Wielka wyprawa przez Ameryki
Przejedziemy 21 000 kilometrów i 13 krajów.
Zaczynając od Ushuaia, przez Argentynę i Chile z pustynią Atakama,
potem w stronę La Paz, miniemy jezioro Titicaca,
dalej przez Andy do Kolumbii, stamtąd do Panamy,
przemierzymy Amerykę Łacińską i Meksyk, aż do Los Angeles sto dni później.
REŻYSER-PRODUCENT
Damy im kamery wideo.
Na kaskach też będą mieć kamery z mikrofonami,
by mogli nagrywać siebie na trasie.
Czy to droga? O Boże!
REŻYSER-PRODUCENT
Towarzyszyć im będzie trzeci motocykl z kamerzystą Claudiem.
Ja i Russ pojedziemy dwoma elektrycznymi furgonetkami.
Z nami kamerzyści Jimmy,
Anthony i Taylor, który pomoże też z logistyką.
Będziemy nagrywać z aut i będą punkty zborne na granicach,
ale ponadto motocykliści będą sami.
- Nie wydaje się być ciepło. - No nie.
WITAMY W USHUAIA
Ile snowboardów.
Nadlatując, widzieliśmy, że śnieg jest od połowy gór.
Drogi zaś są w dolinach.
Nie było chyba śniegu poniżej
- górnej części gór. - Zgoda.
No tak. Tam jest śnieg.
- Czy biały beton? - Nie, to biały beton.
- Nie... - To nie paranoja.
Ani panika. Nie panikuję. Zachowuję spokój.
To najtrudniejszy moment. Zawieźć wózek do auta, nie motor do L.A.
- Zobacz! Rivian. Cicho. - Jaki cichy. Milutko.
To cud, że te auta są tutaj, bo montowano je jeszcze tydzień temu.
Jak tam? Jak minął lot?
- Dobrze. Co słychać? - Jest super.
Boże. Ile elektroniki.
Fajnie było zobaczyć i przejechać się rivianami.
Miło, że David tak się podjarał tymi wozami
i tym, że ci kolesie złożyli do kupy te auta
w superszybkim tempie.
Nikt jeszcze takimi nie jeździł.
To prawdziwy prototyp.
Rivian specjalnie zbudował dwa wozy elektryczne dla tej wyprawy.
Jedziemy z tobą, Dave? Mamy nie nagrywać, bo to jego debiut.
Od razu ruszać czy mam hamować?
- Hamuj. - Kamera zawsze kręci.
Trzymać hamulec?
- Mów. O czym myślisz? - Tracę riv-wictwo.
Dasz wiarę?
Co mówiłeś, Bhush? Szczera prawda.
To pierwszy
samochód marki Rivian, numer VIN 000001.
Cieszę się, że odebrano mnie z lotniska rivianem, którego sam zbudowałem...
cztery dni temu.
- Parkowanie, wsteczny, neutralny, jazda. - Co to?
Dotarliśmy!
Rozruszajmy go.
- Kto to trąbi? - Ty?
- Nie. - Chyba tak.
- To ty. - Nie dotknąłem klaksonu.
Klakson masz przy prawym kolanie, więc...
- Jest. - Klakson na kolanie?
Tak.
Byłoby czadowo.
USHUAIA ARGENTYNA
Liczyliśmy, że nie będzie tyle śniegu.
Mamy koniec zimy, a wszystko jest zawalone śniegiem.
Kurczę. To lód.
Mamy kłopot.
Nie wiemy, czy można bezpiecznie pojechać na motocyklach.
Max, nasz miejscowy producent, bardzo się przez to denerwuje.
Chyba nawet nie wiedzą...
MIEJSCOWY PRODUCENT
...jak się spiszą pojazdy, szczególnie jadąc pod wiatr.
Opowiadano o tym, jak wiatr przewraca samochody.
Pewnie nie wiedzieli też, że może was czekać ciągła jazda pod wiatr.
Nie wiem więc, jak się spiszą te motory
na tego typu drogach: oblodzonych, zaśnieżonych, zimą na sporej wysokości.
Na coś innego się nastawiano, prawda?
Tak.
- Mój tata... - Co mówił?
„Trzeba było spojrzeć na pogodę, zanim poleciałeś”.
- Spojrzeliśmy. - Skłamałem, że tu miała być wiosna
i że to przypadkowa zamieć. Kłamałem jak z nut.
Bo miał rację. Trzeba było spojrzeć na pogodę.
Tyle osób jedzie z północy na południe i dociera tu.
Mówią o tym dziwnym mieście,
które jest na końcu trasy.
Zwiedzają tę dziwną, choć fajną mieścinę.
Nie trafia się tu przypadkiem.
No wiecie... Nie trafiasz do Ushuaia mimochodem.
Ma więc dziwną, ale ciekawą aurę, która mi się podoba.
Jaramy się tym, że zobaczymy motory.
Tak jak riviany, wieziono je tutaj tysiące kilometrów.
Dos, tres.
Czad. Są mega.
Jesteś w Ameryce Południowej. Nie do wiary.
Dziękuję za wkład.
- To była niezła droga. - Tak.
Opuściły Milwaukee...
- tydzień temu w środę. - Ożeż.
Boże, jest świetny, nie?
Jak miło pracować nad czymś.
Chyba jest dobrze.
Jesteśmy w Ushuaia. O tak! Pierwszy raz.
Zajmie mi trzy tygodnie prawidłowa wymowa Ushuaia.
To prowizorka.
Dobra.
- Żyje. - Dobrze.
Uwaga na lakier.
W telewizji wygląda na takie łatwe.
Jeśli próbujecie to zrobić w domu, polecam...
odejść, napić się herbaty, podkraść się do motoru...
i uruchomić go z zaskoczenia.
Kiedy motor się ciebie nie spodziewa, łatwiej się podporządkuje.
- Te schodzą... - Trzeba je wyjąć.
To było na potrzeby wysyłki.
Dlatego...
Już się zastanawiałem, czy jestem idiotą.
Nie odpowiadajcie na to pytanie. Cicho sza.
Pojazd dostawczy jest supernowoczesny i pomoże wieźć sprzęt filmowy.
- Fajowy. - Full wypas.
Boże. Niesamowicie oglądało się, jak wysuwają się panele solarne.
Ustawię sobie dzwonek.
Dzwonek, który ma zapewnić szczęście,
dał nam główny projektant Harleya-Davidsona w Milwaukee.
Ma odpędzić drogowe demony.
Te wstrętne drogowe demony. Chcę go włożyć tu pod spód.
- Mały zakład? - Jaki? Kto go zepsuje?
Nie. Ile dni minie, zanim ten wskaźnik nie będzie wisieć do góry nogami.
Ile zajmie mi zepsucie wskaźnika.
- Jak uważasz? - Obstawiam...
godzinę.
- Wygląda nieźle. - Od lat obserwuję londyńskich kurierów.
Z tym śniegiem na dworze...
Jak się cieszę. To był mój pomysł.
Wiedzcie, że każdego dnia, jak będziesz mieć ciepłe rączki, mów:
- „Och, Ewan”. - Och, kocham cię.
„Dzięki, stary, za ocieplacze”.
- Dzięki. - Motory są super.
Uczcimy to argentyńskim specjałem: asado.
- Proszę. - Boże.
Proszę. Po kawałku ciała owcy.
- Po prostu się za to wezmę, Charley. - Śmiało.
O ja cię. Rozpływa się w ustach.
Tradycyjne sosy. Zielony to chimichurri.
- Dobra. - Aha.
Drugi to miks cebulowo-paprykowy. Bon appétit.
Co mówił o chili?
- Chimi chimi churri churri. - Churri chili. Chimi churrie.
Charley wspominał, że był drugi w Celebrity MasterChef?
- Tak. - I był na Rajdzie Dakar.
Prawda.
Pogadamy z Rachel o ładowaniu.
Motory potrzebują ładowarki typu pierwszego, jak w domowej wtyczce.
Boże, znowu pada śnieg. Wspaniale.
„Salon de Eventos”.Coś w sam raz dla nas.
W sam raz.
Te motory mają kilka gniazdek.
Włączamy to. Tu dajemy ładowarkę. Pasuje do typu trzeciego.
Mamy dwie takie, po jednej dla każdego motoru.
A co, jak nie mamy...
A jeśli nie będziecie z nami i zostaniemy bez skrzyni?
Zabierzecie skrzynię.
Nie możemy tego dźwigać aż do Los Angeles.
Nie wstawimy na tył motoru.
Dla nas... powiem jasno... Jeśli nie możemy...
Jeśli nie mamy trybu pierwszego, to te motory nie nadają się na wyprawę.
Przyjechaliśmy tu taksówką, były śmiechy i chichy,
spędziliśmy miły dzień.
Mieliśmy wypróbować motocykle po południu.
Ale oni... No cóż, mieli inne...
Musieli coś zrobić czy załatwić.
Więc przyjechaliśmy tutaj.
To wręcz klasyka...
Nie sprawiajmy nikomu kłopotu i siedźmy cicho.
Cała koncepcja wyboru elektryka była dla nas bardzo trudna,
bo chcieliśmy się skupić na przeżyciach z wyprawy,
a nie na ciągłej walce o naładowanie motocykli czy wozów.
Ruszyliśmy z projektem, bo myśleliśmy, że będą alternatywy...
Wiedzieliśmy, że głównie będziemy ładować w domach,
w kafejkach, czy po prostu podłączymy się do ściany.
To była główna opcja ładowania.
Miała być czasami opcja szybkiego ładowania w trybie drugim.
Ale bez tego... Bez ładowania w trybie pierwszym...
nie pojedziemy na tych motocyklach. Nie da rady.
Dzień zrobił się dosyć zwariowany,
bo Harley nic nam nie mówi i rozumiem, dlaczego...
Nie zrobili należytych testów.
Nie chcą nam powiedzieć, że ładowanie typu pierwszego jest w pełni sprawdzone.
Za wcześnie na to. Jeszcze nie sprzedają tych motorów.
Rozumiem, że...
Charley i Ewan tak czy inaczej są przejęci.
Gdyby jechali motocyklami na paliwo czy diesel,
też byliby przejęci z racji samej natury tej wyprawy.
Jest tu tyle zmiennych. Mamy same prototypy.
Ekipa próbuje to zmontować, ale może za wcześnie na taką inicjatywę.
WIDEO DZIENNIK
Nie mogę zasnąć.
Mam różne wątpliwości.
Może należało wybrać normalne motocykle.
Byłbym bardzo zawiedziony, gdyby nie udało się z elektrykami.
Jest 3.22 rano. Wciąż nie mogę zasnąć.
Facet w sąsiednim pokoju chrapie... Posłuchajcie.
Słychać go.
W środku nocy
różne myśli pałętają ci się po głowie.
Wprowadzają zamęt.
Co, jeśli motory nie ruszą i nie będzie jak ich ładować?
Co, jeśli jutro będzie padać śnieg? Chcę już zasnąć.
Czy los uśmiechnie się do nas? Harley może mieć wyjście.
Wymienią jedną część systemu ładowania Harleya,
żeby był bardziej solidny.
Ale nie ma jej w Ushuaia, więc musimy na nią zaczekać.
To kluczowa część motocykla. Dziwnie to brzmi, bo jest malutka...
Ale pozwoli ulepszyć motor...
ROZMOWA Z CELNIKIEM
...żeby można było go ładować.
Jak wiesz, to motocykle elektryczne.
Nie ruszymy na wyprawę bez tej części.
Chłopaki zaczynają odchodzić od zmysłów.
Widzisz mnie teraz?
Staruszkowie z nas z nową technologią, ale dosyć to ciężkie.
- No, ciężkie. - Tak, jak cholera.
Wystarczy wziąć łyżeczkę cementu...
- Też tak mówiła. Rety. - Niech stwardnieje.
Sterczymy tu kolejny dzień. Idziemy zwiedzić miasto.
Na pewno będą tu mieli ciepłe rzeczy.
Raczej nie będą tu mieli krótkich spodenek, co?
- Ładny kolor. - Nie znam się na kolorach czapek.
Nie noszę czapek. Rozumiesz?
Mam krótką szyję.
Możesz wziąć tę z diamantés.
Pokaż się. Nieźle.
- Szary może być? - No. Dobrze ci w tym kolorze.
Podkreśla oczy. Pokaż je.
O rety. Ale ostry błękit.
Zauważyłem to ostatnio.
- Cukiernia. - To chimichurri?
Tak, chimichurri.
Chimichurri.
Czy sos do mięsa też nie nazywał się chimichurri?
Nie, to nie chimichurri. Są też w Meksyku.
Churi-chimmi.
Chrupiące churi-chimmi.
Chyba... nazywają się churro.
- Proste pączki. - Tak.
Wracajmy. Rachel chce nam coś pokazać.
W nocy przyszły części do trybu pierwszego i śpiewająco przeszły nasze testy.
Pierwszy test był z naszą skrzynią.
To ładowanie AC typu pierwszego. Dobre wieści, bo zadziałało.
- Dziękuję. - Brawo.
- Dziękuję za wszystko. - Rety. Wykonaliście kawał roboty.
- Wielkie dzięki. - Dziękuję.
Mamy różne opcje ładowania.
Motocykle mogą używać szybkiej ładowarki.
Na trasie postawiono ich trochę.
Pozostaną tam jako spadek po Wielkiej wyprawie przez Ameryki.
Ten kryzys systemu ładowania w motocyklach
udało się dzisiaj załagodzić.
Szczerze, to trochę mi wstyd,
że zrobiłem z tego taką...
Powinienem był zachować spokój.
Mam wrażenie, że nie zrobiłem tego tym razem i...
Sporo naszych lęków wynika chyba z faktu,
że wkraczamy w nieznane.
Chcę zacząć wyprawę. Ruszyć już w drogę.
Z Ushuaia musimy dojechać do końca drogi.
Na tamtym parkingu kończy się większość wypraw północ-południe. To koniec drogi.
Do południa, do lunchu
wyruszymy w drogę i zaczniemy wyprawę.
Jestem cały w skowronkach. Choć nie wiem, co do tego mają skowronki.
Ale tak to już się mówi.
Dać mu misję i jest zachwycony.
Chyba naprawdę wyruszamy.
Koła motocykla może naprawdę pójdą w ruch.
Bhush, pchaj.
Ruszasz. Jako pierwszy.
- Słyszysz mnie, Ewan? - Tak.
Genialnie.
Dzieci, Jamyan i Anouk, dały mi to przed wyjazdem na szczęście.
To wspaniałe, że gdy człowiek musi się zająć tymi wszystkimi innymi rzeczami,
nie myśli o tym, co sam ma do zrobienia.
Pięć minut temu dotarło do mnie: „Jasna cholera.
Mam jechać pierwszym rivianem w historii”.
Okej.
Dobrze być w drodze.
Oj tak. Czuję się...
Jak na razie mocno się telepie.
Zjeżdżaliśmy na sam dół drogi na Ziemi Ognistej.
W kierunku południowo-wschodnim, aż do parkingu.
Widziałem ten parking tyle razy w blogach czy relacjach z podróży ludzi,
którzy przejechali trasę panamerykańską
od Alaski po Amerykę Południową, północ-południe.
Na tym parkingu kończą podróż.
Włosy wyglądają dobrze?
Gdzie się podział charakteryzator?
Proszę tędy.
Trochę czuję się, jakby to był koniec wyprawy.
Jakby to był czas na świętowanie, a to dopiero początek trasy.
Ewan, zostało...
- Zostało jakieś 24 000 kilometrów. - Tak.
No i...
Jakie to ma właściwie znaczenie?
Dotarliśmy tu na południe, do końca drogi.
- Mnie pasuje. To powodzenia. - No dobra.
Widzimy się tam. Zaparzę herbatkę.
- To do L.A. Na razie. - Zdrówka.
To dobry początek. Jesteśmy tu na dole świata...
Widzicie te dzieciaki?
- Powodzenia! - Cześć!
Ale jaja, prawda?
Czuję, że dotarcie tutaj już jest sukcesem.
To też prawda, bo niełatwo było tu dojechać.
Czekaliśmy trzy czy cztery dni, ale...
- Czas na wyprawę. - Si.
- Powodzenia, przyjacielu. - Tobie też, Charley.
Cudownie, że ruszam z tobą na tę kolejną.
- Och, wiem. - Tak uważam.
Ruszamy, stary.
- Ruszamy. O tak! - Może uścisk?
No tak. Cóż...
Chciałem się zatrzymać.
- Kocham cię, przyjacielu. - Ja ciebie też. Dalej, ruszamy.
ZIEMIA OGNISTA ARGENTYNA
21 000 KILOMETRÓW DO LOS ANGELES
CHILE - ARGENTYNA PRZEJŚCIE GRANICZNE
Otworzyłem osłonę. Czuję świeże powietrze.
- Tak, cudowne. - Wspaniale, że się oddalamy.
Jesteśmy w trasie, Charley. Jedziemy, stary.
Wiem. Mój Boże.
Tyle miesięcy myślenia o tym i...
- No. - ...rozważań, jak to będzie.
- I oto jesteśmy. - Jesteśmy.
Co za magiczny początek podróży.
Wokół zaśnieżone góry,
małe zatoczki i piękne lasy.
Nie mogłoby być bardziej magicznie.
Było przepięknie.
Tamta góra przypomina tę z czekolady Milka. Pamiętasz?
- No tak. - Identycznie.
Jezu. Jak z Milki.
Cóż, ruszyliśmy. Opuściliśmy Ushuaia.
Przed nami otwarta droga. Wspinamy się coraz wyżej.
Góry są niezwykłe. Po prostu niezwykłe.
Co ciekawsze, jesteśmy na wyspie.
Jest zimno, ale oszałamiająco.
Miło jest czuć drogę pod kołami i strasznie się cieszę...
że jesteśmy wreszcie w trasie, że się wyrwaliśmy.
Krajobraz zapiera dech w piersiach. Boże.
Jestem dziś tak podekscytowany i jest niesamowicie.
Mamy nowy system zasilania,
który chyba nam ułatwi życie.
Więc żyć, nie umierać. Żyć, nie umierać.
Wygląda niesamowicie.
Zaczynamy podróż otoczeni śniegiem.
- Co za obłęd. - Szok, gdzie zawsze lądujemy, nie?
- No wiem. - Prawda?
Nigdy nie jechałem na motorze tam, gdzie ludzie jeżdżą na nartach.
Co za piękny region świata.
Naprawdę jest oszałamiająco.
To zabawne.
Patrzę na ciebie na twoim motorze z tym krajobrazem w tle.
Jak za dawnych lat, Charley.
Nie ładowaliśmy tych motorów.
- Ani razu. - Prawda.
TOLHUIN ARGENTYNA
Nie wiemy, czy to zadziała.
- No popatrz. - Wygląda czadowo.
Popatrz.
Oby zadziałało.
- Wyłączamy. - Pierwszy raz.
Pierwszy, stary.
Niesamowite, prawda?
Widzisz tę kobietę z ciastem?
Wygląda jak pieróg kornwalijski.
Wybacz, zamyśliłem się przez to jedzenie. To wina głodu.
Podłączamy się, czy pytamy kogoś?
- Po prostu to robimy? - Chyba tak.
Sprawdźmy, czy wszystko jest włączone.
Te są wyłączone. Powinny też być do góry.
Sprawdźmy. Trzymaj kciuki.
- Podnosi się. Działa. - Działa.
„Szacowany czas do pełna”.
Tu jest. Zobacz. Sześć godzin i 56 minut do pełna.
- Do pełna. - Może być.
Jak leci? Miło mi.
- Claudio. - To Claudio.
Claudio.
To też Claudio.
- Twój tata założył piekarnię? - Tak. Sam.
KIEROWNIK
Pochodzi z Mar del Plata, Buenos Aires.
Podsunąłem ojcu pomysł, żeby przyjął do siebie świat przyszłości.
Rzeczy, które są zdrowe dla...
- Dla planety. - Dla planety.
- Musimy coś zrobić. - Trzeba coś zmienić.
- O tak. Świetny pomysł. - Świetny.
- Myślisz, że użyto go po raz pierwszy? - Tak.
- O tak. - To jest wegetariańskie. Tu mamy...
PIECZONY KURCZAK
...pieczony kurczak, a to smażony kurczak.
Mięso z piekarnika. Fajowa sprawa. Świetne, co?
Obcokrajowcom takim jak my naprawdę pomaga.
Drogie panie.
- Hola. - Hola.
Chciałbym lepiej znać hiszpański. Już wiem, że to będzie problem.
Od jakiegoś czasu marzy mi się gorąca kawa. Jest dosyć chłodno.
- Pokonaliśmy z 80 kilometrów. Jest zimno. - Dokładnie.
Ten jest z serem. No dobra.
Po każdym ładowaniu chcemy dać małą naklejkę.
- Z nazwą programu. - Jak...
WIELKA WYPRAWA PRZEZ AMERYKI
CHILE - ARGENTYNA TOLHUIN
PRZEJŚCIE GRANICZNE
Zmierzamy do Chile.
Zaraz będzie przejście graniczne.
Dzisiejszy krajobraz jest bardzo płaski i otwarty.
Mamy szczęście, że nie wiało,
bo ponoć bardzo często jest tu bardzo wietrznie.
Ale dzisiaj był spokój. Choć był siarczysty mróz.
Opatuliliśmy się możliwie ciepło.
Oto jak się pakujemy.
Jesteśmy w Argentynie. Na archipelagu.
Tu na południu są liczne wyspy
i przeskakujemy po nich z Argentyny do Chile.
Jeszcze do Argentyny wrócimy.
Zmierzamy do miasta Punta Arenas.
CHILE - ARGENTYNA PRZEJŚCIE GRANICZNE
Patrz, mamy tu dwie wtyczki, więc...
Możemy się dostać przez okno.
Powinno zadziałać. Un momento.
I proszę.
Argentyna i Chile, nasze pierwsze przejście graniczne.
Wyłączę to maleństwo.
- No hej. - Jak tam?
- Jak palce u nóg? - Okej?
Powiem, że dobrze...
Fajnie.
Dobra. To jedźmy do Chile.
Masz paszport?
To chilijski kot czy argentyński?
Podstempluj mi kartę. Ewan McGregor.
Dziękuję panu. Dziękuję.
- Ile jeszcze razy przejedziemy... Tak? - Cztery.
- Tak. - Tak.
Wjedziemy do Chile jeszcze cztery razy?
MIEJSCOWA PRODUCENTKA
- Niemożliwe. - Do Chile...
- Dwa razy. - Teraz wjeżdżamy do Chile, to raz.
Opuścimy Chile.
Spotkamy się z nim na granicy podczas wjazdu do Argentyny.
- Tak liczyłam. - Rozumiem.
Potem wyjedziemy i wjedziemy. Czyli jeszcze dwukrotnie do Chile.
- To jeszcze spotkamy Claudio? - Tak.
- Nie Superman... - Bohater.
AGENT CELNY
- ...nie Batman, to Claudio nas uratuje. - Chodź.
- Bardzo smaczne. Bardzo. - Si. Duży.
Ma bardzo... Proszę.
Ponoć trzeba podawać w lewo. Pewnie.
O tak. Zobacz.
To jest z prowincji Misiones.
Gracias. O tak.
Z Misiones na granicy z Brazylią. Tam pije się dużo yerba mate.
Pijemy tam dużo yerba mate.
STRAŻNIK GRANICZNY
En Brazil?
Dużo mate.
Wkładasz liście, zalewasz gorącą wodą i pijesz.
To symbol przyjaźni.
Gracias.
Tu mamy drogę żwirową.
Na razie jechaliśmy betonowymi, asfaltowymi...
Teraz po raz pierwszy pojedziemy żwirową.
Będzie zabawa na żwirze.
Wiem. Obłęd, nie?
Mówiono mi, że na żwirze
trzeba lekko trzymać kierownicę.
Mieć lekki uścisk. Jakby grało się na pianinie.
Powinieneś móc ruszać nieco palcami.
Motocykl musi nieco przesuwać się pod tobą.
Im mocniej trzymasz, tym większy opór. Motor chce się ruszać pod tobą.
Przy mocnym uścisku...
motor próbuje ciebie też przesunąć.
A potem patrz przed siebie. Tak daleko jak możesz.
CHILE - ARGENTYNA PRZEJŚCIE GRANICZNE
Zobaczymy dzisiaj pingwiny, co bardzo mnie cieszy,
bo nigdy nie widziałem ich na żywo w naturze.
Na to właśnie liczyłem,
gdy myślałem o Patagonii, Chile, Argentynie
i tych innych miejscach. Jak pięknie.
Prawdziwa zagwozdka, bo do pingwinów zostało nam 65 kilometrów.
Potem zostanie nam jakieś 100 kilometrów, żeby dojechać na prom.
Nie podłączyliśmy motorów od razu na granicy.
Przez parę godzin podładujemy je w sprinterze,
gdy będziemy oglądać pingwiny.
Ale jest już 16, czyli będzie 18, zanim wyjedziemy.
Po zachodzie słońca robi się bardzo zimno.
Na pewno źle wyliczyliśmy ładowanie.
Ale pingwiny to będzie niezwykły widok. Tyle dobrego.
Zgoda.
- Podłączę tu? - Odłączę to.
Podłączamy się tutaj, bo mamy panel solarny.
Więc elektryczność będzie pochodzić ze słońca.
Podczepimy tu maszynę.
Weszło. Oby ładowało.
Jeśli nie naładujemy, nie zdążymy na prom i utkniemy na mrozie.
Nie ładuje.
No bueno. No bueno.
Myślałem, że zgubiłem czapkę. To byłaby tragedia.
Idealna na zły fryz.
Tak, to wtyczka. Bezpiecznik wywala na wtyczce.
Tak.
Nie, załączyłem bezpiecznik. Powinno grać.
- Ładuje? - Nie.
Panele nie ładowały,
więc chcemy użyć do tego stacji badawczej Shirly.
To nasz dom.
Piękny.
STRAŻNICZKA OCHRONY PRZYRODY
Wspaniale się jeździ na tym motorze.
- Jest cichy. Zero hałasu.
- Tak? - Gładko jedzie. Bardzo fajny.
Za dziesięć lat nie będzie problemu.
- Zero problemów. - Tak myślę. Każdy będzie mieć elektryka.
- Ale teraz... - To początek.
Tak, to początek. Wyprzedzamy nieco bieg dziejów.
- Jak miło. - Miło, prawda?
Mały domek.
- Jedynka. - Gdzie jesteś?
- Tutaj. - O, tam?
Pamiętasz? Rozmawialiśmy o tym, żeby wziąć chilijski adapter.
Tak.
Uznaliśmy, że nie, bo będzie w hotelu.
Daj sygnał.
- Okej. - Teraz?
Bum. Szakalaka.
Ewan, motory chyba się nie naładują.
Energia jest... tylko ze słońca.
Też zasilani są bateriami.
Rezerwat Przyrody Pingüino Rey to inicjatywa ochrony
jedynej kolonii pingwinów królewskich w Ameryce Łacińskiej.
Pingwin królewski
ma długi cykl rozrodczy, więc obserwujemy je cały rok.
STRAŻNICZKA OCHRONY PRZYRODY
Mają wrogów? Kto je zjada?
Mają niewielu wrogów, bo zatoka nie jest głęboka.
- Okej. Ale maluchy. - Aha.
Wyglądają tak, jak ja się czuję jadąc motorem na mrozie.
Bo są tak grubo opierzone.
Tak się czuję na motorze,
bo mam na sobie tyle warstw.
Widzisz tego bobasa z tyłu? Cały napompowany.
Pompo-pomp.
Zatem...
Tak.
Będziemy musieli lepiej się ogarnąć.
Dotarliśmy tu. Tylko to się liczy.
Byłoby super, gdybyśmy nie dotarli.
- Mały prezent od nas. - Och, gracias. Bardzo dziękuję.
- Nie ma za co. - Dziękuję.
- To miłe. Włożę do kieszeni. Gracias. - Nie zapomnij.
Motory się nie naładowały, więc jesteśmy w kropce.
Pora dnia jest kluczowa dla temperatury.
- Dokąd jedziecie? - Zostalibyśmy tu.
- No. - Chętnie,
bo to takie odjechane miejsce.
- Byłoby cudownie. - Ale motory się nie ładują.
- Promy nie odpływają co godzinę? - Nie.
Jest tylko jeden... Kiedy jest prom?
Jeden o 19, drugi jutro o 14. Pytamy, czy jest coś wcześniej.
No dobrze.
Jest zamknięty hotelik jakieś 15 kilometrów stąd.
Pamiętacie, jak po drodze pokazywałem wam znak hotelu?
Straciliśmy trzy dni w Ushuaia. Musimy próbować to nadgonić.
Samochody spróbują dziś złapać prom,
a my poszukamy punktu do ładowania.
To było obok wielkiej stodoły, prawda?
Liczę, że otworzą dla nas ten hotel,
żebyśmy mogli się podładować.
Aha.
Kończy mi się bateria w ładowarce i w pojeździe.
Sprinterowi kończy się paliwo.
Zaczynają nam się kończyć opcje noclegowe.
Do tego prom odpływa za godzinę. Mieszanka wybuchowa.
- Super strój. - Gracias. Gracias, amigo.
- Wszystko gra? - Tak.
- Idealnie. - Okej.
Carlos czeka w środku.
- Dziękuję. - Carlos.
- Zapach świeżej farby. - Proszę.
- Gracias. Jestem Ewan. - Carlos.
- Miło cię poznać. Charley. - Mnie też. Masz piękny dom.
Jadąc 80 kilometrów na godzinę zdążymy na czas.
Próbuję właśnie zapłacić, żeby zaczekali.
Pogadaj z nimi przez radio. Ale ono też prawie siadło.
To Los Angeles.
Powiesz mu, że jesteśmy wdzięczni, bo wiemy, że są zamknięci?
Jesteśmy bardzo wdzięczni za nocleg.
- Potrzebujemy dwa. - Raz...
Jeden tam, drugi tu. Czyli przez okno?
Udało się coś? Dobra, Charley. Spróbuj.
- Lepiej dać to do środka. - Directo.
Si, directo. Si.
Jak masz na imię?
- Nur. Tami Nur. - Nur?
- Tak. - Nur. Gracias,Nur.
Tak, ładuje się!
Tak. No to dobrze.
- Niech moc będzie z tobą. - Dziękuję. Niech moc będzie z tobą.
Ten pan był na tyle miły, że pozwolił nam nocować w hotelu,
który jest teraz zamknięty.
Ale otworzył go dla nas i...
Podłączyliśmy motor Charleya...
Mój też podłączyliśmy.
Ale prawda jest taka, że nie wiem, czy dobrze się ładują.
Podejrzewam, że nie.
Wiecie, co jest fajnego w aucie,
któremu zaraz padnie bateria w tej części świata?
Czujesz się jak odkrywca.
No.
Jaki masz procent?
- Dziewięć, dziesięć. - Jeden.
Holujemy pierwsi?
Tak, Russ, ładujcie na holu.
Wydaje się, że Dave i Russ mają pełne ręce roboty,
a my utknęliśmy w dziwnym hotelu.
W tym rzecz. Robić to dla dobra pojazdów elektrycznych,
czy po to, żeby przeżyć...
przygodę podczas wyprawy. Tu zaczynają się schody.
Nie wyjedziemy stąd.
- Żywi. - Żywi.
Trochę się czuję jak, no wiesz, w horrorze.
Wszystkim skończyła się benzyna i baterie.
Zostało 16 kilometrów.
Zholujmy ten, który padł.
Pojadę, dopóki auto nie padnie. Wrócicie po mnie.
Wybrałem się na dużą, transgraniczną przygodę
bez adaptera podróżnego.
Od lat gadam o elektryczności, a nie zabrałem adaptera.
Idiota.
Chwilowo Ewan i Charley mają jeden taki chilijski adapter.
Uczymy się.
Ryzykujemy z tym całym elektrycznym sprzętem
i jak widać, wszystko padło w szczerym polu.
Jeśli damy radę to przekazać chłopakom, naładują sobie motory na jutro.
- Zimno, co? - No.
Okropnie zimno. Aż trudno w to uwierzyć.
Zimno.
Niezły ziąb.
Trzeba spokojnie oddychać.
- Oczyściliśmy z lodu. - To trudniejsze, niż myśleliśmy.
Nasi utknęli na mrozie, a my sami mamy się niewiele lepiej.
Jestem z Chicago.
Nie powinno mi być zimno, ale jest.
Nie myślałem, że pierwszego dnia będzie awaryjne holowanie.
Ciekawe. Nie wyświetla się.
- Znów zgasło. - Jak leci?
Próbujemy poznać ograniczenia pojazdów, więc to sprawdzian.
Nic dziwnego. To całkiem nowa technologia.
Zostało 18 kilometrów do celu.
Teraz lekko pod górkę.
Jeden tam. Pójdę po drugi.
Masz może... Jakby była farelka...
Trzeba by ją ustawić przy baterii.
Mróz może potencjalnie szkodzić.
Dobra.
Myślisz, że to przez mróz? Dlatego nie ładuje?
Nigdy nie mów nigdy. Uda się.
Jesteśmy gotowi? Czy są dwa... Nie.
A jakby tak dywan?
- Dali stare dywany, nie? - Tak?
Tak mi się wydaje.
Wstawić motor na dywan? Tak?
Pewnie.
- Wysoko. - Dobra, dobra...
- Dwa, trzy. - Tak.
- Już w środku. - Okej.
Dobra. Chyba dam radę.
- Pięknie. - Brawo wszyscy.
Nie zamarzł do końca, ale prawie.
Też chcesz kawy?
No i proszę.
To chyba koniec. Tyle mi przyszło z optymizmu.
- Dam im znać. - Bryan, koniec u mnie.
Skończyła mi się bateria.
Mamy położyć coś pod spód, żeby topniejący lód nie zniszczył podłogi?
Wystarczą te dywany?
Podłączmy pod drugi obwód.
Oba się włączyły.
- Boże. Mają ciepełko. - Już topnieje.
- Już rusza. Niesamowite. - Dalej. Mój ma 28%.
Jeśli działa, to możemy naładować w domu,
- kiedy wszyscy śpią. Przez noc. - A jakże.
- Rano powinno być więcej mocy. - Dobra.
Nie chciałem zejść do zera, ale tak się stało.
Cóż, w relacjach najważniejsze jest, jak radzimy sobie w trudnych chwilach,
a nie jak w dobrych.
Możliwe, że Ewan i Charley nie naładują motorów.
Jest niebezpiecznie zimno, a pojazdy nam padły.
Wiemy, że problemem jest ekstremalny mróz.
Kiedy jest bardzo zimno, nie ładują się.
A także, jeśli ściągasz wszystko z jednego obwodu...
Dlatego on korzysta z dwóch kabli i dwóch obwodów.
Ale skąd to wiedzieć?
Jak sprawdzić obwód? Jak zobaczyć...
Najlepiej podłączyć się tutaj,
a drugi wetknąć w kuchni.
Być może...
- Nie ma prądu. - Cholera.
Napisy: Przemysław Stępień