Dziękuję, że przyszedłeś do programu.
Miło mi. Dziękuję za zaproszenie.
Odniosłeś niewiarygodny sukces.
Twoja książka nadal jest numerem jeden?
- Tak. - New York Times.
Mam dużo szczęścia i jestem bardzo wdzięczny.
Wiem, że nie możesz zdradzać planów wydawniczych,
ale podobno pracujesz nad książką o mitologii obu Ameryk.
To prawda, nie mogę zdradzić zbyt wiele,
ale mogę powiedzieć, że jest poświęcona mitom
związanym z lękiem i pojęciem strachu.
Kiedy fani mogą się spodziewać publikacji?
Nadal intensywnie zbieram materiały.
Wybieram się do Północnej Kalifornii,
do pewnego miejsca, które jest przesiąknięte strachem.
Uczucie strachu jest przejawem czegoś,
co wydaje nam się abstrakcyjne.
Tymczasem strach jest prawdziwy.
Wygląda na to, że New York Times
powinien się szykować na kolejny bestseller.
Mam nadzieję. Obyś miał rację.
Czy tak dogłębne badanie tematu strachu…
- Tak. - …wzbudza w tobie lęk?
Nie.
Zajmujemy się tym tematem od dłuższego czasu,
ale zdaje się, że to ostatni rozdział
jednej z najdziwniejszych historii, z jakimi mieliśmy do czynienia,
historii Angel Wilson.
Jak pamiętacie, to dwudziestosześciolatka, która zaginęła w 2015 roku,
gdy biwakowała w okolicy Tahoe i już nigdy wróciła do domu.
- Śledczy… - Wyłącz to.
Poczekaj chwilę.
…odkryli, że dwójka przyjaciół, która jej towarzyszyła,
prawdopodobnie popełniła samobójstwo.
Wyłącz to.
Dzisiaj pojawiły się doniesienia, że jej szczątki mogły…
Dziękuję, że wyciągnąłeś mnie z domu.
Wybraliśmy idealny moment, prawda?
Ja cię doprowadzałam do szału czy ty mnie?
A niby czemu zabieram cię na tę wycieczkę?
Dziękuję.
Tylko się nie wściekaj, gdy zobaczysz, dokąd jedziemy.
Jasne.
Musisz się zachowywać.
Kiedy ostatnio widziałeś mnie w sukience?
Dawno temu. Dziękuję, że ją założyłaś.
Dziwię się, że jeszcze pasuje.
Pięknie wyglądasz.
- Dziękuję. - Nie ma za co.
- Dziękuję. - To ja dziękuję.
- Musiałam się wyrwać z domu. - O Boże.
- Co robisz? - Jesteś gotowa?
Co ty knujesz?
Możesz przestać wszystko analizować?
To ma być niespodzianka.
I tak po prostu wysiądziesz z auta?
Bianca… co robisz?
Nie potrzebujesz tego tutaj.
Ale tego tak.
Jeśli to ma być niespodzianka,
muszę zawiązać ci oczy.
Proszę.
Nie wierzę, że ci na to pozwalam.
Jestem najszczęśliwszym mężczyzną na świecie.
To prawda. Masz dwie minuty.
Więcej mi nie trzeba.
WITAJCIE W STRAWBERRY LODGE
Dobra. Nie ruszaj się.
Nie wierzę, że dałam sobie zawiązać oczy.
Szanowna pani.
Podać inhalator?
Tak.
Dziękuję. Daj mi chwilę.
W porządku?
Zaczerpnij świeżego górskiego powietrza.
Zaraz to zdejmę.
Nie, już prawie.
Jeszcze pięć kroków.
Oszalałeś.
Krok.
Dwa kroki.
Podnieś prawą stopę.
- Zdejmuję. - Jeszcze nie.
Szukam idealnego miejsca. Nie ruszaj się.
Dobrze.
- Gotowa? - Tak.
Zdejmij opaskę.
Rom…
Jest pięknie.
Co tu robimy?
Świętujemy twoje urodziny.
Pomyślałem, że przy tym wszystkim, co się dzieje na świecie
i gdy w końcu przekazałem książkę wydawcy…
Sto lat!
- Bianca! - O Boże.
- O Boże! - Idź się przywitać.
No już!
- Co? - Wszystkiego najlepszego!
- Kogo…? - Mnie.
Wszystkiego najlepszego.
O Boże.
- Sto lat! - Sto lat!
Zobaczcie, co dla was mamy.
Wejdź, Russ.
Obczaj to.
- No proszę. - Nieźle, co?
Co tam, ziom?
Tak.
- Lou. - Hej.
Tak! Kimmy!
Przepraszam za spóźnienie.
- Nie zrobił tego. - Jak to?
- Dałeś mu pierścionek? - Miał go.
Chyba się zestresował.
- Co? Czy… - Hej.
- Hej! - Czy wzrok mnie nie myli?
Gwiazda Forest Park, Lou Powell.
Jak leci, ziom?
To wiele dla mnie znaczy. Dziękuję.
Nie mogłem tego przegapić.
Kiedy ostatnio byliśmy razem?
Rok temu w Detroit.
Noc na Coney Island?
Tak, w starym dobrym D.
O Boże.
- Tęskniłem. - Wielka trójka z D.
Lou chce z tobą pogadać.
- Co jest? - Co się stało?
- Dzięki, Russ. - Ty byś mu nie powiedział.
Wszyscy przyjechali. Było idealnie.
- Co się stało? - Nie wiem.
- Znowu to zrobiłem. - Znowu?
Ile oświadczyn spartaczyłeś?
Trzy? Cztery.
- Cztery. - Cztery?
To szczęśliwa czwórka.
Przynajmniej próbujesz.
To nie był dobry moment.
Miałeś pierścionek?
- Tak. - Była tam?
- Tak. - I to nie był dobry moment?
Wyluzuj.
Jesteśmy z tobą.
Zrobiliśmy test. Wspieramy cię.
Cokolwiek się wydarzy, możesz na nas liczyć.
Ogarnij się, weź pierścionek i klęknij.
Dajmy jej go. Możemy to zrobić?
- Właśnie. - Przed nami cały weekend.
Wybiorę idealny moment.
- Hej… - Zaufajcie mi.
Chłopaki!
Wielka trójka z D. Jazda.
Zrobię to. Trójka z D.
- Wielka trójka z D. - Wielka trójka z D.
Podejdźcie tu wszyscy.
Mamy cały weekend na rozmowy.
Skoro jesteśmy tu wszyscy, chciałbym jako pierwszy powiedzieć:
witam w zabytkowym Truskawkowym Domu.
Mamy go tylko dla siebie na cały weekend.
Nie jest to czterogwiazdkowy hotel.
Raczej jedna gwiazdka… dogasająca.
Dajcie spokój.
Dzięki, Benny. Nie potrzebujemy luksusu.
- Prawda? - Pewnie.
Poznajcie uroczą panią Wenrich.
Dziękuję. Dobry wieczór wszystkim.
Witajcie w Truskawkowym Domu.
Z pewnością pokochacie go tak jak ja.
Przepraszam. Nie chciałem pani urazić.
Droczę się z Michaelem, żeby utrzeć mu nosa.
To piękne miejsce. Zrobiłem sporo zdjęć.
Pani Wenrich była tak miła, że otworzyła cały dom specjalnie dla nas.
Odegrała też kluczową rolę
w zorganizowaniu królewskiego pobytu,
więc… bądźcie mili, dupki.
Chciałabym prosić, byście ustawili się do wspólnego zdjęcia.
Mamy tu taką tradycję.
Lubimy uwieczniać naszych gości.
W ten sposób zostają z nami na zawsze.
Czuję się jak w tym horrorze Uciekaj!
No dalej. Dobra.
- Nie pobrudź mnie. - Jest dobrze.
Pani też zrobię jedno. Już.
Na trzy: jeden, dwa…
Może jeszcze jedno?
Możemy zrobić jedno dla nas?
Brawa dla wehikułu czasu,
którym umożliwił zdobycie Polaroida.
Trzy…
- Dobra. - Dziękuję.
Mamy to.
Dziękuję.
Jesteście gośćmi honorowymi.
Miło cię widzieć.
To przyjemność gościć cię u nas.
Jesteś tu szczególnie mile widziana.
Dziękuję.
Niesiesz światło, moja droga.
Widzę je.
Promieniejesz.
Gratulacje.
Tak, cieszymy się, że Rom skończył pisać nową książkę.
Zanim wyjedziemy, dam pani egzemplarz z autografem.
- Co pani na to? - Byłoby miło.
Mam też coś dla ciebie, zanim was opuszczę.
- Dla mnie? - Tak.
Oto butelka wina własnej roboty.
Robi się coraz lepiej.
Dajemy je wszystkim naszym gościom.
Bardzo dziękuję.
Wzniesiemy nim dziś toast.
Pobyt w górach to chyba idealna recepta.
Idealna byłaby izolacja i dezynfekcja po każdym mrugnięciu.
Zapomnij na chwilę, że jesteś pielęgniarką i baw się.
Pokój 106.
Dobra.
To tutaj, kochanie.
Cokolwiek jest w tym starym pokoju…
nie będziemy narzekać, dobrze?
- Tak. - Dobra.
No proszę. Całkiem fajnie.
Miło tu.
Naprawdę nieźle.
Na co ona patrzy?
Biali lubią dziwne rzeczy.
- Podoba ci się? - Tak.
Rustykalny, co?
Ten dom zbudowano w 1838 roku.
Spłonął i został odbudowany w 1953.
Meble wyglądają na oryginalne.
Pięknie tu. Tyle historii.
Kultura rdzennych Amerykanów, potem Hiszpanów.
To tu miała miejsce gorączka złota,
od Sonory aż po Tahoe.
Wszystko w porządku?
Nie musiałeś tego robić.
Przeciwnie.
Musiałem to zrobić.
Dla ciebie i dla nas.
Miałam urodziny tydzień temu.
Ostatnie lata były szalone.
Zrobiłaś doktorat z religioznawstwa,
a ja w końcu odniosłem jakiś sukces.
Poza tym to miejsce jest pełne historii.
No właśnie.
Już piszesz nową książkę?
Wiem, jak to wygląda, ale przysięgam, że nie o to chodzi.
Hej.
Ta wycieczka miała ci przypomnieć…
jak wiele dla mnie znaczysz.
Moja droga… promieniejesz.
Przestań.
Leci ci…
krew z nosa.
Dobrze się czujesz?
Tak. Nic mi nie jest.
- Na pewno? - Tak, wszystko gra.
Idę pogadać z dziewczynami.
W porządku?
Jasne.
Pa, pa, pani Wenrich.
No nie. Mogę cię poprawić?
Od dwóch tygodni Rom Jennings jest autorem bestsellera.
Czy nie mówiłem ci rok temu, że tak będzie?
Kogo obchodzi, co mówią inni,
jeśli jestem jego agentem?
Halo?
Ja pierdolę.
No dalej. Daj mi zasięg.
Chociaż jedną kreskę w tej starej norze.
- Hej. - Cześć, Michael.
Zapomnij o tym, co się stało na zewnątrz.
Posłuchaj.
Nie zadręczaj się.
Dużo nas tutaj. To spora presja.
To będzie świetny weekend. Dasz radę.
Zrobisz to, jasne? Wszystko się uda.
Dobrze.
A z innej beczki, ludzie do mnie dzwonią.
Wiem, że zbierasz materiały, ale wkrótce musisz mi coś wysłać.
- Nie chcę o tym rozmawiać. - Nieważne.
Przecież nie gadamy o pracy.
Ale wyślij mi jebane streszczenie, jasne?
- Tak. - Posłuchaj.
Za pół godziny mamy być przebrani i zbieramy się przy ognisku.
Przygotowałem coś wyjątkowego. Będzie klimat.
Dziewczynom się spodoba.
- Dziękuję. - Możesz na mnie liczyć.
To miejsce jest idealne…
dla nas obojga.
Weź to. Baw się dobrze z przyjaciółmi.
Dzięki.
Pamiętasz tę kobietę? Myślisz, że wkrótce wyjedzie?
Nie ma plakietki w recepcji.
Już wyjechała, skarbie.
Podobno ma ciekawą historię.
Jej rodzina kupiła posiadłość po pożarze
pod koniec XIX wieku.
Odbudowali to, co zostało, i nazwali Truskawkowym Domem,
a teraz wynajmują go ludziom na weekendy.
Kto ci to powiedział?
Rom.
Co?
Myśli, że jest sprytny.
- Czemu tak mówisz? - Sprowadził nas tutaj,
żeby zebrać materiały do książki.
To tylko sceneria
kolejnej bestsellerowej powieści Roma Jenningsa.
Nie podchodź.
Wszystko gra?
Zapraszam na ognisko.
Wszyscy czekają.
Jeśli kogoś to interesuje,
to urocze górskie miasteczko
należało do Meksyku do roku 1848, kiedy to oddano je USA.
A w 1949, podczas gorączki złota, zmieniono nazwę na Strawberry.
Wraz ze złotem pojawili się kłótliwi, ale zawzięci górnicy i banici,
napędzani whisky i chciwością.
Przybyli tu z jednego powodu.
Tylko jednego.
- Złoto! - O mój…!
Przestań!
- Benny! - Nie możesz…
Wracam do środka, jeśli…
Mów dalej, Rom.
I znaleźli swoje złoto.
Górnicy zaczęli napadać na rdzenną ludność.
Wchodzili nocą do wiosek i porywali ich kobiety.
Aż kobiety stwierdziły, że mają dość.
Zawarły pakt.
Nazwały się Las Brujas…
i postanowiły przejąć miasto.
Udokumentowano przypadki kontrolowania umysłów i halucynacji,
aż górnicy byli tak przerażeni,
że zabijali się, by uciec od strachu.
Gówno prawda.
Czemu opowiadasz nam o tym w nocy?
- Jak mam dziś zasnąć? - Maluszek się boi.
Chyba wszyscy jesteśmy zgodni co do tego…
że musieliśmy stawić czoła wielu lękom.
Mam już, kurwa, dość strachu.
Strachu przed wychodzeniem z domu, przed podejmowaniem ryzyka,
przed robieniem tego, co kochamy.
Może też zawrzemy pakt?
Powiedzmy sobie o naszych najbardziej osobistych lękach…
i po prostu je puśćmy.
Strach nie będzie nami rządził. Nie dzisiaj.
Zróbmy to.
Ja zacznę.
Kiedy miałam 18 lat, potrącił mnie samochód.
W tamtej chwili nie miałam na nic wpływu.
To było przerażające.
Jedyne, co wyszło bez szwanku…
to ten naszyjnik.
Mój największy strach to utrata kontroli.
Ale z tym naszyjnikiem…
nieważne, co przyniesie życie,
wiem, że zachowam kontrolę.
Kto następny?
Solenizantka?
Od czego zacząć?
Dorastałam w religijnej rodzinie.
Bałam się konsekwencji utraty wiary,
dlatego co wieczór czytam werset z Biblii
i nieustannie się modlę.
Mam astmę, więc powietrze jest jak skarb.
A skoro może mnie też zabić,
moim największym lękiem jest utrata tego,
co najbardziej naturalne: oddechu.
No dobra. Mogę spróbować.
Pochodzimy z Detroit
i nie ma tam zbyt wielu opcji czy możliwości.
Obiecałem wszystkim…
że wyrwę się stamtąd, choćby nie wiem co.
A ja dotrzymuję słowa, zawsze.
Tam, skąd pochodzimy, to kwestia życia i śmierci.
Muszę przyznać, że mój największy lęk…
to brak zaufania,
zwłaszcza ze strony ludzi, którzy na mnie liczą.
Kiedyś Lou namówił mnie i Roma
na wypad do kina na Chłopaków z sąsiedztwa.
Pod koniec filmu Morris Chestnut biegnie
i dostaje w klatkę piersiową, krew się leje…
Zanim musieliśmy cię wynieść,
gapiłeś się w ekran jak w transie i krzyczałeś:
- „Ricky!” - „Ricky!”
- Czego konkretnie się boisz? - Krwi.
Jest w niej coś, z czym nie mogę sobie poradzić.
Jako matka najbardziej się boję,
że nie będę w stanie utrzymać syna.
Ja najbardziej boję się utonąć.
- Nie umiem pływać. - To nie dotyczy kąpieli.
Ta kobieta spędza w wannie trzy godziny.
O rany.
Klaustrofobia, zdecydowanie.
Kiedy byłem mały…
starszy brat zamykał mnie w szufladzie pod łóżkiem.
Siedziałem tam godzinami,
w ciemności, roztrzęsiony.
Dlatego po śmierci chcę być skremowany.
Małe, ciasne miejsca, trumny… To nie dla mnie.
Byłem w liceum.
Zatrzymała mnie policja. Bez podania powodu.
Gliniarz wyciągnął mnie przez okno
i walnął moją głową o maskę samochodu.
Byłem przerażony.
Więc mówię: jebać gliny i kajdanki.
Dla mnie to proste.
Najbardziej się boję, że cię stracę.
Gówno prawda.
Zróbmy tak. Zgaście ogień,
a ja zrobię klimat w środku i pójdę po wino
od uroczej pani Wenrich, dobra?
- Tak. - Za nas.
- Za najlepszy weekend w życiu. - Za wspaniały weekend.
I sto lat.
Jak to? To niemożliwe.
- Hej, Michael. - Co jest?
- Czekaliśmy na ciebie. - Michael!
Ja tylko…
Cześć.
Wiem, że ciągle to powtarzam,
ale nawet nie wiecie, jaki to będzie świetny weekend.
Dziękuję, że tu jesteście.
Zakończmy ten wieczór
miłym toastem za solenizantkę.
Dziękuję.
Za nowe książki.
Za bycie z ludźmi, których się kocha w tych szalonych czasach.
- Pójdę po kieliszki. - Co ona dziś piła?
Proszę bardzo.
Serena jest rąbnięta.
Właśnie tego nam trzeba.
- Na zdrowie! - Na zdrowie!
- Salud. - Na zdrowie.
- Tak. - I za Biancę.
- La familia. - Tak.
O Boże.
Co to, kurwa, jest?
Ja pierdolę. Co to za gówno?
- Dlatego nie piję. - Odstawcie kieliszki…
- Może to tylko stare wino? - Zapomnijmy o tym.
Jeśli ktoś chce się napić,
przy barze jest szampan i tequila.
- Ma dziwny posmak. - Tak.
- Jak papier ścierny. - Co to było?
- Jak smakowało? - Spadam stąd.
- Wylej to gówno. - Tak zrobię.
Ohyda.
Rocznik 1938?
Słowo Boże jest nieomylne.
Gdy Bóg przemówi,
martwe istoty powstaną i żyć będą.
A to, co powinno być martwe, padnie i umrze.
Gdy słowo Pana Boga do was dotrze,
będziecie uleczeni!
Przepraszam za wino.
Na pewno wszyscy zrobili test przed przyjazdem?
Na pewno. O co ci chodzi?
Ale skąd mamy wiedzieć?
Bo zorganizowałem test. Stąd wiemy.
- W czym problem? - Lou.
- Co z nim? - Jest chory.
Nieprawda.
Badał się jak wszyscy.
Skąd wiesz, że to zrobił?
Obserwowałem go.
Kaszle, odkąd przyjechaliśmy.
I to mocno. Jakby miał wykaszleć płuco.
- Mówię ci, jest chory… - Spokojnie.
Gdy będę szedł spać, sprawdzę, jak się czuje.
A ty masz się skupić na dobrej zabawie.
Wyluzuj.
A jeśli Bóg panikuje? O Boże.
Lepiej od razu podciąć sobie żyły.
Co robisz?
Pani Wenrich lubi klasykę.
Sprawdźmy to.
Do takiej muzyki nie zaliczysz.
To się okaże.
- Dobranoc. - Dobranoc.
Przepraszam za wino.
Nie ma sprawy.
Hej, Lou.
Szalona noc, co?
Co tam?
Chcę cię o coś zapytać. Nie bierz tego do siebie.
Głupio mi, że pytam.
Nie ma głupich pytań. Wal.
Jak się czujesz? Wszystko w porządku?
Co? Jak się czuję?
- Dobrze. - Bo wiesz,
nie ja, ale inni…
Inni?
Tak. Mówili, że widzieli, jak kaszlesz…
- Więc przyszedłeś tu… - Nie.
- …by oskarżać mnie… - Nie.
- …o zarażanie… - Nie.
…chorobą i świadome wystawianie na ryzyko
najbliższych przyjaciół?
Chcę tylko, by wszyscy byli bezpieczni.
Kto dał ci prawo mnie sprawdzać?
Chce tylko odhaczyć punkty…
Może ja odhaczę ciebie. Co ty na to?
Odhaczyć cię?
Znikaj sprzed moich drzwi. Czuję się dobrze.
- Nie musisz… - Zrobiłem test tak jak wszyscy.
Spierdalaj, szczurza mordo.
Fajnie, że przez ostatnie lata zbliżyliśmy się do siebie.
- Wciąż tu jesteś?! - Idę.
Dobranoc. Gdybyś czegoś potrzebował…
Morderstwo-samobójstwo…
Samobójstwo…
…zwłoki kobiety w środku.
Odtwarza się wstecz.
Morderstwo-samobójstwo…
…zwłoki kobiety w środku.
Podwójne morderstwo-samobójstwo…
Czemu nam to dała?
Powiem coś, kiedy wróci.
Nigdy nie widziałam czegoś równie dziwnego.
Kompletnie zepsuło nastrój.
Totalnie.
To jakiś chory żart.
Co zrobić, gdy prześladują nas złe myśli?
Skąd się biorą?
I co ważniejsze, jak wpływają na nasze emocje i działania?
Uczestnicy moich badań
opisali swoje najbardziej brutalne i przerażające myśli.
Ale jeszcze straszniejsze są źródła tych wyobrażeń.
SAMAEL
„Anioł Śmierci”?
TRUSKAWKOWY DOM
„Rytuał inicjacyjny z użyciem wina”.
TURYSTKA ANGEL WILSON ZAGINĘŁA 19 KWIETNIA 2015 ROKU
Angel Wilson?
Świetnie. Odwróć się. Angel…
Co?
ZERWANE POŁĄCZENIE.
To na pewno tutaj.
Znalazłem.
A to co?
„Gdy nakarmisz portal duszami pełnymi światła,
strażnik portalu zyska nieśmiertelność,
aby związać się z mrokiem na zawsze”?
„Jeśli ofiary uwierzą w swoje lęki, spotka je to, czego się boją”.
„Po zakończeniu rytuału la uva, winnego grona,
można rozpocząć zbieranie dusz”.
W porządku?
- Tak. - Zostawiłaś czajnik na gazie.
Robiłam herbatę.
- Dobrze. - Hej.
Musicie to zobaczyć.
Służba zdrowia ogłosiła, że ten tajemniczy wirus
oznacza kolejny wielki kryzys zdrowotny
o globalnym zasięgu.
Jego pochodzenie jest nieznane
i rozprzestrzenia się w niespotykanym tempie.
Kilka minut temu Waszyngton potwierdził,
że na wschodnim i zachodnim wybrzeżu
odnotowano wiele zakażeń.
CDC ostrzega Amerykanów, by traktowali sytuację poważnie.
Dyrektor CDC apeluje do Amerykanów,
by przygotowali się na najgorsze.
Pod żadnym pozorem nie wychodźcie na zewnątrz.
Zabezpieczcie okna i drzwi.
Bójcie się tego.
Powietrze jest skażone.
Kropelki roznoszą się w przeciągu sekund.
Wirus może spowodować śmierć w kilka godzin.
Kurwa.
Bądźcie ostrożni…
Jesteśmy tu uwięzieni na zawsze.
Po tylu miesiącach w domu, nie możemy wyjść?
Nie możemy nawet wyjść.
Ludzie w waszym otoczeniu są zarażeni.
Może to tylko kilka dni.
- Skąd wiesz? - Nie wiem. Jestem dobrej myśli.
- Porozmawiajmy o tym. - O czym?
- Kogo brakuje? - Jak to?
Rozejrzyj się i powiedz, kogo nie ma.
Mike, Rus, powiedzcie coś. Rozmawialiście z nim.
- Lou jest chory. - Czemu to robisz?
- Co takiego? - Mówił, że ma alergie.
Jest zarażony.
Czymkolwiek jest ten nowy wirus, on go ma.
Wyglądał na chorego.
- Wierzysz w te bzdury? - Nie wiem.
Mówił, że ma alergie. Czemu miałby kłamać?
Jesteśmy rodziną. Dlatego tu jesteśmy.
Nie. Jesteśmy tu, bo sprowadziliście nas na to zadupie.
Chcieliśmy zrobić coś miłego dla kogoś,
- kto miał urodziny. - Nie ma szpitala.
Nie odwracaj kota ogonem.
Objawy to halucynacje,
kaszel, suchość w ustach.
Wszyscy umrzecie.
- Jesteśmy tu bezpieczni. - Serio?
Nie ma tu szpitala, apteki ani zasięgu.
Nie ma pieprzonych ludzi, choroby ani wirusa.
Nie chcę umierać przez twój brak stanowczości…
- Nie popychaj mnie. - Przestańcie!
Co chcesz zrobić?
- Dość. Przestań, Benny. - Lou jest chory.
Nie przyjechałam tu, żeby przeżywać załamanie nerwowe.
Weźmy głęboki oddech
i rozważmy nasze opcje.
Jak wyglądał Lou?
Gdy go wczoraj widziałem, nie wyglądał dobrze.
Czy był chory, gdy z nim rozmawiałeś?
Nie jestem lekarzem, ale chyba jest chory.
Przykro mi to mówić, ale ma objawy tego nowego szczepu.
Jedyne rozsądne wyjście to zabranie go z domu.
- Zgadzam się. - Przepraszam.
Zgadzam się.
Sam słyszałeś.
- Dzieje się tam coś dziwnego. - Tak, słyszałem.
- Lou zostaje. - Zadecydujesz za wszystkich?
- A żebyś wiedział. - To nie fair.
Może to ty jesteś chory?
- Może to ty musisz iść. - Czuję się dobrze.
Słuchajcie.
Co robisz, Kimmy?
Wyjeżdżam.
Nie możesz.
Mam miejsce w aucie, jeśli ktoś chce jechać ze mną.
Kurwa.
Oglądałaś wiadomości?
Maseczka cię nie ochroni. Powietrze jest skażone.
Ludzie na zewnątrz umierają.
Mój syn jest w domu z opiekunką.
Nie mogę się do niej dodzwonić.
Muszę być w domu z synem.
- Mówili, żeby nie wychodzić. - Benny…
Jeśli chce jechać, nie zatrzymuj jej.
Ma dziecko w domu.
- Michael. - Ma dziecko.
Nie możesz wyjść.
- Nie mam wyboru. - To niebezpieczne.
- Nie wiesz, co cię tam czeka. - To mój syn.
Na moim miejscu zrobiłabyś to samo.
Zupełnie, kurwa, bez sensu.
Kocham was wszystkich. Uważajcie na siebie.
Pozwolisz jej wyjechać?
Ona ma dziecko. Daj spokój.
Nie możemy jej wypuścić.
Musimy. Powietrze jest zatrute.
Nie możesz ryzykować.
To szaleństwo. Skąd wiemy, że nie jesteśmy zarażeni?
Bo nie jesteśmy chorzy.
Bo nic nam nie jest.
Skąd wiesz?
Objawy to paranoja i halucynacje.
Wiem, że nie tylko ja mam tu przywidzenia.
Ja też coś widziałam.
Co?
Co widziałaś?
Nieważne.
- Może powinnaś odpocząć. - Też miałem zwidy.
Przepraszam.
- Nic mi nie jest. - To astma.
To astma.
Wiesz, że to tylko astma.
Sereno?
- Mój inhalator… - Przecież znasz Biancę.
Ma astmę. Pomożesz jej?
- Jasne. - Oto, co zrobimy.
Zabierzcie ją na górę. Niech odpocznie.
Słuchajcie…
Jesteśmy w tym razem. Nie pozwólcie, by to nas rozdzieliło.
Nie traćmy głowy.
W porządku.
Połóż się.
- No już. - Głęboki wdech.
Oby Kimmy się udało.
Bianco…
myślisz, że jesteś chora?
Nie.
Dobrze.
- Podasz mi torebkę? - Tak.
Spójrz.
O Boże.
Jesteś w ciąży.
Kiedy się dowiedziałaś?
Jakieś trzy tygodnie temu.
No i po prostu…
czułam to.
Rom wie?
Nie.
Dobrze.
Bo…
Tyle się działo.
Nie było odpowiedniej chwili.
Sama nie wiem i…
mam wrażenie… jakby był nieobecny.
Jak się czujesz?
Wszyscy panikują przez wirusa…
Myślisz, że jestem zarażony?
Nie jestem głupi.
Michael próbował mnie wybadać.
Popadł w paranoję.
Jak my wszyscy. I każdy myśli, że jest lekarzem.
Może wszyscy jesteśmy zarażeni.
Posłuchaj.
Mówiłem ci, że przeszedłem kwarantannę dwa tygodnie przed wyjazdem.
To tylko moje alergie.
Powiedziałem wam całą prawdę.
Wiem o tym.
Nie wątpiłbym w ciebie.
Szukamy brezentu, taśmy, czegoś, czym można uszczelnić okna.
Odpierdol się.
Trochę tu upiornie.
Benny, chodź.
- Mike. - Co?
Chodź tu.
Chyba coś tu jest.
- Czekaj. - Uważaj.
Wymyślimy, jak z tego wybrnąć.
Jak zawsze.
- Jak od ósmej klasy, co? - Tak.
Widzę w jej oczach to samo spojrzenie, co w twoich.
Znalazłeś tę jedyną, brachu.
Nie spieprz tego.
Przyjechaliśmy tu dla was.
Liczę na fajerwerki, nim skończy się weekend.
- Rozumiesz? - Zrobię to.
Nie bój się zobowiązania.
Nie chcesz być jak ja.
Co wieczór wracać do pustego domu, bez dzieci i kobiety.
Bez kogoś, kto się o ciebie troszczy.
Strach to wybór.
Nie wierz w niego.
No dobra.
A teraz spadaj.
Poczuję się dużo lepiej, jak odpocznę.
Powiedz im to.
Chodź tu.
- Co tam jest? - Nie wiem. Zaraz zobaczymy.
Na pewno coś tam jest.
- Cieszę się, że tu jesteście. - Ja też.
Co?
To pewnie reakcja alergiczna, a nie objaw.
Dość o mnie.
Przynieść ci coś na żołądek? Herbaty?
- Tak. - Dobrze.
Co tu robi łóżko?
- Dziwne. - To stary dom.
Sporo tu gówna.
- Nie ma tu okien, prawda? - Nie.
Więc pomieszczenie jest odcięte od reszty domu.
- Skontaktowałaś się z Kim? - Nie. Dzwoniłam, pisałam.
Włącza się poczta głosowa.
Może nie ma zasięgu.
Bianco…
Co?
Mój naszyjnik… Chyba go tu zgubiłam.
- Widziałaś go? - Chyba go nie miałaś.
Noszę go cały czas.
- Uspokój się. - Przed chwilą go miałam.
Patrzycie na mnie, jakbym była chora. To tylko reakcja alergiczna.
- Uspokój się. - Nie!
Mój naszyjnik zaginął!
Przytrzymaj.
Czy to puste butelki po tym gównianym winie?
- Russ. - Kurwa.
- Co tam masz? - To chyba stara skrzynia.
Mam ich dość.
Nie widzę nic przydatnego.
Zaczekaj chwilę.
„Jeśli ofiary uwierzą w swoje lęki, spotka je to,
czego się boją”.
To jest to.
Dobra.
Okna na górze są szczelne,
ale mamy jeden problem.
Lou… wiem, że to twój przyjaciel, ale jest chory.
Na dole jest pokój. Możemy go tam przenieść.
Jest odcięty od reszty domu.
Przyniesiemy mu jedzenie i wodę.
Nie chcę zachorować.
„Cztery, jeden, dziewięć”. Co to jest?
Benny, możemy pogadać?
Cztery, jeden, dziewięć…
Hej.
- Rom. - Co?
Przepraszam.
Słucham cię.
- Naprawdę? - Tak, obiecuję.
Coś jest nie tak.
- Posłuchaj… - Nie wiem, o co chodzi.
Nie mogłem spać, więc pokręciłem się po domu.
Znalazłem w piwnicy książki i zdjęcia.
Musisz to zobaczyć.
„Szukamy tych ze światłem i czerpiemy lęki z każdej duszy,
bowiem strach i wiara są takie same”.
Jesteśmy uwięzieni.
Rozumiecie?
W tym dziwacznym domu i mieście
pośrodku niczego.
Nie możemy wyjść. Widzieliście wiadomości.
Nie mamy pojęcia, co się stanie, jak wejdziemy w tę mgłę.
Nie chcę umrzeć jako postać z książki Roma.
Zajmiemy się tym od środka.
A jedyną osobą z objawami…
jest Lou.
Zrobimy tak. Umieścimy go w tej piwnicy.
Słyszysz siebie?
Lou jest moim najlepszym kumplem. Jest mi bliższy niż ktokolwiek z was.
Musimy go przenieść do tej piwnicy…
i zamknąć jebane drzwi
do czasu, aż coś wymyślimy.
Posłuchaj siebie.
Mamy go zamknąć w piwnicy?
Tylko na jedną noc.
Zrobiłby to samo, gdyby musiał.
Musimy dbać o dziewczyny i o całą grupę.
Czyli chcesz zrobić to, co najlepsze dla ciebie.
Jesteś ze mną?
Zgoda?
Spójrz na mnie. Zgoda?
A jak nie zechce?
Jeśli do tego dojdzie…
zmusimy go, żeby tu zszedł.
Idziemy.
Chodź, Benny.
Rozejrzyj się. Spójrz na te kobiety.
To tutaj…
były torturowane i zabite.
Nie wiem, o co chodzi z tą twoją szaloną obsesją,
ale musisz mnie wysłuchać.
- Słucham. - Wcale nie!
Próbowałam…
Próbowałam ci coś powiedzieć przez ostatnie dwa tygodnie.
Co takiego możesz mi powiedzieć, czego jeszcze nie słyszałem?
Jestem w ciąży.
- Oddychaj. Będzie dobrze. - Chcę do domu.
Lou.
- Co jest? - Chodź z nami.
Zejdziemy na dół.
Jak to na dół?
Rom potrzebuje pomocy.
- Pomocy? - Potrzebuje nas.
Jest ranny…
Co? Jak?
Przesuwał rzeczy w piwnicy i zrobił sobie krzywdę.
Potrzebuje naszej pomocy na dole.
Nie można nawet być chorym…
- Gdzie on jest? - Tam. Wejdź.
Chodź za mną.
Wszystko gra, chodź.
Jestem z tobą, brachu.
On cię potrzebuje!
Jak się tu dostał?
Jest tam. Potrzebuje cię. No dalej, stary!
Gdzie on?
- Tędy. - Rom!
Gdzie on jest?
Teraz!
- Co robicie? - Jesteś chory!
Jesteś chory!
Puśćcie mnie!
Co ty robisz?
Benny!
Odpieprz się. Zostaw mnie!
O to chodziło?
- Russ! - Szybko!
Krwawię, kurwa.
Otwieraj!
Otwórz drzwi, Russ!
Będę zarażony.
To mnie zarazi. Nie chcę umierać, kurwa.
- Bracie! - Może…?
- Chodź na górę! - Czekaj.
Chodźmy na górę.
- Proszę. - Cholera.
Nie chcę tak umierać.
Nie zostawiajcie mnie tu!
Posadźmy go.
Musimy zatamować krwawienie i umyć ranę.
Przynieś coś do odkażania i opatrunek.
- Kurwa. - Daj ręcznik.
- Uciskaj. - Kurwa!
- Cholera. - Co się dzieje?
- Wyjdźcie. - Nie!
Wynocha!
- Hej. - Co się stało?
Przepraszam.
Uciskaj.
- Chcieliśmy zamknąć… - Już.
…Lou w piwnicy, żeby nas nie zaraził.
W piwnicy?
Żeby wszystkich nie zaraził. Rozumiesz to, prawda?
Stało się.
Będzie bolało.
Co ty sobie myślałeś?
Zakrywaj usta.
Nie dotykaj mnie.
Zostaję przy tobie.
Odsuń się.
Otwierajcie!
Nie ufają ci.
Otwierajcie!
Nie zostawię cię.
Zarażenie ciebie byłoby gorsze niż śmierć.
Dobrze?
- Kochanie, proszę. - Nie mogę.
Połóż się tam.
Nie chcę.
Jutro rano, jeśli nie będę miał objawów…
wsiądziemy do auta
i spierdolimy stąd, jasne?
Ufasz mi?
Kocham cię.
Idź już.
Meg!
Czekaj.
Co się stało?
Przepraszam.
Nie wiem, co mi się stało.
Kurwa.
Wiesz, że kocham Lou, prawda?
Przykro mi.
Nigdy bym go nie skrzywdził.
Nie chcieliśmy, żeby wszystkich zaraził.
Przez to całe zamieszanie z wirusem dostaję pierdolca.
Nie rozumiesz. Coś mnie opętało.
Wierzysz mi? Nigdy bym mu tego nie zrobił.
Wiem.
Pójdę na dół po Lou.
- Zaraz wrócę. - Przeproś go ode mnie.
- Zaraz wracam. - Zabierz go stamtąd.
Russ nie wygląda dobrze.
Musimy sprowadzić pomóc.
Na pewno jest tu telefon.
Pójdę do recepcji i zadzwonię po gliny.
Nie możemy tu zostać.
Wyciągnij Lou z piwnicy.
Dobra.
- Co z Russem? - Co ci odjebało?
Co?
Lou jest chory. Musieliśmy go odizolować, żeby nie zaraził reszty.
- I tyle. - Nie.
Myślałeś tylko o sobie.
Pokaż, gdzie go zamknęliście!
Już!
Mówią, że jesteś chory.
Co jest, kurwa?
Nie ufają ci.
Co? Jest tu kto?
Nie ufają ci.
Chory.
Pokaż się!
- Jesteś chory. - Kto tam jest?
Co…?
Mówią, że jesteś chory.
Nie ufają ci…
Nie ufają ci.
Mówią, że jesteś chory.
Nie wierzą ci.
Nie!
Mamy obecnie problemy techniczne.
Proszę zostawić wiadomość, a oddzwonimy…
- Co ty sobie myślałeś? - Będzie wkurzony.
Uważaj, żeby mi nie zajebał.
Czemu to zrobił?
Co to, do cholery?
Jaki to język?
O Boże.
Co to jest?
NAZWISKO
DATA
RODZINA WILSONÓW - 16 KWIETNIA 2015
11 MAJA 2023
Nikogo tu nie było od ośmiu lat?
Boi się.
Już dawno powinna to zrobić.
My to zrobiłyśmy.
Ty też musisz.
Dobra. Zrobię to.
Wygląda, jakby umierała.
…umiera.
Dlaczego?
Dlaczego to, kurwa, zrobił?!
- To nie on. - Dlaczego to, kurwa, zrobił?
- To nie on! - Dlaczego?!
- My… - To moja wina.
…coś otworzyliśmy.
Bianco…
Rom?
Już dobrze. To ja.
Nic ci nie jest.
Musimy się stąd wydostać. Chodź.
Weźmiemy twoje leki i spadamy stąd.
- Musimy iść. - Pójdę po resztę.
Mike!
- Mike! - Russ?
Russ?
Russ!
Russ.
Mike… widzisz ją?
O Boże.
Ona tam jest.
O Boże.
Pomocy!
Puśćcie mnie…
Nie…
Pomocy!
Pomocy! Zabierzcie mnie stąd!
Pomocy!
Nie.
Nie…
Wypuście mnie!
Wypuśćcie mnie!
„Cztery, jeden, dziewięć. Nolite Timere”.
Co?
Co się dzieje?
Kochanie?
Sereno?
Zamknij się!
Pokaż ręce! Chcę widzieć twoje ręce.
Nic ci nie jest.
Oddychaj powoli. Usiądź.
Usiądź.
To nie wirus.
To ten dom.
Las Brujas del Miedo.
Co?
To znaczy: Wiedźmy Strachu.
Wykorzystują nasz strach, by nas zabić.
- Musimy stąd wyjechać. - Nie mogę.
Tak bardzo się boję.
- Musimy uciekać. Nic ci nie jest. - Nie. Mam przewidzenia.
Nie chcę wychodzić.
No dobra.
- Wszyscy nie żyją. - Co?
Wszyscy. Michael, Meg, Russ. Nie żyją.
Wszyscy nie żyją. Coś się tu dzieje.
Oglądałem nasze zdjęcia.
Wszystkie twarze są zamazane, z wyjątkiem naszych.
Twarz Meg była zamazana.
Znalazłem ją. Nie żyje.
Widziałem słowa…
„Nolite Timere”.
Na dole obrazu. I liczbę 419. Co to oznacza?
Nolite timere. To po łacinie.
To znaczy: „Nie bój się”.
No dobra, a co z cztery, jeden, dziewięć?
To jakiś kod, który oznacza brak strachu?
- Co to? - Werset.
- Werset z czego? - Z Biblii?
Cztery, jeden, dziewięć.
Też widziałam tę liczbę.
Gdy wczoraj opowiedziałem wam historię o wiedźmach i górnikach
- i domu… - Wiedźmy?
…gdzie je torturowano.
To tutaj.
To ten sam dom.
Co ty pieprzysz?
Na całym świecie są miejsca, które są portalami zła.
Jaki to ma związek z tym, co się dzieje?
Próbuję wam powiedzieć.
Każdy portal ma swojego „stróża”,
którego jedynym celem jest karmienie portalu duszami…
takimi jak my.
Pochłaniają nasze dusze, by żyć wiecznie
i utrzymać portal.
Wiedźmy, o których wam mówiłem, żyją w tych portalach.
Las Brujas del Miedo.
- Co? - To znaczy: Wiedźmy Strachu.
Pojebało cię.
Ta…
kobieta, która nas zameldowała, jest stróżem?
Tak.
Wiedziałeś o tym, zanim nas tu sprowadziłeś?
- Myślałem, że to tylko legenda. - Tylko…
Nie wiedziałem.
Szukałem materiałów do książki.
- Po co nas tu ściągnąłeś? - Nie wiedziałem,
ale teraz wiem, że karmią się naszym strachem.
Wszystko, co widzimy i czujemy…
nie jest prawdziwe.
To, co widzimy, nie jest prawdziwe?
Jest, jeśli w to wierzysz.
A jeśli uwierzysz… to cię zabije.
Co robisz? Musimy uciekać.
Daj mi chwilę.
To twoja wina.
Przez ciebie nasi przyjaciele nie żyją!
Przepraszam.
Ks. Izajasza, rozdział 41, werset 9.
„Ty, którego pochwyciłem na krańcach ziemi,
powołałem cię z jej stron najdalszych…
i rzekłem ci:
»Nie lękaj się, bo Ja jestem z tobą.
Wybrałem cię, a nie odrzuciłem«”.
- To… - Musimy uciekać. Szybko!
Chyba już po wszystkim.
Wszystko dobrze. To nie jest prawdziwe.
Co to?
- To prawdziwe. - Nie.
Okazujemy strach. Musimy zaryzykować i wyjść na zewnątrz.
Choroba jest poważniejsza…
- O Boże. - Chodźmy.
Krzyczałam.
- O Boże. - Nikt nie usłyszał.
Próbowałam sprowadzić pomoc.
Nic ci nie jest.
Musimy iść.
Wyjdźmy na zewnątrz.
Musimy uciekać.
Załóżcie to.
Wstrzymajcie oddech.
Musimy jej pomóc.
Nie ma mowy.
Oszaleliście. Nie idźcie tam.
Co robicie? Stójcie.
Sereno?
Nie…
Sereno?
- Co jest? - Wysiadaj.
Wiesz, że nic nie zrobiłem. Nie świeć mi w twarz.
- Nic nie zrobiłem. - Kazałem ci wysiąść!
Co jest? Nic nie zrobiłem. Jadę do domu.
Sereno…
O Boże.
- Co to było? - Nie wiem.
- Sereno? - Nie…
Co się dzieje?
Musimy iść!
Sereno?
Sereno…
To, co widzisz, jest tylko w twojej głowie.
Halo?!
To nie jest prawdziwe.
- Musimy uciekać! - Nie wierz w to.
Halo?!
Pomocy!
Jesteśmy tutaj.
Chodź do nas.
Jesteśmy tutaj.
O Boże!
Nie!
- Benny? - Benny!
O Boże. Co…?
O Boże.
Benny!
Kochanie…
Musimy iść.
Mówiłem ci, że nic nie zrobiłem!
Przepraszam.
Musimy wstać. Chodź.
Przepraszam.
Coś ty zrobił?!
Musiałem…
Nie rób tego. Przestań!
Nie czuję nóg.
Musimy iść.
Przepraszam cię.
Nie pokonasz tego fizycznie.
Musisz walczyć mentalnie.
Możesz to pokonać.
Nie trać wiary.
Kocham cię.
Idź.
Bianco.
To nie jest prawdziwe.
Nie poddawaj się.
Użyj swojej wiary.
Ty, którego pochwyciłem na krańcach ziemi,
powołałem cię z jej stron najdalszych.
Umacniam cię, a także wspomagam.
Wybrałem cię, a nie odrzuciłem.
Nie lękaj się…
bo Ja jestem z tobą.
Nie trwóż się…
bo ja jestem twoim Bogiem.
Podtrzymuję cię moją prawicą sprawiedliwą.
Jestem z tobą.
Nie trwóż się, bo Ja jestem twoim Bogiem.
Powołałem cię z jej stron najdalszych.
Jestem z tobą.
KIM DOJECHAŁAM BEZPIECZNIE!
POWIETRZE NIE JEST SKAŻONE. WRACAJ DO DOMU!
TO NIE BYŁA PRAWDA.
ODBIERZ, PROSZĘ!
DZWONIŁAM, ALE TELEFON JEST ODŁĄCZONY.
SPRAWDZIŁAM TEN DOM W INTERNECIE. ODDZWOŃ.
NIE BÓJ SIĘ
…relacja na żywo.
Kolejna tragedia.
Brian Mann powie nam, kto zginął.
Policja spędziła wiele godzin…
Policja spędziła wiele godzin na miejscu zbrodni…
Nie wiedziałem.
Nie zostawiajcie mnie tu!
Mówiłem, że nic nie zrobiłem!
Wypuśćcie mnie!
Tłumaczenie napisów: Justyna Burzyńska