… - En anos.
Escoita,
ti e Debbie tedes o voso, que é diferente do noso.
- O voso. - Exacto!
Ti es o seu amigo
e eu o seu veciño e o seu amante a tempo parcial, sabes?
- Como dis? - Non sabes?
Ti non te decatarías porque só sodes amigos, pero…
está bastante boa, meu.
Xa.
Xa sei que xoga noutra liga, pero teño un plan.
O que fago é…
ir aparecendo na súa vida, sabes?
Así pode que cambie de parecer sobre min.
Entendes o que digo?
Mentres tanto, conformareime con sermos amigos con dereitos.
Encántame como comeza o libro.
É xenial, non si?
Lembroume a Mentres agonizo.
Faulkner? En serio?
Xa, eu pensaba máis en Franzen.
- Xa vexo. Pola dinámica de familia? - Xusto.
Pois atopaches un diamante, en serio.
Iso creo.
O libro que máis lin é A casa da alegría.
Edith Warton. Unha crítica social mordaz moi infravalorada.
- Gústache a súa obra? - Claro!
Se a alguén non lle gusta Edie Dubs é que non leu a Edie Dubs.
Eu choro a mares cada volta que morre Lily Bart.
Xa! E á mañá seguinte aparece Lawrence para pedirlle matrimonio!
Éche un pouco tarde. Bebín unha poción do sono onte á noite e estou mallada.
Síntoo, mais perecín, mon ami.
Mais fixéchelo ben guapa.
Sabes que dixo Walt Whitman da ponte de Brooklyn?
Non, conta.
Dixo: "Foi a mellor e máis eficaz medicina que a miña alma compartiu ata o de agora."
É unha cita moi boa.
Por desgraza, esa é a ponte de Manhattan.
Mais boa cita.
- Xa o sabía. - Imaxineino. É o que pensaba.
- Quería ver se ti o sabías. - Claro.
Obviamente es moi listo.
- A cousa vai ben. - Era unha proba!
Paseina?
Pasáchela.
Falarei co escritor sobre o manuscrito.
Perfecto.
- Xenial. Ía… - Xa.
Logo…
Esquecín se ti…
Tomaches un capuchino no restaurante?
Tomei, pedíchesmo ti.
- Vaia. - Así foi.
Chegou o momento de…?
- Dese momento? - Iso creo.
- Ben. - Entón… si.
Xenial.
Bonito piso! É un Airbnb?
Éche.
Sempre lles falta personalidade, non si?
- Abofé. - É que…
- Quen ordena os libros por cores? - Iso dixen eu!
Non teño moita comida, pero teño champaña.
Como dixo un sabio, "demasiado de algo é malo,
mais demasiada champaña é apenas suficiente".
Mark Twain, non?
Abofé! Debeu ser un bo bebedor, o tipo.
Iso oín.
Fago eu os honores?
Por favor.
Con permiso.
Quen estivo na guerra hispano-estadounidense?
Os españois e os estadounidenses.
Estás ben?
Estou.
- Esta vista é… - Xa o sei. É horrenda, non si?
Non servirá, é horrible.
- Podo… - Podes.
- As fiestras. - As fiestras?
- Si. - As cortinas, claro.
- Probablemente teñan algo dixital… - Xa, non sei…
- Aquí. - Este aparello ten miga.
A ver, seguro que é sinxelo. Vaia, iso é…
Non, xa me pasou antes. Has de apuntar ao sensor.
- Onde está? - Non teño nin idea.
Vaia.
Pois haberá que…
Ah, aquí está.
Es incrible.
Grazas.
CÁMARA DE SEGURIDADE ACTIVADA
En serio,
has de dialogar.
Acabo de lembrar
que hei de facer algo decontado.
Non será divertido para nada, pero…
Hei de ir nunha misión en solitario.
Vou chamar a Alicia, a ver se pode coidar de ti.
Claro, como queiras.
Es o mellor ser humano. Déboche unha.
Descoida.
Mimi cociña esta noite e ultimamente fai unhas receitas raras do TikTok.
- Non todo ha de ir na frixideira de aire. - Xa.
- Levas colonia? - Non.
- Traguei unha candea. - Non tal.
Tal non.
En serio, grazas.
Que lle poño?
Encantaríame un Macallan.
Dobre.
Mais como xa non bebo, unha auga con gas.
Con xeo e nun vaso, por favor.
Ola.
Vanessa Morton.
Peter Coleman.
Non o cría cando chamaches.
E segues co mesmo número?
- Non o cambiei xusto por isto. - En serio?
Canto hai?
Vinte anos.
E teño 30, que cousa.
Incrible.
E que fas por aquí?
- Lembras a Debbie? - Pois claro.
Estou coidando o seu rapaz uns días.
Ti? A pedra rodante?
Entón…
Tes fillos?
- Non. - Ai non?
Nin nenos nin marido.
DEBBIE: LEVO CHAMÁNDOTE TODA A NOITE. QUE FOI?
Sabes que? Hai moito ruído aquí dentro.
Hai moito silencio.
Estaba pensando que, se queres, vivo preto de aquí.
É dicir, eu quería.
Mírame.
Puxen o traxe, fun ao bar, estiven cunha muller
e intentei facer o que faría un tío, sabes?
Pero ese tío… onde está?
Non che sei, mais cheira marabillosamente.
Grazas.
- Xarxa. - Cun toque de carballo.
- Non o notei. - Pois está aí.
Podo contarche algo que creo que nunca dixen en alto?
Decontado, por favor.
A noite que pasei canda Debbie,
logo de dicirlle que se afastase de min, porque…
Logo eu…
pensaba moito nela.
Ía chamala para ver se ela…
Mais un par de días despois vina con Jimmy no cine BevCon.
Mimá, o BevCon! Vin tódolos filmes de aí.
E eu A caza do Outubro Vermello oito voltas.
En fin, cando os vin…
xa se vía vir,
así que deime por vencido.
E logo veume recoller da rehabilitación por segunda vez
e seguira un tratamento alí, sabes?
Cando veu buscarme, como nos tocaba ser sinceros, ía contarlle
o que sentía por ela.
Mais seguía casada. Non tiñan fillos e el estaba moito fóra.
Estaba coa movida esa de escalar.
- Que é iso? - Escalada.
Porque escalaba montañas.
Pois semellaba que pescabas.
En fin, collín o coche e…
- dime que está encinta. - Por iso marchaches dos Ánxeles?
Non! Foi polos terremotos, téñolles medo.
Xa, os terremotos aterradores.
Hasllo dicir.
- É demasiado tarde! - Tío.
- Lembra que eu estaba no primeiro póker. - Xa.
Xogaches coma o cu, pero arriscaches. Que pasou con ese tío?
Ese tío…
bebeu moito, deixou de escribir,
ten unha amiga que vive na outra punta do país
e, sobre todo, saíu cun millón de mulleres,
mais non durou máis de seis meses con ningunha.
Por que? Porque é un indescifrable pedazo de merda.
Non, foi porque estivo coas persoas equivocadas.
Para de contarte esa historia. Peter!
Levas toda a vida agardando isto.
Non perdas nin un segundo.
Mimá, bebín dez destes. Estou fóra de min, hei de darlle á bici estática ou algo.
Que vas facer?
Traballo aquí para aproveitar o momento
paso no tellado contigo un momento.
Sento aquí, as ideas mexendo
e unha cervexa bebendo.
Só me falta estar aquí canda ti contento.
Contra, que hora é?
- Deus santo, chego tarde ao final. - O que?
O borrador final do libro que estou editando.
Sabes onde está a porta, non? Xenial!
O almorzo.
Pasas!
Están malísimas.
Non hai queixa.
Ola!
Desculpa que non puidese falar onte, é que…
Escoita…
quería darte as grazas de novo.
Xa sei que non che gustan os cumprimentos nin que che dean as grazas, mais…
Grazas a ti pasei unha semana incrible.
Non sei como poderei recompensarte, mais intentareino ata o meu último suspiro.
Ti chámame cando sexa ou vémonos pronto.
Mimá, véxote en nada.
Non.
Ben, canto por tres?
PON UNHA FOTO BONITA AQUÍ
Ola.
- Ola, collinte! - Colliches, si.
É a túa última noite e non quero monopolizarte antes de regresares á casa,
pero hai algo importante que quero dicirche.
Unha especie de proposta.
- Tes tempo para unha copa? - Claro.
No Bronwstone Club?
Xenial!
Unha proposta?
Iso é.
Que pasa? Que hai de malo?
Nada, é que… xa levo sen saber de Peter.
- Falei con Jack, pero non sei de Peter. - Non podo con esa actitude.
Mira que conseguiches.
Nuns poucos días conseguiches un título tope aburrido mais seica útil,
publicar o libro de Peter e esta amiga milenial adorable.
E logo está Theo, a atractiva cereixa como colofón!
Se tes razón, mais fáiseme raro cando non teño noticias del.
Esquece a Peter!
Theo! Céntrate nel agora. Non hai tempo para mercar un vestido novo.
Non, hoxe irei de Debbie. A Debbie normal.
Estiven buscando a cazadora vaqueira. Víchela?
É difícil de ver.
Non a diferencio do resto de prendas vaqueiras e de batista do montón
tiradas por aí.
Sabes que agora fan as spinners, non?
- Aquí embaixo hai algo. - Que é?
Drogas? Porno? Que?
Contra.
Escribiu outro libro?
Vaia un escritoriño o tío.
Non é un libro.
Non deberíamos abrilo, en serio.
Xa, eu respecto a intimidade da xente.
Eu tamén. Como dicía sempre miña nai alcohólica, "métete nos teus asuntos".
Un sitio de categoría. Imos alá.
Non queres…
As probas comezan en 15 minutos.
Xa.
E que virá despois?
Despois das probas? Ir por un picado, gústanme os de aquí.
A min tamén.
Pero referíame a ti, eu e mamá.
Volverei a Nova York e…
Poñamos que iso non pasa.
Semella que facemos bo equipo ámbolos tres.
- Xa. - Aquí, nos Ánxeles, na nosa casa.
Non sei como se decide iso, pero pasóuseme pola cabeza.
Eu tampouco sei como se deciden esas cousas.
Que che pasa?
Semella que sentises un terremoto.
Hei de ir tirando ás probas de hóckey.
- Vémonos alí. - Vémonos.
Peter odia os recordos.
Hai unha chea de fotos de ti.
E as postais que lle mandei.
Vaia, do partido dos Dodgers!
- Ó, atopeino en Texas. - Que monada.
Agarda.
Xesús, tamén a gardou?
Mi madriña.
Ten todo o sentido do mundo, de por que non podía namorar de min.
Tiña que haber un porqué. Non podía ser por min.
Son a mellor.
Ti tamén o queres?
Eu…
Creo que sinto…
Ben, direiche o que cres.
De acordo.
Creo que namoraches de Peter esa primeira noite que vos deitastes.
Como? Non tal.
Iso sería imprudente, pouco práctico e eu non son…
Humana? Xa o sabemos.
Por iso te puxeches como unha lunática co seu libro.
Non tal!
Xesús, si tal.
Mi madriña, e tanto que si.
Porque estás namorada.
Non me fagas cantar "I am a woman in love" de Barbra Streisand.
- Canteina na residencia da miña nai. - Non.
Aínda que crese que Peter mais eu estamos…
A Peter non lle intereso nese sentido.
Fíxomo saber esa noite e durante anos,
saíndo con mulleres que non se parecían en nada a min.
Eu…
Non, e non arriscaría a nosa amizade por unha posibilidade…
Non o cachas? Só has de arriscarte.
É que non entendes que eu non son de tomar riscos.
O que teño é xenial e aprécioo, sabes?
É o que hai, e para que sufrir?
Así vivo a miña vida.
E así xogo ao póker, nunca me arrisco a unha escaleira.
Entendes o que digo? Non, porque non xogas, pero explicareicho logo.
O tema é que… así son eu.
Estudo as probabilidades e así me manteño a salvo a min e a meu fillo.
É que preciso sentirme a salvo.
Así é.
Non!
Non entendo por que non tes en conta como te fai sentir isto.
Non lle quero dar máis voltas, hei de ducharme e ir ver a Theo…
- E Peter? - Esquéceo, non quero tirar o dado.
Se soltas outra analoxía de póker, vasme matar.
En realidade si que te arriscas, eu xa o vin.
Podes facelo.
Podes dicirlle a Peter como te sentes, abofé que si.
Vamos, rapaces! Veña!
Veña, raparigo.
Mimá, veña!
- Ola! - Ola!
Sinto chegar tarde.
- Viñeches correndo? - Non, é que…
Fáltame o aire.
- A min tamén. - Ben!
- Ola. - Xesús.
Ía agardar os aperitivos, pero déixasme comezar?
Claro.
Métea!
Iso é, Jack!
A miña proposta é que che conseguín unha entrevista en Macmillan.
Editora a tempo completo.
Precisan unha, es incrible e terían sorte de poder contar contigo.
E a segunda parte é que non che conseguín unha entrevista en Duncan Press
porque creo que deberiamos ver se o que temos ti mais eu…
se somos… se poderiamos ser…
Sei que é moi pronto, pero non deberías traballar comigo se estamos…
considerando valoralo, sabes?
Xa sei que tes toda a túa vida nos Ánxeles e non quero adiantarme.
Di el, adiantándose a si mesmo.
Eu… vaia.
Non sei que dicir.
Non é pouca cousa, é moita.
É moito.
Aí o tes.
Veña, rapaces! Seguide así, vamos!
Ben.
- Veña! - A por iso!
Veña!
Theo, es xenial.
Esta última semana foi
un soño.
De veras…
O feito de que creas en min significa o mundo para min.
Mais hai un rato…
estaba buscando a miña chaqueta vaqueira e, remexendo,
achei un sobre e… esta vai ser a cousa máis estraña que dixen nunca…
mais creo que estou namorada doutro.
- Vaia. - É de tolos.
É dicir, o amor é de tolos, é o peor.
É un pesadelo.
Sobre todo cando che golpea da nada.
Arriba. Estás ben?
- Tes que collelo? - Teño, si.
- Non te preocupes. - Agora volvo.
Ola!
Xa sei que imos vernos mañá, pero quería…
Como dis?
Deus santo. Que é iso das "probas de hóckey"?
Xesús.
Ben.
Mi madriña!
A ambulancia chegou moi rápido e agora está coa doutora, así que…
Aquí vén a doutora, póñote en altofalante.
Mimá, está ben?
Boas novas, vai moi ben.
Aí estamos.
Ten algo de dor de cabeza e náuseas.
- Ben. - Vai pasar aquí a noite…
- Deus santo. - …para desbotar
unha contusión persistente, cousa improbable, ou un hematoma.
Xesús!
- Quero falar con el. - Estará ben.
Non quero falar contigo, Peter! Con Jack!
Está na habitación.
Pon a Jack ao teléfono, Peter,
antes de que o dano cerebral grave lle faga esquecer a súa nai!
- Vou aló. - Abofé, creo que debería.
O hematoma é o bo, non?
- Para nada, é o malo. - O malo? Entón non é o que queremos.
Si, está aquí. É túa nai.
Ola.
- Cariño, estás ben? - Estou xenial!
Sinto non estar aí.
Vou para á casa decontado.
Mamá, acouga!
- Estás ferido. - Foi a mellor semana da miña vida.
Eu mais Peter vimos Alien, fomos nun cabriolé e case bebo café.
Amodo, rebobina. Como?
Esta semana dei outra versión de min, foi xenial.
Non te anoxes con el, queres?
Jack, xa me encargarei de Peter logo.
E sabes que? Entrei no equipo de hóckey!
Xa falaremos diso cando chegue á casa.
Non, quero falalo agora.
Quero facelo e que ti me deixes.
Sei que tes medo desas cousas,
coma min, pero xa non quero que nos coidemos diso.
- Xa… - En fin, quérote, mamá.
- Déixote, viñeron os colegas. - Tío, vaia choque!
- Vímolo! - Foi lendario!
Foi tremendo, lembro que quedei enganchado.
- O tipo chocou contra min e logo… - Ves? Está ben.
- Sinto profundamente non… - Alicia está aí?
Está xusto aquí e eu tamén estarei cando chegues.
Non, regreso á casa de contado. Por favor, marcha.
- Pero… - Peter, marcha e punto.
- Unha urxencia, Jack mancouse. - Está ben?
Non che sei, hei marchar.
Theo, es…
Ti xa sabes como es.
Ti tamén.
TODO LISTO! PRECISABAS UNHA MALETA EN CONDICIÓNS! QUÉROTE, MISS MINKA.
Perdoe.
Acabo de aterrar nos Ánxeles e vou directa ao hospital.
Non está alí.
- Como? - Está na casa con Alicia e está ben.
Intentei chamarte un millón de veces. Síntoo, de acordo?
Cagueina e debín avisarte antes de que fixese as probas.
Ti cres?
Cría que lle estaba a dar o que precisaba!
- O que, un hematoma? - E ola.
- Que? - Estou aquí.
- Que fas aquí? - Marcho, como me dixeches.
- Pois ben. - Debincho dicir.
Pero hai movidas que ti tamén me debiches dicir.
Non, non intentes darlle a volta.
- Falei con Minka. - Ai si?
Contoume o do libro e o que fixeches. Toleaches!
- Ía contarche o do libro. - Hai máis cousas.
Que hai de Zen?
E de Theo? O de "Ó, Theo!"
- Como sabes iso? - Hai unha cámara no meu apartamento.
- Olláchesme con Theo? - Dabondo para querer sacarme os ollos!
- Que foi do "Paso de todo iso"? - Que son unha persoa, non unha rocha.
Dixeches literalmente "Meu corazón é unha pedra fría e dura".
E ti, que falas da vida privada dos demais?
Ben, xa estamos.
Deiche meu fillo.
É toda a miña vida.
Pode que o teu problema sexa ese.
Non mo creo.
Sabes que?
Sempre dixeches que es un pedazo de merda e pode sexa así.
- Iso é moi cruel. - É que ti…
Parei a miña vida para virte axudar. Iso fixen mal?
Es incrible!
Merda!
Agarda, non… Agarda un segundo.
- Estou tan cabreado con… - Que diaños che pasa?
- Usmaches? - Por que non mo dixeches?
Por que non dixeches nada? Por que deixaches pasar tanto tempo?
- Porque tiña medo! - Medo de que?
- De non ser suficiente para ti! - Veña.
Medo de que me rexeitases se che dixese o que sinto.
Dime o que sentes!
Xa sabes o que sinto!
- Agarda, como? Estás namorado de min? - Non!
Debbie, estou tolamente, profundamente e absolutamente namorado de ti.
Estouno dende que te coñecín.
Puideches dicir algo, falamos tódolos días.
E agora que? Pensaba que seriamos amigos por sempre.
- Non o somos? - Non.
Xa non seremos amigos, Debbie.
- Vanche publicar un libro. - E ti vas ser unha editora fastosa.
Faise moi raro.
Que ganas de ver a Jack.
- Vai flipar. - Para aí.
Imos ser dos que van da man?
- Nunca che vin ir da man. - Eu non vou da man.
Xa!
- Pero síntese ben. - E así?
Creo que somos dos de ir da man.
Abofé que si.
Míranos.
Ben, aí está o noso Uber.
Vamos alá.
E que virá despois?
SEIS MESES MÁIS TARDE DESPOIS DE…
…UN LIBRO PUBLICADO (PETER)…
…UN DÍA DE MUDANZA E UN MILLÓN DE ESCALEIRAS ARRIBA E ABAIXO (TAMÉN PETER)…
…UN TRABALLO DE EDITORA NUNHA EDITORIAL INDEPENDENTE (DEBBIE)…
…E DE MOITOS MOITOS ADESTRAMENTOS DE HÓCKEY (JACK)…
VIVIRON FELICES E COMERON PERDICES
É BROMA, OS MATRIMONIOS SONVOS COMPLICADOS
MAIS TIVERON UNHA BOA VIDA
Subtítulos: Bruno Martínez Pita