WIELKA WYPRAWA PRZEZ AMERYKI
Przejedziemy 21 000 kilometrów i 13 krajów.
Zaczniemy od Ushuaia, przez Argentynę i Chile z pustynią Atakama.
Potem odwiedzimy La Paz i przepłyniemy jezioro Titicaca.
Dalej przejedziemy Andy do Kolumbii, stamtąd do Panamy.
Przemierzymy Amerykę Środkową i Meksyk, by po stu dniach dotrzeć do Los Angeles.
REŻYSER−PRODUCENT
Damy im do ręki kamery.
Na kaskach też będą mieć kamery z mikrofonami,
żeby mogli kręcić po drodze.
Czy to droga? O Boże!
REŻYSER−PRODUCENT
Pojedzie z nimi trzeci motocykl z kamerzystą Claudiem.
Russ i ja pojedziemy dwoma elektrycznymi furgonetkami.
Z nami kamerzyści Jimmy,
Anthony i Taylor, który pomoże też z logistyką.
Będziemy ich nagrywać z aut i będą punkty zborne na granicach,
ale poza tym motocykliści będą sami.
LAGUNA COLORADA BOLIWIA
Oby nie utknęli na pustkowiu.
- Mogli zostać z nami. - Tak.
Wyjazd był błędem.
- Jak wam idzie? - Niestety, skończyła się bateria.
Rety. Daleko jeszcze?
- Jakieś 32 kilometry. - Tak.
Potrzebuję ładowania na holu.
- Auto Davida padnie. - Tak.
- Zabraknie paliwa. - Albo mocy.
Będzie próbował ładować na holu na tych drogach.
Jeden pas tam.
- Zaczniemy powoli. - Tak.
Ty jedź przodem. Wiadomo, że sprinter drugi.
Ja będę telepać się na końcu.
- I zobaczymy. - Si.
- Tak. - Dziękuję.
Dobrze, spróbujmy dojechać.
To idealny dzień, żeby uwierzyć w Boga.
Tak.
Nie mam okularów. Przednia szyba mi zamarzła.
Zabawne jest to, że zazwyczaj wszystko gra.
ale kiedy nie, całość się wali w mgnieniu oka.
Nic nie widać przez ten pył,
poza światłami hotelu przed nami.
Musimy po prostu tam dotrzeć.
Jesteś bardzo blisko, Russ. Właśnie dojechałem.
Gdyby oba pojazdy nie dojechały, utknęlibyśmy na dobre.
Dotarłeś już, stary.
O mały włos.
Ale to była szalona podróż, co?
Dojechaliśmy do ładowarek, ale nie wiem, co się stało z zawieszeniem.
Najważniejsze, że dojechaliśmy.
Pył, mróz... obłęd.
Dociera do ciebie, że jesteś na wysokości 5000 metrów, gdy zamiast minibaru
stawiają cholerną szafkę lekarską.
I butle z tlenem.
Jutro rano będą mieli masakryczną drogę.
Charley będzie jechał po tej tarce przez blisko 50 kilometrów.
- Plus to, co nas jeszcze czeka. - Tak, nie wiemy, co przyniesie jutro.
PUSTYNIA SILOLI BOLIWIA
14 756 KILOMETRÓW DO LOS ANGELES
Asfalt zaczyna się po około 100 kilometrach wertepów.
Jest gorzej, niż się spodziewaliśmy, ale dojedziemy.
Musimy po prostu przystosować się do warunków.
Trzeba jechać wężykiem.
Oj, bardzo tu piaszczysto.
Dalej, Charley. Dalej. Wszystko gra.
Wszystko gra, Charley.
Co to było?
Mam lekki stres z powodu nóg.
Czuję, że są... Nogi miałem przecież roztrzaskane.
SOLNISKO UYUNI PUSTYNIA SILOLI
Mówiono nam o tym jeziorze. Miejscowi nazywają je „Krwią Bogów”.
Niesamowicie czerwone.
Flamingi są ponoć naturalnie białe, ale jezioro ubarwiło ich pióra.
Ta góra za nami jest zjawiskowa.
Wracam do domu z tych wypraw z setkami zdjęć mojego motoru.
Kwestia jest taka, że Charley sam tematu nie poruszy,
ale jego nogi są bardzo kruche po tych dwóch strasznych wypadkach.
Ma tam mnóstwo tytanowych śrub i bolców...
Jeśli motor przewróci się na jego nogę i ją złam...
To może oznaczać koniec jego nogi.
Zapewne wciąż o tym myśli, gdy telepie się po tych wertepach.
Ma jaja ze stali, bo nie...
Zaciska zęby i po prostu jedzie.
Ma świadomość zagrożeń,
ale mimo to pokonuje lęk i jedzie dalej.
Bardzo to odważne.
Z jednej strony ten sposób podróżowania upaja.
Może też dawać dużo radości. Z drugiej jest wyczerpujący.
Kiepsko się je i śpi.
Niebezpiecznie jest jechać na motorze
w takich warunkach.
Ewan nie jeździ często po bezdrożach.
Charley miał parę okropnych wypadków,
przez co nie może stawać na podnóżku.
Nie wstawał w ogóle,
bo to za bardzo obciąża kości, które złamał.
Miękko tutaj.
- Wszystko gra. - Jak miękko.
- Jesteśmy na 4400 metrach. - Wysokości. Zgoda.
Spójrz na tę górę! Iście majestatyczna.
Włosy wpadają mi do oczu.
Mój ty skarbie. Dalej, skarbeńku. Jedź.
Dalej, skarbeńku. Dojedziesz tam!
Nie wiem, kto się bardziej boi, gdy wydajesz te odgłosy.
Nie podoba mi się to.
Nie podoba mi się ten piasek. Ale jest piaszczysto.
Tak blisko, ale tak daleko.
Już wolałem wczorajszą drogę. Tak źle, tak niedobrze. Luźne ręce.
Trzymać się trasy.
Oczy przed siebie.
I sterować motocykl oczami.
Chcę jechać tamtędy.
Przejadę tam!
Nieco tu miękko...
O rany. Charley leży.
Okej. Leży.
Okej.
Wszystko okej.
Czy wszystko okej?
Wszystko okej? Jesteś ranny?
Moje żebro.
Odrobinę.
Poczułem, jak coś mi pstryknęło w żebrze.
O nie. Jest dobrze. Chyba nic mi nie jest.
Mogę oddychać.
- Jest okej? - Tak.
Okej.
Chwileczkę. Razem go podniesiemy.
Wszystko gra? Martwiłem się, że noga ci utknie.
- Wciąż jestem na nogach. - Okej.
Raz, dwa, trzy. Jest.
- Okej. - Okej?
Gdy upadałem, myślałem o tym, że wszystkim trzęsie.
Zwalniałem, ale...
nie do końca puściłem gaz. I tylko pogorszyłem sprawę.
Tak, to niesamowicie trudna trasa...
Dobrze. Głupio upadłem.
Za bardzo bałem się o nogi i próbowałem je oszczędzić.
Możecie oglądać mapy w domu, ale jadąc motorem na trasie,
mierzycie się z rzeczywistością.
Spodziewaliśmy się trudności w Boliwii, ale nie aż takich.
Nagle poczułem się bezbronny na motocyklu.
Prościej jechać samochodem, bo ma cztery koła.
Grząskie piaski są dla niego mniej zdradliwe.
Bóg jeden wie, gdzie jesteśmy. Do celu zostało wciąż wiele kilometrów.
Nie mam pewności, że jedziemy dobrą drogą.
Ostatni odcinek trudnych dróg...
Jaka znów droga? To wertepy.
A ponadto to rozległe pustkowie.
Ewan i Charley na pewno męczą się z koleinami.
Ale nie powinienem był wyjeżdżać bez naprawy hamulca ręcznego.
Ani śladu nikogo od czasu gorącego źródła.
- Prawdziwe bezdroża. - Tak.
- Prawie straciłem kontrolę. Prawie. - Rety.
- Ale już gra. - Już gra, stary.
Zjeżdżałeś na drugą stronę. Myślałem...
Myślałem, że polecisz. Poważnie.
To chyba Dave.
Hejka.
Jedźcie przodem, a my...
Możemy kręcić z góry?
Dave, hamulec ręczny.
Boże. Dave, samochód!
O Boże! Boże... Dave, ostrożnie! Uwaga!
Dave, bądź ostrożny!
O Boże. Wszystko gra?
Chyba tak. Nie mam ręcznego.
Charley.
Nie mam hamulców. Daliśmy je wczorajszej nocy do naprawy.
Rano wynająłem samochód, ale się nie zjawił.
Rivian kazał mi nie jechać tym autem. Nie posłuchałem.
Ważne, że nikt nie jest ranny.
Kręci mi się w głowie.
- Ogromniasty kamień. - Podnieśmy lewarkiem, bo się zaklinował.
Podnieśmy o pięć centymetrów...
- I wtedy co? Ręcznie przesuniemy kamień? - No tak...
Może przeciągniemy kamień na bok, jeśli dostatecznie podniesiemy...
- A czy kamień nie jest za duży? - Trzeba włożyć kliny pod te dwa koła.
- Żeby się już nie zsuwał. - Tak.
Dajcie. Zobaczę, czy dam radę wyżej.
Martwię się, że nie utrzyma ciężaru
i się wywróci.
To był dosyć straszny widok, bo David nie ma hamulca ręcznego.
Nagle nie było go już w aucie, które toczyło się do tyłu.
Anthony był na dachu z kamerą.
Maxim siedział z przodu, a auto się toczyło.
Mózg potrzebował chwili, żeby pojąć, co się dzieje.
Gdy auto zjeżdżało z góry, Dave zaczął biec obok drzwi.
Próbował wsiąść, ale nie dał rady.
- Mac albo Charley? - Tak?
Zobaczcie, czy kamień...
- Ten? - ...ma trochę luzu.
Jeśli wóz Davida nie ruszy, mogą utknąć na pustyni.
Wszystkie ręce na pokład.
To chyba zawieszenie.
- To płyn z zawieszenia? - Dalej, Dave.
Chyba nie ruszymy kamienia.
Koła dobrze zaklinowano.
- Zobacz... - Ładnie.
Śmiało. Jeszcze raz, jeśli możesz, Mac.
- To mój skarb. Dowiózł mnie tutaj. - Bez pośpiechu.
Dalej, skarbie.
Na spokojnie. Masz czas.
Z umiarem. Jesteś na dużej wysokości.
Jeśli teraz to wyciągniemy...
pojazd może znowu upaść na kamień.
Podnośnik nie jest w pełni bezpieczny, więc bądź bardzo...
Żeby nie spadło ci na głowę.
- Musimy wyciągnąć kamień tędy. - Tak. Przesuńmy 20 centymetrów...
Mac, myślisz, że tędy wyciągniemy?
Możesz mieć rację. Ten lewarek można podnieść.
Podnieś o jeden i zobaczmy.
- Okej. - O Boże! Czysto!
Tak, ale jeszcze nie wyszliśmy na prostą.
- Jak bezpieczny jest lewarek? - Jest dobrze.
- Ale nie super. - Bez szału.
Mac. Nie wchodź pod spód.
- Trzeba owinąć pas wokół kamienia. - Pewnie. Już się robi.
Mac, bądź ostrożny.
- Chwila. Zrób to ponownie. - Udało się!
- Zachowajcie spokój. - Bez pośpiechu.
Spokojnie.
- Cholera. Ludzie włożyli głowy pod spód. - Dobra, wycofam się.
Hurra! Dobra, odsuńcie się od pojazdu.
Chwila...
Podjadę na płaski teren.
- Mac, wyjdź stamtąd. - Już nie cieknie.
Usuniemy kamienie spod kół.
- Coś odpadło. - No.
I to całkiem spora część. Dave, zobaczysz tę dużą, metalową część
- na ziemi? - Podniosę to.
Wszystko gra. Dobra. Pojedzie albo nie.
No, no.
Opona źle wygląda. Chyba nie powinien jechać.
Odpadł też ten duży kawał metalu.
Cóż, to jego decyzja.
LOKALNY PRODUCENT
Jesteśmy bezpieczni i żyjemy.
- Został spory kawał drogi. - Tak.
O Boże. Cieszę się, że znów jedziemy.
Już nie chcę czekać. Tylko ruszyć.
- Hej... - Co to może być?
- Jeśli straci koło, my... - Tak.
- Będzie kolejna awaria. - Nawet gorsza.
Kawałek pojechał.
Czasami poświęcenie dwóch minut zaoszczędzi sporo czasu.
Rozumiem, Maxim. Nie chcę utknąć na pustyni.
Kiedy wóz jedzie, nie można stawać.
Ostro testowaliśmy te prototypy.
- Rozumiem. - Zobaczmy. Kocham cię.
Będę tuż za wami. Też cię kocham.
Czy ktoś rozpoznał tę część?
Do czego służy i co robi?
Należała do spodniej części zawieszenia...
- Tak. Czyli to mógł być zbiornik oleju? - Po drugiej stronie...
- Nie. To wykluczone. - Nie?
To było zbyt... Przypominało...
Taki wielki pojazd potrzebuje dużego zbiornika.
No tak. Napijmy się wody, zanim ruszymy.
- Trochę moczu z zeszłej nocy? - Mocz? To super.
Naprawdę tam wczoraj sikałem.
To poważna zmiana.
Dramatyczna zmiana, jeśli chodzi o drogi czy przygody.
Stawki urosły, bo jest ryzyko, że nie dojedziemy.
Rzeczy się psują.
Myślę też, że w pewnym momencie wyprawy
ludzie stają się nią zmęczeni.
Zmiana dynamiki między postaciami.
W ostatnich dniach bardzo się do ciebie zbliżyłem.
- Co jest cudowne. - Tak, to wspaniałe.
Ludzie muszą od siebie odpocząć. I to...
Myślę, że teraz mamy burzę doskonałą.
Nie zapominaj,
że ostatnie trzy dni spędziliśmy na wysokości ponad 4500 metrów.
Tak.
4572 METRY
Ekipa żmudnie jedzie za nami.
Co robimy?
Jedźcie dalej. Szybko się ściemni.
Dobrze, stary.
Uderzyliśmy w głaz. Tylnym kołem od strony kierowcy.
ROZMOWA Z MECHANIKIEM RIVIANA
Wielgachna rzecz. Zmiażdżył wahacz. Płyn zaczął z niego tryskać.
Może powinienem... Mam odłączyć pompę?
Cztery szare kable razem. Mam to pociągnąć?
Dzięki, Pete.
Ta droga jest prawie jak beton.
To ta droga?
O Boże!
Bez jaj!
Pięknie!
- Aż mam ochotę się popłakać. - Boże!
Ta droga, porównywalnie, jest płaska jak deska.
Widzisz to niebo? Rety.
Cudownie. Cudownie. Cudownie.
Jak mi tu dobrze.
Pięknie.
Trochę jesteśmy w plecy z czasem, ale dobrze, że pomogliśmy Dave'owi.
Dzisiejsza trasa była ciężka, ale w nocy musimy dojechać do Uyuni.
UYUNI BOLIWIA
To było trochę jak sen.
Długa jazda, solniska w świetle księżyca, a potem ten nieskazitelnie biały hotel.
Uczynnie dali nam się podłączyć na noc.
- Tu jest wtyczka... - Tam można.
- W ten sposób? - Tak.
Witaj, lamo.
BRUNO LAMA
Jaka mięciutka.
Pewnego dnia będziesz swetrem.
Co ty powiedziałeś?
Że pewnego dnia będzie swetrem. One zrzucają skórę jak owce.
Jaka mięciutka.
Mają tu paru moich dawnych kolegów.
To były trzy niezwykłe, epickie dni.
Wjechaliśmy na asfalt...
WIDEODZIENNIK
i wdepnęliśmy...
Jechaliśmy 180 kilometrów na godzinę. Super się jechało tak szybko.
Jeśli się przyjrzycie, wszystko jest zbudowane z cegły solnej.
Dosłownie.
Boże. Co ty robisz temu autu?
Doskonałe pytanie.
Skąd ty masz tyle sprzętu ze sobą?
- Improwizujemy. - Improwizujecie.
- Tak się to robi. - Prowizorka rządzi.
- Radzimy sobie. - Własne rozwiązania.
Pojazd Davida wylądował na olbrzymim kamieniu.
Tak.
- I nie ma tej części auta. - No tak.
Co to jest?
- Dodatkowy płyn hydrauliczny. - Dobra.
To tutaj.
Charley? To zbiornik. Dziękuję bardzo.
- To zbiornik? - Tak, to coś.
- Rety. Nie bywa nudno. - Ani przez moment.
Prawie naprawione riviany są wytrzymałe, a czeka nas długa trasa.
Ale najpierw zwiedzimy te solniska.
BOLIWIA
SOLNISKA W UYUNI BOLIWIA
Ja pierniczę. Ogromne!
Największe solnisko świata znajduje się koło Uyuni w Boliwii.
Jakie to piękne.
Co za miejsce. Niezwykłe, że wyglądem przypomina skórę.
- Tak, skórę słonia. - Właśnie.
Pada tutaj w pewnych porach roku.
Przez kilka miesięcy i wtedy to zamienia się w jezioro.
Ponoć też w największe lustro świata.
Jeśli jesteś pośrodku, nie da się...
Mówią, że nic nie widać i łatwo można się zgubić.
- Stracić orientację. - Właśnie.
Nie widać horyzontu, tylko wszędzie sól,
więc można pogubić się, w którym kierunku należy jechać.
Ludzie tu przez to umierali.
Jest tu meganiebezpiecznie, ale też przecudnie.
Jesteśmy pośrodku boliwijskiego płaskowyżu.
Ponad 3600 metrów.
3657 METRÓW
Ostatnie trzy dni były wspaniałe, choć momentami też bardzo ciężkie.
Nie jeżdżę off-roadem. Lubię takie trasy.
Jestem ulicznym jeźdźcem.
Czasami zjeżdżam z drogi, ale rzadko.
Nie lubię szybkiej jazdy.
Uwielbiam jeździć motorami, żeby dostać się z punktu A do B...
Dobrze się czuję na takich trasach.
Te motory świetnie się spisały. Harleye naprawdę sporo zniosły.
To nowiutkie motory. Nie są produkowane, to prototypy.
Przejazd na tych e-motocyklach z Ziemi Ognistej aż do Los Angeles
byłoby wspaniałą historią. O ile nam się to uda.
Firma zrobi wszystko, żeby nam pomóc.
Jestem dumny z testowania harleya. Dopiszę to sobie do CV.
To nasze pierwsze spotkanie z UNICEF-em. Uwielbiam z nimi pracować i to, co robią.
To niezwykle ważne.
Praca z nimi zawsze była dla mnie zaszczytem.
Idea UNICEF-u jest taka, żeby wspólnie z rządem Boliwii
prowadzić kampanię na rzecz szkolnictwa w rdzennych językach.
Równolegle z hiszpańskim.
Chodziło też o zainicjowanie nauki o ich własnej kulturze.
- Hej! Pierwszy raz jesteśmy wcześnie. - Nie wierzę.
Dotarliście. Przetrwaliście.
Chodzi o zapewnienie edukacji dzieciom żyjącym na odludziu.
Na pustkowiu można znaleźć takie niezwykłe szkoły.
Niektóre dzieci idą do szkoły kilka godzin.
Te odległości, które muszą pokonać, robią wrażenie.
Jaka była sytuacja dzieci Keczua, zanim powstała ta szkoła?
Rdzenna ludność stanowi 43% populacji Boliwii.
Trzydzieści lat temu nie pozwalano nam tego nosić.
Rdzenna ludność była zapomniana w tym kraju.
Jakby nie istniała.
W 1990 UNICEF założył osiem szkół...
Wprowadził edukację dwujęzyczną i międzykulturową,
żeby dzieci rdzennych społeczności były uczone we własnym języku
i poznawały własną kulturę.
SZKOŁA CHALLAMAYU BOLIWIA
Ta społeczność Keczua powstała wokół tej szkoły.
Zbudowano ją 10 lat temu.
Cześć, cześć, cześć.
Cześć. ¿Cómo estás? Co słychać?
- Cześć! - Cześć.
Co?
- Gracias. - Bienvenido. Witamy.
- Miło cię poznać. - Zapraszam.
- Tędy. - Tak, stań tam.
Witam. Ach, tak.
Tak. Fajowo.
Bardzo dziękuję.
Ten tutaj.
Prosi do tańca.
Ale jest świetna.
Cztery, pięć, sześć, siedem, 8, 9, 10.
To w ich lokalnym języku?
- Tak, po keczuańsku. - Tak, tak.
Wspaniale patrzeć, jak dzieci uczą się rdzennych nazw roślin i kwiatów.
„Korzeń”.
- Ile mam lat? - Tak.
Czterdzieści osiem. Jak śmiesz!
Czym się zajmujesz?
Jestem aktorem.
W jakich filmach grałeś?
Czy ktoś zna Trainspotting?
Nie. A może...
Czy ktoś widział Gwiezdne wojny?
Gwiezdne wojny?
Sí? Nie? Tu chyba nie.
Krzysiu, gdzie jesteś?
- Kubuś Puchatek? - Chyba nie.
Chcę mojego agenta. Dajcie mi agenta.
Nie widziały żadnego mojego filmu.
Jest kilka mam.
- Te kapelusze są super, nie? - Fajowy styl.
Warstwy kolorowych materiałów i super kapelusz.
Czy ktoś w klasie robi na drutach?
Ja, ja!
- Wszyscy! - Rety.
- To mój czas, Charley! - To twój czas, Ewan.
O rany. Zobaczcie. Naprawdę robicie na drutach.
Widzicie ten wzór!
Bez jaj! Ty to zrobiłeś?
To jest skomplikowane.
To łatwe. Wystarczy ruszać rękami.
Dzieci podtrzymują kulturę przez naukę różnych rzemiosł.
Ta czapka zwie się „chullo”.
Opowiada o tym, skąd jest dziecko i jaki ma związek z naturą.
Tak, to skomplikowane. Dziergałem tym.
Niełatwo tym robić, bo to włókno, nie wełna.
Nosi spódniczkę.
Nie masz brody.
Ach, tak. My nosimy to. Kilt.
Nie wierzę.
- To jego „spódnica”. - I takie skarpety.
- Nie wierzę ci. - Sí?
Różne rody noszą różne kolory.
Charley!
O jejku.
Jestem za duży na to krzesło.
Dziękuję za wizytę w Boliwii.
To była dla nas wielka przyjemność.
Dziękuję za odwiedzenie Boliwii i szkoły.
Bardzo dziękujemy za odwiedzenie Boliwii.
- Było cudownie. Piękne miejsce. - Było nam miło. Tak.
Jak tam było pięknie. Rety, te dzieci były takie miłe i zabawne.
Ugościli nas cudownym występem.
Jakie to ważne dla nich,
że uczą się we własnym języku i po hiszpańsku.
Potem świat stoi przed nimi otworem. Cóż...
Dosłownie. Żyją na wysokości 4500 metrów.
Dosłownie stoi przed nimi otworem.
Jedzie auto.
La Paz.
Oto La Paz. Dotarliśmy do La Paz, Charley.
LA PAZ BOLIWIA
Wjeżdżamy do La Paz, gęsto zaludnionego miasta,
ale ponoć świetnie tu współgrają ze sobą współczesność i kultura rdzennych ludów.
Już się nie mogę doczekać.
Niesamowite. Ale super.
To genialny pomysł, bo...
Nie jest na ziemi, nie powoduje zanieczyszczeń.
Nie zajmuje miejsca.
I można to zmieścić.
Pomaga się odnaleźć w takim zatłoczonym mieście.
Tak.
Choć musi być okropnie, gdy nad mieszkaniem
co dwie minuty przejeżdża gondola.
Gotowi na transport publiczny?
To gdzie idziemy?
Zawsze nam tu brak tchu.
- La Paz. - La Paz wita.
Rety. Nie mogę oddychać.
Wiem. Fajowo.
To kolejka liniowa.
- Patrz! - Rety, co za widok!
Ta kolejka zawiezie nas do miasta?
Udajemy się do Casco Viejo, starego miasta.
To eklektyczny miks sklepów i rękodzieł lokalnych artystów.
Kupmy jeszcze coś, żeby odpicować motor Claudia.
Tak.
O rety. Niezwykłe, prawda?
Od razu zauważa się mieszankę ludności rdzennej...
MIEJSCOWA PRODUCENTKA
...i hiszpańskiego pochodzenia. To prawdziwy kocioł, nie?
Uwielbiam te meloniki.
- Zachwycająco. - Super, prawda?
Piękna muzyka. Zaznaczają swoją obecność.
Eco eficiente.
Odlot.
O wiele lepsze to niż „bip, bip, bip”.
U nas taka muzyka dochodzi z auta z lodami.
Jest bardzo miękka.
Czegoś takiego potrzebujemy do motoru Claudia.
- Więcej tego. O wiele więcej. - Żeby jechał w ten sposób...
A lama na to: „Ach!”.
Och, zobacz!
O Boże. Ma nawet sześć strun.
Gracias. Bardzo dziękuję. Wspaniale. Piękny sklep.
- Dziękuję. - Bueno. Piękny. Dziękuję.
Całkiem fajna. Mała, w sam raz na podróż.
Przyjemne brzmienie.
Fajnie, nie?
Podoba mi się fioletowy. Hipisowski. Taki...
Taki miejscowy.
- Czadowy, nie? - Idealny dla ciebie.
Jaki uroczy. Lubię go.
Bardzo dziękuję.
- Gracias. Dziękuję pięknie. - Dziękuję. Do widzenia.
Cudowne miasto.
Ciekawy miks kultury tradycyjnej i współczesnej.
Idziemy do restauracji, która była kiedyś szkołą
dla biednych dzieci.
Od tego czasu wielu z jej uczniów zostało czołowymi szefami kuchni.
Trochę to się różni od tego, co jedliśmy przez ostatnie pięć tygodni.
Jaką mieliście dietę?
SZEFOWA KUCHNI
- Raz lepszą, raz gorszą... - Pringlesy...
Batoniki, snickersy...
- Tak, snickersy. - O Boże...
- Trzeba was dobrze nakarmić. - Tak.
To wira wira, tradycyjne zioło z Andów.
Mamy małe jaja przepiórcze.
Faszerujemy i wędzimy z wira wira.
To jak paluszek...
Pokażesz im jaja przepiórcze?
Doceniam tę troskę o szczegóły.
Tak, wygląda pięknie.
To jedno z najfajniejszych miast, w których kiedykolwiek byłem.
Pracujemy bezpośrednio z producentami.
Trzy razy do roku objeżdżamy Boliwię,
szukamy towarów i kontaktujemy się z ich wytwórcami.
O rety. Wszystko jest z Boliwii?
Używamy tylko boliwijskich produktów.
- Rety. - Wspaniale.
Tak.
Sporo pozyskujemy ze zbieractwa w Andach, Amazonii, Chaco.
Gromadzimy wszystko razem.
Nasi goście chcą doświadczyć całej Boliwii...
Bo my oferujemy całą Boliwię w naszych daniach.
Taka jest idea.
Tym się zajmowałem. Myłem naczynia przez dwa lata od 14 do 16 roku życia.
On jest kucharzem, ja pomywaczem. Taką mamy relację.
Praca ludzi w takich miejscach bardzo mnie ekscytuje.
Sporo pracowałem w podobnych kuchniach
i często przy takiej właśnie dłubaninie. Uwielbiam to.
Taki poziom wprawy zająłby mi kilka lat.
To specjalne miejsce, bo wzięli najpierw biedne dzieci,
żeby nauczyć je, jak gotować. Wiele z nich stało się szefami
w kuchniach na całym świecie.
Jedzenie było pyszne.
To była wyjątkowa, cudowna kolacja.
Ręcznie robiona w Boliwii.
Bez ozdobień, ale jest wspaniała.
Gryf jest piękny. Spójrzcie na to drewno.
Ładne, prawda?
Kupiliśmy ją i dotarło do mnie,
że właśnie nabyłem gitarę, ale nie wiem, jak ją dowieźć do domu.
Wtedy pomyślałem,
że wsadzę ją do sprintera i zawiozę do domu.
To była zabawna myśl.
Jest taka część we mnie, której nigdy nie poznasz
Jedyna rzecz, której nigdy ci nie pokażę
Rozpaczliwie będę cię kochał nieskończenie
Rozpaczliwie oddam ci całego siebie
Nie porzucę cię
Nie zawiodę cię
Nie pozwolę ci na upadek
Jeśli taka chwila kiedyś nadejdzie
Dobrze.
Możesz zostawić to albo spać z tym przy oknie lub w namiocie.
- Rozumiem. - Jeśli coś się stanie.
Zaczyna tak robić, gdy napięcie zanika.
- Nie wiem... - Czyli na odwrót.
Jeśli nie ładuje, wtedy...
Rety, ale jesteś łebski.
Cóż więcej chcieć?
Jedziemy do jeziora Titicaca i wylądujemy w Copacabana.
Trzeba przepłynąć łodzią.
Musimy...
Nie kursuje po zmroku.
Widziałeś nową ozdobę na motorze Claudia?
Wrzeszczącą lamę.
Claudio, i jak?
Robi wrażenie.
Wiatr wieje, ty jedziesz sportsterem, a ona robi tak: „Aaa!”.
- Co za miejsce! - Wiem, obłęd.
Nie chcę opuszczać La Paz. Naprawdę je lubię.
Wiem.
Zobacz, jeden z tych fajnych busów.
- Bardzo fajny. - Ale duże tylne okno.
Czad, nie?
Potrzebuje ogromnych firan.
Rety, ale fajowski.
Boże, ledwo ciągnie pod górkę, nie?
EL ALTO BOLIWIA
El Alto, koło La Paz,
należy do najgęściej zaludnionych miast na świecie.
4267 METRÓW
Jaki to ma sens?
No, nie ma. Należało trzymać się głównej drogi.
Wjechalibyśmy prosto pod...
Zresztą nieważne.
Mamy napięty terminarz. Próbujemy dojechać do Copacabana.
Jest tam prom, który przewiezie nas przez jezioro Titicaca.
Mają taką politykę, że...
ostatni prom wypływa przed zmrokiem.
Musimy więc zdążyć.
Pokazuje mi prosto.
Tak? U mnie ostro w lewo, potem w prawo.
Wciąż się tylko wspinamy. Niewiarygodne.
Długi podjazd, prawda? Jezu.
Hen w górę.
Rety.
To...
Wciąż mi pokazuje, żebym skręcił w prawo.
Nie wiem którędy.
Chyba się zgubiliśmy.
Baterie dostają w kość.
Drugi rivian jest za nami.
Dokąd on jedzie?
Tędy w górę?
Naprawdę?
To nie... Wracaj!
Chcesz tam wjechać?
Pojechali w złą stronę.
Chyba musimy pojechać w drugą stronę. To zła droga.
Nie chcę wjeżdżać.
O wiele za stromo.
David...
Anthony, zostań tam z tyłu. Zawrócę.
David...
Wysiądę.
Wysiadam.
Tu jest droga.
Chcemy pojechać wzdłuż niej.
- Uwaga na autobus po lewej. - Potem...
Po mojej lewej.
Jestem cały zestrachany. Wciąż to przeżywam.
Wjechaliśmy tam... To była totalna głupota.
Dopiero co wymieniłem hamulce.
Kolesie pracowali do 3.30, żeby je naprawić.
Byłem przerażony.
Anthony kręci z tyłu.
Taylor wygląda przez okno.
Nie przesadzam. Jesteśmy na samej górze La Paz.
Był tam bruk.
Myślę sobie: „Boże. Jeśli auto tu stanie, to po nas”.
Wpadlibyśmy prosto w horyzont.
Cóż, teraz muszę rozwikłać ten problem.
Nigdy nie jechałem tak długo z rękami w tej pozycji.
Instruktor jazdy z liceum byłby ze mnie dumny.
PROM NA JEZIORZE TITICACA
Charley, zaczynam odczuwać wysokość.
Tak, wiem.
JEZIORO TITICACA BOLIWIA
Rety, zdążyliśmy. Titicaca, najwyżej położone jezioro świata.
Ostatni prom.
Chłopaki są tam. Jazda była paskudna.
Pewnie się męczyli.
Co za szalony prom. Cudownie.
Nie spełnia żadnych norm bezpieczeństwa i jest tak przypadkowo odjechany.
Rzadko spotyka się coś takiego,
niczym z rysunków Heatha Robinsona.
Jest zimno na zewnątrz.
Zaraz się pochoruję, Charley.
Choroba wysokościowa atakuje znienacka.
Taylor znów się męczy, teraz Ewan to poczuł.
Jedźmy.
Wezwijmy lekarza.
Ewan, dobrze się czujesz?
Jestem przy tobie.
Taylor szybko traci siły.
Ale nie tylko o niego się martwię.
LEKARKA
Miałem nadzieję, że będziesz najmniej zapracowaną lekarką w dziejach.
- Bez obaw. - Ewan źle się czuje.
- Sprawdzę go. - Nie poprosił o ciebie,
ale chciałbym, żebyś rzuciła na niego okiem.
Dobra, sprawdźmy go.
Ewan?
Napisy: Przemysław Stępień