Wielka wyprawa przez Ameryki
Przejedziemy 21 000 kilometrów i 13 krajów.
Zaczynając od Ushuaia, przez Argentynę i Chile z pustynią Atakama,
potem, jadąc w stronę La Paz, zaliczymy jezioro Titicaca,
dalej przez Andy do Kolumbii, stamtąd do Panamy,
przemierzymy Amerykę Łacińską i Meksyk, aż do Los Angeles sto dni później.
REŻYSER−PRODUCENT
Damy im do ręki kamery.
Na kaskach też będą mieć kamery z mikrofonami,
żeby mogli kręcić po drodze.
Czy to droga? O Boże!
REŻYSER−PRODUCENT
Pojedzie z nimi trzeci motocykl z kamerzystą Claudiem.
Russ i ja pojedziemy dwoma elektrycznymi furgonetkami.
Z nami kamerzyści Jimmy,
Anthony i Taylor, który pomoże też z logistyką.
Będziemy ich nagrywać z aut i będą punkty zborne na granicach,
ale poza tym motocykliści będą sami.
COPACABANA BOLIWIA
Copacabana.
Dotarliśmy tu zeszłej nocy i źle się poczułem.
Miałem powiększone węzły chłonne i pomyślałem sobie:
„Ojej. Musiałem coś złapać”.
Rano już mi lepiej.
13 747 KM DO LOS ANGELES
Po raz ostatni wyruszamy z Boliwii. Dzięki, Boliwio!
Boliwia bardzo się różni od Chile czy Argentyny.
Ma bardzo wyrazistą, odmienną kulturę.
Tak, tak, tak.
Byłem w szoku, ile już przejechaliśmy. Super.
No, mega.
Na mapie widać, ile już pokonaliśmy trasy.
Przejechaliśmy Argentynę, Chile i Boliwię.
Teraz wjeżdżamy do Peru.
A Peru to ojczyzna Machu Picchu.
Już jako dziecko chciałem odwiedzić to miejsce.
Okej, jazda. Jesteśmy w Peru.
Zmierzamy do Puno.
Jezioro Titicaca.
Jako dzieci w szkole strasznie się z tego nabijaliśmy.
- Tak. - Ale niewiele się zmieniliśmy.
No nie.
Niektórzy nigdy nie dorosną.
Obaj wyczekujemy Machu Picchu, ale wpierw odwiedzimy parę innych miejsc.
W tym ten intrygujący obiekt koło jeziora Titicaca.
Co tu jest grane, Maxim?
Co jest grane? To obiekt Inków. Hm...
MIEJSCOWY PRODUCENT
- Inca Uyo. - Inca Uyo.
Uyo... Wiadomo, Inca znaczy Inkowie.
Uyo odnosi się do męskich genitaliów.
- Okej. - Ładne określenie. Uyo.
- Dobrze. - Fajowo.
Teraz nazywają to świątynią płodności.
Tak postrzegają ją współcześni Peruwiańczycy.
Wysoka jakość dzieł kamiennych sugeruje dużą wagę obiektu.
To mogła być świątynia albo dom kuraki,
czyli ważnego zarządcy.
Być może Inkowie nocowali tutaj, gdy odwiedzali te okolice.
Uważa się, że stąd wywodzi się imperium Inków.
Właśnie tu, koło jeziora Titicaca.
Rozumiem.
Kamienne struktury wskazują, że to ważny obiekt.
W większości zniszczony, ale widać fundamenty.
Miejscowi przychodzą tu, gdy mają problemy z płodnością.
Jakieś sukcesy?
Twierdzą, że tak. Wiele kobiet, które urodziły bliźniaki,
mówi, że zawdzięczają to temu, że usiadły na tych grzybkach.
Zwiększasz sobie płodność?
Wchłoń to.
Tak jakoś mi się powiedziało.
Nakręć tamtą parę.
Widok tamtej parki wystarczy, żeby pojąć, o co biega z tym miejscem płodności.
Oj, kolego. Tego nam nie trzeba. Wiem, że mnie lubisz. Nie, nie.
Tego nie chcemy.
Nie.
Nie, tego nie chcemy.
- O nie, nie. - Podjarał się.
Widzicie, jaki jestem płodny?
Widzieliście, jak pies nie dawał mi spokoju? Niesamowite.
To miejsce działa. Bez wątpienia.
O rany. Super widok.
Fajowe miejsce.
Jedziemy do Cuzco, czyli 391 kilometrów.
Dzisiaj zobaczymy sanktuarium dla kondorów.
Ośrodek prowadzi ich rehabilitację, po czym uwalnia.
To sanktuarium dla zwierząt Ccochahuasi.
Zajmujemy się głównie kondorem wielkim...
SANKTUARIUM DLA ZWIERZĄT
- ...którego tu widzimy. - O Boże.
Kondor to największy latający ptak.
W Peru symbolizuje zdrowie i nieśmiertelność.
Ptaki przybyły do was ranne?
- Tak. - Były ranne?
Niektóre trafiły tu przez Yawar Fiesta.
To taki festiwal, w czasie którego
przywiązuje się nogi kondora do grzbietu byka.
Kondory mają potem złamane skrzydła, rany szarpane i czasami...
łamią sobie kark.
- I umierają. To jest nielegalne. - To przez tradycję?
Byk przedstawia Hiszpanów.
A kondor Inków.
Taka jest pradawna symbolika tej walki.
Jeśli byk wygrywa,
rok będzie kiepski.
A jeśli kondor,
będzie dobry.
Wtedy ludzie inwestują w uprawy.
To jest złe.
Kondor przez to cierpi.
- Tak. - Wiadomo.
Nie lubię oglądać dużych dzikich zwierząt w klatkach.
Ale w tym wypadku wierzę,
że próbują je uzdrowić i wypuszczą w stosownej chwili.
Boże, jaki ogromny.
To był lot kondora.
Niesamowity.
To magelanki andyjskie.
Gdy wybierają partnera, robią to na całe życie.
Ich więź jest tak silna, że kiedy jedna z magelanek zdycha,
druga może umrzeć ze smutku.
A nawet gorzej...
popełnia samobójstwo.
- Serio? - Co?
- To prawda. Rzuca się z klifu... - Tak?
Nie macha skrzydłami i nurkuje w ziemię.
- O rany. - O Boże.
Bez partnera nie warto żyć.
Dlatego są tu symbolem miłości i wierności.
Byłbym smutny, ale...
- No tak. - Z powodu Olly?
- Tak. - Życie nie miałoby sensu.
Dokładnie. Zrobiłbyś to.
No nie wiem, czy skoczyłbym z klifu.
Wybrałbym inny sposób.
Jestem wniebowzięty, bo wieczorem jedziemy pociągiem do Machu Picchu.
Stary dzwonek jest super. Taki nostalgiczny.
Uwaga na odstęp.
Pociągiem do Machu Picchu. Lepiej być nie może.
Pod tym względem Machu Picchu jest wyjątkowe,
bo ma specjalny pociąg tylko dla siebie.
Miło będzie posiedzieć parę godzin w pociągu.
W drodze do Machu Picchu. O Boże.
Nie wierzę.
W mojej szkole był z nim plakat.
W klasie snułem o nim marzenia.
Zawsze chciałem je zobaczyć. Jestem bardzo podekscytowany.
Do Machu Picchu na wysokości 2500 metrów
trudno dojechać drogą,
więc wybudowano te tory.
Podróż trwa niecałe dwie godziny.
Nie do wiary, że zdążyliśmy na pociąg. Zazwyczaj spóźniamy się o dzień lub dwa.
Ale tym razem...
dojechaliśmy, przebraliśmy się i wsiedliśmy.
Miła przejażdżka pociągiem.
Jest dziesiąta w nocy. Dokładnie 22.02. Wstajemy o 4 rano.
O 4.30, żeby wyjść o godzinie piątej i próbować wejść na Machu Picchu.
No i...
Trudno mi uwierzyć, bo zawsze chciałem je zobaczyć.
Marzyłem o tym, by tu być.
Chcę wejść jutro na to wyjątkowe miejsce.
Nie wierzę, że tu jesteśmy. Że ja tu jestem.
Dobrej nocy.
Machu Picchu. Dzień Machu Picchu.
Ponoć najlepiej być tam o wschodzie słońca.
Nie będziemy ryzykować.
5.20 RANO
- Rety. Całkiem fajnie. Zobacz. - Niezwykłe, prawda?
Krajobraz nagle się zmienił.
Niczym w dżungli.
Nie podoba mi się. Autobus jedzie blisko krawędzi.
Czemu siedzę przy oknie?
Wczesna pobudka się opłaciła. Jesteśmy pierwsi w kolejce.
- Tędy? Si. Gracias. - W górę.
- Gdzie jest Machu Picchu? - Rety...
Jesteśmy blisko?
Zaczęliśmy główną wspinaczkę na wysokość 2500 metrów,
więc dotarcie na szczyt to nie lada wyczyn.
Nie wiem, ile zostało.
- Jezu. - Nie wiesz, gdzie...
Czuję, jak mi płoną mięśnie nóg.
Idź na górę. Ja zejdę. Bo chyba trochę...
- Nie, pójdę z tobą. - Nie trzeba.
- Jest dobrze. - Nie chcę, żeby to cię ominęło.
- Pani pierwsza. - Muszę odpocząć.
- Śmiało. - Dziękuję.
Ewan pognał naprzód. Nie dałbym rady.
Moje nogi już się do tego nie nadają.
No i proszę. W górę. Obyśmy stąd zobaczyli.
Idzie do Bramy Słońca. To 45-minutowa trasa.
My pójdziemy tędy.
Ledwo mogę mówić. Rety.
Wielka szkoda, że nie widać wszystkiego, bo tylko 2500 osób dziennie
może tu wejść, więc to stanowi zaszczyt.
Zbudowano je w XIII wieku
i pozostawało ukryte, aż do ponownego odkrycia w 1911 roku.
Bardzo wyczekiwałem tej podróży.
Idzie się bez końca. Cóż, nie jest to dla ludzi o słabym sercu.
Tu będzie mniejszy tłok niż tam.
- Hola. - Hola.
Raz, dwa, trzy.
- Dobrze. - Dzięki, stary.
Dzięki.
Jeju, nie na takie doświadczenia liczyłem. Cóż...
Do zdjęcia.
Na górze Bramy Słońca okazało się,
że niektórzy idą cztery dni od drugiej strony.
Jak dotarliśmy, było tam z 50-60 osób...
Zrobiła się z tego sesja zdjęciowa.
- Super. Miłej podróży. - Dzięki.
Gdzie usiądziemy?
Może zejdziemy kawałek ścieżką?
Chyba... Tak.
Zniszczę innym przygodę. W tym rzecz.
- Co słychać? Miło cię poznać. - Jak leci?
- Tak, nie ma sprawy. - Dziękuję.
Szybko się nie rozchmurzy.
Zobaczę inny sławny obiekt.
- Hola. - Hola, buenos días.
To tu trzeba podpisać cyrograf?
Jest tak niebezpiecznie stromo, że dla bezpieczeństwa
trzeba wpisać się i wypisać z listy.
Nie do wiary, jak tu stromo. Boże.
Tylko bez popychania.
- O, most. Rety. - Most.
Rety.
Są też schody w dół. Wykuto je w skale.
Boże, niesamowite.
Zablokowali tamtą część trasy, bo ludzie zwisali na dole i robili selfie,
a także wiele innych szalonych rzeczy.
Mamy szczęście. Rozjaśnia się.
Na to wygląda. Jeszcze z godzinkę
- i może się nam poszczęści. - Tak.
Jest.
Muszę obrócić kamerę.
Niebywałe. Tak się cieszę, że to widzę.
Nie do wiary. Staliśmy naprzeciwko, ale tego nie widzieliśmy.
Wiele obiektów Inków zniszczyli hiszpańscy najeźdźcy.
Nie znaleźli Machu Picchu. Dzięki Bogu.
Rety. W końcu tu dotarłem. Tam jest Machu Picchu.
Chmury w końcu się rozstąpiły. Jakie to piękne.
Najpierw to podniecenie, bo wchodzimy na górę, żeby je ujrzeć...
Fajnie wyszło, że musieliśmy na to czekać.
Rozejrzeliśmy się, rozmawialiśmy o tym,
próbowaliśmy sobie to wyobrazić.
Widzieliśmy zdjęcia i nagle nam się ukazało.
Jest oszałamiające. Przytłaczające.
Nieziemskie.
Większość archeologów wierzy,
że to posiadłość cesarza Inków, Pachacuteca.
Reszta myśli, że to obiekt religijny.
Niesamowite, co?
Nowy dzień to nowy świt.
Ollantaytambo, właśnie cię żegnamy.
Dawno nie było deszczowego dnia. A to chyba nasza pierwsza jazda w deszczu.
Jazda po bruku w deszczu. Fuj, fuj, fuj.
To już 39 dzień jazdy z Ushuaia do Los Angeles.
W trzy dni musimy dotrzeć do Ayacucho, skąd zorganizowaliśmy
podróż głęboko w las, żeby poznać wspólnotę plemienną.
Przykro opuszczać Machu Picchu. To było niezwykłe doświadczenie.
Tak, chcę dziś jechać motorem
i wspominać wczorajsze piękne widoki w Machu Picchu.
Mam wielkie szczęście, że realizuję marzenia
i mogłem to zobaczyć.
Chwila. Tam należało skręcić w prawo.
Ciekawe...
Oby nie okazało się, że to długa polna droga.
Żwir.
Droga gruntowa ciągnie się 13 kilometrów.
Ruchliwa trasa.
To M6. M6 w Peru.
M jak muł.
Ożeż...
- Trafił cię? - Bez jaj.
Rzucisz okiem.
Cała osłona w błocie.
I mój bok też.
Może być bardzo ślisko.
Jest super ślisko.
Kurde. Leży.
Wszystko gra, Ewan?
Wspaniały skrót.
O Boże.
Gotowy. Chwyć pod torbami. Raz...
Po prostu pod torbami.
Raz, dwa, trzy.
Dobra robota.
Gracias, amigo.
Dwa.
- Wszystko gra? - Komedia omyłek.
Nic mi nie jest.
Zobaczcie, jaka mała oaza.
Jedziemy sławną trasą Ruta 35 z Abancay do Ayacucho.
To odludny górski region z długimi, wijącymi się drogami.
Liczę na epicką jazdę.
Dotarliśmy do Los Angeles. Kaktus.
- Tak, Los Angeles. - Los Angeles.
- Czyli to koniec. Było czadowo. - Ano.
Dzięki za wszystko. Za wspomnienia.
Było super odbyć razem kolejną wyprawę.
Znów znaleźliśmy się na wysokości ponad 4100 metrów.
No i...
Wygląda nieziemsko.
Cóż, mam wrażenie, że wciąż jedziemy w górę.
- Prawda? - Tak.
Cały poranek. I zużyliśmy sporo mocy...
Mamy 41% i 74 kilometry,
a do celu zostało nam 109 kilometrów.
Liczymy na to, że zaczniemy jechać z górki.
Jadąc w dół, motory mogą się ładować.
Zasada jak w autach hybrydowych. Są tam silniki,
które podładowują baterie.
Pozwoli nam to pojechać dalej i szybciej.
Dobrze się regeneruje, stary.
To jedziemy! Regeneracja!
Po drodze widzieliśmy kolarza, który rozpędził się pod górkę.
Pomyślałem: „Rety, ale potęga”.
Gdy się zbliżał, dotarło do nas, że ma tylko jedną nogę.
Miło cię poznać.
Niesamowite.
Ile zajmuje jazda pod górkę?
- Tres horas. - Trzy godziny.
- Tres horas. - Rety, stary. Niesamowite.
- 60 kilometrów. - Sto kilometrów.
PARAKOLARZ
- Tam i z powrotem. - To 120 kilometrów.
- Rety. - Ale czad.
To peruwiański paraolimpijczyk i pojedzie na Igrzyska.
- Jaką dyscyplinę uprawiasz? - Kolarstwo szosowe.
Si.
- Niezłe miejsce na trening. - Wspaniałe góry do tego.
Stracił nogę aż do biodra w wypadku samochodowym.
Wypadek miałem w 2012 roku.
Trochę wiem o rehabilitacji.
W pewnym momencie jest się zdołowanym,
bo wypadek odmienił ci życie.
Dokąd teraz? Jak iść do przodu?
Co zrobić ze sobą?
Jedną z ważniejszych rzeczy po traumie
jest próba powrotu do jakiejś normalności.
Aby zaakceptować swoje ograniczenia, ale nie będzie cię to definiować.
Ruszasz do przodu z życiem.
Tak też zrobił, a teraz pojedzie na Igrzyska.
Niesamowite.
Pięćdziesiąt kilosów tam i 50 z powrotem. Taki ma trening.
Podjazd jest morderczy. Rany.
I to nawet dla motocykla.
A co dopiero z jedną nogą.
Co za koleś. Niezwykłe było wpaść na kogoś takiego.
Tu, na szczycie świata.
Zbliżamy się do Andahuaylas
i musimy nadgonić 240 kilometrów, żeby dotrzeć do Ayacucho.
Gracias. Dzięki.
- Okej? Si. - Si.
Działa?
Tak. Gracias.
- Dalej. - To 160 km...
- Robot. - Jest robotem.
Tak? Wszystko gra?
Dobrze, zróbmy to.
Czas ruszyć w drogę.
Ostatnie dni jazdy były niezwykłe.
Jechaliśmy w górę i w dół.
Na wysokość 4000 metrów, w dół do 2500 i znów do 4000.
Potem w dół do 2500. A drogi były obłędne.
Asfalt, krajobraz i widoki...
Widok z góry na dolinę,
zjazdy w dół do dolin czy miast.
To było niesamowite.
Jutro zostawimy motocykle i udamy się
do Puszczy Amazońskiej, żeby odwiedzić partnerstwo NGO
ze wspólnotą plemienną, które stara się ograniczyć wylesianie.
Zobaczymy system Cool Earth. To nowy, odmienny sposób myślenia.
To wzmacnianie społeczności przez miejsca pracy,
stały dochód, zamiast wycinania lasu.
Zobaczmy, co się stanie.
Trzeba było polecieć helikopterem. Motor nie dałby rady.
Dobra. I lecimy!
Jak pięknie. Rzeka płynie przez dolinę.
Jak ładnie.
Lecimy 145 kilometrów do Cutivireni,
wspólnoty ludu Asháninka z Puszczy Amazońskiej.
Odwiedzimy jedną z ich 12 wiosek.
Ale czad.
Dżungla jest cudowna.
Ilość owadów i zwierząt...
Wszystkiego, co tam jest... Las tętni życiem.
Zobacz.
Na tym wzgórzu jest polana...
Wylesiona.
To zrywanie skóry ze świata.
- Nie będziemy mogli oddychać. - Tak.
To takie trudne. Jesteś u siebie w domu...
i otacza cię tyle drewna.
Ktoś chce ci dać pieniądze,
a ktoś inny mówi: „O nie. Musimy zachować las”.
Ty na to: „No, ale muszę wyżywić rodzinę”.
To sprawa najpilniejsza, ale... co wtedy robić?
Tak, oto dylemat.
To tutaj?
Sporo ludzi.
Rety! I te kolory!
To wioska Tinkareni z populacją prawie 200 mieszkańców.
Wesprzemy wspólnotę w ramach spłacania długu klimatycznego.
- Halo. Cómo estás? - Halo. Buenos días.
Mówi się...
To „witaj” w języku asháninka.
WÓDZ CUTIVIRENI
Witamy was. Przybyli z daleka, by nas odwiedzić.
Pozdrowił wodzów z innych wiosek,
którzy przybyli, żeby was powitać.
Pomalują wam twarze. Mężczyzn malują inaczej niż kobiety.
Witaj.
Bardzo ładnie.
Wyglądasz jak mały gepard.
- Masz skrzydełka jak ptaszek. - Nie widzę.
- Jak się mówi „dziękuję” w... - Gracias.
To była wspaniała ceremonia powitalna.
To jeden z pierwszych projektów Cool Earth.
Istnieje od około 10 lat.
Cała wspólnota Cutivireni
zamieszkuje ponad 30 000 hektarów lasów deszczowych.
Gdy pracuje się w lesie i nie można znaleźć wody,
można poszukać lian
i napić się z nich. Mają też właściwości lecznicze.
Zobacz. Już mamy.
- O rety. - Jest.
Pyszna, ożywcza.
Dla wspólnot las jest jak targowisko.
Gdy potrzebują żywności
czy wybudować dom, przychodzą do lasu.
Generują też w nim pewne dochody, żeby przeżyć.
Przybyliśmy tu i zapewniliśmy im finansowanie.
Nie czują więc tej potrzeby, żeby zarabiać
z nielegalnej wycinki czy produkcji kokainy.
Pomagamy im powstrzymać i ograniczać wylesianie.
Współpracujecie z Cool Earth od 10 lat.
Jakie to ma znaczenie dla waszej wspólnoty?
Niewielu kocha las i chce go chronić.
Tu zdobywamy pożywienie...
i wszystko, czego potrzebujemy.
Las jest dla nas ważny.
Wsparcie finansowe pozwala ich dzieciom chodzić do szkoły.
Stać ich też na więcej usług zdrowotnych.
To dla nich wielka sprawa.
Chce ci pokazać swój dom. Dobrze?
- Tak. Rany. - Si.
Tkają. Witam.
To jego żona Albertina.
Hola.
Ale ma olbrzymi dom.
Ma telewizję i stereo.
- Pięknie, co? - Si.
Chyba nigdy nie byłem w takim miejscu...
gdzie ludzie żyją dzięki darom lasu.
Cool Earth liczy, że wsparcie rolnictwa zrównoważonego
pozwoli tradycyjnie nomadycznemu ludowi Asháninka zostać tu na stałe,
żeby mogli chronić swoje ziemie przed wylesianiem.
Jaime, już nie chcesz się przenosić?
Wciąż byłem w ruchu, a teraz chcę się ustatkować.
Myślę o przyszłych pokoleniach,
o moich wnukach.
Aby zostawić im coś po sobie.
Witam wszystkich.
Obudziłem się w środku takiej oto dżungli.
W tej pięknej wiosce.
Spałem snem sprawiedliwego.
W wiosce Cutivireni.
Jak ożywczo.
Cool Earth nie wszedł tu z butami. Nie mówił,
że nie wolno ściąć drzewa. Rozumiał te wspólnoty,
chciał z nimi współpracować
i zmniejszyć ich wpływ na las.
Albo żeby docenili dary lasu.
Ani ja, ani Charley nie chcieliśmy odbyć tej wyprawy
na motorach elektrycznych, bo jesteśmy ekologami.
Ale dlatego, że to przyszłość i ekscytują nas takie motocykle.
Wyprawa otworzyła mi umysł na to, co się dzieje na świecie.
Nie do wiary, że odwiedziliśmy Machu Picchu, Cool Earth
czy pierwszy projekt UNICEF-u.
To były przecież późne etapy wyprawy, a my już je zrobiliśmy.
Już mam dość Andów.
Przejedziemy jeszcze to ostatnie wzgórze. To może być koniec.
Nie chcę się za bardzo nakręcać.
Co za piękny widok... Jak ładnie.
Przejechaliśmy Andy i zeszliśmy poniżej 4000 metrów
do nadmorskiego miasta Ica w Peru.
Potem odwiedzimy dzieła sztuki sprzed 2000 lat,
rysunki z Nazca.
RYSUNKI Z NAZCA
Dzisiaj zobaczymy niezwykłe ryciny wyryte na powierzchni ziemi.
Ewidentnie miały być oglądane z góry,
ale wykonano je, zanim nauczyliśmy się latać, więc...
Dla kogo je wykonano? Dla obcych?
Nie wiemy. Sami to sprawdzimy.
Przelecimy nad doliną Nazca...
DRUGI PILOT
...tak nisko, jak to możliwe. Przy każdym rysunku skręcimy w lewo,
a potem w prawo.
Aby każdy mógł je zobaczyć.
Skręcać będziemy o 35 do 50 stopni.
Będzie fajnie.
Znajdźmy najpierw torebkę, zanim wsiądziemy.
- Idealna torebka, nie? - Tak.
Przezroczysta. Będzie widać, co się jadło na śniadanie.
Proszę zapiąć pasy.
- Wyluzuj. Daj się ponieść. - Daj się ponieść.
Pomimo istnienia teorii spiskowych o kosmicznym pochodzeniu,
wielkie dzieła ludu Nazca powstały zapewne,
żeby prosić bogów o deszcz.
Nie żyjemy!
Teraz zobaczymy pierwszą rycinę.
Tam jest. Tuż przed tobą.
Tam na zboczu górskim! Na wzgórzu.
Cudowna.
Jest tu ponad 1000 dzieł. Niektóre mają ponad 400 metrów wysokości.
Poczułem się gorzej.
Już mi niedobrze.
Okrążymy może teraz coś innego?
- Tak ostro... - Pewnie.
Chcę zejść na ziemię.
- Dziękuję. - Gracias. Wielkie dzięki.
- Liczę, że się podobało. - Było cudownie.
Jak tam zakręty?
- Było bosko. - Płynne.
Nie dla mnie.
Wracamy na trasę.
Ociepla się. Robi się naprawdę sucho i gorąco.
Swobodna jazda.
Już nie mogę się doczekać kolejnego kraju, Ekwadoru.
Robi się ekscytująco.
Gotowi?
Rivian dokonał przełomu.
Rozgryzł, jak do pełna naładować motory z jego aut w zaledwie dwie godziny.
Mamy puls.
O tak.
To miło, że opracowano dla nas nową technologię ładowania,
a w przyszłości przysłuży się innym.
- Godzina i 24 minuty do pełna. - Dwie godziny i po sprawie.
W końcu zacząłem kumać peruwiański ruch uliczny.
O tak.
Jezu, ostrożnie.
Spokojnie.
O rany.
Przyda się do reklam.
- Do zajawki lub cliffhangera. - Tak, cliffhangera.
„Uwaga”.
- Ile jest takich programów? - Po przerwie jest klip,
gdy ktoś woła: „Uwaga, uwaga”.
A potem wiadomo.
No i zbliżamy się do granicy z Ekwadorem.
Odwiedzimy znów kolegów z UNICEF-u,
którzy założyli obóz dla uchodźców z Wenezueli.
Setki Wenezuelczyków opuszczają kraj,
żeby uciec przed kryzysem ekonomicznym i humanitarnym.
Przebyli setki kilometrów
przez Kolumbię i Ekwador, żeby dotrzeć do rodzin
i znaleźć pracę w Peru i Chile.
Pełno tu namiotów.
Ten obóz w Tumbes zamieszkuje sto matek z niemowlętami,
a także 50 dzieci bez rodziców.
To przestrzeń przyjazna dla dzieci?
To aktorzy.
Hola.
Dzieci są bardzo odporne, ale potrzebują opieki i wsparcia.
Wyobrażasz sobie uciec z Wenezueli oraz przejechać Kolumbię i Ekwador
autobusem lub pieszo, żeby tu dotrzeć?
Te dzieci miały ciężkie przejścia.
Nie mogą już być małe i beztroskie.
Maria ma 16 lat. Jej brat Abraham tylko 14.
Muszą radzić sobie sami na granicy.
Są tu 47 dni.
Jak było w Wenezueli, zanim wyjechaliście?
Sytuacja była krytyczna.
Dlatego postanowiliśmy wyjechać.
Musieliście opuścić dom, szkołę i przyjaciół.
Tak, wszystko.
Najbardziej boli zostawienie rodziny.
Trudno być oddzielnie...
gdy tak długo było się razem.
Przykro mi.
Co za ciężki los.
- Sytuacja jest niestabilna. - Tak.
Ludzie stracili pracę, a ich pieniądze są bezwartościowe.
Sprzedają wszystko, żeby spróbować uciec.
Zostawili matkę i starszego brata.
Wiedzą, co się dzieje z ich matką i bratem
w Wenezueli?
Wiecie, co u mamy i brata w Wenezueli?
- Waszej pięknej mamy? - Skarbie.
Nie płacz.
Mój piękny chłopcze.
- Przykro mi. - Tak.
Jesteście silni.
Poradzicie sobie.
Tak.
To było druzgoczące przeżycie.
Nie mogą wrócić do Wenezueli.
Trzy dni zabrałoby im przejechanie Peru i dotarcie do Chile autobusem,
gdzie mieszka ich rodzina i czeka ich jakaś przyszłość, ale utknęli tu.
Niektórzy od 47 dni.
PERU / EKWADOR PRZEJŚCIE GRANICZNE
- Muchas gracias. Dziękuję. To dobrze. - Okej.
Nam łatwo przekroczyć granicę ekwadorską.
Ekwador.
Następny odcinek wyprawy może być najbardziej podstępny.
Trasą Panamerykańską można przejechać od samego południa
aż na północny kraniec Ameryk.
Ale pośrodku jest 160-kilometrowy przesmyk Dariéna,
który jest niedostępną puszczą bez dróg.
Pełną terrorystów. Nie jedźcie tam.
PRZESMYK DARIÉN
Albo musimy to objechać łodzią, albo ominąć samolotem.
A te są tak ciężkie, że w grę wchodzą tylko łodzie.
Musimy możliwie szybko dotrzeć do portu.
Nie, mamy zerowy zasięg komórkowy. Lepiej trzymajmy się razem.
W mieście pojedziemy za wami. Co za szalony ruch.
Widzicie po lewej kolesia ze srebrną strzelbą?
Napisy: Przemysław Stępień