Wielka wyprawa przez Ameryki
Przejedziemy 21 000 kilometrów i 13 krajów.
Zaczynając od Ushaia, przez Argentynę i Chile z pustynią Atakama,
potem w stronę La Paz, miniemy jezioro Titicaca,
dalej przez Andy do Kolumbii, stamtąd do Panamy,
przemierzymy Amerykę Łacińską i Meksyk, aż do Los Angeles sto dni później.
REŻYSER-PRODUCENT
Damy im kamery wideo.
Na kaskach będą też mieć kamery z mikrofonami,
żeby mogli kręcić na trasie.
Czy to droga? O Boże!
REŻYSER-PRODUCENT
Towarzyszyć im będzie trzeci motocykl z kamerzystą Claudiem.
Ja i Russ pojedziemy dwoma elektrycznymi furgonetkami.
Z nami kamerzyści Jimmy,
Anthony i Taylor, który pomoże też z logistyką.
Będziemy nagrywać z aut i będą punkty zborne na granicach,
ale ponadto motocykliści będą sami.
Co za noc. Podłączyliśmy tu motory, ale nic z tego.
WIDEO DZIENNIK
Zabrakło mocy w hotelu, żeby zasilić dwa motocykle.
Kazaliśmy ekipie przywieźć agregat na diesla.
Po 7 podłączyliśmy motor
i na szczęście zaczął się ładować.
Trochę mnie przybiło, że ładujemy z agregatu,
ale musimy wyjechać do 11,
bo z Ziemi Ognistej odpływa dzisiaj tylko jeden prom.
Jeśli na niego nie zdążymy, trzeba będzie czekać do jutra...
Zwiększamy opóźnienie.
To pierwszy przykład porażki z ładowaniem, prawda?
To przykład tego, jak bardzo jesteśmy w kropce, jeśli nie naładujemy.
To pokazuje, jak nieelastyczne są elektryki.
Jak na razie to obłęd.
WIDEO DZIENNIK
Dobra, Charley, zróbmy to. Jedźmy na prom.
20 550 KILOMETRÓW DO LOS ANGELES
GODZINA 11.00 TRZY GODZINY DO ODPŁYNIĘCIA PROMU
Zostało mi 110... 111 kilometrów.
Do celu mamy 105 kilometrów jazdy. To może się udać.
Mamy być o 13.30.Okej. Prom odpływa o 14.
Tak. Czyli od razu wjeżdżamy na prom.
Na razie przejechaliśmy 380 kilometrów z Ushuaia do Onaisin.
CHILE - ARGENTYNA
PRZEJŚCIE GRANICZNE
Dziś musimy przejechać 105 kilometrów do Porvenir.
Na szczęście auta dotarły tam wczoraj i ekipa czeka na nas w porcie,
aby złapać prom do Punta Arenas.
Jesteśmy w mieście Porvenir.
Ma taki mały prom, który płynie do dużego miasta.
To chyba jedno z większych w Patagonii.
Do Punta Arenas.
Spotkamy się z motocyklistami i udamy się do Punta Arenas.
Charley, ile ci zostało zasięgu?
Mam 87 kilometrów.
- A tobie? - Podaje 82.
A ile zostało do celu?
Jeszcze 87.
Super. To nie dojadę.
- Będzie na styk. - I tak było na styk.
13.36 24 MINUTY DO ODPŁYNIĘCIA PROMU
No dajecie!
To Ewan i Charley.
To my.
Reszta wjechała już na prom.
Facet zaczeka z promem jeszcze 20 minut.
Chcemy nim popłynąć, bo następny jest jutro.
Tylko czy dojadą do nas, zanim odpłynie?
Muszą ruszyć dupska.
Trzy kilometry.
TRZY KILOMETRY DO CELU
Mam alert. Niski poziom baterii.
- Niski poziom. - Tak.
Powinniśmy dać radę.
Po prostu ostatnim razem... Powinno się udać.
Są chyba 10 minut od Porvenir.
O patrz! Przeskoczyli. Wjeżdżają do Porvenir.
No dalej.
Dave, są w Porvenir.
Są pięć minut drogi od nas.
Boże, jak blisko.
Jak to koniec?
Ostatnie 5% po prostu... zniknęło.
Skończyła się bateria? Pojadę przodem i wymyślę coś.
13.51 9 MINUT DO ODPŁYNIĘCIA PROMU
- Jakiś motor szybko jedzie. - To oni.
Dotarli!
Ale widzę tylko jednego.
- Ewan stanął. Utknął. - Nie! Co robimy?
- Na hol? - Potrzebuję liny.
Przekażmy kapitanowi, że są blisko.
Musimy kogoś uratować.
Widać tam Ewana. Jest małym punkcikiem.
- Bliżej nie podjedzie. - Dobra.
Problem w tym, że niebezpiecznie jest holować motor.
Maszyna traci stabilność.
Łatwo można się wywrócić i upaść na bok.
Muszę trzymać się waszej ramy.
Jechałem taksówką w Nowym Jorku
i motocyklista Hells Angels podjechał do auta.
Włożył rękę przez okno i rzekł: „Zawieź mnie do klubu Hells Angels”.
Taksówkarz na to: „Okej”.
Opuść tylną szybę i tam się złapię.
Jedź powoli.
- Powoli. - Złap z drugiej strony.
- Nie, już mam. Tak. - Jest dobrze?
Powolutku. Tak właśnie.
- Okej. - Jedź.
- Mów, jak szybko... - Nieco szybciej.
O tak. Dobrze.
Dobrze, dobrze. Wszystko gra.
Nie jest łatwo, ale daję radę.
Jedź równomiernie, Dave.
Tak właśnie. Równomiernie. Okej...
Okej, jest nieźle.
Czekam, żeby wyjechali zza rogu...
Boże, prom rusza.
No dalej!
Dalej, dalej.
Jak wyprostujecie auto, po prostu się puszczę.
Dave, trzymaj się.
Dobrze, puszczam.
No dalej!
Niesamowite!
Ewan jest na pokładzie!
No i jestem na statku.
Aż chcę cię przytulić!
David, dzięki, stary. Mój bohater i zbawca. Wszystko gra?
Tak, stary. Zapamiętam to sobie.
- Zdążyliśmy na 14? - No nie... Więc, hm...
- Tak, jest 14. - Trzy minuty po 14! Nieźle.
Świetna robota, Ewan. Niesamowite. To było...
To już nie jest Kansas, prawda?
Oto Punta Arenas.
WIDEO DZIENNIK
Najlepszy widok hotelowy w moim życiu. Samo morze i niebo.
Opuszczamy Punta Arenas i następne dwa dni
spędzimy w Parku Narodowym Torres del Paine,
najbardziej odludnym miejscu podczas wyprawy.
Swoją drogą,
w Patagonii mamy środek zimy.
Ubiorę się we wszystko, co mam...
WIDEO DZIENNIK
...bo jest tak zimno na dworze.
Do dzieła. Podkoszulki.
Getry, koszulka, skarpetki.
Spodnie puchowe, dżinsy, sweter,
kurtka puchowa, kurtka.
WIDEO DZIENNIK
To początek naszej przygody.
Nie jesteśmy ekspertami od elektryków.
Nie znamy tajników tego, co najlepiej się sprawdza.
Ale poznamy.
Rękawiczki, spodnie i kurtka wodoodporna.
Boże. Ale spektakularny widok.
Powiem tyle. Na pewno nie wydaje się...
być ciepło.
Zjeżdżamy w dzicz. Nie lada sprawa dla e-motocykli.
Możemy nawet utknąć na pustkowiu.
Oglądajcie dalej. Dwóch kolesi zaginęło w Ameryce Południowej.
Lamy.
Jest napisane, że za 15 kilometrów są prace drogowe.
Tak zakładam na bazie mojej mistrzowskiej znajomości hiszpańskiego.
Nazwijmy to zgadywaniem.
Mój Boże, spójrz na tę drogę!
Zmierzamy do tych trzech szczytów.
Tam spotkamy Rodrigo, przewodnika górskiego.
Lokalny przemysł kręci się
wokół tych trzech kominów, po których wszyscy się wspinają.
Hillary był pierwszy w latach 50. Więc miejsce jest bogate w historię.
Trzy wieże znane są też jako Igły Kleopatry,
a ten park ustanowiono światowym rezerwatem biosfery UNESCO.
Dzisiaj chcemy nocować w ekoprzyjaznym miejscu tuż pod wieżami.
Nie do wiary, że dzisiaj odzyskam szorty od kolegi ze Szkocji.
Eric jest taki zabawny.
Przez telefon dał mi znać, że zostawiłem spodenki w Szkocji.
Podróżowały po całym świecie i wymyślił, że zostawi je w Chile,
gdzieś na trasie.
Obłęd, nie?
Przed nami noclegownia. Te kopuły.
Jesteśmy na kompletnym odludziu.
Oby elektryczność u nich zadziałała.
Niestraszne nam złe warunki, ale kolega Ewana
podsunął nam niezwykłe miejsce.
Niesamowite.
To może być nasz człowiek. Hola.
Witamy.
Paczka od pana Erica Strickmana.
- Proszę. - Już czas. Aha.
To najlepszy kolega Ewana ze szkoły. Byli ze sobą bardzo zżyci.
To dowcipniś. Nie mam pojęcia, co tu może być.
Taką oto paczkę zostawił.
Są.
- Ale zabawne. - Och, przezabawne.
- Ze Szkocji. - Ze Szkocji.
„Ewan, wariat z ciebie, że podjąłeś się tej wyprawy, ale co za przygoda.
Załączam baterie.
To nasze wsparcie z racji braku punktów ładowania w drodze do L.A.”.
- Nie wiem, ile na tym pociągniemy. - Mógł chociaż dać nieco mocniejsze.
A jakie są szanse na podłączenie motocykli?
EKOLOG
- Nie mamy wcale... - Elektryczności?
- No tak. - Przechlapane.
W tym kontenerze są wtyczki.
Można korzystać z rowerów.
Tak.
- Sprawdźmy, czy zadziała, Charley. - Tak, podłącz i zobaczymy.
Jest dobrze. Działa. Pisze, że siedem godzin i 50 minut.
- Rodrigo, skąd bierzesz prąd? - Energię wytwarzamy z wody,
ze strumienia koło tamtego wzgórza.
Aż 70% elektryczności pochodzi tylko z tej wody.
- Mogę pokazać wam od środka... - Dawaj.
- ...rozdzielnię. - Tak. Byłoby mega.
Proszę. To serce całego miejsca.
Pobierają wodę w górze rzeki,
ona spływa aż tu przez rury
i do tych małych turbin.
Tworzą elektryczność.
Idąc za tym pomarańczowym kablem, który przenika przez ścianę...
Wychodzi tu na dole i łączy się z tymi wielkimi bateriami.
Są tak wysokie. Stąd aż do podłogi.
Cała elektryczność EcoCampu z nich pochodzi.
Czyli motocykle ładuje energia pochodzenia zrównoważonego.
Energia wodna.
Nie żaden agregat.
- Po raz pierwszy. - Oby się udało.
- Kendra. Jestem Ewan, miło mi. - Wzajemnie.
EKOLOŻKA
Czym się tu zajmujesz?
Jestem córką założycieli i pracuję jako przewodniczka.
O tak.
To ulubiony fragment wyprawy mojej żony. Ma obsesję na tym punkcie. Kupa.
- Czujecie? - O tak.
Co tu trafia?
- Siuśki? - I kupka.
- I kupka? - Tak.
- Wszystko... - Wszystko tu trafia.
Jest tu system filtracji z dżdżownicami.
Dżdżownice zjadają to, co jest stałe.
Wodę chlorujemy, a potem odchlorowujemy,
żeby zwrócić naturze.
O, zobacz.
- To czysta woda? - Tak jest.
Charley pokaże, jak czysta jest ta woda.
Wypije nieco dla widzów w domach.
- Charley. - Kto to Charley?
Wybacz.
- Było miło. - Co za miejsce.
Gdzie reszta ekipy?
- Gdzieś. - Nie wiemy.
- Poważnie? - Nie ma sygnału, więc tak.
Spójrzcie na nasz górski widok.
WIDEO DZIENNIK
Imponujący, nie?
Cóż, sprawdzę, co z motocyklami.
Jutro czeka nas 270 kilometrów.
Dobrze byłoby mieć pełną baterię.
Cholera. Nie ma w ogóle energii.
Było 66 kilometrów, teraz mam 74.
Więc rośnie.
Ewana też przestał się ładować.
Ma 38%, więc powoli rośnie.
Trochę się wystraszyłem.
Uznałbym, że jestem z tych, co się zamartwiają.
Muszę przyzwyczaić się w tej podróży,
że będzie, co ma być i nie mam kontroli nad następstwami.
Właściwie mało co można kontrolować, a mimo to próbujesz.
Nie wiem.
Bardzo trudno jest...
odpuszczać.
Zajrzeliśmy do motocykli i padły.
- Zero reakcji. - Zero reakcji.
Włączam i nic.
Ekran jest pusty. Odłączyliśmy i nic.
I nic.
Jesteśmy na odludziu. To istny koszmar.
Dwie sprawy. Ta wielka bateria...
napędza motor, żeby jechał do przodu.
Z tyłu jest mała bateria,
która obsługuje światła i elektrykę.
Podejrzewam, że ekran z przodu też.
Możliwe, że padła bateria 12 woltów.
Nie wiadomo.
Muszę więc odpalić baterię 12 woltów,
a wtedy uruchomimy znów motor.
Jeśli motocykl ruszy, wyświetlacz pokaże nam
stan naładowania dużej baterii.
Może jeśli odpalimy,
motocykl się ożywi i poda, że jest w pełni naładowany.
Charley właśnie próbuje zdjąć pokrywę z baterii 12 wolt.
Wszystkie pojazdy elektryczne muszą mieć baterię 12 woltów
do obsługi pewnych procesów.
Wtedy w razie potrzeby można uruchomić światła awaryjne.
- Przy odrobinie szczęścia to nic ważnego. - No, po prostu odpalimy.
Chciałbym użyć pojazdu tej osoby.
- Kto... To gość czy... - Gość.
Mamy nadzieję, że ich nie obudziliśmy. Odpalamy motor elektryczny.
Ale oldskul. Zobacz.
Zobacz, jak mała jest bateria 12 woltów.
Ktoś napisał na niej „naładowana”. O ironio.
Ewan, najpierw czerwony.
- Plusy podłączone. - Minutka...
- Gotowy, Ewan? - Tak.
- Gotowy? Raz, dwa, trzy. - Tak.
- Okej? - Tak.
Mam zasilanie. Mam już zasilanie.
- Tak dobrze? - Sekundka.
Wyłączyłem przez pomyłkę.
- Światła się świecą. - Tak. Teraz mamy 70...
Mamy 75 kilometrów.
Tak! Luksus.
Załatwione.
Musimy zrobić teraz twój, Ewan.
Ponoć 39 kilometrów.
- Tylko 39? - Tak. No dobrze.
- Mam 76 kilometrów, a 47 procent. - Kilometrów.
- O tak! - Macie po 76.
Wspaniale.
- Idealnie. Dziękuję. - To możemy ruszać.
Więc w drogę.
Fajnie jest rozwiązać problem, prawda? To miłe uczucie.
To przeszkody stanowią o podróży.
Te 76 kilometrów powinno nas dowieźć do granicy.
- Ewan, może im powiemy, bo... - Nie zadzwonię. Nie mam sygnału.
- Dobra. - Mamy telefon satelitarny.
Kluczem zawsze jest rozgryzienie, jak coś włączyć.
- Nie. - Nie.
Tyle sprzętu, ale zero pojęcia.
- Ma tu pokrywy. - Zasilanie jest na górze.
Okej, mam.
I koniec.
Zawsze pamiętaj, by naładować telefon satelitarny.
Ktoś pamięta, jak go używać?
Cześć. Czy ktoś mnie słyszy?
60 KILOMETRÓW NA POŁUDNIE
Charley, powtórz. Nie słyszałem.
To na pewno Charley?
Tak mi się wyświetlił.
Chwileczkę.
Czy...
Nie mam pewności, jak to działa.
Mam wciskać przycisk?
Tak. Wciskaj przycisk.
Krótkofalówka da ci znać, kiedy możesz mówić.
Wciskasz, dopóki nie skończysz.
Ach, całe szczęście słuchałem, gdy to wyjaśniali.
Okej, możemy jechać.
Zostało 76 kilometrów zasięgu.
- Dotrzemy do granicy. - W drogę.
Idealnie. Tam się widzimy.
- Z elektrykiem... - Możemy jechać.
Jest po prostu inaczej. Naprawdę.
W wyprawach samochodowych
zawsze brano pewne sprawy za pewnik,
że można podjechać na stację i napełnić bak.
Przed taką wyprawą wiesz, że będzie pod górkę,
ale dopiero teraz to do ciebie dociera.
Nie opanowaliśmy jeszcze wymogów ładowania na tej wyprawie,
ale dopiero 10% drogi za nami.
Maksymalny zasięg prototypu to 320 kilometrów na jednym ładowaniu,
ale uczymy się metodą prób i błędów.
Pomału robią coraz lepsze samochody.
To prototypy.
Ten panel komputerowy wygląda świetnie.
To opcja regeneracji.
Wtedy przy hamowaniu
odzyskuje się energię i ładuje baterię.
Tu ustawia się wysokość jazdy pojazdu. Jak wysoko lub nisko ma siedzieć.
Nie testowaliśmy ich jeszcze na takim terenie, ale radzą sobie super.
- Jedziesz przodem, mistrzu? - Pewnie.
- Ruszamy. - Wracamy do Argentyny.
Pa, pa.
- Nie mogę znaleźć klaksonu. Jest. - W drogę.
Chyba nie dotrzemy, jadąc szybciej. To jak z autem na paliwo.
Pędząc 160 na godzinę, zużyjesz sobie baterie.
Brak ładowania zeszłej nocy napsuł nam krwi. Został kawał drogi.
Musimy znowu dostać się do Argentyny, a kto wie, ile nam to zajmie.
CHILE - ARGENTYNA PRZEJŚCIE GRANICZNE
Było super na trasie.
MIEJSCOWA PRODUCENTKA
Tu będzie łatwiej. Mam tylko jego dokumentację.
To nawet nie moje. Nie wiem, czyje to jest.
- To Charleya. - Tak myślałem.
- O to chodzi? - Tak. Drzwi obok.
- Drzwi obok? - Tak.
Czyżbyś przemycał jakieś ciasteczka do Argentyny, Charley?
Moje ciasteczko... Ktoś mi je ukradł.
Co... Jak to?
- Co? - Rozdałeś je?
Nie. Zauważyłem, że tam leżą. Obejrzałem się i zniknęły.
- Powiedział: „Och, masz”. - Zabrałam je.
- Nie. - Zabrałaś je.
Poczęstowałem się, nie wiedząc, że to twoje.
Gracias. Bardzo dziękuję.
Znowu Argentyna.
Dwieście lat temu
Argentyna, Chile i Peru były prowincjami hiszpańskiej kolonii.
Wyzwoliły się w czasie walk niepodległościowych.
Zostało nam 160 kilometrów do hotelu w El Calafate.
Szybko się ściemnia i nie możemy zaryzykować utknięcia w dziczy.
Nie w tym zimnie.
Trzeba zadzwonić po agregat na diesla, żeby podładować motocykle
i dotrzeć do miasta.
Nie widzę innej opcji.
Ta stacja paliw ma sporo naklejek. Patrzcie na to.
Zakrywają całą szybę.
Okej, podepnę motor.
Nie mogę cały dzień gaworzyć z tobą.
Szacowany czas ładowania to godzina 55 minut.
Jadąc ostrożnie, dojedziemy do hotelu.
- Te 160 zajmie nam... - Dwie-trzy godziny.
- ...trzy godziny. - O 21. Będzie zimno.
Gdy zajdzie słońce, będzie ziąb.
Prognoza pogody. O 21 wciąż będzie zero stopni.
Po 22 zrobi się chłodniej.
Albo zostajemy tutaj.
To jakaś opcja.
Jest grzejnik.
- Damy radę, tak? - Jeśli...
Tak. A jak któryś z nas umrze, zgarniecie go
- i odeślecie do domu. - No dobra.
- Motory mają dobre światła. - Jaki jest cel?
Tylko ładowanie typu pierwszego, ale...
Dojechać do hotelu.
Założyłem wszystkie ubrania. Ludzik Michelina.
Już myślałem, że to koniec jazdy na mrozie.
Że też przyjechałem tu zimą.
Jedziemy.
Charley, pomocy!
Już dobrze...
Wybacz, stary.
- Zróbmy to. - Zróbmy to.
Droga do El Calafate to głównie żwir.
158 KM DO EL CALAFATE
Asfalt zaczyna się koło miasta.
Będzie ciekawie.
Za szybka jazda rozładuje baterie.
Jadąc za wolno, odmrozimy sobie tyłki, gdy temperatura spadnie poniżej zera.
Mamy co najwyżej godzinę do zachodu słońca.
Ostatnio mówiliśmy sobie, że nie możemy wyruszać,
gdy wiemy, że prawie na pewno nie dojedziemy.
Auć. O wiele za wyboista.
Aj. Biedny Charley. Ta droga musi obciążać mu nogę.
Liczyłem, że będzie mniej żwirowa.
W nocy nie widać wyboi. Niezbyt fajnie.
Dobrze, że jest ten księżyc, bo osłony mamy przyciemnione.
Musimy dotrzeć do tej drogi.
Było blisko.
Zgadza się. O tej porze wyłażą zwierzaki na drogę.
Liczę, że lama nam nie wyskoczy. I tyle.
Widzisz tę chmurę po lewej? Charley, spójrz tam.
O rety.
Nie wiem, co to jest. Niesamowita, co?
W oddali widać małe jasne światła.
Chyba zaraz będzie droga.
Tak?
- Chyba tak. Nie wiem. - Och, tak!
To chyba ta droga!
To ta droga.
Gładka jak pupa niemowlaka.
97 KM DO EL CALAFATE
Trochę jest wietrznie.
Ale ziąb.
Temperatura jest zerowa, ale przez wiatr wydaje się być minus 10.
Zmarzły mi palce u nóg. Ile trzeba czasu, żeby sobie coś odmrozić?
Zostało, eh, 27 kilometrów. Bateria mi się wyczerpuje.
Jesteśmy blisko. Damy radę.
Chyba widzę światła.
Jest!
El Calafate.
Dojedziemy na styk.
Najwyżej wjadę na wolnym biegu.
Jezu, marzę o tym, by ogrzać sobie palce u nóg.
LODOWIEC PERITO MORENO ARGENTYNA
Wczorajszy dzień nas wykończył i zrobiliśmy sobie wolne,
żeby się podładować.
Brak jazdy na motorze jest męczący. Wyczerpujący.
Ale miło mieć dzień wolny i sobie pozwiedzać.
Czas na nieco turismo.
Niesamowite.
Robi wrażenie.
- Ładny mały lodowiec. Patrz. - Tak, całkiem fajny.
Nie jest tak, że są dwa razy większe pod wodą?
Widać tylko wierzchołek góry lodowej.
Dlatego mówi się o wierzchołku góry lodowej.
- Te kolory. Boże. - Niesamowite.
Ma jakieś 90 metrów wysokości.
Stercząc tu, niewiele się dowiemy.
Możemy poprosić Attenborougha, żeby był lektorem.
W tym fragmencie filmu.
- Tu jesteśmy. Patrz. - Świetnie.
Dziękuję.
„Park Narodowy Los Glaciares położony jest
na południowym wschodzie prowincji Santa Cruz w Argentynie.
Ma powierzchnię 7 269 kilometrów kwadratowych”.
Cholernie dużo lodu.
- Ale... - Nic dziwnego, że jest tak zimno. Jejciu.
Największe pole lodowe poza Biegunem Południowym.
„Założono go, żeby ochronić znaczącą część
lasów glacjalnych Andów Południowych”.
- Lasy glacjalne. - Tak.
Fajnie, nie?
„To największy park w Argentynie”. No i proszę.
Góra lodowa.
- Boże! - Każdy ratuje siebie!
Dobrze, Leo.
- Mamy szczęście, że to widzimy. - To mało powiedziane.
Spróbuję się nieco ogrzać.
Mam koc termiczny, folię NRC.
- Ale duży. - Duży.
Olbrzymi.
O tak.
Właśnie tak.
To odetnę.
Wygląda nieźle.
- Okej. - Nie ma sprawy.
Byłoby super,
gdyby udało się przeżyć parę dni bez większych problemów.
Byłoby bardzo miło.
Z rękawicami to wina ojca.
To chyba z dawnych czasów pojedynków.
Aby wyzwać kogoś na pojedynek,
uderzało się go rękawicą w twarz, a potem rzucało ją na ziemię.
No i...
Jeśli samemu się podniosło, oznaczało to, że nie zaakceptowano pojedynku.
To chyba był jakiś dyshonor.
Gdy ktoś podniósł rękawicę i oddał ci ją,
przyjmował wyzwanie.
Jeśli upuściło się rękawicę,
nie wolno było jej samemu podnosić. Według taty to przynosi pecha.
Na takiej wyprawie kilka razy dziennie upuszcza się rękawicę.
Według niego, aby pozbyć się pecha,
trzeba stanąć na niej dwiema nogami.
Jeśli robię tak...
to nie dlatego, że jestem wariatem. To wina mojego ojca.
Dzięki, tato.
Żałuję, że mi to powiedziałeś.
Dzisiaj zmierzamy do Tres Lagos, małej mieścinki na odludziu.
CHILE - ARGENTYNA
Skoro ktoś tam mieszka, to coś tam jest, jakieś 160 kilometrów stąd.
Jest tam hostel i ładowarka.
Otacza nas wietrzny krajobraz, zimno jak wszyscy diabli.
Ale już niebawem
będzie kafejka z gorącą kawą, żeby się rozgrzać.
- Witaj. - Witaj, stary.
- Wiesz co... - Nadjeżdża samochód.
Ujęcie jest ważniejsze.
To był udany dzień.
Patrzę na Charleya, który jedzie przede mną
i myślę o różnych miejscach,
gdzie mam obraz jego na motorze.
Po prostu miło jedzie się obok niego.
Cudowne dni. Cudowne.
Patagoński step tak naprawdę jest suchą, jałową pustynią.
Patrz! Zapiera dech w piersiach.
Frytki.
- Tak. - Dla trzech.
Tu przyjechaliśmy na lunch,
LA LEONA ARGENTYNA
bo Butch Cassidy i Sundance Kid ponoć byli w tych okolicach.
Ukrywali się tutaj przez jakiś miesiąc,
po czym zaczęli wracać na północ.
Po drodze w Boliwii zabiła ich armia boliwijska.
To był Butch Cassidy, a to Sundance Kid.
To reszta jego ekipy, niezłe skurczybyki.
Już niedaleko. Pięć i pół kilometra do Tres Lagos.
Szpital, kemping, wi-fi, Hostel Hosteria.
Jest.
Chodź, pokażę ci, gdzie...
TRES LAGOS ARGENTYNA
Dotarliśmy. Patrz.
Małe, ale jest nasze.
Charley będzie spać tam.
Ewan wszedł i zaklepał podwójne łóżko.
Kłamie. Spytałem, gdzie mam spać.
To będzie ciekawy dzień. Czeka nas sporo jazdy.
Mamy 270 km. Nie było jeszcze dłuższego odcinka.
Fajnie byłoby tyle przejechać.
Założę okulary słoneczne. Chyba jedziemy pod słońce.
I w drogę.
Opuszczamy Tres Lagos.
Do noclegu w Las Horquetas mamy do przejechania ponad 160 kilometrów.
Czas na nowe emocje. Wyjechaliśmy z Tres Lagos.
Jest lekki przeciwny wiatr.
Mamy do pokonania ze 160 kilometrów, a bateria pokazuje mi 134.
Jak te okolice się zmieniły. Nie rozumiem tego.
Dylemat jest tym większy, że genialnie jedzie się na tych motorach.
Gładko jadą, są piękne. To nie ich wina.
Problemem jest ładowanie, a to dotyczy wszystkich motocykli.
Bateria tej wielkości więcej elektryczności nie zmagazynuje.
To po prostu fizyka.
LAS HORQUETAS ARGENTYNA
Dotarliśmy.
Dobrze byłoby mieć oddzielne pokoje.
Zostawiony na mrozie. To niesprawiedliwe i niemiłe.
U nas nie zostawilibyśmy cię na dworze,
tylko grzałbyś się przy kominku.
Był szczeniak, który cały się trząsł z zimna.
Wziąłbym go do środka.
Myśleliśmy, że nie może wejść. Facet podszedł i zapytał,
czy psy mogą wejść, bo im zimno.
My na to: „Żartujesz? Myśleliśmy, że wy ich nie wpuszczacie”.
- Nie chciał wejść, bo myślał... - Że będą przez to kłopoty.
- Chodź! - Dasz radę!
Mała psinka.
No.
Jak miło. Dobrze, że wszedł. Martwiłem się, że tak się trzęsie.
W Szkocji do kiltu nosimy nóż w skarpetce.
Wygląda bardzo podobnie.
Ten nóż to narzędzie.
KIEROWNIK
No, hija.
To raczej nóż do steków.
Ale rękojeść jest podobna...
Nazywają się sgian-dubh.
- Ma taką patkę. Do skarpetki. - Chcesz?
Ewan, to prezent dla ciebie.
- Nóż dla ciebie. - Nie.
- Weź prezent. - Naprawdę?
- Nóż jest dla ciebie. - Tak.
W zamian moneta jest dla mnie.
- Okej. - Weź.
Pochodzę ze Szkocji i mamy przesąd, że jeśli da się komuś nóż,
trzeba dostać od niego monetę, żeby zażegnać pecha.
- Inaczej można się pociąć. - Okej.
- Dam ci to. - To dla ciebie.
Gracias, señor. Dziękuję.
Gdy założę kilt, włożę go do skarpetki. To bardzo miłe. Dziękuję, gracias.
Dołóżmy drewna do ognia.
Jesteś pewien?
Tak to się robi. Dolewa się nafty.
Ostrożnie. Gotowy?
Puf. Uwaga na włosy.
O tak.
Gracias.
Jesteśmy mocno do tyłu.
Przejechaliśmy chociaż 1600 kilometrów?
- Nie. - Może.
- Nie? - Raczej nie.
Jesteśmy w trasie drugi tydzień, a mamy pokonać około 24 000 km.
Zapraszamy za tydzień na kolejne dyskusje na temat przebiegu i zasięgu.
No i proszę.
Nie wiem, co powiedzieć.
Nie chcę zniechęcać ludzi do motorów elektrycznych, bo są wspaniałe.
WIDEO DZIENNIK
Ale trudno obecnie pokonać na nich dłuższe odcinki.
Jesteśmy w kropce. Uparliśmy się, żeby to zrobić.
Z racji zimna chcemy wsadzić motory do domu.
Niech się ogrzeją, a jutro to skończymy.
Przykryj je kocem czy coś.
Wprowadziliśmy motory do środka, żeby miały nieco cieplej.
Chyba im to odpowiada. Mamy lepsze statystyki. I to sporo.
Uczymy się w trakcie.
Jeśli ocieplimy motory, damy radę z elektrykami.
Rozumiecie?
Pięć mil do pierwszego postoju sieci ładowarek.
Wtedy sobie usiądziemy
i spróbuję odzyskać czucie w palcach u nóg przy pomocy kawy.
Napisy: Przemysław Stępień