W poprzednim odcinku...
Po to robimy te wyprawy. Dlatego je uwielbiam.
Chcę jak najszybciej dotrzeć z motorem do Kostaryki.
Zobaczę, czy uda mi się dolecieć do Panama City.
Pachanga, Pachanga.
Ma 85 lat i wciąż jeździ na motocyklach.
Chcę dotrzeć do San José.
Nie tylko po to, by naprawić motor, ale też, by odwiedzić córkę, Jamyan.
Czas wrócić na drogę.
WIELKA WYPRAWA PRZEZ AMERYKI
Przejedziemy 21 000 kilometrów i 13 krajów.
Zaczniemy od Ushuaia, przez Argentynę i Chile z pustynią Atakama.
Potem odwiedzimy La Paz i przepłyniemy jezioro Titicaca.
Dalej przejedziemy Andy do Kolumbii, stamtąd do Panamy.
Przemierzymy Amerykę Środkową i Meksyk, by po stu dniach dotrzeć do Los Angeles.
REŻYSER−PRODUCENT
Damy im do rąk kamery.
Na kaskach też będą mieć kamery z mikrofonami,
żeby mogli kręcić po drodze.
Czy to droga? O Boże!
REŻYSER−PRODUCENT
Pojedzie z nimi trzeci motocykl z kamerzystą Claudiem.
Russ i ja pojedziemy dwoma elektrycznymi furgonetkami.
Z nami kamerzyści Jimmy,
Anthony i Taylor, który pomoże też z logistyką.
Będziemy ich nagrywać z aut i będą punkty zborne na granicach,
ale poza tym motocykliści będą sami.
GUANACASTE KOSTARYKA
No to jazda.
6246 KM DO LOS ANGELES
Fajnie się z tobą jedzie, Charley. Jakby minęły całe wieki...
No wiem...
- Jest cudownie. - Super uczucie.
Dwóch facetów na dwóch motorach znów razem.
Gaz do dechy.
Ależ piękny jest ten las deszczowy.
Mam się zaraz spotkać z moją piękną córką, Jamyan,
której nie byłoby w ogóle w moim życiu, gdyby nie te wyprawy.
Cudownie, że dołączy do nas.
Ostatnia noc w Kostaryce i ruszamy do Nikaragui.
W porządku, stary?
Jest pięknie.
Się wie, Charley. Się wie.
Cudo.
Nad odległym morzem
PLAYA HERMOSA KOSTARYKA
Boże, wygląda jak moje włosy.
CÓRKA EWANA
Cudo, stary.
Cudo.
To nawet nie brzmi australijsko.
- To jak brzmi ten akcent? - Zgoła inaczej.
Ale ciemny piasek.
Wiesz dlaczego?
- No? - Bo jest wulkaniczny.
O tak.
Może to... Chwileczkę.
To ostry sos.
- To ostry sos. - No to nie.
Trafię łupiną w ognisko?
- W życiu. - Zobaczmy. Gotowi? Raz, dwa, trzy.
Nie!
- To był daleki rzut. - Kurde...
Wygląda jak dzieło sztuki, nie?
- Jest po prostu... - Piękne.
Jamallama.
Jams, chcesz zobaczyć prawdziwy wulkan?
Odwiedzimy jedno z najpopularniejszych miejsc w Nikaragui.
MIEJSCOWY PRODUCENT
Park Narodowy Volcán Masaya.
Jest to zapewne najbardziej aktywny wulkan w kraju.
WULKAN MASAYA NIKARAGUA
Ostatni raz widać było lawę w latach 80.
Kilka lat później zniknęła.
Powróciła sześć lat temu.
Niesamowite.
Rety.
Posłuchaj.
Słyszysz ten hałas? Niczym morze.
Najlepiej oglądać to nocą. Fascynujące.
Wypływa z centrum Ziemi.
Temperatura sięga tam około 1200 stopni Celsjusza.
Tam są ludzie z pochodniami.
Widzisz? Tam są ludzie.
Wokół krateru rozmieszczono 80 czujników,
które monitorują potencjalny wybuch.
Świat wybucha.
To koniec. Początek końca.
Szykuj się na koniec. Na apokalipsę zombie.
Czas się ukryć.
Strach się bać.
Tato, tak wyglądasz, gdy bardzo się wściekasz.
GRANADA NIKARAGUA
Chodź, Jams.
Jamyan McGregor.
- Co za kolorowe miasto. - Jeszcze parę przecznic.
O Boże. Ale słodki.
Widzicie kolesia z materacem na głowie?
Co za zwariowana ulica.
Raleigh Chopper. Zobaczcie.
Z górki bardzo na nich trzęsło.
Małe przednie kółko robiło tak na drodze.
Kupiłbym sobie.
Spróbujesz?
Weszło? Masz na głowie.
Pięknie.
Rety!
Wygląda pysznie.
- Głodni? - Dobrze pachnie.
To prawda.
Jak daleko, Jams?
Wszystko jest naturalne.
To sos.
Naturalny sos.
To czosnek, imbir i ocet jabłkowy.
Ocet jabłkowy.
Idealne.
Rety. Ale pyszne.
- Boże. - Bo świeże.
To awokado, imbir, olej z oliwek i ocet.
- Zmiksowane razem. - Rety.
To jak cukinia.
Ten też jest sosem naturalnym.
Dobre?
- Boże. Bardzo dobre. - Same lokalne produkty.
- Tak. Sí, sí, sí, sí. - Nic z supermarketu.
SZEF KUCHNI
- Sos robimy na samym końcu. Świeży. - Tak.
- Oto sekret. - Dobre.
Jest pyszne.
Masz przepis na te dwa sosy?
- Tak. - Super. Chodźmy.
- Nagrałem to. - Wsiadajmy i jedźmy.
Uwielbiam to miejsce.
Uwielbiam Nikaraguę. Koniec, kropka.
Dobra, widzimy się później.
Niesamowite, że Jamyan jedzie z nami.
Przebyła niezwykłą drogę, żeby tu być.
Dołączyła gdzieś do ekipy.
GRANADA - HONDURAS - NIKARAGUA GWATEMALA - SAN PEDRO SULA
Jakiś podróżnik jechał na motorze w drugą stronę.
Chyba zawrócił i jedzie za nami.
Tak?
Hej, stary. Jak leci?
Nieźle.
Widziałem zdjęcie, jak dotarliście do Panamy.
O tak.
Uznałem, że świetnie się zgraliśmy.
PODRÓŻNIK
Zastanawiałem się, którędy pojedziecie.
Róbcie swoje. Inspirujecie ludzi, w tym mnie.
- Dziękuję. - Powodzenia.
Co za niezwykły dzień.
Jest granica.
„Buen Viaje”.
NIKARAGUA / HONDURAS PRZEJŚCIE GRANICZNE
Dobra.
Kurde, oby dokumenty były w porządku.
Hej, Jams.
Ale się cieszę, że jedzie jako część ekipy!
Wypełniłaś wszystko?
Moja nerka pewnie cię rozbawi.
Tam to trzymam.
Udowodniłem ci użyteczność nerki.
Możemy ruszać w każdej chwili.
Jams, to ja jadę. Kocham cię. - Tak.
Mówiłem właśnie ojcu, że ta wyprawa wydaje się taka długa.
On na to: „Inne były dłuższe”.
Ja: „Ale ta wydaje się o wiele dłuższa. To chyba dlatego, że jesteśmy starsi”.
Odparł: „Tak, starość nie radość”.
Koleś sobie pomyka.
No, bez jaj.
Stary, on miał dredy pod...
To silnik 25 cc?
Brzmi gardłowo.
Taki sportowy model.
Zmierzamy do UNICEF-u. Spotkamy dzieci, które są ofiarami gangów.
Bezpieczeństwo staje się problemem. Trzeba będzie się po prostu pilnować.
OŚRODEK KULTURY UNICEF HONDURAS
Narkotyki, haracze, porwania.
Ta okolica była bardzo niebezpieczna.
Nie można było chodzić po ulicach.
Dzieci musiały siedzieć w domu? Bez szkoły, parków, placów zabaw?
Całkowicie. Nie mogły wychodzić.
Zmieniło się to dopiero cztery lata temu.
Czym groziło wyjście na ulicę?
- Śmiercią. - Za spacer?
Tak, za spacer po ulicy.
Teraz robimy objazd z młodzieżą, która pomogła odzyskać te miejsca.
Rzadko wychodziłam tam, gdzie mieszkam.
Zaczęłam, gdy tu się zaangażowałam
i zaczęłam się szkolić.
Z czasem mama pozwalała mi coraz częściej wychodzić.
Wcześniej prawie nie opuszczaliśmy domu.
Co to?
Teatr służy miejscowym nastolatkom do uświadamiania młodych o gangach.
- Oszalałaś? - Gadasz do siebie? Oszalałaś?
Co z tobą?
Nic. Myślę o życiu.
Chcesz coś zarobić?
Nie lubisz kasiory?
Nie! Papá, nie!
Gangi próbują wpływać na dzieci,
żeby wykonywały za nich brudną robotę.
Oto codzienność tych dzieci.
„Zrób to albo zabijemy twoją mamę”.
Dajcie spokój!
Wyobraź sobie takie życie, a potem pomyśl o tym, co robi ten ośrodek.
Mogą tworzyć muzykę, być w zespole.
Uczyć się sztuczek cyrkowych, szczudlarstwa, sztuki.
Genialna sprawa.
Pozwala uwolnić emocje.
Można namalować swoje uczucia. To pomaga. Uzewnętrzniasz je.
SAN PEDRO SULA - PANAJACHEL GWATEMALA - HONDURAS
Zmierzamy do przejścia granicznego z Gwatemalą.
- Gwatemala! - Gwatemala!
Niesamowite, co?
Super!
HONDURAS / GWATEMALA PRZEJŚCIE GRANICZNE
Dzięki tej wyprawie mam ochotę tu wrócić
i trochę bardziej pozwiedzać.
To dobrze.
Nawet w miejscach mniej turystycznych
chcę poznać życie codzienne ludzi.
Tak jest na trasie podczas tych wypraw.
Jedziemy z miejsca na miejsce i obserwujemy prawdziwe życie,
które z reguły toczy się przy drogach.
Zobacz, jak pięknie.
- Oto właśnie Gwatemala. - Gwatemala.
Potężne jezioro.
Widowiskowy wulkan.
Chcę popływać w wulkanie.
Nagle dżungla zaczyna wkraczać na drogę.
Całe miejsce przypomina dziką plantację kawowca.
Gwatemala!
Tak się cieszę, że biwakuję z Jamyan.
Uwielbiam spać pod namiotem i odwiedzać piękne miejsca.
Kocham tę wolność.
Ale ładnie.
WULKAN IPALA GWATEMALA
Pięknie.
Rety, to środek wulkanu.
- Jejku! - Jaki piękny.
Nigdy nie byłem w takim wulkanie.
Jak w Parku Jurajskim.
Wybacz.
- Weź tam do tyłu. - Okej.
Ja pierniczę.
Próbuję ustalić optymalne miejsce.
Wciąż zmieniam zdanie.
Wszystko tam gra, Charley?
Tak, idzie super.
Wszystko gra?
Jezu!
Przeklęty wiatr.
Prowadź mnie na właściwe miejsce. No dalej. Prowadź.
O Boże.
Widzicie te mrówki?
Patrzcie.
Gryzą mnie. Widzicie?
To mrowisko. Mrówki są wszędzie.
Dobrze.
Poddaję się.
Niesamowite, prawda?
Paralotniarstwo lub lotniarstwo
jest temu najbliższe.
Zero silnika. Tylko siła wiatru.
Dobra, jest zimno.
Cóż...
I po Ewanie.
Cieszę się, że to zrobiliśmy.
Że tu przyjechaliśmy.
Nie wiem, czy byłbym w stanie wymyślić lepsze miejsce na namiot...
Olśniewająco.
Próbujemy zrobić ciasto dyniowe, bo jest Święto Dziękczynienia.
To pierwsze Święto Dziękczynienia Ewana w Gwatemali.
Wiadomo.
Majowie uważali to za świętą lagunę.
Mycie się w niej ma pomóc zregenerować energię
i uzyskać błogosławieństwo szamanów.
MIEJSCOWA PRODUCENTKA
Pływanie tu regeneruje energię
oraz oczyszcza z tej złej, którą ze sobą przywieźliście.
Czuję się odnowiony.
Zobaczcie, przy kim się obudziłem. Mam małego kolegę.
Halo, piesku.
Rety.
Namiot rozpłaszczył się na mnie.
Napierał na mnie.
Biwakowanie.
Widzicie wzór na tym kurczaku? Piękny, co?
Ale dałeś czadu.
Kukuryku jak się patrzy.
Jest dobrze?
Podaje 100%.
Prawdziwy sukces.
Cieszy mnie to.
Halo.
- Dzień dobry. - Dobry.
Pa, pa... Idziesz z nami?
Pa, pa, skarbie.
Co za niezwykłe doświadczenie. To była niesamowita, wspaniała wyprawa.
Było bosko.
Mówię tak, jakby to już był koniec, ale ledwo wjechaliśmy do Gwatemali.
Ostrzegano nas przed nocną jazdą, więc zaraz się zatrzymamy.
Całe wieki będą stać w korku.
Tkwimy w korku od trzech godzin.
Po prostu obłęd.
Ostrzegano nas przed działalnością karteli.
Przez to Gwatemala i Meksyk nie są bezpieczne nocą.
Nie bez powodu próbujemy dbać o bezpieczeństwo.
Myślimy o tych busikach.
Aby jechać cały dzień, potem wsadzić motory do autobusu
i dalej nim jechać aż do rana. Potem znów harleyami.
PANAJACHEL GWATEMALA
Martwią nas kwestie bezpieczeństwa.
Potrzebny jest plan, żeby dojechać do domu.
To jaki mamy plan?
Tu mamy kraj prawie wielkości Argentyny.
Wchodzimy na nowy poziom obaw. W pewne rejony nie wolno się zapuszczać.
Trzeba ich unikać z powodu karteli narkotykowych
- i maksymalizować nasze bezpieczeństwo. - Tak.
- Omijamy czerwone obszary. - Okej.
Zaleca się wystrzegać brązowych.
Bardzo obawiam się jazdy po ciemku,
bo jak coś pójdzie źle, możemy utknąć w niebezpiecznej okolicy.
Liczymy na jazdę za dnia,
z możliwie częstymi postojami i zwiedzaniem.
W nocy ładujemy do pełna, bo jechalibyśmy dziesięć godzin autobusem.
Jeśli to wam odpowiada, możemy obejrzeć jeden po południu.
Jeśli uznamy, że coś się nie sprawdza,
- wtedy trzeba będzie... - Znaleźć inne wyjście.
Właśnie.
Jeśli wyjdzie, autobus wszystko załatwia.
- Jeśli wyjdzie. - Tak.
Pasuje?
Zmiana ujęcia. Jest czwarta rano, a autobus płonie na poboczu.
PANAJACHEL PRZEJŚCIE GRANICZNE
Widzicie ten autobus?
O tak!
Czadowy.
Patrzcie na światła na autobusie. Wygląda niczym choinka.
AUTOBUS SZKOLNY
Coś takiego byłoby idealne.
- Tak. - To idealny autobus dla nas.
- Wygląda dobrze. - Tak właśnie. To dobry kąt.
Daj tutaj. Ma cztery metry.
Położysz tutaj?
- Tu przy tej rozpórce. - Okej.
Te drzwi trzeba wyciąć i powiększyć, żeby wjechać tu motorem.
Tu blokujemy koła klinem.
Potem to samo z drugiej strony
i mamy oba motocykle.
Resztę autobusu
- przystosujemy do potrzeb. - Tak.
Możesz spać tu, Charley.
- Tak. - To twoja prycza.
Tak. A ty śpisz nad motocyklami.
Super byłoby kupić materac z termoelastycznej pianki.
Widzicie wielkość lustra?
Jak pokonuje ostry zakręt?
- O tak! - Działa.
Wchodzę w to.
Na razie.
Czyli zarejestrujemy i zapłacimy co trzeba władzom w Gwatemali
i w Meksyku, żeby zdobyć licencję.
Chcemy dokonać kilku zmian,
więc muszę wiedzieć, czy to możliwe.
Wolne żarty. To pewnie niemożliwe.
Możemy spróbować.
Ktoś musi pojechać na granicę
i spróbować kupić specjalne pozwolenie, żeby móc ją przekroczyć.
Może trzeba kupić specjalne ubezpieczenie lub tablicę rejestracyjną,
żeby nie pisało, że to autobus prywatny z Gwatemali. Trzeba to sprawdzić.
Miło oglądało się autobusy, ale zobaczymy.
Wiedzą, czego potrzebujemy. Dwa motory do środka, generatory na dach.
Cała koncepcja Meksyku i autobusu
brzmi jak wariactwo.
Ostatni odcinek żyje własnym życiem. Coś ekscytującego.
Dotrzemy do granicy, po czym Jamyan zawróci.
Strasznie mi smutno, bo super było ją mieć.
Było wspaniale.
Świetnie się bawiła.
Widzę to. Cieszyło mnie, jak się zżywa z wszystkimi.
Bo to wyjątkowi ludzie...
moi przyjaciele i nasza ekipa.
Taka wyprawa to niezwykłe przeżycie. Super, że mogłem się tym z nią dzielić.
Przedostatnie przejście graniczne.
Oto jesteśmy. To miasto graniczne.
Dotarliśmy.
Meksyk jest przed nami.
Nie do wiary. Rety, jesteśmy tu.
Wjeżdżamy do Meksyku.
Myślisz, że granica leży tam niżej?
Co za chaos.
GWATEMALA / MEKSYK PRZEJŚCIE GRANICZNE
Utkwiłem na granicy
Z paroma kumplami
Utkwiłem na granicy
Z paroma kumplami
Zanurkowałem z Charleyem
Tak głęboko, że aż zabrakło tchu
Paliwa nam nie trzeba
Motorem świat możemy okrążyć
Tak, paliwa nam nie trzeba
A motorem świat możemy okrążyć
Jakie słowo rymuje się z „okrążyć”?
- Rzyć. - O tak!
Jedziemy już od Ushuaia
I strasznie boli mnie rzyć
Mam granicznego bluesa
Granicznego bluesa
Proszę.
Brawo!
Graniczny blues.
Nie wiem, czemu akurat wybrał mnie, ale...
szkoda mi pozostałych dzieci.
Cieszę się, że wybrał mnie.
Nie wiem, co byłoby ze mną.
Wolę o tym nie myśleć, ale...
Nie wiem, co go opętało, że postanowił adoptować dziecko.
Nie mam pojęcia.
Nie będę nawet pytać, bo nigdy się nie dowiem
i po prostu cieszę się z tego, co jest.
- Dbaj o siebie. Kocham cię, skarbie. - Dobra. Pa.
Fajowo. Zwiedza świat na motocyklach, więc...
Nara, Jams.
Tak łączy swoje dwie ulubione rzeczy.
Cudownie było być częścią tej wyprawy z moim ojcem.
- Pa! - Pa!
WITAMY W MEKSYKU
Alex, wyjaśnisz nam sytuację? -
Pewnie.
W kraju zaroiło się od małych karteli.
Jak Jalisco Nueva Generación.
Kartel Sinaloa, należący do El Chapo.
Są też Los Zetas...
MIEJSCOWY PRODUCENT
...byłych sicarios, płatnych zabójców kartelu El Golfo.
Jest też El Golfo.
Są też inne kartele.
Nie ma już lojalności.
Nieważne, kogo znasz.
Liczy się, kogo spotkasz.
Pierwszy odcinek
od granicy do pierwszego postoju
zajmie nam trzy i pół godziny.
Z miasta Oaxaca pojedziemy do Puebli. Tu mamy autostradę.
Potem możemy przejechać stolicę Meksyk lub ją ominąć.
Wasz wybór.
Tutaj lepiej będzie jechać za dnia.
Nie jest to najbezpieczniejszy region.
Pewne miejsce polecam ominąć,
bo może to być dla was niebezpieczne.
Gdy będziemy jechać autobusem z motorami w środku,
uda nam się wmieszać w ruch czy będą wiedzieć?
Mają zwiadowców?
Tak, mają tak zwanych „sokołów”, halcones...
Są w całym kraju.
Siedzą w samochodach przy drodze i obserwują ruch.
Będą wiedzieć.
Ewan jest bardzo sławny,
więc media społecznościowe zdradzą, że jesteśmy w okolicy.
Będziemy musieli przystosować się do sytuacji.
Gdyby udało się nie rzucać w oczy, gdy będziemy przejeżdżać kraj,
byłoby super.
Jaki scenariusz może nas czekać?
Zatrzymają nas...
Mogą nas zatrzymać i domagać się gotówki. Można zostać porwanym.
Najgorszy scenariusz to zniknięcie.
Mieliśmy dosyć przerażającą rozmowę o kartelach...
Niedawno porwano meksykańskiego aktora
w pobliżu miasta Meksyk.
Nie promujemy naszej wyprawy.
Nie mówimy nikomu, gdzie jesteśmy.
No ale...
każdy chce selfie i zamieszcza posty, przez co obwieszcza światu, gdzie jestem.
To skomplikowana sprawa. Nie wiadomo, co robić.
Jazda za dnia to chyba dobry pomysł.
Jeśli zrobi się zbyt późno, sami będziemy się prosić o kłopoty.
Dotychczas raczej nie przejmowałem się bezpieczeństwem.
Dobrze zachować kontakt z rzeczywistością i wiedzieć, co może nas spotkać.
Nie chcę być porwany.
W życiu.
Walczę z obiegową opinią,
ze stereotypem, że Meksyk jest niebezpieczny.
Ale ponoszę odpowiedzialność za ekipę i jestem rozdarty.
Chcę zachować się odpowiedzialnie, ale to przygoda,
więc muszę odpuścić.
Zatem sytuacja...
jest trudna.
Ale wjeżdżam do Meksyku w pełni przekonany,
pełen optymizmu i wiary w to,
że media
i osoby siejące panikę są w błędzie.
Oto...
Meksyk.
Jakby coś się nagle zmieniło.
Może drogi albo budynki są jakieś inne.
Tereny są bardzo rolnicze.
Widok jest oszałamiający.
Nietuzinkowy.
Oficjalnie pokonaliśmy Amerykę Południową i Środkową.
Wjechaliśmy do Meksyku.
Jadę wybrzeżem wraz z Charleyem,
a David i Russ polecą przodem do Oaxaki.
Nie udało się przerzucić autobusu przez granicę, więc dalej szukamy.
Wielka wyprawa przez Ameryki.
Podoba mi się.
Mamy tu osę.
PRZEJŚCIE GRANICZNE MEKSYK – GWATEMALA
OAXACA MEKSYK
MEKSYK
To właściciel autobusu?
- David. - Tak, Ariel Garcia.
Chcemy kupić autobus.
Może ten.
Musi być w dobrym stanie technicznym i gotowy do jazdy.
Czemu go sprzedaje?
Mój autobus działa. Problem był z operatorami.
WŁAŚCICIEL AUTOBUSU
Twierdzili, że jest za długi.
Mogę tu usiąść?
Wygląda na niezłą okazję.
Dziwne, ale na zdjęciach nie podobały mi się wnętrza.
Przypadły mi do gustu.
- Eleganckie. - Nieco dyskotekowe.
To jest jakaś opcja.
Trzeba byłoby zająć się formalnościami, żeby móc nim wjechać do USA.
Ale skupmy się na jeździe w Meksyku.
Pełna zgoda.
Jedna opinia jest dla mnie kluczowa, czyli Matta.
Jeśli uzna, że stan jest koszmarny...
Mały koszmarek nie jest nam straszny, ale horror odpada.
Matt, co czujesz?
Pod spodem jest mały wyciek z przewodu paliwowego.
Jeden z przegubów jest luźny. Dawno już nie miał styczności ze smarem.
Po oględzinach silnika wiem, że trzeba wymienić osłonę chłodnicy.
Tam jest dziura. Jak pójdzie, to po tobie.
Można się przejechać? Zaproś go tutaj.
Tak, pewnie.
I do przodu.
- Jedźmy, Davidzie! - Jedźmy, co?
- Nie? - Muszę...
- Powiedz. - Hę?
Akumulator.
Popchnijmy go, wtedy zapali.
Zróbmy tak!
- Popchniemy? - Tak.
Poważnie, stary? Naprawdę będą go pchać?
W życiu nie pomyślałbym, że będę pchał szkolny autobus.
W Meksyku.
Włączaj!
Dobra.
Dajesz!
- Stop. - Dlaczego stop?
Kwestia wprawy. A ty we mnie wątpiłeś.
Udało się.
- Ruszyliśmy. - O rety.
To w drogę!
José, Luis, zaczekajcie tutaj.
Widzę.
Dalej.
Układ napędowy.
Jest boski, stary.
To było emocjonujące.
CHAHUITES MEKSYK
Miło zwiedzać prawdziwe meksykańskie miasto.
Wydaje się autentyczne.
- Mało turystyczne. - Jest idealnie.
Pewnie mają tu dobre rybne taco i ceviche.
Można tu zamówić domowy meksykański obiad.
To chyba dobrze?
Co myślisz o dziwnym, podwójnym kształcie mojej brody?
Mało to przyzwoite. Ma tę część i tę.
A tutaj robi się taki podwójny kształt.
Wyglądasz, jakbyś miał wielki podwójny podbródek.
- Tak. - Ukrywasz podbródek.
- Patrz. Zrób tak... - Wyrósł mi jeden pod spodem?
Spójrz w lustro i weź to...
Wepchnij tę część pod spód i wtedy dobrze wygląda.
To się dzieje podczas jazdy...
Ta część zaczyna wyglądać nieprzyzwoicie i robi się tak...
Nic fajnego.
Bardzo się cieszę z pobytu tutaj.
Podjadę motorem i go podłączę.
Uwaga.
Skuter.
Trzymajcie kciuki.
- Dziesięć godzin? Idealnie. - Tak.
Uspokaja mnie fakt, że motor mam pod nosem.
Zauważyłeś rywalizację między mną a Charleyem?
Zauważyłeś?
Czasami budzę się o piątej rano i zastanawiam się, czy już spakował motor.
Adrenalina i duch rywalizacji włączają się...
Myślę sobie, że muszę spakować motor, choć ruszamy o ósmej.
Gdy ktoś z tobą rywalizuje,
trzeba stanąć na wysokości zadania. Inaczej wejdzie ci na głowę.
Nie ja zacząłem.
To musi być wina Charleya.
I podpięty.
Jest dobrze.
- Jak pokój? - Piękny.
Wziąłem prysznic, ogoliłem się
- i uznałem, że... - Zrobisz całą resztę?
Uwierzysz? Ciężarówka nas dogania.
Trzymam kciuki za Davida i autobus.
Kluczowe rzeczy do zrobienia na już
to przednie kierunkowskazy, osłona chłodnicy
i wymiana tylnych hamulców.
Przewód paliwowy.
- Na pewno wymiana oleju. - Bez dwóch zdań.
- Serwis... - Reszta płynów też.
Mnie martwi sprzęgło i skrzynia biegów, bo ich nie widać.
*SPLIT*
Nie mamy pojęcia o ich stanie.
Lepiej się znasz, ale mogą okazać się trefne.
I zbiornik chłodnicy, bo jak pójdzie...
Ale nie mamy innej opcji. Nie mamy czasu na nic innego, co?
Buenos días.
Ile dziennie robi?
Trzy kilo.
- Zobacz. - Proste.
Rety!
- Niezwykłe. Piękne. - Nigdy nie myślisz o tym, ile to pracy.
Handlarz ryb jest chyba tutaj.
Buenos días.
Może kilka filetów tych rybek?
- Jaka to ryba? - Lucjan czerwony.
Gracias.
Bardzo dziękuję.
- To na razie. - Dzięki.
- Buenos días. - Buenos días. Dziękuję.
Hola. Cómo estás?
Na zdrowie!
Jak się robi prawdziwe guacamole?
MIEJSCOWY PRODUCENT
W Meksyku normalnie robimy to tak:
KIEROWNIK
Tniemy awokado na pół.
Wyjmujemy pestkę i miażdżymy miąższ łyżką.
Do tych kawałków dodaje się pokrojone pomidory,
cebulę, jalapeño, sok z limonki i sól.
Mieszasz to razem.
Oto twoje guacamole.
Naprawdę dobre...
Papryka habanero.
Boże, one są bardzo ostre, prawda?
Spróbujcie je.
- Bardzo pikantne? - Jeden gryz.
Musicie trochę ugryźć. Zróbcie to.
O nie. Pamiętaj, że to jak skorpion. Im mniejszy, tym groźniejszy.
Tak mnie pali w buzi, że przestaję czuć.
OAXACA MEKSYK
Chłopaki zwiedzają mniej znane rejony Meksyku.
Ale trzeba ruszyć z tym autobusem.
Norma.
Wstrzymujemy ruch.
Chyba potrzebujemy jakąś rampę.
Chciałbym zbudować jakąś rampę.
Sporo autobusu wystaje zza tylnych kół.
A może wjedziemy przodem?
Wjedźmy na chama.
Tak, trzeba pod kątem...
Dalej!
Da radę? Rany. Ma rację. No nie!
Dalej, skarbie! Dalej! Tak!
Tak!
Mały sukces. Mnie wystarczy.
Zmierzamy do Tehuantepec, żeby poznać muxe,
czyli mężczyzn, którzy żyją lub ubierają się jak kobiety.
Muxe należą do ludu Zapoteków
i są częścią ich dziedzictwa kulturowego.
Jesteśmy muxe z Santo Domingo Tehuantepec w Oaxace.
Być muxe to dla mnie błogosławieństwo, źródło radości.
Uważam siebie za muxe, odkąd pamiętam.
Zawsze uważałam się za kogoś innego,
kto nie mieści się w podziale na kobiety i mężczyzn.
Cieszę się, że żyję po swojemu
i mogę wyrażać się przez sztukę.
Nikt mnie do tego nie zmusił. Taka jestem.
- Piękne. Twoje dzieła są piękne. - Dziękuję.
Fajnie byłoby mieć coś takiego
- z tyłu kurtki dżinsowej. - Wyglądałoby czadowo.
To tradycyjny wzór.
Oto sukienka dla czterolatki.
Przekazuje się to z pokolenia na pokolenie.
Tworzy się je dla córki lub siostrzenicy.
One dają to potem swoim córkom.
To jak dziedziczenie własnej skóry, własnej kultury przez pokolenia.
Jesteśmy takie od zawsze.
Zawsze przywiązywałyśmy wagę do tradycji rodzinnych.
Zawsze uchodziłyśmy za część rodziny.
David.
Chcemy zidentyfikować problemy techniczne i je rozwiązać, zanim ruszymy w trasę.
Problem w tym...
MECHANIK
...że jest za mało czasu na porządny remont.
To za mało czasu na przegląd autobusu. Skrzyni biegów, sprzęgła, silnika.
To mało czasu.
- Ile potrzebujecie? - Co najmniej tydzień.
Dzisiaj jest trzeci.
Trzeci, czwarty, piąty. Mamy trzy dni na naprawę.
Może być gotowy na piątek?
Zróbmy tyle, ile można dzisiaj.
Na pewno chcę, żeby zajęto się sprzęgłem.
Ściągnijmy wszystkie potrzebne części. Zacznijmy od tego.
I do roboty. Pasuje?
Tak? Dziękuję.
Mamy niecałe trzy dni na dziesięciodniową naprawę.
Zróbmy listę części.
Liczę, że skoro to duże miasto, wszystko uda się kupić.
Załatwmy te części.
Ten autobus wyjedzie stąd szóstego o szóstej rano.
Sporo pracy, niewiele czasu.
To ruszajmy.
Koła, zbiornik chłodnicy i tak dalej.
Meksykańskie koce.
Tę pilarkę do metalu.
Kupmy, co można, żebyśmy to mieli na miejscu.
Dzisiaj trzeba to zrobić, bo zostały dwa dni.
Potrzebuję części i ludzi.
Idealny sposób, żeby ci wypadł dysk.
Nie wiem. To trudne.
Chcesz meksykańskie koce... Może taki?
- Muchas gracias. - Muchas gracias.
Udało się.
Podasz swój numer telefonu?
Rozciąłem sobie nogę.
Że co?
-Tak. - Stary!
No, mniej więcej tyle.
Chcesz pojechać na pogotowie?
Nie, jest w porządku.
Narzędzie do ustawienia tego sprzęgła.
Jestem. Daj znać, jeśli coś potrzeba. Wrócę z czterema światłami,
żeby ruszyć do przodu.
Tak.
Boże. Już trzecia.
Jedźmy.
Potrzebuję jak najwięcej części. Błagam cię!
Bardzo wygodne.
To nasze łóżka.
Jak dzisiaj pięknie. Pogoda i temperatura są idealne.
Krajobraz to orgia kolorów.
Wszyscy na drodze odwzajemniają pozdrowienia.
To radosne miejsce.
Uwielbiam Meksyk. I tyle.
Smutno mi będzie, jak dojedziemy.
Uwielbiam być w trasie i widzieć te różne części świata.
Jest naprawdę pięknie.
Wyprawa zaraz zamieni się w szaloną autobusową eskapadę.
Już się nie mogę doczekać Oaxaki, ekipy i autobusu.
OAXACA MEKSYK
Widać postępy. Oby nadawał się do nocnej jazdy.
To pewnie najgroźniejszy etap Wielkiej wyprawy przez Ameryki.
Szkoda, że jest na samym końcu.
Byliśmy w Sudanie, Egipcie czy na rosyjskich odludziach.
Możemy sobie mówić, że tak się nigdy nie dzieje.
Ale tu mam wrażenie, że atmosfera jest inna.
- Dotarliśmy. - Rety, ruchliwe miasto.
Wiem, totalnie inna atmosfera.
Spory kościół.
Chłopaki są już blisko i poważnie martwimy się o bezpieczeństwo.
Powiedz, którędy mamy jechać. Doradź w sprawie trasy, karteli, podróży.
OCHRONIARZ
Mam tu pięć różnych miast, które są niebezpieczne.
Wczorajszej nocy poinformowano mnie o tych miasteczkach...
przez które mamy jechać.
Nie są to teraz bezpieczne okolice.
- Tak. - Dzisiaj?
Była zasadzka tuż pod miastem.
KREWNY OFIARY
Był tak ciężki ostrzał, że jeden z pojazdów wybuchł.
To była masakra.
Christina wyskoczyła z pojazdu,
machała rękami, żeby kartel przestał strzelać.
Być może pomylili się, co do ich tożsamości,
ale były tam same osoby niewinne, kobiety i dzieci.
Chciałem więc sprawdzić,
czy trasa musi przebiegać przez te miejsca,
czy też ominiemy je.
Napisy: Przemysław Stępień