21.000 kilometre yol katedeceğiz. 13 ülkeden geçeceğiz.
Ushuaia'dan yola çıkıp Arjantin ve Şili'ye girip çıkacağız, Atacama Çölü'nü aşıp
La Paz'a gideceğiz. Titicaca Gölü'nü geçip
And Dağları boyunca Kolombiya ve Panama'ya gideceğiz.
Orta Amerika ve Meksika'dan geçip 100 günün sonunda Los Angeles'ta olacağız.
YÖNETMEN - YAPIMCI
Onlara video kameralar vereceğiz
ve kasklarında da mikrofonlu kameralar olacak.
Böylece onlar da çekim yapacaklar.
Bu, yol mu? Aman Tanrım!
YÖNETMEN - YAPIMCI
Üçüncü bir motorda
kameramanımız Claudio olacak.
Russ ve ben elektrikli pikaplarla onları izleyeceğiz.
Yanımızda kameraman Jimmy
ve lojistik sorumluları Anthony ve Taylor da olacak.
Araçlardan motosikletleri çekeceğiz
ve sınırlarda onlarla buluşacağız.
Onun dışında yalnız olacaklar.
ONAISIN ŞİLİ
Ne geceydi ama.
Motorları şarja taktık, ama olmadı.
GÜNLÜK KAMERASI
Bu otelde iki motosikleti şarj edecek kadar enerji yok.
Bizimkilerden mazotlu jeneratörü getirmelerini istedik.
Sabah yedide benim motosikleti taktık
ve, çok şükür, şarj olmaya başladı.
Mazotlu jeneratör kullanmak zorunda kalmak biraz canımı sıktı.
Ama on bire kadar yola çıkmalıyız,
çünkü bugün Ateş Toprakları'ndan ayrılan tek bir feribot var.
Onu kaçırırsak... Yarına kadar beklememiz gerekir, yani...
...daha da fazla zaman kaybederiz.
Bu, şarj edemememizin ilk örneği oldu, değil mi?
Sistemimizin çalışmamasının ilk örneği oldu.
Buraya saplanıp kaldık.
Elektrik meselesinin nasıl pamuk ipliğine bağlı olduğunu gösteriyor.
Şu anda çığırından çıktı.
GÜNLÜK KAMERASI
Hadi, Charley, yapalım şu işi. Feribota yetişelim.
LOS ANGELES'A 20.550 KİLOMETRE
11.00 FERİBOTUN KALKIŞINDAN ÜÇ SAAT ÖNCE
Şu anda menzilim 110 ya da 111 kilometre.
105 kilometre yolumuz var. Yani, belki yetişebiliriz.
Alete göre, bir buçukta varacağız.
Tamam, feribot ikide kalkıyor.
Evet, hemen atlayıp gideceğiz.
Şu âna kadar Ushuaia'dan Onaisin'e sadece 378 kilometre yapabildik.
USHUAIA ŞİLİ - ARJANTİN
SINIR GEÇİŞİ ONAISIN
Bugün 105 kilometre yapıp Porvenir'e ulaşmak zorundayız.
Neyse ki araçlar dün oraya vardılar.
Ekibimiz şimdi iskelede bizi bekliyor.
Feribotla Punta Arenas'a geçeceğiz.
PORVENIR ŞİLİ
Porvenir diye bir kasabadayız.
Porvenir'den kalkan küçük bir feribot sizi büyük şehre taşıyor.
Patagonya'nın en büyük şehirlerinden biri.
Adı, Punta Arenas.
Motosikletlerle buluşup birlikte Punta Arenas'a gideceğiz.
Sormam lazım: Menzilin kaç, Charley?
87 kilometre.
Tamam.
-Seninki kaç? -82.
Peki.
Peki, oraya kaç kilometre kaldı?
87.
Aman ne güzel. Bu durumda, oraya varamayacağım.
-Yaklaşmış olacağız. -Yaklaşmış olacağız.
13.36 FERİBOTUN KALKIŞINDAN 24 DAKİKA ÖNCE
Hadi, çocuklar.
Ewan ve Charley şurada.
Biz şuradayız.
Diğerleri feribota bindiler.
Şu adam, feribotu 20 dakika daha bekletecek.
Binmek istiyoruz, çünkü bir sonraki yarın kalkıyor.
Bakalım, feribot kalkmadan yetişebilecekler mi?
Kıçlarını kaldırmaları lazım.
Üç kilometre kaldı.
ÜÇ KİLOMETRE KALA
Düşük şarj uyarısı aldım.
-Düşük şarj. -Evet.
Tamam. Olacak galiba.
Geçen sefer biz... Olacak galiba.
Porvenir'e on dakika mesafede gibi görünüyorlar.
A, bakın! Bir anda atladı.
Porvenir'e giriyorlar.
Hadi.
Dave, Porvenir'deler.
Şu yönde, tam beş dakika mesafedeler.
Tanrım, çok yaklaştık.
Ne demek "Tamamım"?
Son %5... Gidiverdi.
Bitti mi?
Tamam, ben devam edeyim ve bir şeyler ayarlayayım.
13.51 FERİBOTUN KALKIŞINDAN 9 DAKİKA ÖNCE
-Bir motosiklet geliyor. -Evet, onlar.
Geldiler! Geldiler, çocuklar!
Ama sadece bir motosiklet var.
-Ewan durdu. Yolda kaldı. -Olamaz! Ne yapacağız?
-Onu çekseydin? Olur mu? -İp lazım.
Kaptanla konuşalım. Çok yaklaştık, diyelim.
Yardıma ihtiyacımız var. Kurtarma lazım.
Ewan buradan görünüyor. Nokta şeklinde.
-Yaklaşamıyor. İşte. -Tamam.
Sorun şu ki motosikletli birini çekmek tehlikeli.
Motosikletin dengesi bozulur.
Omzunun üstüne düşmek işten bile değil.
Kapı direğine tutunayım.
Bir keresinde, New York'ta taksiyle gidiyordum,
bir Cehennem Meleği yaklaştı.
Elini taksinin camına attı
ve "Beni Cehennem Melekleri Kulübüne götür." dedi.
Taksici de "Tamam." dedi.
Arka camı indirin. Oradan tutunacağım.
Yavaş git.
-Tamam. -Diğer türlü tutun istersen.
-Hayır, tutundum. Evet. -Tutundun mu?
Yavaş. İşte böyle. Güzel.
-Tamam. -Git.
-Hızı sen söyle. -Biraz daha hızlı.
Tamam. Böyle iyi.
Güzel. Böyle olacak.
Evet, zorlanıyorum, ama tutunuyorum.
Tatlı tatlı, sabit hızda sür, Dave.
Evet, böyle iyi. Sabit hızda olsun yeter. Tamam.
Tamam, tutunuyorum.
Köşeyi dönmelerini bekli...
Tanrım. Feribot hareket ediyor.
Hadi!
Devam et.
Viraj bitince bırakacağım.
Tamam, Dave, bekle.
Tamam, bırakıyorum.
Hadi!
İnanılmaz!
Ve Ewan feribotta!
Feribottayım ama.
Sana bir sarılayım.
David, sağ ol, dostum. Kahramanım, kurtarıcım. İyi misin?
Evet, dostum, bu saçmalığı unutmayacağım.
-İkiye yetiştik mi? -Evet. Aslında hayır. Çünkü, şey...
-Evet, saat iki. -İkiyi üç geçiyor! Fena değil.
Aferin, Ewan. Müthişti. Vay be. Çok...
Artık Kansas'ta değiliz, değil mi?
PUNTA ARENAS ŞİLİ
Punta Arenas'tayız.
GÜNLÜK KAMERASI
Gördüğüm en iyi otel odası manzarası. Sadece deniz ve gökyüzü.
Şimdi Punta Arenas'tan çıkıyoruz. Önümüzdeki iki günde
Torres del Paine Ulusal Parkı'nı geçeceğiz.
Rotamızdaki en ücra yer.
TORRES DEL PAINE ULUSAL PARKI
Bu arada,
Patagonya'da kışın ortasındayız.
Yanımdaki tüm giysileri giyeceğim...
GÜNLÜK KAMERASI
...çünkü dışarısı çok soğuk.
Başlıyoruz. Bu, içlik.
Uzun don, tişört, çorap,
pofuduk pantolon, kot, hırka,
pofuduk mont, uzun mont.
GÜNLÜK KAMERASI
Daha maceramızın başındayız.
Elektrikli araç uzmanı değiliz.
Onları en iyi şekilde kullanmayı henüz tam bilmiyoruz,
ama öğreneceğiz.
Eldiven, su geçirmez pantolon, su geçirmez mont.
TORRES DEL PAINE ŞİLİ
Tanrım. Muhteşem bir manzara.
Bu manzara için söylenemeyecek tek kelime...
...sıcak.
Şebeke dışına çıkıyoruz. Elektrikli motorlar için büyük olay.
Dağ başında yolda kalabiliriz.
Long Way Up'ın yeni bölümünde, Güney Amerika'da kaybolan iki adam!
Lamalar.
Yaklaşık 15 kilometre sonra yol çalışması varmış.
İnanılmaz İspanyolca bilgim bana bu varsayımı yaptırdı.
İsteyen, tahmin de diyebilir.
Tanrım, şu yola bak! Tanrım!
İşte üç parmak göründü. Oraya gidiyoruz.
Orada, dağ rehberi Rodrigo'yu bulacağız.
Herkesin tırmanmaya can attığı
bu üç baca sayesinde, burada büyük bir turizm sektörü oluşmuş.
Buraya ilk olarak 50'lerde Hillary tırmanmış.
Yani, buranın bir tarihi de var.
Bu üç kuleye Kleopatra'nın İğneleri de deniyor
ve park UNESCO tarafından Dünya Biyosfer Rezervi ilan edildi.
Bu gece, kulelerin hemen eteğinde, çevreci bir girişimde
kalmayı umuyoruz.
Bugün İskoçya'daki arkadaşımdan şortumu geri alacağıma inanamıyorum.
Bu Eric tam bir âlem.
Telefon edip şortumu İskoçya'da unuttuğumu söyledi.
Şort bütün dünyayı dolaştı
ve Eric onu Şili'de yolumuzun üstünde bir yere
bırakmaya karar verdi.
Çok matrak, değil mi?
Karşımızdaki kubbeler, kamp yerimiz.
Dünyadan tamamen kopuk bir yerdeyiz.
Umarım elektrikleri vardır, arkadaşlar.
Zor koşullarda kalacaktık.
Ama Ewan'ın arkadaşı,
bize bu olağan dışı yeri önerdi.
İnanılmaz bir yer.
Adamımız şurada galiba. Hola.
Hoş geldiniz.
Bay Eric Strickman bu paketi bıraktı.
-Sizin için. -İşte kavuştuk.
-Evet. -Peki.
Okulda Ewan'ın en yakın arkadaşıydı. Böylelerdi.
Çok şakacıdır. Bunun içinden her şey çıkabilir.
Küçük bir hediye paketi.
İşte burada.
-Bu çok matrak. -Çok matrak.
-İskoçya'dan. -İskoçya'dan.
"Ewan, bu yaptığın tam bir delilik. Ne macera ama.
Sana birkaç pil bıraktım.
Los Angeles'a kadar şarj noktası bulamayacağınız için ihtiyacınız olacak."
-Bu bizi kaç kilometre taşır? -İnsan hiç değilse kalem pil verir.
Motosikletlerimizi şarj etme şansımız var mı?
RODRIGO DOĞA KORUMACI
Elbette, bizde hiç...
-Elektrik yok mu? -Yok.
-Evet. -Hapı yuttuk.
Şu konteynerde priz falan her şey var.
Bu bisikletleri herkes alabiliyor.
Evet.
Peki, bakalım olacak mı, Charley?
Tamam. Takalım bakalım, ne olacak?
Güzel. Oluyor. Yedi saat, 50 dakika diyor.
Rodrigo, enerji kaynağı ne?
Enerjimizin çoğunu su kaynağından elde ediyoruz.
Şu tepenin yanındaki bir akarsudan.
Elektriğimizin %70'ini o sudan üretiyoruz.
-Size perde arkasını gösterebilirim. -Göster.
-Enerji odasını falan. -Evet. İnanılmaz.
İşte burası. Bütün kampın kalbi burada.
Nehrin ağzından su alıyorlar.
Su bu borularla buraya geliyor
ve bu küçük türbinleri çalıştırıyor.
Onlar da elektrik üretiyor.
Bu turuncu kabloları izleyelim. Duvardan geçiyor...
Burada bu kocaman bataryalara bağlanıyor.
Çok uzunlar. Yere kadar devam ediyorlar.
EcoCamp'ın bütün elektriği bu bataryalardan geliyor.
Yani, motosikletlerimiz tamamen sürdürülebilir elektrikle,
su elektriğiyle şarj oluyor.
Jeneratör falan yok.
-Evet. Ve ilk kez. -Umarım öyledir.
-Merhaba, Kendra. Ben, Ewan. -Memnun oldum.
KENDRA DOĞA KORUMACI
Burayla bağlantın ne?
Kurucuların kızıyım ve burada rehberlik yapıyorum.
Evet!
Karımın en ilgisini çekecek bölüm. Takıntılı olduğu bir konu. Kaka.
-Kokuyu aldınız mı? -Tabii.
Burada ne var şimdi?
-Çiş mi? -Ve kaka.
-Kaka da mı? -Evet.
-Her şey... -Her şey buraya geliyor.
Evet, bu, solucanlı bir filtreleme sistemi.
Solucanlar bütün katı maddeleri yiyor.
Suyu da klorluyoruz, sonra klorunu alıyoruz
ve tekrar doğaya bırakıyoruz.
Şuna bak.
-Vay. Bu, saf su mu yani? -Evet.
Şimdi Charley, izleyicilerimiz için bu sudan içerek
onun ne kadar temiz olduğunu gösterecek.
-Charley. -Charley kim?
Pardon.
-Çok eğlendik. -Ne müthiş bir yer.
Ekibin geri kalanı nerede?
-Bir yerlerde. -Bilmiyoruz.
Öyle mi?
Telefonlar çekmiyor. Bilemeyiz.
Şu dağ manzarasına bakın.
GÜNLÜK KAMERASI
Çok etkileyici, değil mi?
Neyse, ben motosikletleri kontrol edeceğim.
Yarın 275 kilometre yapacağız.
Güne tam şarjla başlamak iyi olur.
Hadi be. Hiç elektrik yok.
66 kilometredeydi. Şimdi 76 olmuş.
Demek ki yükseliyor.
Ewan'ın motosikleti de artık şarj olmuyor.
O da %38'de. Yavaş yavaş yükseliyor.
Ödüm koptu.
Kendimi endişeli bir tip olarak görüyorum.
Bu gezilerde bu fikre yeniden alışmam gerekiyor.
İşleri oluruna bırakmam gerektiği, kontrolün bende olmadığı fikrine.
Aslında insan hiçbir şeyi kontrol edemiyor.
Yine de denemek istiyorsun.
Ne bileyim.
Çok zor bir şey...
Boş vermek.
Motosikletlere gittik ve tamamen kapalı olduklarını gördük.
-Hiçbir şey yok. -Hiç.
Açıyoruz. Hiç.
Ekranda bir şey yok. Prizden çıkardık, hâlâ yok.
Hiçbir şey yok.
Şebekeden çok uzağız. En korktuğumuz şey gerçek oldu.
Şimdi, iki şey var. Birincisi, bu dev batarya...
...motosikleti hareket ettiren enerjiyi depoluyor.
Arkadaki küçük akü de
farları ve diğer elektrik aksamını besliyor.
Sanırım öndeki ekran da buna dâhil.
12 voltluk akü boşaldıysa
durumu bilemeyiz.
Vurdurarak 12 voltluk aküyü çalıştırırsam
motosikleti de çalıştırabiliriz.
Motosiklet çalışır ve ekran açılırsa
büyük bataryada ne kadar kaldığını görürüz.
Belki vurdurarak çalıştırdığımızda
motosiklet canlanacak ve %100 şarj gösterecek.
Charley şimdi 12 voltluk akünün kapağını çıkarıyor.
Tüm elektrikli motosiklet ve arabalarda 12 voltluk akü olmak zorunda.
Bazı şeyleri çalıştırmak için.
Araç bozulursa flaşörleri çalıştırmak için.
Şansımız varsa sorun odur.
Tamam. Sadece bir takviye yapacağız.
Şu arabanın aküsünden yararlanmak istiyorum.
-Bu aracın sahibi... Konuk mu, yoksa... -Konuk.
Eyvah. Umarım onları uyandırmadık.
Bir elektrikli motosiklete takviye yapıyoruz.
Ne kadar antika. Şuna bak.
Bak, 12 voltluk akü ne kadar küçük.
Birisi üstüne "şarjlı" yazmış. Çok ironik.
Ewan, önce kırmızıyı bağla.
Artı uç bağlı.
Biraz bekleyin.
-Hazır mısın, Ewan? Peki. -Evet.
-Hazır mı? -Evet.
Bir, iki, üç.
-Tamam. -Evet.
Elektrik geldi. Şimdi elektrik var.
-Oldu mu? -Bir saniye.
Yanlışlıkla kapattım.
-Farlar yanıyor. -Evet. 70...
76 kilometremiz var.
İşte bu! Harikayız.
Sorunu çözdük.
Hey!
Şimdi seninkini yapalım, Ewan.
39 yazıyor.
-39 mu? Ne? -Evet. Sorun değil.
-76 kilometre. -76 kilometre.
-Yüzde değil mi? -Kilometre.
-Evet! -İkisi de 76.
Harika!
-Mükemmel durumdalar. Sağ olun. -Artık yola çıkabiliriz.
Gidebiliyoruz.
Sorun çözmek mutlu ediyor. İyi bir şey.
Aslında önümüze çıkan engeller yolculuğun ta kendisi.
76 kilometre menzille sınıra ulaşabiliriz.
Ewan, haber versek iyi olur, çünkü...
Ben de arayamadım. Çekmiyor.
-Peki. -Uydu telefonunu kullanacağız.
Bir cihaz hakkında bilinmesi gereken ilk şey, nasıl açılacağıdır.
-Hayır. -Hayır.
Alet var, fikir yok.
Her tarafını kapatmışlar ve...
Açma düğmesi üstte.
Tamam, orada.
İşte.
Uydu telefonunuzun şarjını hiç ihmal etmeyin.
Bunun nasıl kullanıldığını hatırlayan var mı?
Merhaba, çocuklar. Sesimi duyan var mı?
60 KİLOMETRE GÜNEYDE
Selam, Charley, tekrarla. Anlaşılmadı.
Charley olduğundan emin misin?
Evet, Charley'nin adı yazdı.
Dur.
Ben...
Nasıl çalıştığını bulamadım.
Düğmeyi basılı mı tutuyorsun?
Doğru. Düğmeye bas
ve telsiz sana ne zaman konuşacağını söyleyecek.
Sonra sözün bitene kadar basılı tut.
Neyse ki açıklarlarken dinliyordum.
Tamam, yola çıkmaya hazırız.
76 kilometre menzilimiz var.
-Sınıra ulaşabiliriz. -Hazırlarmış.
Mükemmel. O zaman sınırda görüşürüz.
-Elektrikli araç işi... -Gidebiliriz.
Apayrı bir dünya. Gerçekten öyle.
Bunca zamandır, uzun yola çıktığımızda
ne zaman gerekse hemen bir istasyona girip
depomuzu doldurabileceğimizi düşünmeye çok alışmışız.
Böyle bir yolculukta bile, o savaşı vereceğimizi bilmemize rağmen
bizzat yaşamadan idrak edemedik.
Yolculuğumuzda henüz şarj tempomuzu yakalayamadık.
Ama daha yolculuğun %10'undayız.
Azami prototip menzilimiz, her şarjda 320 kilometre,
ama yavaş yavaş öğreniyoruz.
Arabalar da öğreniyor ve gelişiyor.
Bunlar, prototip araçlar.
Burada harika bir bilgisayar konsolu var.
Bu bir tür rejeneratör.
Bunu açarsan frenleme...
Daha doğrusu frenleme motorları elektriği gereken yerlere geri besliyor.
Bu, arabanın sürüş yüksekliği. İstediğin gibi yükselip alçalıyor.
Araçları daha önce geçmedikleri zeminlere götürüyoruz.
Performansları çok, çok iyi.
Yolu sen göster, usta.
Tabii.
-Hadi bakalım. -Arjantin'e dönüyoruz.
Hoşça kalın.
-Kornayı bulamadım. Ha, burada. -Orada.
Daha hızlı gidersek yolda kalabiliriz.
Benzinli araba gibi.
160 basarsan benzini su gibi içer.
Dün gece şarj edememek işimizi çok zorlaştırdı.
Yolumuz hâlâ uzun
ve şimdi sınır kapısından Arjantin'e döneceğiz.
Kim bilir ne kadar sürecek.
ŞİLİ - ARJANTİN SINIR GEÇİŞİ
Tamam.
Çok eğlendik.
NATI YEREL YAPIMCI
Daha kolay olacak, çünkü sadece onun belgesi var.
Bu benim bile değil. Kimin olduğunu bilmiyorum.
-Charley'nin. -Tahmin etmiştim.
-Bu kadar mı? -Evet, bir sonraki kapıya.
-Bir sonraki kapı mı? -Evet.
Arjantin'e kaçak kurabiye sokmaya çalışmıyorsun umarım, Charley.
Kurabiyem... Biri kurabiyelerimi çalmış.
Ne... Nasıl yaptın?
-Ne? -Onları ikram mı ettin?
Hayır. Orada gördüm.
Sırtımı döndüm, sonra bir baktım, gidivermiş.
-"Al bunu ye." mi dedi? -Hayır. Kendim aldım.
-Hayır. -Sen mi aldın?
Yiyiverdim işte. Senin olduğunu bilmiyordum.
Gracias. Çok teşekkürler.
Yine Arjantin'deyiz.
İki yüz yıl önce,
Arjantin, Şili ve Peru, İspanyol kolonilerinin bölgeleriydi.
Latin bağımsızlık savaşları döneminde İspanya'dan koptular.
El Calafate'deki otelimize daha 160 kilometre var.
ŞİLİ - ARJANTİN SINIR GEÇİŞİ
Yakında akşam çökecek.
Böyle ıssız bir yerde yolda kalmayı göze alamayız.
Özellikle bu soğukta.
Motosikletleri şarj etmek için
mazotlu jeneratörü istemek zorundayız.
Yoksa şehre varamayız.
Aklıma başka bir çözüm gelmiyor.
Bu istasyonda amma çok çıkartma var. Şuna bakın.
Çıkartmalardan dışarısı görünmüyordur.
Motosikletimi şarja takayım.
Bütün gün sizinle çene çalamam.
Tahminî dolma süresi, bir saat 55 dakika.
Dikkatli davranırsak otele ulaşırız.
-160 kilometre... -İki buçuk üç saat sürer.
...üç saat sürer.
Dokuzu bulacak. Hava soğuk.
Güneş batınca dondurucu soğuk olacak.
Hava tahmini: Dokuzda hâlâ sıfır derece olacak.
Tamam.
Saat ondan sonra daha da soğuyacak.
Ya da burada kalacağız.
O da bir seçenek.
Isıtıcı var.
-Yapabiliriz. Evet. -Sizi izleyelim mi?
Evet. Birimiz ölürsek hemen paketleyip
-memlekete gönderirsin. Evet. -Peki.
Motosikletlerin farları iyi.
Bugün için kararınız nedir?
Sadece birinci seviye şarj. Ama...
Otele gitmek.
Yanımdaki her şeyi giydim. Michelin maskotuna dönüştüm.
Tam soğukta motosiklete binme günleri bitti derken,
burada yine kışın ortasına düştüm.
Hadi gidelim.
Charley'ye yardım et!
İyiyim. İyiyim.
-Pardon, dostum. -Tamam.
-Yapalım şu işi. -Yapalım.
Yolun büyük kısmı çakıl kaplı.
EL CALAFATE'YE 158 KİLOMETRE
Sadece son bölümü asfalt.
İlginç bir durum.
Hızlı gidersek şarjımız yetmeyecek.
Yavaş gidersek de
sıcaklık sıfırın altına düşünce kıçımız donacak.
Güneşin batmasına yarım saat... Bir saat kaldı.
Geçen gün yapmamaya karar verdiğimiz şeyi yapıyoruz.
Yani, varmamız neredeyse imkânsızken yola çıkmayı.
Ah. Yol iyice bozuldu.
Tanrım. Zavallı Charley. Bu yol bacağına iyi gelmeyecek.
Evet, umduğumdan daha bozukmuş.
Gece engebeleri görmek zor. Pek hoş değil.
Şansımıza ay var. Çünkü vizörlerimiz de biraz renkli.
O asfalt yolu bulmak zorundayız.
Neredeyse çarpıyordun.
Evet, neredeyse.
Hayvanlara çarpma saati.
Yoluma lama çıkmasın, başka bir şey istemem.
Soldaki buluta bak. Charley, pardon, bakman lazım.
Vay canına.
Ne olduğunu bilmiyorum, ama müthiş, değil mi?
Uzaklarda irili ufaklı ışıklar var.
Bence yola yaklaştık.
Öyle mi?
-Galiba. Bilmem. -Evet!
Galiba yol orası!
Evet, yol.
Bebek poposu kadar pürüzsüz.
EL CALAFATE'YE 97 KİLOMETRE
Evet, biraz rüzgâr çıktı.
Gerçekten soğuk.
Sıfır derece,
ama buz gibi esen rüzgârla eksi on derece hissediliyor.
Ayak parmaklarım buz gibi.
Soğuk ısırması ne kadar zamanda olur?
27 kilometre kaldı. Fazla şarjım kalmadı.
Vardık sayılır. Başarabiliriz.
Işıklar göründü galiba.
Geldik!
El Calafate.
Kıl payı yetişeceğiz.
Son metreleri motorsuz gideceğim.
Tanrım, ayak parmaklarımı hemen ısıtmak istiyorum.
PERITO MORENO BUZULU ARJANTİN
Dün çok yorulduk ve bugün dinlenmeye karar verdik.
Kendimizi de şarj edeceğiz.
Bütün gün motosiklete binmemek çok yorucu. Bitkinim.
Ama biraz gezinmek güzel.
Biraz turismo yapmak.
Müthiş bir şey!
Çok etkileyici.
Vay be.
-Küçücük şeker bir buz dağı. Bak. -Evet, çok güzel.
Alt kısmı iki kat büyük derler, değil mi?
Buz dağının görünen kısmı bu.
Ha, o yüzden "Bu sadece buz dağının görünen kısmı." diyorlar.
-Renklere bak. Tanrım. -İnanılmaz.
Yüksekliği 90 metre falan.
Burada durursak hiç bilgi edinemeyeceğiz.
Olsun, dış ses olarak Attenborough'nun sesini ekleriz.
Bunu okuyun.
Tamamdır. Bak.
Bu iyiymiş.
Teşekkürler.
"Buzullar Ulusal Parkı,
Arjantin'in Santa Cruz ilinin güneybatısında bulunur.
7270 kilometrekarelik bir alanı kaplar."
Amma çok buz var.
-Bu... -Bu kadar soğuk olması normal. Tanrım.
Güney Kutbu'ndan sonra en büyük buz alanı.
"Güney And Dağları buzul ormanlarının
önemli bir bölümünü korumak için ulusal park yapılmıştır."
-Buzul ormanları. -Evet.
Havalı bir isim.
"Arjantin'deki en büyük koruma alanıdır." İşte.
Buz dağı.
-Tanrım! -Kendinizi kurtarın!
Peki, Leo.
Vay canına.
Bunları görmek büyük şans, değil mi?
Evet, çok.
Bir izolasyon katmanı oluşturalım.
Bu, bir acil durum battaniyesi ya da kurtarma örtüsü.
-Tanrım, çok büyük. -Büyük.
Devasa.
Böyle yapalım.
Böyle.
Buradan koparalım.
Bence şık oldu.
-Tamam. -Sorun değil.
Büyük sorunlar yaşamadan
birkaç gün geçirsek hiç fena olmaz.
Çok hoş olur.
Eldiven işi var ya? Babam yüzünden.
Herhâlde düello zamanlarından kalma.
Birini düelloya davet etmek için,
eldiveni yüzüne çarpıp yere atarmışsın.
Ve...
Eldiveni kendin alırsan
düello teklifin kabul edilmemiş demekmiş.
Bu da onur kırıcı bir şeydi herhâlde.
Eldiveni karşındaki alıp geri verirse
teklifi kabul etmiş oluyormuş.
Yani, herhâlde...
Eldivenini düşürürsen
kendin almana izin yok. Babama göre, uğursuzlukmuş.
Bu tür yolculuklarda her gün defalarca eldiven düşürüyorsun.
Uğursuzluğu dağıtmak için ona iki ayağınla basman
ya da en azından onu iki ayağına değdirmen gerekirmiş.
Böyle bir şey yaptığımı görürsen...
...delirdiğim için değil. Babam yüzünden.
Baba, sağ ol ya.
Bunu anlatmasan da olurmuş.
Bugün Tres Lagos'a gideceğiz. Miniminnacık, ıssız bir yer.
ŞİLİ - ARJANTİN EL CALAFATE
Tabii sakinlerine göre ıssız değildir.
Ama 160 kilometre ötede minik bir kasaba olduğu kesin.
Orada bir hostel ve şarj istasyonu var.
Aşırı rüzgârlı, bir cadının kalbi kadar soğuk bir düzlükteyiz.
Ama galiba az ileride bir kafe var.
Orada birer kahve içip biraz ısınabileceğiz.
-Merhaba. -Merhaba, dostum.
Vay be.
Araba geliyor.
Çekim daha önemli.
Bugün güzel geçti.
Önümde giden Charley'ye bakıyorum
ve onu böyle
motosiklet üstünde gördüğüm onca farklı yeri düşünüyorum.
Onunla birlikte yolculuk yapmak çok güzel.
Çok güzel zamanlar.
Bu bölgeye Patagonya Stepi deniyor.
Aslında kurak ve çorak bir çöl.
Hey, şuraya bak. Büyüleyici.
Biraz patates kızartması.
-Evet. -Üç kişilik.
Yemeği burada yemeye karar verdik...
LA LEONA ARJANTİN
...çünkü Butch Cassidy ve Sundance Kid bu bölgeye gelmişler.
Ta Amerika'dan gelip bir ay kadar burada saklanmışlar.
Bir süre sonra kuzeye dönmeye karar vermişler
ve Bolivya'da, Bolivya ordusu tarafından öldürülmüşler.
Şu Butch Cassidy, şu da Sundance Kid.
Bunlar da adamları. Hakikaten belalı tiplermiş.
Varmak üzereyiz. Tres Lagos'a altı kilometre kaldı.
Hastane, kamping, Wi-Fi, "Hosteria Hostel".
Bu kadar.
Gelin. Kalacağımız yeri...
TRES LAGOS ARJANTİN
Burası. Bakın.
Küçük de olsa başımızı sokacak bir yerimiz var.
Ve Charley şurada uyuyacak.
Ewan girdi ve "Büyük yatak benim." dedi.
-Öyle dedi. -Hayır.
Dedim ki...
"Nerede yatmamı istersin?"
Güne başlamak için can atıyorum. Bugün epey gideceğiz.
275 kilometre kadar. En uzun günlük mesafe olabilir.
Artık biraz yol katetsek iyi olacak.
Güneş gözlüğümü çıkarayım.
Güneşe doğru gideceğiz.
İleri ve yukarı.
Tres Lagos'tan ayrılıyoruz.
Las Horquetas'a varmak için, bugün 160 kilometreden fazla yapmamız lazım.
Drama devam ediyor. Az önce Tres Lagos'tan çıktık.
Rüzgâr karşıdan esiyor.
160 kilometre yolumuz, 134 kilometre menzilimiz var.
Bugün neden bu kadar farklı? Hiç anlamıyorum.
İkilemimiz de derinleşiyor.
Motosikletleri sürmek gerçekten çok zevkli.
Çok güzeller ve iyi gidiyorlar. Onların suçu yok.
Ama işte şarj böyle bir şey. Bu, bütün motosikletler için geçerli.
Bu büyüklükte bir batarya bu kadar elektrik taşıyabiliyor.
Durum bu. Fizik yasaları böyle.
LAS HORQUETAS ARJANTİN
Evet, vardık.
Bu gece ayrı odalar tutabilirsek iyi olur.
Soğukta mı yatıyorsun? Haksızlık bu. Hiç hoş değil.
Bizim orada olsa seni dışarıda bırakmazdık.
Şöminenin önünde sıcacık yatardın.
Bir köpek yavrusu vardı. Titriyordu.
Keşke içeri sokabilseydim.
İçeri almıyorlar sandık. Sonra otelci geldi
ve "Köpekleri soksak olur mu? Hava soğuk." dedi.
"Nasıl yani? Biz, siz izin vermiyorsunuz sanmıştık." dedik.
Ama köpek girmedi, çünkü...
Başı derde girecek sandı.
-Hadi! -Yapabilirsin!
Ufaklık.
Evet.
Güzel. İyi ki girdi.
Öyle titremesi beni üzmüştü.
İskoçya'da kilt giydiğimizde çorabımıza bir bıçak sokarız.
Buna çok benzer.
Bu bıçak bir alet.
MIGUEL ANGEL MÜDÜR
No, hija.
Bu... Bu, biftek bıçağı gibi bir şeymiş.
Ama sapı tam şey gibi...
O bıçaklara sgian-dubh deriz.
Şurada küçük bir çıkıntı var.
Çoraba.
Ewan, bu sana hediye.
-Bıçak senin. -Olmaz.
-Sen hediyeyi al. -Evet?
-Bıçak senin. -Evet.
Metal para da benim.
-Peki. -Al.
Ben İskoç'um. Bizde öyle bir batıl inanç vardır.
-Evet. -Birine bıçak verirsen
o da sana bir metal para vermelidir. Uğursuzluğu yok etmek için.
-Yoksa kendini kesebilirsin. -Tamam.
-Bunu sana veriyorum. -Bu senin.
Gracias, señor. Teşekkür ederim.
Kilt giydiğimde bunu çorabıma sokacağım.
Çok naziksin. Teşekkürler. Gracias.
Sobaya biraz daha odun atmak lazım.
Bundan emin misin?
Anladım. Böyle yapılıyor. Gaz yağı döküyorsun.
Dikkat. Hazır mısın?
Puf. Saçına dikkat et.
Tamamdır.
Oldu.
Gracias.
Hedefimizin çok gerisindeyiz.
Daha 1600 kilometre bile olmadı, değil mi?
-Hayır. -Belki.
-Olmadı mı? -Sanmam.
Yola çıkalı... Bu ikinci haftamız
ve 24.000 kilometre kadar daha var.
Haftaya Long Way Up'ta kilometreleri ve menzilleri konuşacağız.
Evet, hâlimiz bu.
Ne diyeceğimi bilemiyorum.
Kimseyi elektrikli motosikletten soğutmak istemem.
Bence harika şeyler.
GÜNLÜK KAMERASI
Ama henüz bu kadar uzun mesafeye uygun değiller.
Köşeye sıkıştık.
Herkese böyle yapacağımızı söyledik.
Çok soğuk olduğu için, motosikletleri binaya soktuk.
Biraz ısınsınlar. Şarjı yarın bitireceğiz.
Üstlerine battaniye gibi bir şey at.
Gece motosikletleri içeriye aldık.
Biraz daha sıcak bir yerde tuttuk.
Hoşlarına gitti galiba. İstatistikler bugün daha iyi.
Gerçekten daha iyi.
Bu bir öğrenme eğrisi.
Motosikletleri sıcak tutmak,
elektriği mümkün kılan bir çözüm.
Anladınız mı?
Şebekeye dâhil olan ilk durağımıza beş kilometre kaldı.
Orada biraz oturabiliriz
ve belki kahve içerken ayak parmaklarımı hissetmeye başlarım.
Alt yazı çevirmeni: Aylin Güneri