WIELKA WYPRAWA PRZEZ AMERYKI
Przejedziemy 21 000 kilometrów i 13 krajów.
Zaczniemy od Ushuaia, przez Argentynę i Chile z pustynią Atakama.
Potem odwiedzimy La Paz i przepłyniemy jezioro Titicaca.
Dalej przejedziemy Andy do Kolumbii, stamtąd do Panamy.
Przemierzymy Amerykę Środkową i Meksyk, by po stu dniach dotrzeć do Los Angeles.
REŻYSER-PRODUCENT
Damy im do ręki kamery.
Na kaskach też będą mieć kamery z mikrofonami,
żeby mogli kręcić po drodze.
Czy to droga? O Boże!
REŻYSER-PRODUCENT
Pojedzie z nimi trzeci motocykl z kamerzystą Claudiem.
Ja i Russ pojedziemy dwoma elektrycznymi furgonetkami.
Z nami kamerzyści Jimmy,
Anthony i Taylor, który pomoże też z logistyką.
Będziemy nagrywać z aut i będą punkty zborne na granicach,
ale ponadto motocykliści będą sami.
SANTA CRUZ ARGENTYNA
19 090 KILOMETRÓW DO LOS ANGELES
Przekraczamy granicę chilijską i potem wjeżdżamy w Andy,
żeby poznać nieco góry.
Owce, owce, owce.
Rety. Boże, muszą tu być setki owiec.
Te zwierzątka mają bardzo brudne pupki.
Lubię owce.
Przynajmniej są ładne.
Teraz jest nieźle.
Pierwsze dziesięć dni wyprawy były trudne.
Na starcie musieliśmy sporo się nauczyć o elektrycznych motocyklach.
Niedawno mówiliśmy: „Nie damy rady”.
A dzisiaj: „Ale jest super!”.
Zrozumieliśmy wpływ zimna na motory.
Widać baterie są jak ludzie.
Działają idealnie przy około 37 stopniach Celsjusza.
Wyobrażacie sobie to, gdybyśmy potrafili jechać 220-240 km na jednym naładowaniu?
To byłoby niesamowite.
Pokonaliśmy już ponad 1600 km z Ushuaia do Perito Moreno.
Wjedziemy do Chile i pojedziemy wzdłuż zachodnich Andów do Chaitén,
gdzie złapiemy prom do Puerto Montt.
PERITO MORENO ARGENTYNA
Z motocyklami na chodzie możemy wyluzować
i poznać miejscowych, co jest celem tych podróży.
Witajcie, jestem Ewan.
Jak tam?
Benjamin?
I tańczymy!
No, dajecie. Pokażcie, co potraficie.
Tak, super.
Taniec floss!
- Pięknie! - Byłem perkusistą w zespole dudziarzy.
- No tak. - I w kapelach rockowych.
W naszej kapeli rockowej.
Świetnie!
- Pa! - Pa!
Jesteśmy. Droga Paso Internacional.
Moje najbardziej ekstremalne przejście graniczne.
ARGENTYNA / CHILE PRZEJŚCIE GRANICZNE
Wjechaliśmy do Chile i zapiera dech w piersiach!
Boże, co za krajobraz.
Są góry i jest jezioro.
Istna magia.
Chile, stary. Zaczyna być czadowo.
Uwielbiam Chile. Mam tu dalekie powiązania rodzinne.
Mój prapraprapradziadek budował koleje w Chile.
Był inżynierem.
Mam więc chilijską rysę
w ponadto w pełni szkockim dziedzictwie.
To ponoć Tydzień Niepodległości, wtedy wyzwolili się od Hiszpanów.
Stąd wszędzie te flagi.
Ludzie na początku wiosny biorą urlopy.
Powinno się więc sporo dziać w najbliższym tygodniu.
W 1818 roku, po 300 latach, Chilijczycy obalili hiszpańskie rządy.
Odtąd w każdym trzecim tygodniu września
świętują niepodległość.
Dobrze więc trafiliśmy.
Jest napisane...
Nie znam hiszpańskiego, ale czy możemy tu zaparkować motory...
Spróbujmy.
- Zamknięte. - Jest zamknięte?
Kiepski początek.
To przez święto.
- Wszystko jest pozamykane. - Ktoś tam je kolację.
Tak, ale drzwi są zamknięte.
Facet podchodzi.
- Hola. - Hola.
Cóż, tu jest dzwonek.
- Trzeba zadzwonić. - Wiadomo.
- O tak. - Och! Gracias.
Sałatka pośrodku.
I chimichurri.
- Chimichurri? - Si.
Si.
Dziękuję.
Jest cudownie. Bardzo dziękuję.
- Jaka mała sałatka. - Tak.
- Pewnie nie zjemy. - Sałatka dla trzech.
Wspaniałe. To jagnięcina?
Nie wiem.
- To mięso. - To mięso? Tak.
Nie wiem, co to jest, ale pali mi się w ustach przez to chimichurri.
Nagle poczułem kopa. Cieknie mi z nosa...
Muszę tak robić... Żeby ochłodzić sobie język.
- Próbowałem... Boże, ona ma tego więcej. - Gracias.
Pali mi się w ustach.
AUTOSTRADA POŁUDNIOWA CHILE
Jest zachwycająco.
Na to właśnie liczyłem.
To chyba najbardziej nieziemska droga, po której jechałem motocyklem.
Może poza Szkocją.
To rajska droga!
Przesadziłem z sosem chimichurri podczas lunchu u Yusseffa.
WIDEODZIENNIK
Przyszło mi za to zapłacić cenę.
O Boże.
Leje jak z cebra.
Posłuchajcie.
Jakie to przekomiczne.
Jutro rano musimy dostać się na prom.
Po prostu nie wygląda to...
Boże.
- Ewan, jak się czujesz? - Jakbym...
Wolę nie mówić. Ale chcę to nakręcić.
Ten strój.
Co jest nie tak ze strojem?
- Nieładnie? - Nie. Ale trochę...
Włosy mam okej?
- To wygląd babciny. - Wygląd babciny.
Jak zimno.
Po raz pierwszy pada deszcz,
a jedziemy po polnych drogach, więc będzie ciekawie.
Ale przemokłem.
Wpadło mi prosto do oka. Okropieństwo.
Wybacz, że się śmieję. To było piękne!
Zostawiłem kask w mokrym miejscu.
Zmókł tu pod pianką.
Kiedy jadę, zaczyna parować.
- Choć ma... - Wybacz, stary.
- Choć ma podwójną... - Wybacz. Przepuść mnie.
- Choć ma podwójną... - Wybacz, chcę przejść.
Ma podwójną szybę.
Może kiedyś nagrałbyś pełną panoramę.
- Co powiesz? - Co?
Co ty mówisz?
Próbuję tylko nie zaparować.
- Oglądałem Szkołę rocka Jacka Blacka. - Tak.
Często tak robi.
Mało to rock'n'rollowe, ale fajnie wygląda, gdy tak robi.
Może ktoś coś zrobić z tym scheisse na dole?
Pewnie lepiej nie zostawiać tego na deszczu.
- Dzięki, Ewan. - Mamy od tego ekipę.
Niech dział ładowania pomoże. Dotrą tu przed charakteryzacją?
- Nie wiem. - Chyba utknęli.
Chyba jadą za cateringiem, charakteryzacją i kostiumami.
Ale kto wie?
Wyruszyliśmy z ekipą w stronę promu.
Znów zaczęło mocno padać.
Zawsze trudno się jedzie w deszczu. Widoczność jest słaba
i nie da się szybko jechać. To kiepskie, gdy chce się zdążyć na prom.
Dźwignia hamulca mi wisi. Śruba się wytrzęsła i wypadła.
Mogłem jakoś zahaczyć i wyrwało się.
Chyba przywiążę to kablem, żebym o to nie haczył.
O tak.
Szczerze, to rzadko korzystam z hamulca.
I proszę.
Jedziemy. Rozpaczliwie chcę tam dotrzeć.
Promy odpływają raz dziennie.
Jeśli się spóźnisz, to po sprawie. Trzeba poczekać dobę i nie stać nas na to.
Jest.
Rety.
Jest pięknie, stary.
Boże, ale było mokro i wietrznie.
Dręczyło nas, kiedy wreszcie dojedziemy.
Na tym długim odcinku trasy jest mało punktów ładowania.
Postanowiliśmy więc popłynąć promem przez zatokę Ancud.
Do Puerto Montt dopłyniemy w dziewięć godzin.
Trzeba wcisnąć dwukrotnie. W instrukcji nic o tym nie pisze.
- Cóż... - Jeśli prawidłowo ją przeczytałem.
Nie, wcale jej nie przeczytałeś.
- Daj spokój. - W tym rzecz. Nie w tym, że...
Nie w tym, czego nie napisali, tylko że nie przeczytałeś.
To jak małżeństwo. Ale na trzy miesiące.
Może w Peru udalibyśmy się na terapię małżeńską?
Kilka sesji w środku wyprawy.
Kiedy tak mówisz...
w pewien sposób, bardzo mnie to boli.
- Czujesz się... - Czuję się...
No wiesz...
że za mało ze sobą rozmawiamy i nie dzielisz się ze mną uczuciami.
Słyszę, co do mnie mówisz.
Będę o tym pamiętać.
Czuję, że muszę ci coś powiedzieć, żeby się do tego odnieść.
Muszę tego unikać, bo nie chcę, żebyś się tak czuł.
- Okej. - Kiedy ty mi coś mówisz...
czuję się...
jakbyś mnie nie doceniał.
Czuję się niedoceniony.
- Więc... - Nigdy.
Nie ma możliwości, żebym cię nie doceniał. Żadnej.
Co rano, gdy spotykam cię na śniadaniu,
rozjaśniasz mi dzień. Poważnie.
Mam tak samo.
No i proszę. Od razu lepiej, nie?
- Poproszę 5000 $. - Dobrze.
Bardzo dziękuję.
- Tak, to tutaj. - To Dzień Niepodległości.
- Tu? - Tak.
Dano nam znać o imprezie
na parkingu koło centrum miasta.
Idealnie.
Chyba po prostu postawili namioty i włączyli muzykę.
Szaleją na całego.
Hola. Co słychać?
- Co? - Ewan. Miło cię poznać.
Jak masz na imię?
- Ewan. - Co?
Ewan.
- Ewan? - Ewan.
- Ewan?
- Ewan. - Tak. Miło cię poznać.
Tańce były przednie i byli tam niesłychanie pijani ludzie.
Ale ubzdryngolili się na wesoło, nie na agresywnie.
To jakby wata cukrowa z zawartością alkoholu 36%.
Ale w wodzie.
Z lodami.
To południowoamerykańska empanada, która wywodzi się...
Wywodzi się ze szkockiego pasztecika.
Mój Boże.
Pa, dziewczyny!
Muszę przyznać, że było fajnie.
Poszczęściło nam się, że jesteśmy teraz w Chile.
Dziś znowu przekroczymy granicę z Argentyną i udamy się do Aluminé.
To ziemia niczyja między granicami Chile i Argentyny.
Wjeżdżamy coraz wyżej.
Bateriom to nie służy.
Jesteśmy na odludziu, a bateria riviana się kończy.
Chcę go poprosić...
MIEJSCOWA PRODUCENTKA
...żeby odczepił przyczepę
i holował nasze pojazdy 15 minut tam i 15 minut z powrotem.
- Może być? - Tak.
Dziękuję. Fajnie.
Jestem gotowy jakby co.
Holowanie riviana szybko ładuje baterię.
Fajna sztuczka, żebyśmy mogli znowu ruszyć w drogę.
Koleś chciał zjeść empanady,
ale udało się go namówić, żeby poholował auto elektryczne.
Dave miał dobry pomysł, żeby ciężarówka podładowała nam auto.
Ma silnik w każdym rogu pojazdu, który napędza koła z osobna.
Ale kiedy ciągnie się samochód,
ruch zamienia się w elektryczność, która ładuje baterie.
Na holu można podładować 80% baterii w godzinę.
Mamy mało baterii, a jesteśmy na bezludziu.
To miasto to nasz ostatni przystanek...
zanim dojedziemy do celu 150 kilometrów stąd.
Nie starczy nam baterii.
Nie opanowaliśmy rytmu ładowania podczas wyprawy,
ale dzięki kreatywności przyspieszamy tę czynność.
Przez to nie stoimy w miejscu. Plus to fajna zabawa.
Gracias, señor!
Auta dobrze się spisywały, zważywszy, że są obładowane sprzętem filmowym
i cała elektryka jest prototypowa.
Rety, ile tego śniegu. Boże drogi.
Tylko popatrz.
Ewan czasami znika w parze.
Pamiętam jazdę w śniegu z ojcem.
Pojechaliśmy motocyklami w góry Sierra Nevada.
Koło jeziora Tahoe.
Gdy dojechaliśmy do jeziora, był tam śnieg.
Ale nie aż tyle.
Ale harleye są niesamowite i dają radę.
Drogi są mokre, ale nie oblodzone.
Jest trochę dziur w drodze, ale motorom nic nie jest straszne.
- Co my robimy? - Niesamowite, nie?
Co my robimy?
Przejedźmy się motorem po śniegu.
Tak, to obłęd. Jesteśmy 1250 metrów nad poziomem morza.
Dobrze.
Przejazd przez śniegi Andów był niezwykły
i wspaniale się to nagrywało.
Świetnie się tu też bawiliśmy.
Szczerze polubiliśmy Chile.
Było niesamowicie. Patagonia ma wszystko.
Dorwę cię.
Dobrze.
Sekunda.
Jadąc przez Andy, zjechaliśmy w dół kilkaset metrów.
Nie ma już prawie śniegu.
Zobacz, jak słońce prześwituje przez drzewa.
Jest cieplej. To dobrze.
Miło, że nie ma dziś mrozu.
Jest przejście graniczne do Argentyny.
To wrota do Patagonii,
ale dzisiaj opuszczamy ten region.
VILLA LA ANGOSTURA ARGENTYNA
W końcu dotarliśmy na kemping.
- Ewan McGregor? - Tak.
- Ewan? O rety. - Tak.
- Nie do wiary. - Tak. Charlie Boorman.
- Ty jesteś? - Marcin.
- Skąd jesteś? - Jestem kolarzem z Polski.
Dokąd jedziesz? Na południe? Na północ?
Na północ. Mam dość zimna.
Zanim go poznałam, nie jeździłam na rowerze.
- Tak. - Nie byłam kolarką.
PODRÓŻNICZKA
Ani trochę. Żyłam sobie normalnie.
Nie.
Byłam nauczycielką. Miałam samochód. Nie uprawiałam sportów.
Gdzie się poznaliście?
- W Turcji. - W Turcji.
Mieszkałam w małym tureckim miasteczku,
gdzie tak się patrzy na życie.
- Tak. - Bardzo zamknięci ludzie.
Chciałem objechać świat.
Nie chciałam, żeby jechał.
- Myślałam o jego oczach. - Tak.
Jego pięknych oczach.
Ale porzuciłaś szkołę. Co na to twoja rodzina?
Założyłam plecak i powiedziałam:
„Jadę pracować jako nauczycielka w Stambule”.
Nie poznali prawdy.
Rany. Nie do wiary, że nie powiedziałaś rodzicom.
- Powiemy. - W swoim czasie. Jak już wrócicie.
Ta para podniosła mnie nieco na duchu.
Każdy z nas ma własne życie.
Trzeba żyć i robić to, co uważa się za słuszne.
Starczyło jej do tego odwagi.
Wyłamała się i z ukochanym facetem
przeżywa niezwykłą przygodę.
To piękna historia miłosna.
Sposób, w jaki mówi o nim. Zakochała się w jego niebieskich oczach.
I wtedy rozjaśnia jej się twarz. Boże, jakie to było miłe.
Była tak zakochana. To było idealne.
ALUMINÉ ARGENTYNA
To hotel letniskowy.
Chcielibyśmy tu przenocować, może coś zjeść...
- Dobrze? - Czy to możliwe?
- Raczej nie. - Dobrze.
Wtargnęliśmy i zastaliśmy tę miłą panią. Solano wraz z córką.
Miejsce nie jest otwarte o tej porze roku.
Chyba nas tu nie chcą, prawda?
- Nie, będzie dobrze... - Poradzimy sobie.
- Chodźcie, pokażę wam. - Okej.
Nie są gotowe, tylko...
Spokojnie. Pośpimy w śpiworach.
- O tak. - Tak.
- Spokojnie. - Jest dobrze?
Świetnie. Gracias.
Fantastycznie.
Hej, kotku.
Co ty robisz na moim motocyklu?
Mamy konserwy turystyczne albo jest też to.
Charley, grzybowa czy rosół?
Cokolwiek.
Oto prawdziwe życie.
Bardzo tu odludnie, prawda?
Tak.
Budzisz się wczesnym rankiem...
i widzisz to. Jest...
przepięknie.
Do tego punktu jest 148 kilometrów.
A żeby dojechać tutaj musielibyśmy ładować...
cały dzień.
Postoje są trochę za daleko od siebie.
Jest tu mała mieścina, La Lajas. Oddalona...
o 204 kilometry.
Cudownie byłoby pokonać tyle kilometrów.
Chcemy zwiększyć dzienny kilometraż.
Plan na najbliższe dni zakłada przejazd przez północno-zachodnią Argentynę.
Miniemy Las Lajas i Barrancas,
a potem mamy nadzieję znaleźć nocleg.
Charley rozmawiał z miejscowym
i zamiast jechać na ślepo, pojedziemy inną trasą na północ.
Nie byłby to naturalny wybór w oparciu o mapę.
Jest szybsza, krótsza, a wielka kręta droga
prowadzi w górę, co powinno być ciekawe.
Przejechałem tymi zawijasami.
A tu na górze mamy...
Claudio von Planta, gwiezdny pilot dronów.
Kamerzysta Claudio nagrywał wszystkie nasze wyprawy.
Jedzie harleyem-davidsonem na paliwo.
Claudio, jaka jest sytuacja?
Co to?
- Co tu się wlewa? - To...
Jest pusty.
Ten twój motocykl okazuje się być dla nas obciążeniem.
Może nikt ci nie przekazał, ale Wielka wyprawa przez Ameryki
odbywa się na elektrykach.
Nasze przejadą jeszcze wiele kilometrów.
Co tu jest napisane?
Mam 78 kilometrów.
Męczymy się teraz z paliwem.
Jeśli można, Claudio, chcielibyśmy ruszyć w drogę.
Mamy mnóstwo elektryczności, a Claudiowi może skończyć się paliwo.
Przedziwne.
80 KILOMETRÓW NA POŁUDNIE
Pierwszy raz mamy awarię.
I to na środku pustkowia.
Jestem w trybie parkowania. Inaczej nie ruszy.
- Wrzuć na bieg neutralny i daj... - Nic nie zrobię.
Zacięły się hamulce w pojeździe Dave'a.
Zablokowały się.
Koło się nie ruszy, więc sterczymy tutaj.
Nie chce odskoczyć.
- Słychać to. - Spróbuję śrubokrętem.
- Wejdziesz tam? - O nie.
Proszę państwa, to Zapala.
ZAPALA ARGENTYNA
Jest tu jakiś kryzys paliwowy.
Widzicie tę kolejkę po paliwo?
O ironio. Postój będzie z racji potrzeby
czekania na paliwo dla Claudia, a nie z powodu elektryczności.
Całkiem to zabawne.
Jak widać właśnie przyszła dostawa.
Żadna ze stacji w mieście nie ma paliwa.
Widać tam kolejkę.
Ciągnie się aż tam.
Pani przede mną czeka już pięć godzin.
Witamy w Zapali!
Albo zaczekamy na paliwo,
albo zostajemy w mieście do jutra, gdy panika już minie.
Mamy zagwozdkę.
Chwileczkę. Nic nie róbcie.
Co chcesz zrobić? Wypchniemy to, żeby znów się obracało.
Trzeba naprawić, ale nie rozkręcajmy go. Spróbujmy najpierw elektronicznie.
To prototyp, nie pojazd masowy.
Pewnie potrzebuje chwili.
Liczę, że po ponownym rozruchu komputera samochodu
hamulce puszczą.
Spytałem kolesia, który dał mi ładowarkę...
co się dzieje. Powiedział, że to normalne.
Zawsze tak jest.
Bierzemy to za pewnik,
że na każdej stacji zawsze jest paliwo.
Nie trzeba się martwić. Ale w innych miejscach świata,
jak tutaj, sytuacja jest inna.
Miejscowi wspominali o tym,
że czasy bywają ciężkie.
Ludzie nie mają pieniędzy, jedzenia w lodówkach...
Czy paliwa na stacjach paliw.
Widziałem kolesia na skuterze, który uzupełniał mały kanister.
Podbiegłem z kanistrem Claudia
i podzielił się ze mną.
Po prostu dołożyłem swój i dałem mu 200.
Zapełniłem tym oba kanistry.
Też jadłeś lody?
Tak.
Mnie nie zapytał.
Mnie też nie zapytał, czy chcę lody.
Mamy paliwo.
Możemy jechać. Widzimy się w Las Lajas.
Chcę porządnie zresetować.
Dave, może zejdź w dół...
Przełącz dwa w dół na 45 sekund. Sprawdź, czy to wystarczy.
Dalej, skarbie.
No dalej.
Zielone.
Tryb jazdy.
Wygląda dobrze.
Empanady, jedziemy po was!
Dziękuję wszystkim. Wygląda na to, że ruszyliśmy.
Chłopaki są daleko przed nami, ale jesteśmy znów w trasie.
LAS LAJAS ARGENTYNA
Co za dzień! Pokonaliśmy 221 kilometrów.
Zostało mi 16 kilometrów na liczniku, czyli razem 237.
Tym motorom zdecydowanie służy ciepło.
Moim zdaniem, bez ładowania damy radę przejechać 210 kilometrów.
Nieźle, 210 kilometrów.
Tak dobrze nie było na zimnym południu.
Te ostatnie kilka dni to był punkt zwrotny.
ODŁĄCZ, ŻEBY JECHAĆ 9% 18 km
Mamy piękną pogodę, chyba będzie gorąco.
Żadnej ciepłej bielizny. Dżinsy, koszulka i skarpetki.
Wełniane legginsy idą w odstawkę...
Być może do końca wyprawy. Kto to wie? Bo my nie.
To się okaże.
Ale chwilowo...
dziękujemy wam, wełniane legginsy, za służbę.
Dziękujemy za służbę.
Cieplejsza pogoda pomogła szybciej przemierzać trasę.
Mamy przez to czas, żeby poznawać ludzi.
„Pochodzę ze społeczności Mapuche”. Aha.
Mapuche? Mapuche? Mapuche?
- Mapuche. - Mapuche.
WŁAŚCICIELKA RESTAURACJI
„Mówię w języku mapuche i pochodzę ze społeczności Mapuche”.
Jak miło. Wspaniale móc cię poznać.
Wraz z ojcem mieliśmy marzenie.
Ojciec zaproponował to trzy lata temu,
żeby jego wnuki nie żyły z zasiłków.
„Wraz z mężem zrealizowaliśmy projekt rodzinny
sprzedawania posiłków i chleba domowej roboty”.
Chyba trudno tutaj żyć dostatnio,
więc ci ludzie odnieśli wielki sukces, prawda?
Tak, niesamowity. Nie widzieliśmy za dużo takich miejsc w tym mieście.
To plemię Mapuche.
Są tu gdzieś od 500-600 roku przed naszą erą.
Z tego, co czytałem o Chile, wynika, że traktowano ich bardzo źle.
Możemy odwiedzić to plemię. Mieszkają po drodze.
Poszukamy miasteczka ludu Mapuche.
Rdzenny lud Mapuche mieszka w tym regionie od prawie trzech wieków.
W XIX wieku hiszpańscy najeźdźcy przejęli kontrolę
nad lukratywnym handlem bydłem i solą.
Ich społeczność popadła w biedę i nigdy się w pełni nie pozbierała.
CHORRIACA ARGENTYNA
Jesteśmy w mieście ludu Mapuche.
Miasto wygląda na nieźle uporządkowane.
Wspólnota jest chyba silna.
To chyba ratusz lub coś podobnego.
- Hola. - Hola.
Jestem Samuel.
- Samuel. - Samuel.
Hm, Samuel, jestem Charley.
- Ewan. - Ewan. Miło cię poznać.
- Można odwiedzić szkołę? Tak? - Si.
Buenos días.
Jak tu ładnie.
Dzieci musiały stworzyć to wszystko.
To, co tu wisi. Całkiem ładne.
- Hola. Buenos días. - Hola.
NAUCZYCIELKA
- Ewan. Charley. - Charley.
Co za miłe, radosne miejsce.
Te przyjazne kolory ścian.
Jest bosko.
- Cudownie, co? - Tak.
- Jak mówi się „dzieci”? Ile „dzieci”? - Niños.
Jest 64.
To szkoła dwujęzyczna. Hiszpański i mapuche.
Jak mówi się „buenos días”w mapuche?
Marr marri, pichiqueche.
Marr marri pichiqueche.
Marr Marri to „dzień dobry”, pichiqueche „dzieci”.
Marr marri...
„Pi-chi-que-que-che”.
„Che”. Czyli: „Co słychać?”.
Jestem na lekcji. Dobrze trafiliśmy.
Jesteś dobrą nauczycielką. Co za lekcja.
Jak miło.
- Gracias. Dziękuję za oprowadzenie nas. - Miłej podróży.
- Na razie. - Do widzenia.
To kocham w tych wyprawach.
Uczenie się o kulturach i obserwowanie, jak ludzie kultywują tradycje.
Ten koleś wciąż się uśmiecha.
Upuścił okulary. Claudio niechcący na nie nadepnął i połamał.
- Nie zapomni nas szybko. - Wiadomo.
Taki miły, a my zepsuliśmy mu okulary.
Pewnie ma je od dawna.
Dobra...
Dla ciebie. Za te...
- Nie. - Proszę.
Za okulary.
Wypadki się zdarzają.
Jak się robi miło w sercu, gdy w podróży spotyka się takie dusze.
CHOS MALAL ARGENTYNA
To Chos Malal, co w języku mapuche oznacza „żółta skała”.
- Z racji okolicznych wzgórz. - Chodź.
Buenos días. Hola.Buenos días, Atilio.
- Buenos días. Hola. - Hola.
Ewan. Charley.
Miło was poznać.
MUZYK
To śpiewak oraz hodowca chivito.
- Kóz? - Tak, kóz.
Pisze piosenki specjalnie dla gauchów? Dla kowbojów?
Jestem wielkim miłośnikiem inteligencji i kreatywności
ludzi ze wsi.
Zaśpiewałby nam coś? Tu i teraz?
Z przyjemnością.
Z puszki brzoskwiń
Naturalnych brzoskwiń
Jak porządny hodowca
Zrobiłem sobie dobre maté
Mogę rozładować konia jucznego
I znaleźć sobie miejsce spoczynku
I użyję mojej tykwy
Aby nacieszyć się swym maté
Modlę się do Boga i Dziewicy
Aby zawsze podążali za mną
Oraz żebym zawsze w torbie miał
Ñaco, szynkę i chleb
Plus nieco tabaki
I maté do picia
Cómo estás?
Plus nieco tabaki
I maté do picia
Słońce świeci i temperatura nieco wzrosła.
Liczę teraz na trochę surowsze warunki.
Rozbijemy obóz.
Bardzo chcę pospać w namiocie.
Rozpaczliwie marzy mi się biwakowanie. Bywaj, biwaku!
BARRANCAS ARGENTYNA
Jesteśmy na kempingu.
Chyba nie do końca tak to sobie wyobrażaliśmy,
gdy tu jechaliśmy.
To zwykły plac na odpady budowlane.
Postawili tu znak z napisem „kemping”.
Jeszcze nie rozstawiałem namiotu podczas tej wyprawy.
Wyjąłem. No i załatwione. Zapomniałem, jak kocham biwakowanie.
- Jak idzie, Charley? - Całkiem nieźle.
Już swój postawiłeś?
- Nie chciałem nic mówić. - Boże.
- Charley jest wściekły. - Co to?
- Ewan, mam kłopoty. - Czemu?
Nie wiem, co robię.
To nie może być namiot dla dwóch osób.
Jest malutki. Chyba że źle go stawiam.
Nie. To wysuwasz. Zobacz.
- Tak. - Pociągnij za róg.
Widzisz? Namiot dla dwóch.
- Dla dwóch? - Tak.
Nie jest najgorzej.
Fajnie się spało w namiocie.
Miło, gdy wszystko, czego potrzebujesz, masz na motorze.
Trudno uwierzyć, że niedawno marzliśmy, a teraz wygrzewamy się na pustyni.
Dziś pojedziemy 210 km przez pustynię do Malargüe.
To skrajne odludzie. Na trasie jest tylko jedno miasto
i chcemy to zrobić na jednym ładowaniu.
Inaczej utkwimy na noc w minusowych temperaturach pustyni.
Boże, życie tu musi być trudne. Jest tak jałowo i sucho.
Ta piękna zagroda mogłaby równie dobrze istnieć wieki temu.
To całkowicie pradawny tryb życia.
Oby most był bezpieczny.
Nie lubię wysokości.
Nie wiem, czy też tak macie, ale gdy robię tak...
mam ochotę skakać.
Chcę polecieć.
Do Malargüe został kawał drogi,
a ten pensjonat to pierwsze miejsce od dawna nadające się do ładowania.
Cześć, jestem Luz.
To Enzo.
Luz i Enzo.
Chodźmy tam.
Można?
- Śmiało, tak. - Wchodź.
Rety, jak fajnie i pięknie.
- Niezwykłe, co? - Patrz, kamień na czosnek.
- Zobacz. - To wy.
Z węgla.
Z węgla. Piękny.
Widzisz ławkę?
- Własnej roboty. - Zrobiona z samej...
- Jak wszystko. - Jak u mnie.
- Jak moje ławki. - Zgoda.
- Zrobione z byle czego. - Można tu usiąść...
- i wypocząć. Napić się piwa. - Napić się piwa.
Nasz dom jest w pełni samowystarczalny.
Genialnie.
Ty to stworzyłeś?
- To niesamowite. - Super.
- Można się rozejrzeć? - Pewnie.
Można?
- Panele słoneczne... - Dokładnie.
Niesamowite, stare baterie samochodowe.
Zobacz. Jakie to znajome.
Osiem tysięcy watów.
Bardzo sprytny. Ewan ma podobny.
Nie jest wcale tak skomplikowany.
Sam nie postawiłbym tego, ale ktoś mający pojęcie mógłby to zrobić.
Za dnia wystarczają panele słoneczne.
W nocy jest wiatr, a za dnia słońce.
Idealnie jest to połączyć.
To przyszłość. To naprawdę przyszłość.
Nie mieli energii z sieci, jak zakładaliśmy.
Uznaliśmy, że jeśli podłączymy się do ich systemu,
to motory się nie naładują.
Postanowiliśmy więc udać się do najbliższego miasta.
Problem w tym, że między miastami jest dosyć pustawo.
Ale trzęsie na tej drodze.
Co jakiś czas przednie koło zaryje głębiej w żwirze.
Serce nagle staje ci w żołądku.
Cudownie, że dotarliśmy. To była trudna trasa.
BARDAS BLANCAS ARGENTYNA
Przez parę godzin ładowaliśmy motory
i ruszyliśmy w drogę.
Zostało 48 kilometrów do Malargüe i zaczyna robić się późno.
Nie chcemy tu utknąć na noc. Już robi się mroźno.
Trochę jedziemy pod wiatr, Charley. Zżera mi to baterię.
Spróbujmy tak dziesięć minut i zobaczmy, co się zmieni.
Nie jest już daleko.
Chyba nie dojadę.
W pewnym momencie nie damy rady już wrócić
ani dojechać, a wtedy ja tu utknę.
Zobacz.
Tędy płynie prąd.
Stamtąd. To może ich zapytamy?
Musimy porządnie doładować motory i może uda się to na tej małej farmie.
Tak.
Nie pokazuje czasu do naładowania, a to zły znak.
- Jakaś zmiana? - Podaje 42 godziny.
Nie uda się.
Moc jest za słaba.
Gracias. Ciao.
Gracias.
No cóż.
Nie dojedziemy, więc zawracamy do Bardas Blancas.
Marzyło mi się, że jednak dojedziemy.
Gorący prysznic, wi-fi...
Jak to się robiło?
Znów zgubiłem okulary. Mogłem je zostawić na tej farmie.
Najwyżej dzieciak będzie mieć fajowe okulary, więc luz.
Chłopiec, który patrzył na nas przez okno.
Nie najlepiej mi się spało przy tym ruchu ciężarówek.
Cóż, wstałem. Jest za kwadrans siódma.
Sprawdźmy, czy motory się naładowały.
Aż 99 procent!
To taniec ładowania
To piruet ładowania
To taniec ładowania i piruet ładowania
To chyba system szamba dla wszystkich okolicznych budynków.
Podszedłem tam,
gdy wracałem od motocykli i...
Ten smród to ewidentnie szambo.
A to mój namiot.
Szambo.
Namiot.
I znów w drogę.
Uwielbiam biwaki, ale czas ruszać.
- Te 55 ci starczy? - Tak, w zupełności.
Pojedziemy do San Juan, stamtąd do miasta Villa Unión.
Potem najdłuższy dotąd dzienny dystans: 320 kilometrów do miasta Belén.
To zbliży nas do końca argentyńskiej części podróży.
Słońce świeci. Liczymy, że uda się zwiększyć kilometraż.
Chyba tu postanowiliśmy wczoraj zawrócić.
Tu uświadomiłem sobie, że nie dojadę.
No i...
tu mogłem zostawić okulary.
Sprawdzę, czy nie leżą na ziemi.
Czego szukasz?
Okularów?
Nie gadaj... Nie!
Nie!
Cudownie!
Stary, ale sukces!
Szkoda chłopczyka, ale cóż...
Wspaniale.
Dobra. Ale wypas.
Jasna cholera.
Rety, ale tu upiornie.
Cudowne. I nikogo wokół.
Na pewno kręcili tu jakiś film Bonda.
Mamy tunel i...
James Bond.
Zobacz tylko.
- Tak, panie Bond. - Jak z filmów Bonda.
Co za niezwykła tama.
Przypomniało mi się, że jako nastolatek mój tata pracował
przy budowie tamy na północ od Crieff.
Na północ od miasta moich narodzin.
Crieff w Szkocji.
Myślę sobie, jakie to przedsięwzięcie i niezwykły wyczyn budowlany.
To niesamowite, co potrafimy osiągnąć.
Znów w trasie.
Próbujemy dziś zrobić 320 km i dotrzeć do Belén.
Będzie co ma być, stary. To przygoda.
Zabawne. Raz z górki, raz pod górkę.
Przyznaję, że nieźle się dziś czuję.
Duchowo wręcz wyśmienicie.
Jak super.
To motocyklowa droga marzeń.
Chyba wyjeżdżamy teraz z tej doliny.
CHILECITO ARGENTYNA
Podładujmy tu motory.
To chyba sklep elektryczny.
Jak masz na imię?
- Vanessa. - Vanessa.
Miło cię poznać, Vanesso.
- Hola. - Hola.
- Cześć. - Jak tam?
Miło cię poznać.
Cudowna sytuacja. Podjechaliśmy tu przez przypadek,
bo wyglądało to na jakiś sklep RTV.
Z radiami samochodowymi i autami.
Uznaliśmy, że może będzie dobre zasilanie i wjechaliśmy.
Okazało się, że to ich garaż. Mają dom na tyłach.
Bez związku ze sklepem. Ale mogliśmy się podpiąć.
Dali nam lunch.
Ale zabawnie. I nie mieli pojęcia, kim jesteśmy.
Boże drogi. Wjechaliśmy jako obcy komuś do domu.
Teraz ciągniemy od nich prąd i jemy ich żywność.
Jemy ich żywność.
- Wyspa. - Coś zajarzył.
Coś zajarzył, ale nie do końca.
- Tak? - Nie ufa swojemu instynktowi.
Zaufaj swoim instynktom.
Skup się na uczuciach. Użyj Mocy.
Już zajarzył.
Na zawsze już zapamiętam
ludzi z tego kraju.
Są po prostu niezwykli.
Przyjaźni, zawsze pomocni, otwarci.
Nikt nam nigdy nie odmówił. To naprawdę fajne miejsce na świecie.
Przykro wyjeżdżać.
Pokonaliśmy 157 kilometrów.
Jest nieźle.
Tak, na razie wszystko idzie zgodnie z planem.
Prawie już dojechaliśmy?
Tak bywa podczas trasy 320 kilometrów. Jazda po ciemku.
Lampy uliczne. To Belén.
Bum.
Miło być w starym mieście Belén.
Tak.
BELÉN ARGENTYNA
Pokonaliśmy bodajże 346 kilometrów.
Cóż, to kolejny niezwykły dzień.
Tak, to był świetny dzień.
Brawo, Charley.
Rozpracowaliśmy system.
Bardzo cieszy mnie podróż w nieznane.
Przypadkowe spotkania
i nieoczekiwane miejsca.
- Było cudownie jak na razie. - Charley.
Niesamowicie było przejechać Patagonię i argentyńskie niziny.
To zaszczyt móc tego doświadczyć. Wspaniale było tam pojechać.
Ale czas na nowe wyzwanie. Ekstremalna wspinaczka w Andach
i realne ryzyko bycia na dużych wysokościach.
Napisy: Przemysław Stępień