‪(NETFLIX ขอเสนอ)
‪มานั่งล้อมวงกัน ‪และให้ฉันเล่าเรื่องราวสำคัญให้ฟัง
‪การผจญภัยครั้งสุดท้าย ตำนานของทุกสิ่ง
‪มันเริ่มต้นเหมือนกับเรื่องราว ‪อันยิ่งใหญ่อื่นๆ นั่นแหละ เมื่อเนิ่นนานมาแล้ว
‪ขณะที่สงครามระหว่างมนุษยชาติ ‪และโลกเวทมนตร์ทวีความรุนแรงขึ้น
‪ความบาดหมางระหว่างมนุษย์
‪พร้อมสัมพันธไมตรีกับโทรลผู้รักสงบและจิตใจดี
‪และโทรลชั่ว
‪ที่อยากเห็นพวกเขาโดนทำลาย
‪พ่อมดผู้น่าเกรงขามที่สุด เมอร์ลิน แอมโบรเซียส
‪พยายามจะรักษาสมดุลโดยการสร้างอาวุธ...
‪เครื่องรางนักล่าโทรล
‪หนึ่งพันปีผ่านไป ชาวโทรลอาศัยอยู่ใต้เงามืด
‪ภายใต้โลกมนุษย์ ในหมู่บ้านเล็กๆ ‪ชื่ออาร์เคเดียโอ๊ค
‪ณ ดินแดนแห่งนี้เอง นักล่าโทรลนามว่าคานจิการ์
‪ถูกสังหาร
‪โดยโทรลชั่วตัวหนึ่ง
‪และเป็นครั้งแรกตั้งแต่การกำเนิดของมัน
‪เครื่องรางแห่งเมอร์ลินร้องเรียกหามนุษย์คนหนึ่ง
‪แรกมอง เขาคือมนุษย์ที่ไม่ได้พิเศษอะไร
‪ผมชื่อเจมส์ เลก จูเนียร์
‪การเป็นนักล่าโทรลไม่ง่ายเลย
‪มันยากกว่าการเป็นนักล่าโทรล ‪ที่เป็นมนุษย์คนแรกซะอีก
‪โชคยังดี ผมมีเพื่อนๆ คอยช่วยเหลือ ‪เพื่อนๆ จากอาร์เคเดีย
‪และไกลออกไปหน่อย
‪ตอนที่ผมบอกว่าเพื่อน ผมอาจพูดเกินจริงไปหน่อย
‪- ครีป... ‪- สเลเยอร์ซ
‪แม้ว่าเราช่วยอาร์เคเดียและโลก ‪ไว้ได้หลายครั้ง...
‪นักล่าโทรลไม่สามารถช่วยตัวเขาเองได้
‪น่าเศร้านัก มาสเตอร์จิมโดนมนตร์ดำสังหาร
‪เครื่องรางนักล่าโทรลถูกทำลาย
‪ฝีมือกลุ่มพ่อมดชั่วร้าย ภาคีอาร์เคนนั่นเอง
‪จากนั้น ไม่น่าแปลกใจเท่าไหร่
‪หนึ่งในภาคีอาร์เคนเปลี่ยนมาอยู่ข้างที่ดี
‪อีกสองคนเป็นผู้ล่า
‪คือแบบนี้นะ พวกเขาอยากใช้สิ่งที่เรียกว่า ‪ผนึกปฐมกาลเพื่อ...
‪ฉันก็ไม่รู้ว่าผนึกใช้ทำอะไร
‪แต่คิดไว้ก่อนว่าไม่ใช่เรื่องดีแน่ๆ
‪ประเด็นก็คือ ‪โลกไม่เคยตกอยู่ในอันตรายครั้งใหญ่ขนาดนี้
‪หรือต้องการนักล่าโทรลมากขนาดนี้
‪แต่ถ้าไม่มีเครื่องราง ‪ฉันยังเป็นนักล่าโทรลอยู่หรือเปล่า
‪รถไฟเที่ยวนี้มีกำหนดรับการบำรุงรักษา
‪รถไฟเที่ยวต่อไปจะมาถึงในอีกไม่ช้า
‪- นี่ไม่ใช่ความคิดที่ดีเลย ‪- ไม่
‪ไม่หนีแล้ว ดุ๊กซี่
‪ไม่หนีแล้ว
‪เธอก็รู้สึกถึงมันใช่ไหม นาริ
‪พวกมันอยู่ที่นี่
‪ถึงเวลาแล้ว
‪นาริ
‪เราตามหาเธอจนเจอแล้ว ‪และเราจะพาเธอกลับไป
‪คอซาเครปิตุส
‪เม็กนาทอร์นาทูเอส
‪นาริ เจ้าเป็นเด็กไม่ดีเลยนะ
‪เจ้าจะต้องกลับไปกับเรา
‪เจ้าหลบซ่อนเราไม่ได้ตลอดไปหรอก
‪ใครบอกว่าเราหลบซ่อน
‪นักล่าโทรล
‪เปล่า ตอนนี้ฉันล่าพ่อมด
‪เกือบมาไม่ทันแล้วนะ
‪เธอลองเปิดประตูเงาบนรถไฟใต้ดิน ‪ที่แล่น 55 ไมล์ต่อชั่วโมงดูสิ
‪อะไรกัน...
‪เฮ้อ เกือบไปแล้ว
‪ไปซะ อย่าลืมแผนล่ะ
‪รู้แล้วน่า
‪ขอบใจ อาร์ชี่
‪แมว
‪ไว้ก่อน อาร์ก เราต้องหยุดรถไฟขบวนนี้
‪หมายความว่ายังไง ไว้ก่อน
‪สติงก์แมน ครีปสเลเยอร์ นี่วอร์แฮมเมอร์ ‪กำลังจะไปหยุดรถ
‪- รับทราบหรือไม่ ‪- สติงก์แมนรับทราบ
‪และจำได้ว่าขอชื่อลับที่เจ็บน้อยกว่านี้หน่อย
‪เปิดเครื่องเลย พวกมันใกล้จะมาอยู่ใต้เราแล้ว
‪เทคโนโลยีอะคิริเดียน
‪เมื่อพวกมันหยุดใต้เรา
‪รังสีสามแฉกจะทำให้ทุกเวทมนตร์เสื่อม
‪น่าจะหยุดพวกพ่อมดได้นะ
‪รังสีเหรอ มันปลอดภัยใช่ไหม
‪ก็ ประมาณนั้น
‪- ถ้านายใกล้จะถึงแล้ว เหยียบเบรกนะ ‪- ได้เลย
‪เพื่อนเลิฟ อย่าเป็นคนที่ประเมินพลังของเขาต่ำ
‪และทำให้สถานการณ์แย่กว่าเดิมพันเท่า
‪ฉันจัดการเอง
‪เร็วเข้า นายทำได้ นายทำได้
‪ฉันทำให้สถานการณ์แย่กว่าเดิม
‪- พวกมันเกือบอยู่ใต้เราแล้ว ‪- พร้อมแล้ว
‪รอฉันนับนะ ห้า สี่ สาม สอง หนึ่ง
‪พวกมันไม่ช้าลงเลย
‪ฉันรู้
‪เราจะต้องจัดการตอนที่รถยังแล่นอยู่
‪นี่ ระวังหน่อยสิ
‪- รังสีอยู่ตรงไหน ทำไมเราไม่หยุด ‪- เรายังไม่ได้ลดความเร็วเลย
‪จิม
‪เราอยู่ข้างๆ พวกมันแล้ว
‪(ทาโก้ เอลเกอริโต้)
‪และตอนนี้ พวกมันอยู่เหนือเรา
‪- เร็วเข้า เปิดประตูทาโก้เลย ‪- ได้
‪เราอยู่ใต้พวกมันแล้ว ลงมือเดี๋ยวนี้
‪มันได้ผล
‪เวทมนตร์พวกมันเสื่อมแล้ว
‪ระวัง
‪ออกไปจากรางรถไฟ
‪ไม่นะ
‪และตอนนี้
‪ถึงเวลาที่นักล่าโทรลผู้ที่เคยยิ่งใหญ่ต้องตายแล้ว
‪ถ้าไม่มีเครื่องราง
‪เจ้าก็เป็นแค่เด็กผู้ชายตัวเล็กๆ ที่กลัวจนตัวสั่น
‪โอ้ พระเจ้า จิม
‪นักล่าโทรลบาดเจ็บ นักล่าโทรลบาดเจ็บ
‪เขาไม่ควรไปโดยไม่ใส่เกราะ
‪เมื่อมีผู้นำ นายก็ต้องตามเขาไป ‪ไม่ว่าจะในจุดสูงหรือจุดต่ำ
‪จุดต่ำมันดูเป็นแบบนี้แหละ
‪- อาร์ชี่ บอกแคลร์ด้วย ‪- ได้
‪จิมบาดเจ็บ
‪บอกพวกเขาให้ดูแลเขาด้วย
‪ขับช้าๆ หน่อย
‪นายหยุดมันได้ไหม
‪เร็วเกินไป
‪เราเลี้ยวตรงนั้นไม่ทันแน่ เราต้องร่วมมือกัน
‪นายอาจอยากรู้นะ พวกเราจะตายกันหมด
‪โอ้ ไม่นะ ไม่เอาน่า
‪เร็วสิ เร็วๆ
‪ฉันคือหุ่น...
‪มือปืน
‪- เป็นอะไรหรือเปล่า ‪- ไม่รู้สิ
‪นาริอยู่ไหน
‪ดูชุดพวกนั้นสิ
‪ดุ๊กซี่
‪นาริ
‪ไม่ นายเอาเธอไปไม่ได้
‪แล้วใครจะมาหยุดข้าล่ะ
‪นาริ
‪ไม่ๆ
‪ฉันมาแล้ว
‪แคลร์ พาเธอออกไปจากที่นี่ได้ไหม
‪ฉันพยายามอยู่
‪นี่ ถอยไป
‪ทุกคน ถอยไป
‪พวกคุณไม่ได้ช่วยเลย
‪ถอยไป
‪นั่นอะไร
‪ปล่อยซะ ไม่งั้นมนุษย์จะอวสาน
‪และเพื่อนๆ ของเจ้าด้วย
‪อดทนไว้นะ พวก
‪มาเร็วๆๆ
‪ดุ๊กซี่ ปล่อยมือ
‪เราปล่อยให้พวกมันเอานาริไปไม่ได้
‪มาเร็ว มา
‪แต่พวกมันเอาตัวฉันไปได้
‪ศูนย์ คุณไม่เชื่อเรื่องนี้แน่
‪ดุ๊กซี่ ฉันปกป้องนาริไม่ได้
‪ฉันขอโทษนะ
‪ปกป้องสิ
‪- พวกเขาสลับร่างกันเหรอ ‪- แจ่มสุดยอด
‪ยกมือขึ้นเดี๋ยวนี้
‪- พวกคุณถูกจับแล้ว ‪- เกิดอะไรขึ้น
‪(อสุรกาย)
‪เดินไปตรงกลางด้วยค่ะ
‪- เตรียมตัว ‪- ไม่เจ๋งแล้ว
‪คนต่อไป
‪ยิ้ม
‪หรือไม่ต้องก็ได้
‪ได้ๆ
‪ไม่ อะไรกัน โธ่ ไม่เอาน่า
‪คุณจะไม่ยอมพูดใช่ไหม
‪คงไม่
‪ฉันเห็นคุณนะ รู้ไหม
‪โทษที แต่คุณจะเห็นว่าไม่มีใครพูดอะไรหรอก
‪เอาละ ฟังนี่นะ
‪มีโทรลและพ่อมดและมนุษย์ต่างดาว ‪และพวกต่างดาวมีหุ่นยนต์
‪โทบี้บอกหมดเลยเหรอ
‪เพื่อนรักของผมเคยเป็นนักล่าโทรล
‪เราเจอเครื่องรางสุดเท่ที่สร้างโดยเมอร์ลิน
‪แต่มันพัง ซึ่งน่าเซ็งมากเพราะตอนนี้เขาไร้พลัง
‪ผมได้วอร์แฮมเมอร์มาก็จริง
‪แต่แคลร์ เธอสร้างประตูเงาได้
‪เขาพูดแบบนั้นด้วยเหรอ
‪ทำไมคุณถึงไม่สร้างประตูออกไปจากที่นี่ล่ะ
‪ฉันใช้มันหมดแล้วน่ะ
‪มีพ่อมดวิเศษอยู่สามคน
‪ที่สร้างทุกอย่างในจักรวาลขึ้น
‪ครูวิทยาศาสตร์ของผมมองเราแบบนี้เลย
‪มีนาริ จอมแก่น สกราเอลมีน้ำแข็งเจ๋งๆ นั่น
‪และเบลร็อก ระวังไฟนั่นไว้ให้ดี
‪ผมว่าพวกมันโกรธเพราะเราทำโลกพังมั้ง
‪พวกมันขโมยผนึกที่ขังปีศาจไว้
‪และเมื่อพวกมันรวมพลังกันได้ ระวังให้ดี ‪จุดจบจะมาเยือน
‪- คุณทำแบบนั้นได้ยังไง ‪- ธรรมชาติคือทำนองที่โลกได้ยิน
‪นี่เรื่องจริงนะ เราคือโอกาสเดียวของคุณ
‪หยุดทำแบบนั้นได้แล้ว หยุดนะ
‪อย่างน้อยนายก็ไม่แปลกเนอะ แมวเหมียว
‪ขอบคุณครับ
‪คุณเข้าไปในนั้นไม่ได้นะ
‪ถอยไป มนุษย์
‪ได้สิ แมวพูดได้
‪ผมเจ้าหน้าที่ทาร์รอน และผมมารับตัวนักโทษ
‪ใครสั่งการมามิทราบ
‪- แอเรีย 49บี ‪- เอฟบีไอ ซีไอเอ
‪- เอ็มไอเอ ‪- เอ็นเอสเอ เอสซีซี
‪และแม่ของคุณ
‪แม่ของฉันหรือของเขา
‪เด็กๆ พวกเธอซวยแล้ว
‪เราขอโทษจริงๆ
‪ธรรมชาติคือแม่ของเราทุกคน
‪พูดอีกก็ถูกอีก ถูกอีก ถูกอีก
‪- โธ่ ไม่นะ ‪- เกิดอะไรขึ้น
‪อีกๆๆ
‪ไปกันได้แล้ว ไม่มีอะไรให้ดูแล้วค่ะ
‪โยนหนังสือใส่พวกมันสิ ฆ่ามันสักคน ‪หรือสองคน ได้ยินว่าสามเหรอ ตกลง
‪- ขอโทษนะครับ ‪- หยุด แล้วก็ละลาย
‪ซื้อแบตจากร้านขายยาก็เป็นแบบนี้แหละ
‪บอกแล้วไงว่ามีหุ่นยนต์
‪เกิดอะไรขึ้น
‪ฉันมีเอ็นวายพีดีบลูส์
‪เย่ เย่
‪อย่าปล่อยให้พวกเขาหนีไปนะ
‪รับทราบครับ กัปตัน
‪แมวน้อย ทำไมร้ายจัง
‪แม่เจ้า ดูสิว่านายทำอะไรลงไป ‪ประตูนั้นล็อกอยู่หรือเปล่า อาร์ก
‪ไม่
‪- เบอร์ริโตไหม ทุกคน ‪- เอาๆ
‪ไปไหนกันหมดนะ
‪นายทำเรากลัวไม่น้อยเลยนะ แอตลาสหนุ่ม
‪อย่าขยับ
‪แม่
‪เกิดอะไรขึ้น
‪ระวังจ้ะ ลูกรัก ลูกซี่โครงช้ำสามที่
‪มันคงเจ็บมากๆ เลยนะ
‪ไม่มากเท่ากับศักดิ์ศรีช้ำหรอกฮะ
‪ผมไม่...
‪ผมไม่ได้เป็นนักล่าโทรลแล้ว
‪ผมเป็นแค่เด็กคนหนึ่ง
‪ที่กล่อมตัวเองว่าเขาเป็นวีรบุรุษ ‪ทั้งๆ ที่เขาก็แค่...
‪โชคดีพอที่เจอเครื่องรางวิเศษ
‪วีรบุรุษทุกคนในบันทึกประวัติศาสตร์ ‪ต้องเผชิญกับช่วงเวลาร้ายๆ นะ แอตลาสหนุ่ม
‪ในช่วงเวลาเหล่านั้น ‪มันสำคัญที่ต้องรู้จักขอบเขตของตัวเอง
‪คุณกำลังจะบอกว่าอะไร
‪บางทีนายอาจต้องทำอะไรในขอบเขตบ้าง
‪นายจะได้ไม่เอาตัวเอง ‪หรือเพื่อนร่วมชาติของนายไปเสี่ยง
‪ดูเหมือนลูกอาจต้องใช้ตัวช่วยเสริมกำลังใจนะ
‪ไม่รู้สิครับ มันค่อนข้างหนัก
‪ฉันจะเป็นเกียรติมากนะ จิม
‪ถ้านายยืนข้างๆ ฉันในฐานะเพื่อนเจ้าบ่าว
‪ผมเป็นนักเรียนของคุณ ศัตรูของคุณ เพื่อนของคุณ
‪และตอนนี้เพื่อนเจ้าบ่าวด้วย
‪ผมเป็นเกียรติอย่างยิ่งครับ
‪เอาละ เพื่อนๆ รอเจอลูกอยู่ ‪แต่อย่าเพิ่งรีบร้อนล่ะ
‪หมอสั่งมา
‪เรามีชีวิตอยู่สู้กันอีกวันแล้วเนอะ
‪ใช่ กับซี่โครงช้ำสามที่
‪เธอก็เป็นแค่มนุษย์คนหนึ่ง
‪เอาละ
‪และมันก็พอสำหรับฉันแล้ว
‪นาริเป็นยังไงบ้าง
‪คาถานี้จะคงฤทธิ์อยู่นานขนาดไหน
‪ฉันเกรงว่าคาถากลายร่างของดุ๊กซี่ ‪จะไม่คงอยู่ตลอดไป
‪ไปซะ นี่คือเหตุผลว่าทำไมถึงห้ามรบกวน ‪การฝึกวิชาไฟของฉัน
‪เลิกทำเสียงน่ารำคาญนั่นสักที
‪ไม่รู้สิ ฉันชอบนะ
‪มันช่วยให้ฉันมีสมาธิ ลองทำแบบนี้ดูสิ
‪แล้วยังไงต่อ
‪น้องสาวฉันกลับมาจากอะคิริเดียนห้าแล้ว
‪อาจาเหรอ แม่นางฟ้านินจาตัวนุ่มนิ่มของฉัน
‪น้องสาว ไม่ได้เจอกันนานเกินไปแล้ว
‪พยายามอยู่ด้านเดียวกันของจักรวาล ‪ตั้งแต่นี้ต่อไปเถอะนะ
‪นี่ ฝ่าบาท
‪ฝ่าบาท
‪- ฝ่า... ‪- ฝ่าบาทของฉัน
‪ไม่นะ สตีฟ อย่า...
‪เจ้าทึ่มหัวทองของฉัน คุณไม่น่าทำแบบนั้นเลย
‪ทำไมล่ะ ผม...
‪คุณมีแฟนใหม่เหรอ ‪นึกแล้วเชียวว่าผมไม่ดีพอสำหรับคุณ
‪อีไลไม่ใช่แฟนฉัน
‪เปปเปอร์แจ็กเหรอ อะไรกัน
‪อะไรกัน
‪- อะไรนะ นี่เปปเปอร์แจ็กเหรอ ‪- น้องสาว
‪ผมโตสักทีนะ ใครจะไปคิด
‪เป็นหนุ่มบนดาวเอเลียนสนุกกว่านี้เยอะ
‪ครีปสเลเยอร์ซ
‪อาจา
‪ทำไมคุณถึงไม่อยากจูบปาก พาลชุคล่ะ ‪มันไม่มีเหตุผลเลย
‪คุณจะเลิกกับผมเหรอ
‪เปล่าๆ
‪ถ้าฉันคำนวณถูก นั่นคือจูบที่เจ็ดของเรา
‪โอ้ ไม่นะ
‪มันไม่ดียังไงเหรอ
‪บนดาวอะคิริเดียนห้า
‪จูบที่เจ็ดทำให้มีเด็ก
‪คุณหมายความว่าคุณท้องเหรอ ‪ตอนนี้คุณท้องอยู่เหรอ
‪เปล่า ไม่ได้ท้อง
‪เฮ้อ โล่งอก
‪คุณต่างหากล่ะ
‪หา...
‪ไชโย
‪ผมกำลังจะเป็นพ่อคนเหรอ
‪เดี๋ยวก่อน ผมกำลังจะเป็นแม่คนเหรอ
‪ดีใจจังที่ได้อยู่ในเหตุการณ์
‪เอาละ เมื่ออยู่พร้อมหน้าพร้อมตากันแล้ว
‪คัมภีร์ของเมอร์ลินทำให้ฉันเข้าใจ
‪เรื่องพลังทำลายล้างของภาคีอาร์เคน
‪แย่แล้ว เมื่อไหร่ที่เขาเปิดหนังสือ มันค่อนข้างแย่
‪มีที่ว่างเหลือสักที่ไหม
‪- จิมโบ้ ‪- จิม
‪มาสเตอร์จิม
‪กอร์กัสมาโปรด ดีใจที่นายกลับมาเดินเหินอีกครั้ง
‪ก็ไม่ถึงขนาดนั้น แต่ฉันยินดีที่จะยืนข้างนายอีกครั้ง
‪เอาละ ปัญหาคืออะไร
‪ภาคีอาร์เคน
‪พวกมันวางแผนจะปลุกเทพไททัน
‪ด้วยพลังงานสูงสุดของพวกอาร์เคน
‪เทพไททันสามองค์เป็นผู้รับใช้ของพวกมัน ‪ในการกำเนิดจักรวาล
‪พวกเขาจำศีลมาหนึ่งพันปีแล้ว ‪รอคอยวันพิพากษาอันยิ่งใหญ่
‪วันพิพากษาที่โลกนี้หรือโลกอื่นๆ ‪ไม่เคยเห็นมาก่อน
‪เมื่อพวกเขามารวมตัวกันในจุดศูนย์กลางของโลก
‪โลกจะกลับมาเกิดใหม่ในยุค ‪ที่มันถูกสร้างขึ้นในตอนแรก
‪"เกิดใหม่เหรอ"
‪อย่าบอกนะว่าพวกเขาจะทำลายโลก
‪ตรงกันข้ามเลย พวกเขาจะลบสิ่งมีชีวิต ‪เผามหาสมุทร จะทำน้ำท่วมเมือง
‪นั่นคือการทำลายนะ
‪ไม่ มันคือจุดเริ่มต้นใหม่ ชีวิตจะเกิดขึ้นอีกครั้ง
‪ชีวิตจะเริ่มต้นใหม่
‪เป็นการหักมุมที่สนุกดี
‪จุดศูนย์กลางโลกอยู่ที่ไหนล่ะ
‪พวกนายคุ้นเคยกับมันดี
‪(โรงเรียนอาร์เคเดียโอ๊ค)
‪เราไม่มีโรงเรียน ‪ไม่ได้แปลว่าเราเรียนรู้ไม่ได้นี่
‪เราจะไปทัศนศึกษากัน เด็กๆ
‪เดี๋ยว อาร์เคเดีย บ้านเกิดของเรา ‪คือศูนย์กลางของโลกเหรอ
‪- ของจักรวาล ‪- มิน่าล่ะ มาคิดๆ ดูแล้ว
‪ไม่มีอะไรเกิดใหม่ได้ตราบใดที่เรามีนาริ
‪พวกเขาต้องการเธอเพื่อทำให้พิธีสมบูรณ์ ‪ฉันพูดถูกไหม
‪พ่อมดวิเศษทั้งสามคนต้องมาพร้อมหน้ากัน ใช่ไหม
‪บอกฉันสิว่าภาคีอาร์เคนอยู่ที่ไหน
‪พยายามไปเถอะ
‪การทำลายผนึกใช้แค่ตัวของเธอ
‪ไม่ใช่การร่วมมือของเธอ
‪ทั้งสามจะตื่นขึ้น
‪ทั้งสามจะกำเนิดขึ้น
‪รวมกันเป็นหนึ่งเดียว
‪โลกต่างๆ จะเกิดใหม่
‪ทำไมมันไม่ได้ผล
‪เธอไม่ใช่นาริ
‪ใครกันเนี่ย
‪โอม มะลึกกึ๊กกึ๋ย พวกทึ่ม
‪ทำเป็นอวดดี
‪โลกใบนี้ถูกสร้างขึ้นเพื่อเป็นสวรรค์
‪ที่ทุกสิ่งมีชีวิตจะอยู่กันอย่างสันติ
‪มนุษย์ลบหลู่สมดุลนั้น
‪ใช้มันในทางผิด
‪เราจะตั้งค่าโลกให้กลับไปสู่แผนการเดิม
‪และลบมนุษยชาติออกไป
‪ข้าเตือนเจ้าแล้ว ‪การลบล้างคาถาของเจ้าจะเจ็บปวดไม่น้อย
‪จัดมาเลย
‪ตามใจ
‪- เกิดอะไรขึ้น ‪- พวกมันกำลังลบล้างคาถา
‪ดุ๊กซี่
‪สู้มัน นาริ สู้มัน
‪มันได้ผล
‪นักล่าโทรลคือปัจจัยที่เก้า
‪โครนิสเฟียร์จะมาช่วยเอง
‪เอามันมา
‪นายเพิ่งพูดว่าอะไร
‪ฉันไม่ได้พูดอะไรเลย
‪และเขากลับมาแล้ว
‪ฉันว่านายพูดว่า
‪"นักล่าโทรลคือปัจจัยที่เก้า
‪โครนิสเฟียร์จะมาช่วยเอง"
‪- อะไรคือปัจจัยที่เก้า ‪- ที่นายพูด หรือเธอพูด
‪ใครก็ตามที่พูดน่ะ
‪ปัจจัยที่เก้าเหรอ ฟังดูเหมือนวงบอยแบนด์ยุค 80
‪แต่เธอบอกว่า "นักล่าโทรล" นายน่าจะรู้นะ
‪ฉันไม่รู้ ฉันไม่ใช่นักล่าโทรลแล้ว จำได้ไหม
‪ฉันไม่แน่ใจนักหรอกนะ
‪(ด้วยเกียรติยศแห่งเมอร์ลิน ‪ข้าจักบัญชาแสงตะวัน)
‪พวนายซ่อมเครื่องรางของฉัน
‪ที่จริง มันคือของใหม่ที่ไฉไลกว่าเดิม
‪สร้างจากพิมพ์เขียวของเมอร์ลินเองเลยนะ
‪ฮาร์ทสโตนจากโลกของเราหนึ่งชิ้น
‪ได้ลองมันหรือยัง
‪จะลองได้ยังไงล่ะ นายคือนักล่าโทรลนะ
‪"เพื่อประโยชน์ของทุก..."
‪ขอบใจนะ
‪ฉันจะต้องใช้มัน ดุ๊กซี่ ภาคีออร์เคนอยู่ไหน
‪- จิม ลูกเจ็บอยู่นะ ‪- พวกมันกำลังจะเรียกเทพไททัน
‪นายเห็นไหมว่าพวกมันอยู่ไหน
‪มันมืด
‪สถานที่ทรงกลม
‪ตัดตัวเลือกออกไปเยอะเลย
‪มีประตูใหญ่เจ็ดบานและรางบนพื้น
‪รางๆ
‪ทรงกลม โรงรถไฟทรงกลมไง ‪สถานีเปลี่ยนหัวรถจักร
‪- ช่วยเราได้เยอะเลย ‪- ใช่
‪สามพันกว่าที่แค่ในอเมริกาเหนืออย่างเดียว
‪หรือให้ฉันติดต่อนาริแล้วส่งเราไปที่นั่นไหม
‪ฉันทำได้นะ
‪เย่
‪พวกมันอยู่ไหน
‪ฉันเชื่อมต่อกับเธอแล้ว เธอน่าจะอยู่ตรงนั้น
‪เธอพูดถูก
‪อิฐ พวกสิ่งก่อสร้าง มาถูกที่แล้ว
‪เราไม่มีเวลาเดานะ
‪ทุกคน เริ่มการค้นหาได้ ‪เราต้องตามหาตัวพวกมัน
‪ทุกคนๆ
‪อะไร มีอะไร
‪ฉันเจอหนึ่งเพนนี
‪ฉันเกรงว่าพวกมันไม่ได้อยู่ที่นี่
‪แต่พวกมันเคยอยู่ที่นี่
‪ให้ตายเถอะ รางรถไฟ พวกมันอาจยังอยู่ที่นี่
‪พวกมันไม่ได้ออกไปจากที่นี่ มันคือภาพลวงตา
‪เหมือนที่เครื่องรางช่วยทำให้คาถาออกฤทธิ์
‪รางรถไฟ...
‪รางรถไฟ ดูสิ พวกมันเป็นเครื่องหมาย ‪การปลุกที่เป็นกลไกขนาดยักษ์
‪ไม่นะ เพนนีของฉัน
‪เห็นไหม มันคือสัญลักษณ์
‪เตรียมตัวให้พร้อม
‪ทั้งสามจะตื่นขึ้น
‪ทั้งสามจะกำเนิดขึ้น
‪รวมกันเป็นหนึ่ง
‪โลกทั้งหลายจะเกิดใหม่
‪นาริ
‪มันสายไปแล้ว เธอโดนครอบงำใต้เบลร็อกอยู่
‪- พวกมันยังไม่ได้รวมตัวกัน ‪- ยังมีเวลา
‪"เพื่อประโยชน์ของทุกชีวิต ‪แสงสว่างเป็นของข้าให้ครอบครอง"
‪โอ้ ไม่นะ
‪อย่าเพิ่ง "เพื่อประโยชน์ของทุกชีวิต ‪แสงสว่างเป็นของข้าให้ครอบครอง"
‪เกิดใหม่
‪"แสงสว่างเป็นของข้าให้ครอบครอง"
‪ทั้งสามจะกำเนิดขึ้น
‪รวมกันเป็นหนึ่ง
‪โลกทั้งหลายจะเกิดใหม่
‪เราต้องทำลายผนึกปฐมกาล
‪- ไม่นะ ‪- เคลบ
‪โอ้ ได้โปรดเถอะ ไม่เอาน่า
‪จิมโบ้ เราจะทำยังไงกันดี
‪ถึงเวลาแล้ว
‪เกิดอะไรขึ้นกันเนี่ย
‪เครื่องรางล้มเหลว
‪ฉันล้มเหลว
‪แล้วยังไงต่อ
‪เทพไททันจะตื่น
‪(กรีนแลนด์)
‪เล่นให้ดีๆ ล่ะ เจสัน
‪หมุนได้แย่มาก
‪เยี่ยม สวย
‪อะไรกัน...
‪(บราซิล)
‪(ทะเลจีนใต้)
‪หัวหน้า มาเร็ว
‪มีอะไร
‪คุณต้องดูนี่
‪น้ำทะเลเดือด
‪อะไรกันเนี่ย
‪เกิดอะไรขึ้น
‪ปล่อยให้โลกเริ่มต้นใหม่
‪เยี่ยมยอดมาก ทุกคน ‪ภาพที่คุณกำลังรับชมอยู่เป็นการถ่ายทอดสด
‪หลังจากการพยายามสื่อสารหลายครั้ง ‪กรมทหารของจีนได้รับคำสั่ง
‪ให้ดำเนินการมาตรการรักษาความสงบ
‪ซิลเวีย มีคนขับอยู่ข้างบนสิ่งนั้นไหมครับ
‪อย่าดูนะ เจ้าตัวเล็ก
‪บอกไม่ได้ค่ะ
‪คำถามตอนนี้ก็คือ
‪ทำไมพวกเขาโผล่ขึ้นมาและต้องการอะไร
‪ไม่ คำถามก็คือ
‪ทำไมแตงกวาดองกินคู่กับไอศกรีมแล้วอร่อยจัง
‪เราไม่ควรกินพวกมันคู่กัน
‪แต่มันอร่อยเหลือเชื่อเลย
‪มันอร่อยมากๆ
‪มันอร่อยสุด...
‪- อีกนานไหมกว่าพวกเขาจะรวมร่าง ‪- สิบแปดชั่วโมง หกนาที
‪เราใช้เวลาอ่านหนังสือสอบน้อยกว่านี้อีก ‪เราทำได้น่า
‪- เราจะทำยังไงกันดี ‪- เราทำตามคำที่นาริบอก
‪"นักล่าโทรลคือปัจจัยที่เก้า ‪โครนิสเฟียร์จะมาช่วยเอง"
‪บางทีเจ้าโครนิสเฟียร์นี้อาจมีคำตอบก็ได้
‪เราต้องหามันให้เจอ
‪ตำแหน่งล่าสุดของมัน ‪อยู่ในการครอบครองของโทรลดรากอน
‪เผ่าพันธุ์ลับสุดยอด สุดโหด
‪แม้แต่ฉันยังไม่เคยเห็น ‪ด้วยตาทั้งหมดของตัวเองเลย
‪อะไรนะ โทรลดรากอนเหรอ ฟังดูปลอม
‪พ่อฉันอาจจะรู้จัก เขาเคยมีเพื่อนโหดๆ อยู่
‪ถึงแม้เราจะมีโครนิสเฟียร์ ‪เรายังไม่มีนักล่าโทรลอยู่ดี
‪เราต้องเรียกเรืออะคิริเดียนที่ใหญ่ที่สุดมา
‪และอพยพโลก
‪อพยพโลกเหรอ
‪หนีเหรอ ไม่ ทำไม่ได้
‪เธอก็รู้ดีพอๆ กับฉันว่ามีโลกอื่นๆ อีก
‪ไม่ใช่แบบนี้ การหนีไปไม่ใช่คำตอบ
‪ไม่เป็นไรนะ แม่อารมณ์เสียนิดหน่อยจ้ะ
‪ไม่เชื่อมั่นในนักล่าโทรลของเราเหรอ
‪เขาเชื่อมั่นในตัวเองหรือเปล่าล่ะ
‪ฆ่าตัวตายชัดๆ เราต้องการคนอื่นๆ
‪นักล่าโทรลก็ยังเป็นนักล่าโทรล
‪เธอไม่ปลอดภัยที่นี่นะ มีที่อื่นๆ ที่เราไปได้
‪- เธอบ้าไปแล้วเหรอ ‪- การหนีไปไม่ใช่คำตอบนะ
‪- นี่คือทางเดียวนะ ‪- ฟังนะ
‪- เราต้องไปแล้ว ‪- นี่มันซ้ำซากจัง
‪พอได้แล้ว
‪เงียบซะ
‪เรากำลังเผชิญกับจุดจบของโลก ‪เรามัวแต่เถียงกันไม่ได้หรอก
‪และเราไม่เสี่ยงไม่ได้นะ
‪ฉันทำพลาด แต่เครื่องรางไม่ได้พลาด
‪มันพาพวกเรามารวมตัวกันเพราะอะไรบางอย่าง
‪มันเลือกฉันเพราะอะไรบางอย่าง
‪ฉันต้องเชื่อในตัวมัน
‪และฉันอยากให้ทุกคนเชื่อมั่นในตัวฉัน
‪ทุกที่ ทุกเวลาเลย จิมโบ้
‪มันมีแค่เราสองคนในตอนแรก ‪และมันจะมีแค่เราสองคนในตอนสุดท้าย
‪แล้วพวกเธอล่ะ
‪น้องสาว
‪เรือกำลังมา
‪แต่จนกว่ามันจะมาถึง เราจะทำตามวิธีของเธอ
‪เธอบอกว่าหินในเครื่องรางอันใหม่ ‪มาจากอะคิริเดียนห้า
‪ใช่ ฉันเป็นคนเอามาเอง
‪เครื่องรางมาจากเมอร์ลิน ‪หินต้องมีเวทมนตร์เดียวกัน
‪แต่มนตร์ของเมอร์ลินโดนทำลายไปแล้ว
‪แต่ไม่ใช่เอกซ์คาลิเบอร์
‪เอกซ์คาลิเบอร์ กอร์กัสมาโปรด หินในด้ามมีด
‪เทพไททันสามองค์ สามแผนการ
‪สจวร์ตและเครเอล ไปเอาเอกซ์คาลิเบอร์มา
‪เราจะจัดการทันที
‪แคลร์ เธอนำทีมไปตามหาโครนิสเฟียร์นะ
‪และพวกเราที่เหลือล่ะ
‪จะมีเครื่องรางหรือไม่มี ‪เราจะทำทุกอย่างที่เราทำได้
‪เพื่อโค่นเทพไททันพวกนี้
‪- เราทำได้ ‪- แน่นอน
‪มีคนเดียวที่สามารถดึงเอกซ์คาลิเบอร์จากหินได้
‪จิมพยายามแล้วแต่ไม่สำเร็จ
‪- แต่เขาเป็นนักล่าโทรล ‪- ยังเป็นอยู่เหรอ
‪เราต้องการแผนสอง
‪ถ้าเขาพลาด ฉันจะไม่พลาด
‪ติดต่อวาร์วาโทส เว็กซ์และปล่อยอาวุธลับ
‪มีใครพูดว่าอาวุธลับหรือเปล่า ฉันอยากรู้
‪มันเป็นความลับ
‪เชื่อฉันเถอะ นายชอบมันแน่
‪ไปช่วยโลกซะ นางฟ้านินจาสุดโหดของผม
‪ดูแลลูกๆ ของเราด้วยนะ
‪ได้เลย... "ลูกๆ" เหรอ
‪"ลูกๆ" มีมากกว่าหนึ่งเหรอ
‪สามถึงห้า
‪อ๊ากกามอนท์
‪ถ้าพวกเราคนใดคนหนึ่งตาย จงรู้ไว้นะ
‪ฉันเป็นเกียรติอย่างยิ่งที่ได้รู้จักนาย
‪ไม่มีใครกล้าหาญและซื่อสัตย์เท่านายเลย
‪ฉันสงสารทุกคนที่ได้สัมผัสความเดือดดาลของนาย
‪ฉันสงสารทุกคนที่ได้สัมผัส ‪ความเฉลียวฉลาดของนาย
‪ความเฉลียวฉลาดของฉันขึ้นชื่อในการทำให้ ‪ผู้ที่กล้าหาญที่สุดหลั่งน้ำตา
‪เพราะเบื่อ
‪ไปกันเถอะ
‪แคลร์
‪เมื่อกี้พูดได้ดีนะ
‪ขอบใจนะ
‪เป็นอะไร
‪แม่ฉันมีความสุขแล้วในที่สุด ‪แต่โลกกำลังจะถึงจุดจบ
‪และฉันหยุดมันไม่ได้
‪แต่เราทำได้
‪แล้วถ้าฉัน...
‪แล้วถ้าฉันไม่ได้เจอเธออีกล่ะ
‪ฉันจะอยู่ตรงนี้และตรงนี้เสมอ
‪นี่ ทุกคน
‪โทษที ฉันไม่ได้จะขัดจังหวะนะ แต่...
‪- มีอะไร ‪- นึกว่านายจะไม่ถามซะอีก
‪ทุกคนได้รับเลือกให้อยู่ในทีม ‪และเชี่ยวชาญในภารกิจ
‪บลิงกี้ไม่รู้ว่าจะเอาฉันไปไว้ตรงไหน
‪เราได้คุยกันและหาจุดแข็งและจุดด้อยของฉัน
‪ซึ่งขอบอกเลยนะว่าไม่ค่อยดีต่อ ‪การเคารพตนเองของฉันเท่าไหร่
‪- อยากสู้กับไททันไหม ‪- นายดูออกเหรอ
‪นายอยู่กับฉัน ตลอดมาและตลอดไป
‪ฉันต้องการกำลังใจ
‪เป็นพลังวิเศษที่ห่วยแตกที่สุดเลย
‪ดูสิ ใครกลับมาน่ะ
‪วันนี้ไม่ยุ่งกับการช่วยโลกเหรอ ลูก
‪ไม่รู้อะไรซะแล้ว ‪เรากำลังตามหาสิ่งที่เรียกว่าโครนิสเฟียร์
‪- หันหลังมา อาร์ชิบัลด์ ‪- พ่อเคยได้ยินไหม
‪โครนิสเฟียร์มีอำนาจแห่งเวลา
‪ที่ไม่สิ้นสุดและบอกอดีตและอนาคตได้
‪ซงชีไม่เคยละสายตาจากมันเลย
‪เขาเชื่อว่ามันจะเผยวินาทีที่เขาสิ้นใจให้เขาดู
‪ฉันไม่ต้องไปตามหาโบราณวัตถุอับโชคนั่น
‪เพื่อที่จะรู้ว่าความตายเท่านั้น ‪ที่จะมาเยือนผู้ไปตามหามัน
‪ถ้าไม่อยากใช้เวลากับลูกชายของตัวเอง ‪ก็ไม่ต้องก็ได้
‪เพื่อนๆ ขี้ขลาดของลูกจะไปกับลูกหรือเปล่า
‪รวมถึงเจ้าโทรลที่มีหลายตา
‪ตัวที่ชอบร้องโวยวายบ่อยๆ
‪ครับ
‪ถ้าอย่างนั้น...
‪โอ๊ย ใจเย็นๆ บลิงกี้
‪ไม่รู้เหรอว่าการบินคือการเดินทางที่ปลอดภัยที่สุด
‪ผมว่ามังกรแก่ๆ ไม่ได้อยู่ในสถิตินั้นนะ
‪"แก่" เหรอ ฉันมีประสบการณ์ต่างหาก
‪เชื่อฉันสิ
‪ก็ได้ ก็ได้ ผมเชื่อคุณ
‪ชอบจังเวลาเขาแหกปากร้อง
‪ขอบคุณที่ช่วยนะคะ คุณชาร์เลอแมง
‪แต่ลูกของคุณไม่ได้บอกเหรอว่า ‪ฉันใช้เวทมนตร์เพื่อร่นระยะทางได้
‪แล้วมันจะสนุกตรงไหนล่ะ ‪อีกอย่าง โทรลดรากอนคือมนตร์คาถาที่ปลอดภัย
‪ถ้ำของพวกมันป้องกันมนตร์เงามืดได้
‪ดังนั้นเราจะต้องลงมือด้วยวิธีดั้งเดิม
‪ยินดีต้อนรับสู่สะพานสโตนคาร์เวอร์
‪เส้นทางสู่โทรลมาร์เก็ตของเราก็คือผ่านที่นี่
‪แมวเหมียว
‪โอ้ พื้นดินที่รัก
‪ฉันคิดถึงเธอ
‪ไม่มีมนตร์เงามืด
‪แต่เรามีฮอร์นเกเซลในครอบครอง
‪ระวัง ห้ามเข้าบริเวณนี้
‪ห้ามขยับ
‪ไม่ อย่านะ พวกเขาคิดว่าพวกเธอเป็นคนร้าย
‪พวกเขาเป็นคนชี้อาวุธหาเรานะ
‪นักบินผู้กล้า
‪ดวงตาใฝ่รู้ หูมีเมตตา
‪แม้ว่าร่างที่เผยต่อหน้าท่านจะดูชั่วร้ายไม่เบา
‪มันสู้กับสิ่งที่กำลังจะมาถึงไม่ได้เลย
‪อะไรนะ
‪ได้ยินไหมว่าเขาพูดว่าอะไร
‪เขามีสี่มือนะ
‪แต่เราได้ร่วมชะตากรรมกันแล้ว ‪และมันจบที่สันติภาพ
‪ตัวอะไรก็ช่าง ยิง
‪และเขามีหกตา
‪ยิง ฉันบอกให้ยิง
‪ความรักคือหนึ่ง...
‪บลิงกี้
‪ชาร์เลอแมง
‪ไปกันเถอะ
‪คำอธิบายสถานที่นี้ไม่สมจริงเลย
‪พระเจ้าช่วยกล้วยทอด
‪ถูกต้อง
‪"พระเจ้าช่วยกล้วยทอด" น่าจะพอ
‪ความงามคืออะไร หากต้องทำลายผู้อื่น
‪ซงชีอยากได้ทุกอย่าง
‪แม้แต่เวลา
‪โทรลทั้งหมดนี้โดนกักขัง
‪เพื่ออะไรกัน
‪เขาพยายามเลี่ยงความตาย
‪ขณะที่คนรอบๆ ตัวเขาตาย
‪ชาร์เลอแมง
‪ในที่สุดเจ้าก็มาเยี่ยมข้า
‪ฉันมีแค่หนึ่งคำถาม
‪ถ้าโทรลดรากอนที่คุณรู้จักตัวนี้ ‪ไม่เคยละสายตาจากโครนิสเฟียร์
‪เราจะขโมยมันมาได้ยังไง
‪ฉันนึกว่าเธอจะรู้ซะอีก
‪หยุดนะ พวกคนนอก
‪เอาแล้ว
‪เลิกพูดพร่ำทำเพลง
‪พาเราไปหาหัวหน้าของเจ้า
‪พิกัดของเครเอลระบุว่าเราน่าจะอยู่ด้านบน
‪- ตัวเลขของเขาอาจคลาดเคลื่อนก็ได้ ‪- มันจะอยู่บนอะไรได้ล่ะ
‪ภูเขาน้ำแข็ง
‪ไม่มีภูเขาน้ำแข็ง
‪ฉันจัดการเอง
‪ฉันหวังว่าคนอื่นคงทำได้ดีกว่านี้
‪อาร์ก เรากำลังตามไป
‪ตามเงาของมันไป
‪นั่นไง ตรงนั้น พาฉันไปที่นั่น
‪ให้ตายเถอะ
‪โอ้ สำเร็จ
‪โอ้ ไม่นะ ไม่ๆ
‪สะเพร่าจริงๆ
‪ไปคุมปืนใหญ่
‪เร็วเข้า
‪รอก่อน
‪ยิง
‪ยิงอีกครั้ง
‪- เธอจะไปไหน ‪- เร่งเครื่องหน่อย
‪โนมูระ
‪เทเนบรียุส เอ็กซิเลียม
‪- พาฉันขึ้นไปบนนั้นได้ไหม ‪- อากาศแบบนี้เนี่ยนะ
‪ปีกฉันแข็งพอดี
‪เราจะร่วงลงมาเหมือนหิน
‪แต่ก็อีกนั่นแหละ คนก็เห่อบินกันเกินไป
‪- จิม ‪- ผมรู้ครับ แม่
‪ผมจะระวังตัว
‪ทูตสวรรค์และผู้สร้างความเมตตา
‪ปกป้องเราด้วย
‪ระวังตัวนะ แอตลาสหนุ่ม มีระเบิดหลายลูกเลย
‪นั่นแหละคือประเด็น ใช่ไหมล่ะ
‪ไม่นะ จิม
‪เราต้องใช้ปราสาทที่ใหญ่กว่านี้
‪ไม่นะ ไม่ๆ
‪ไม่นะ จิม
‪ได้ตัวแล้ว
‪ไม่นะ โนมูระ ไม่
‪รู้ไหม จิม
‪ฉันพยายามฆ่านายครั้งหนึ่ง
‪ฉันพูดจริงนะ
‪และตอนนี้ ก็
‪ฉันไม่เคยรู้สึกดีมากกว่านี้เลยที่พลาด
‪ไม่นะ ไม่
‪ผมน่าจะไม่เสี่ยงอย่างที่คุณบอก
‪ฉันคิดผิดน่ะ แอตลาสหนุ่ม
‪การขอให้นายไม่เป็นวีรบุรุษก็เหมือน ‪การขอให้พระอาทิตย์ไม่ขึ้น
‪ดูแลบาร์บาราแทนฉันด้วย แอตลาสหนุ่ม
‪สตริคเลอร์ ไม่นะ
‪ชีวิตคนเรามันสั้นเนอะ
‪ไม่นะ
‪วอลเตอร์
‪ไม่นะ
‪ไม่
‪เป็นไปไม่ได้
‪ผมขอโทษ
‪เขาพยายามช่วยชีวิตผม ‪และมันไม่ช่วยหยุดไททันด้วยซ้ำ
‪เขาบอกว่าเขาบินไม่ได้ นี่เป็นความผิดผมทั้งหมด
‪เปล่านะ จิม
‪ลูกทำสิ่งที่ลูกต้องทำ
‪สิ่งที่ลูกคิดว่าลูกควรทำ
‪นั่นคือสิ่งที่วอลเตอร์ชื่นชมที่สุด
‪ที่ลูกไม่เคยยอมแพ้
‪ที่ลูกทำทุกอย่างจนสำเร็จ
‪ลูกทำมาตลอด
‪ไม่เหมือนพ่อของลูก
‪เราไม่เคยพูดถึงเขาเลย
‪ผมสงสัยมาตลอด
‪ไม่ค่อยมีอะไรน่าเล่าให้ฟังหรอก จิม
‪ไม่มีความลับสำคัญอะไร
‪ไม่มีเรื่องดีๆ ให้เล่า นอกจาก...
‪ลูกคือลูกของแม่
‪ลูกจะมีแม่เสมอ
‪และแม่จะมีลูกเสมอ
‪และจะไม่มีใครยอมแพ้เด็ดขาด
‪มาเถอะ จิมโบ้ เราต้องไปแล้ว
‪ไปเหรอ ไปไหน
‪ฮ่องกง
‪เราขาดการติดต่อกับแคลร์
‪เราไม่เคยยอมแพ้
‪ไม่เคยเลย
‪ชาร์เลอแมง ข้าไม่นึกเลยว่าเจ้าจะกลับมาที่นี่
‪เพื่อนยาก
‪ดูข้าสิ ไอ้ตาถั่ว
‪ข้าดูอยู่
‪ข้าดูอยู่เสมอแหละ
‪เจ้าเป็นไอ้แก่โง่ๆ ที่คอยจะขโมยของของข้า
‪ของข้า ได้ยินไหม
‪และหนังของเจ้าจะห้อยอยู่ตรงนี้ให้ข้าดูเล่น
‪เรื่องมันเล็กน้อยมาก เห็นไหม ‪ไม่มีใครรู้อนาคตหรอก
‪ข้ารู้มากกว่าที่เจ้ารู้
‪เจ้าปีศาจ
‪และสำหรับเพื่อนมนุษย์ของเจ้า...
‪อย่านะ
‪เกราะของเจ้า ข้าจะสวมมันเป็นเครื่องราง
‪เอาละ พอได้แล้ว
‪นายจะทำอะไร
‪สิ่งที่เรามาทำไง
‪นั่นแหละลูกพ่อ
‪แคลร์
‪นายหญิงแคลร์ อย่านะ อย่าๆ
‪เย้ ฉันเป็นอิสระแล้ว
‪หอกของข้า
‪คุณพระโทรลช่วยด้วย
‪ปล่อยลูกของข้านะ เจ้าปีศาจ
‪เอามันคืนมาให้ฉัน
‪ฉันต้องรู้ว่าอะไรจะเกิดขึ้น
‪คิดไม่ถึงล่ะสิ
‪ไม่นะ
‪เราได้มันมาแล้ว ไปกันเถอะ
‪ตามพวกมันไปสิ พวกโง่
‪นี่ ทุกคน
‪- มันมุ่งหน้าไปทางสะพานน่ะ ‪- เราจะทำยังไงกันดี
‪ไม่รู้สิๆ
‪ฉันไม่รู้อีกต่อไปแล้ว
‪เดี๋ยวก่อน มีสัญญาณ...
‪ใช่แล้ว เธอจำอาวุธลับได้ไหม มันมาถึงแล้ว
‪นั่นใช่...
‪ฉันคือหุ่นมือปืน
‪จิม นั่นเขาล่ะ นั่นหุ่นมือปืน ‪พระเจ้า นั่นหุ่นมือปืน เห็นหรือเปล่า
‪เจ๋งไปเลย
‪แต่มาได้ยังไง
‪วาร์วาโทสขอโทษที่มาช้า
‪การผลิตงานออกแบบของอีไลล่าช้ากว่าที่คิดไว้
‪อีไลออกแบบหุ่นมือปืนทั้งตัวเลยเหรอ
‪ขอเก็บมันไว้และเอามันไปโรงเรียนได้ไหม
‪อยู่นิ่งๆ นะ
‪วาร์วาโทสกำลังจะลดอสูรพิโรธตัวนี้
‪ให้กลายเป็นกองไฟที่คุกรุ่น
‪เกิดอะไรขึ้น
‪ถ้าให้ฉันเดานะ
‪สะพานข้างบนดูเหมือนจะถล่มลงมาล่ะ
‪ถ้าสะพานถล่ม เราจะไม่มีทางออก
‪เอาหอกของข้าคืนมา
‪ข้าต้องรู้ชะตาของข้า
‪ให้มันไป เราจะได้ออกไปจาก...
‪เอาคืนมันซะ เราจะได้ออกจาก...
‪โชคดีไป
‪นายหญิงแคลร์
‪อนาคตของข้า
‪กอร์กัสมาโปรด
‪และนั่นคือเหตุผลที่ฉันไม่เคยดูดวงตัวเอง
‪ฉันคือหุ่นมือปืน
‪เยี่ยม
‪หนึ่ง สอง และสาม
‪เขาเสร็จเราแล้ว
‪ฉันคือหุ่นมือปืน
‪วาร์วาโทสชอบมากเวลามันพูดแบบนั้น
‪ทั้งหมดนี้เกิดขึ้นต่อหน้าพวกเรา นี่เรื่องจริง
‪คนชั่วไม่มีวันเข้าใกล้สะพานแห่งนี้ได้
‪ไม่ใช่วันนี้
‪ไม่ว่าวาร์วาโทสและโรบ็อตของกันส์
‪จะพูดอะไรก็ตาม
‪วาร์วาโทส ข้างหลังคุณ
‪ระบบทำงานล้มเหลว
‪วาร์วาโทสแนะนำอย่างนุ่มนวล ‪ว่าพวกเธออาจจะอยาก...
‪วิ่งหนีเพื่อเอาชีวิตรอด
‪ออกไปจากสะพาน
‪บลิงกี้ ฮอร์นเกเซล
‪เปิดประตู
‪วาร์วาโทส
‪ราชินีของข้า เราต้องถอย สะพานไม่แข็งแรง
‪แคลร์และบลิงกี้อยู่ในนั้น
‪เราไป... ฉันไปไม่ได้
‪จิม มันสายไปแล้ว สะพานจะถล่มนะ
‪ถ้าไม่มีมัน พวกเขาจะหาทางออกไม่ได้
‪นายไม่ต้องอยู่ก็ได้ โทบส์
‪ฉันอยู่ข้างนาย จิม ตลอดมาและตลอดไป
‪ไม่เอาน่า แคลร์ เธออยู่ไหน
‪จิม
‪ไม่นะ
‪จิม มือของนาย
‪- มาสเตอร์จิม ‪- แคลร์
‪จิม
‪ฉันนึกว่าฉันจะเสียเธอไปซะแล้ว
‪- อาร์ชี่ ‪- เร็วเข้า แคลร์ ไปซะ
‪หนีไปซะ ฉันจะถ่วงเวลาพวกมันเอง
‪อาร์ชี่ เราต้องไปแล้ว
‪ฉันต้องไปช่วยเขา
‪บอกดุ๊กซี่ว่าลาก่อนนะ
‪อาร์ชี่
‪ได้เวลาไปแล้ว แคลร์
‪ให้ตายเถอะ ‪ฉันจะทำอะไรกับแกไปชั่วนิรันดรล่ะนี่
‪เล่นสแคร็บเบิลไหมล่ะ ‪ไม่งั้นก็ยึดทั้งอาณาจักรเลย
‪ฉันอยากมีอาณาจักรเป็นของตัวเองมาตลอดเลย
‪นี่
‪เราได้โครนิสเฟียร์มาแล้ว
‪มันจะไปที่ไหน
‪อาร์เคเดีย
‪(อุทยานแห่งชาติอาร์เคเดีย)
‪บอกดุ๊กซี่ว่าลาก่อน
‪- ฉันหวังว่าเขาจะมีความสุข ‪- ฉันแน่ใจว่าเขามีความสุข
‪เขาอยู่กับพ่อของเขา
‪อาร์เคเดียอยู่แค่อีกฝั่งหนึ่งของสะพานนั่น
‪เราต้องหยุดพวกมันตรงนี้
‪อย่างน้อย เราก็มีโครนิสเฟียร์นะ
‪มันจะเอาชัยชนะมาให้เราได้ยังไง
‪ใช้มันทุบหัวศัตรูเหรอ
‪ดูเหมือนลูกบอลทำนายดวงที่ติดกากเพชรเลย
‪มันจะช่วยให้ทุกอย่างดีขึ้นได้ยังไง
‪ฉันไม่รู้
‪ถ้านาริบอกให้ชัดเจนกว่านี้ก็ดี
‪ให้ฉันคุยกับเธอเอง ฉันต้องพยายามอีกครั้ง
‪เธอเชื่อมกับไททันตัวนั้นแล้ว ‪เธอก็เห็นสิ่งที่เกิดขึ้นกับโนมูระ
‪ฉันเคยอยู่ในหัวเธอมาแล้วครั้งหนึ่ง
‪ฉันทำได้อีกครั้ง แต่ฉันต้องอยู่กับเธอ
‪นายได้อยู่แน่
‪และนายจะไม่โดดเดี่ยว
‪อาจา ตอนนี้นาริอยู่ไหน
‪(ชิวาวา เม็กซิโก)
‪นาริ
‪เธอไม่ได้ยินหรอก
‪ฉันต้องเชื่อว่าเธอยังอยู่ในนั้น นาริ
‪ถ้าเธอได้ยินฉัน
‪ช่วยส่งสัญญาณให้ฉันรู้ด้วย
‪จิม
‪เร็วเข้า ดุ๊กซี่
‪ไม่นะ ไม่ นั่นไม่ใช่สัญญาณที่ดี
‪ระเบิดมันเลย นาริ
‪สู้มัน
‪ดุ๊กซี่
‪ฉันจะอยู่กับเธอ ไม่ว่าจะยังไงก็ตาม
‪ไม่หนีแล้ว จำได้ไหม
‪ไม่หนีแล้ว
‪ดุ๊กซี่
‪นาริ
‪ฉันอยู่ที่ไหน
‪เธออยู่กับเรา
‪เราได้โครนิสเฟียร์มาแล้ว
‪แต่เราไม่รู้ว่าจะสร้างปัจจัยที่เก้ายังไง
‪มันจะช่วยยังไง
‪นักล่าโทรลคือปัจจัยที่เก้า
‪โครนิสเฟียร์จะมาช่วยเอง
‪ได้โปรดเถอะ นาริ
‪เวลาคลายตัวต่างออกไป เหมือนดอกไม้
‪มีแต่นักล่าโทรลเท่านั้นที่รู้
‪ไม่เห็นจะเข้าใจเลย
‪อย่างน้อยเราก็ได้ตัวนาริมาแล้ว
‪เปล่า พวกเธอได้ตัวไททันต่างหาก
‪ก็ใช่ ไททันที่อยู่ห่างจากไททันตัวอื่นหลายไมล์
‪อีกไม่นานหรอก ฉันรู้วิธีพาเธอไปที่นั่น
‪ไม่นะ แคลร์ ไททันตัวใหญ่เกินไป
‪จิมพูดถูก
‪ฉันทำได้
‪อีกครั้งเดียว
‪เบียร์ 15 ขวดบนผนัง เบียร์...
‪รูทเบียร์ต่างหากล่ะ รูทเบียร์ ทุกคน
‪ไม่ ไม่เอาเบียร์
‪- ถึงแล้ว ‪- ครูคะ
‪ที่นี่ปลอดภัยหรือเปล่า
‪แน่นอน แล้วพวกเธอจะขอบคุณครู
‪ไกลขนาดนี้ไม่มีอะไรหรอก
‪ใช่ สัญญาณก็ไม่มี
‪อะไรน่ะ
‪อ้าว แว่นตาฉัน
‪ครูคะ
‪แถวนี้เริ่มหนาวแล้วนะ
‪มีสัญญาณแล้ว เฮ้ย สองขีด สองขีด
‪เราจะกลับเข้าไปในเมือง ที่ที่ปลอดภัย
‪ทุกคน
‪มันมาแล้ว
‪เทพกรองค้ามอร์ก้า
‪แคลร์
‪นาริ
‪นาริ เธอจะทำอะไร
‪เธอหลุดจากการควบคุมของเราได้ยังไง
‪เพื่อนๆ ของฉันปล่อยฉันเป็นอิสระ
‪ฉันจะได้หยุดพวกแกไง
‪ทุกคน กลับไปที่รถ วิ่งสิ วิ่ง
‪เร็วเข้า ติดสิ เจ้ารถโง่
‪จัดการมันเลย นาริ
‪- นาริ ลุกขึ้น ‪- ระวัง
‪นาริ ถอยไป
‪- ไม่นะ ‪- นาริ
‪ไม่นะ ไม่
‪โธ่ ไม่นะ
‪นาริ
‪ไม่หนีแล้ว
‪เธอทำสำเร็จ
‪นาริหยุดพวกมันไม่ให้รวมร่างกันได้
‪ดูเหมือนไททันไฟไม่ได้อ่านบทสนทนากลุ่ม
‪- เซกโลสและเกย์เลน ‪- อะไรนะ
‪มันยังเดินอยู่
‪มันกำลังเข้ามาใกล้อาร์เคเดีย
‪ได้ยังไงกัน ทั้งสามรวมตัวกันไม่ได้แล้ว
‪บลิงกี้ นายแน่ใจใช่ไหมว่านายอ่านปฐมกาลแล้ว
‪แน่นอน
‪"เมื่อทั้งสามรวมตัว โลกจะเกิดใหม่
‪กลับไปสู่ยุคที่มันถูกสร้างขึ้นครั้งแรก" เห็นไหม
‪"แต่ถ้าเพียงหนึ่งทำสำเร็จ...
‪"นั่นจะเป็นองค์ประกอบที่ทำให้โลกเกิดใหม่"
‪นายลืมเปิดหน้าต่อไปหรือเปล่า
‪หน้ามันติดกันและราขึ้นเต็มไปหมดนี่
‪และนายไม่ได้สังเกตเหรอ
‪นายมีตั้งหกตานะ
‪โลกกำลังจะสิ้น ฉันรีบ
‪นั่นเป็นเหตุผลที่พวกไททันกำลังมาที่อาร์เคเดีย
‪พวกมันไม่ต้องรวมตัวกัน ‪พวกมันแค่ต้องรวมตัวกับฮาร์ทสโตน
‪ค่อยสมเหตุสมผลหน่อย
‪เหตุผลที่พวกโทรล มนุษย์ต่างดาว พ่อมด
‪บังเอิญมาที่นี่ก็เพราะใต้ดินแดนอาร์เคเดีย
‪มีฮาร์ทสโตนดั้งเดิมอันเดียวที่เหลือรอดอยู่
‪อย่างที่ฉันบอก ‪อาร์เคเดียคือจุดศูนย์กลางของจักรวาล
‪ได้ยินเขาแล้วนี่ ค้นอาร์เคเดียโอ๊คให้ทั่ว
‪ทางนี้ ข้างหน้า
‪(ตลาดโทรล ฮาร์ทสโตน)
‪ไม่ ไม่เอาอันตรายแล้ว
‪มีที่ไหนปลอดภัยบ้างไหมเนี่ย
‪ไม่นะ ระวัง
‪ได้เอกซ์คาลิเบอร์มาไหม
‪ใช่ เราได้มาแล้ว พร้อมของที่ระลึกเล็กๆ น้อยๆ
‪- ไปเจอเราที่อาร์เคเดียนะ ‪- ตกลง ได้
‪อะไรนะ อาร์เคเดียเหรอ เราเพิ่งมาจากที่นั่น
‪พลเรือนทุกท่านโปรดทราบ
‪ทุกคนต้องอพยพออกจากอาร์เคเดียโอ๊ค
‪นี่แหละวิธีทักทายรถขายทาโก้
‪ย้ายรั้วกั้นหน่อย ผู้หมู่
‪ได้ครับ ท่าน
‪- เอาเลย จิมโบ้ ดึงมันสิ ‪- เธอทำได้
‪เถอะนะ จิม ถึงเวลาแล้ว
‪- นี่คือพรหมลิขิตของนาย ‪- ไปสิ จิม ไปเลย
‪นายทำได้แน่ จิม
‪ใช่ ดึงเลย
‪หลุดสิ หลุดสิ หลุด
‪ฉันไม่กล้ามอง
‪ฉันนึกว่ามันจะได้ผลจริงๆ นะ
‪เราลองทำตามแผนของเธอแล้ว
‪เมื่อเรือของฉันมาถึง เราจะอพยพกัน
‪ทุกคน
‪โอ้ พระเจ้า
‪เอาไงต่อ
‪ฟัซบักเก็ตส์
‪เทพกรองค้ามอร์ก้า
‪ฮาร์ทสโตน
‪เครื่องในของฉันจะออกมาแล้ว
‪ให้ตายเถอะ กอร์กัส มีปัญหาอะไรอีก
‪ถอนคำพูดซะ การคลอดลูกคือสิ่งที่งดงามนะ
‪คุณสู้ในสภาพแบบนี้ไม่ได้หรอก ‪พ่อสตีฟตัวกลมสุดหล่อของฉัน
‪แต่ฉันปล่อยเขาไว้แบบนี้ไม่ได้
‪ไม่ต้องห่วง
‪ฉันจะอยู่กับเขาเอง
‪เดี๋ยว อาจา ทารกอะคิริเดียน ‪ออกมาจากทางไหน
‪ทารกออกมาจาก...
‪ได้ ผมเจอหนักกว่านี้มาแล้ว
‪"นักล่าโทรลจะรู้..." ฉันรู้อะไร
‪"ปัจจัยที่เก้า" เอาละ เก้าเหรอ ‪อะไรคือ... อะไร...
‪ปัจจัยที่เก้า
‪ปัจจัยที่เก้าคือเรา
‪- เราเก้าคน ‪- เราทุกคนช่วยกันดึงเอกซ์คาลิเบอร์ได้
‪ทุกคน เอามือจับหิน
‪ยืนล้อมรอบฉัน
‪ว่าแล้วเชียว ไม่น่าแวะเข้าห้องน้ำเลย
‪เอามันกลับไปให้คาเมล็อต ‪เปลี่ยนหินบนเครื่องรางเป็นของเมอร์ลิน
‪ฉันรู้ว่าไม่ต้องบอกก็ได้ แต่ให้ไว
‪ตกลง ได้เลย
‪"พรหมลิขิตคือของขวัญ"
‪คนที่เรารักสละชีวิตของพวกเขา
‪แต่เรามาที่นี่ ณ จุดที่เราสิ้นหวังสุดๆ
‪เราได้เรียนรู้ว่า ‪สิ่งที่รู้สึกเหมือนเป็นภาระที่เราแบกอยู่บนบ่า...
‪จริงๆ แล้วคือการมีจุดมุ่งหมาย ‪ที่ช่วยผลักดันเราไปยังจุดที่สูงกว่า
‪เดี๋ยวนะ ‪พวกเธอกำลังพูดปลุกใจแบบวีรบุรุษเหรอ
‪ฉันชอบการพูดปลุกใจแบบวีรบุรุษ
‪อย่าลืมว่าความกลัว ‪เป็นแค่สิ่งที่มาก่อนความกล้าหาญ
‪การต่อสู้และการเอาชนะความกลัวได้
‪คือสิ่งที่ทำให้เราเป็นวีรบุรุษ
‪อย่ามัวแต่คิด
‪จงเป็นให้ได้
‪คิดถึงการขับรถจังเลย
‪ถ้าเราหยุดเบลร็อกได้ เราจะหยุดไททันไฟได้
‪บลิงกี้ เราต้องไปอยู่ข้างๆ มันเลยนะ
‪เดี๋ยว นายอยากให้เราขึ้นไปอยู่ข้างบนเหรอ ‪ฉันไต่เชือกไม่ถึงข้างบนสุดด้วยซ้ำตอนเรียนพละ
‪ไม่ต้องห่วง ฉันมีตัวช่วย
‪ลิกนัม เอเทอร์นัม
‪นั่นอะไรน่ะ
‪ฉันรู้สึกซ่าๆ
‪หมากฝรั่งวิเศษน่ะ วาร์วาโทสอนุมัติแล้ว
‪ไปสอยบัลร็อกให้ร่วงกันเถอะ
‪ช้าๆ หน่อย บลิงกี้
‪เข้าไปใกล้ๆ
‪เตรียมตัวนะ
‪ลุย
‪เอาละ นักล่าโทรล เตรียมตัวนะ
‪ลุย
‪แย่แล้ว
‪- สู้เขา นักล่าโทรล ‪- เย่
‪ลาก่อน ผู้กล้า...
‪เร็วเข้า
‪เอาละ ฉันว่าเขาอาจใส่คาถาหนาไปหน่อย
‪ทำไมชอบเกิดเรื่องแบบนี้กับฉันนะ
‪อาจา ไปตรวจข้างหน้า
‪รับทราบ
‪จะทำอะไรน่ะ เปปเปอร์แจ็ก กลับมานี่นะ
‪ไม่ต้องห่วง ฉันอยู่ตรงนี้
‪- ครีปสเลเยอร์ซตลอดกาล ‪- ใช่
‪ครีปสเลเยอร์ซ...
‪- จะคลอดแล้ว ‪- หายใจไว้ หายใจ
‪ดวงตาบริสุทธิ์ของฉัน
‪ไม่ ฉันขอถอนคำพูด การคลอดลูกไม่สวยงามเลย
‪โอ้ มนุษยชาติ
‪นักล่าโทรล
‪แต่เจ้าล่าเทพไม่ได้
‪จิม
‪ไม่ดี
‪ไปซะ
‪วาร์วาโทส
‪อาจา
‪- อาร์ก ไปช่วยอาจา ฉันช่วยเครเอลเอง ‪- ไป
‪เทเนบรียุส เอ็กซิเลียม
‪มาแล้ว
‪ไม่นะ ไม่
‪หยุดเกาะได้แล้ว หยุดเกาะสักที
‪สวัสดี ทุกคน ช่วยฉันหน่อยได้ไหม
‪เบลร็อก
‪ฝากไว้ก่อนเถอะ
‪นักล่าโทรล
‪ไม่เอาน่า สจวร์ต นายอยู่ไหน
‪เร็วเข้า วางหินนี้ลงบนเครื่องราง เรียบร้อย
‪ไม่เอาน่า แกควรจะมีพลังวิเศษนะ
‪อ่อนแอ
‪น่าผิดหวัง
‪เจ้าไม่คู่ควรแก่การเผชิญหน้ากับเทพ เด็กน้อย
‪เขาอยู่ตัวคนเดียว ไร้เกราะ
‪เราต้องไปช่วยเขา
‪- ช่วยสร้างประตูเงาส่งเรากลับไปได้ไหม ‪- ฉันลองแล้ว พลังฉันหมด
‪อีกอย่าง เวทมนตร์ของเบลร็อกแกร่งกล้าเกินไป
‪เดี๋ยวนะ เวทมนตร์
‪- โทไบอัส ‪- โทบี้
‪กำลังใจ เป็นพลังวิเศษที่ห่วยแตกที่สุดเลย
‪โลกกำลังจะได้ไปเกิดใหม่แล้ว
‪อย่าใช้เวลานั้นตรงนี้
‪ไปซะ อยู่กับคนที่เจ้ารักเป็นครั้งสุดท้าย
‪ไม่ ฉันอยู่ถูกที่แล้ว
‪ถ้าอย่างนั้น เจ้าจะตายอย่างโดดเดี่ยว
‪เจ้าไม่มีเครื่องราง ไม่มีเกราะ
‪และเจ้ายังคิดว่าตัวเองคือวีรบุรุษอีกรึ
‪เครื่องรางไม่ได้ทำให้เราเป็นวีรบุรุษ
‪ฉันเป็นอยู่แล้ว
‪โอหังนัก
‪ไชโย ฉันซ่อมมันได้แล้ว
‪เยี่ยม จิมโบ้
‪"เพื่อประโยชน์ของทุกชีวิต
‪แสงสว่างเป็นของข้าให้ครอบครอง"
‪มีน้ำยาแค่นี้เหรอ
‪ไม่
‪ตานายแล้ว
‪ยอมแพ้ซะ
‪สายไปแล้ว
‪โลกกำลังจะถูกสร้างใหม่
‪มนตร์... มนตร์ของข้า
‪ข้าไร้อำนาจ
‪ไม่ต้องห่วง
‪เดี๋ยวก็ชินเอง
‪จิม
‪- จิม ‪- จิม
‪- นายอยู่ไหน
‪- ฉันไม่เห็นเขา ‪- จิม
‪มาสเตอร์จิม
‪เขาอยู่ไหน
‪จิม
‪- ฮัซซา ‪- จิม
‪ชัยชนะ
‪ฉันพลาดฉากเด็ดๆ ใช่ไหมเนี่ย
‪อีไล สตีฟอยู่ไหน เขาสบายดีไหม
‪เขาสบายดี
‪รวมทั้งมาจา บาจา ทาจา ฟาจา ดาจา ‪วาจาและอีไล จูเนียร์ด้วย
‪ พาลชุคหน้าทองลายด้วย
‪หนูคงเป็นอีไล จูเนียร์สินะ
‪สวัสดีจ้ะ
‪ฉันรู้ว่าเธอต้องทำได้
‪โทบี้ต่างหาก
‪เขาใช้เครื่องล้างคาถาและ...
‪และ...
‪โทบส์
‪ไม่นะ
‪โทบส์
‪โธ่ ไม่นะ
‪โทบส์
‪โทบส์ โทบส์
‪โทบส์
‪ไม่นะ
‪เพื่อนเลิฟ
‪โทบส์
‪จิมโบ้...
‪เราช่วยโลกไว้ได้หรือเปล่า
‪ใช่ เราทำสำเร็จ
‪โทบส์ เราจะรักษานาย
‪เราจะพานายไปหาหมอ หรือพ่อมด ‪หรือช่างกลต่างดาว
‪มาสเตอร์จิม ฉันเกรงว่า...
‪ไม่นะ มันต้องมีทางสิ
‪มันมีทางเสมอ
‪นี่ เอานี่ไป
‪ใช้มันนะ นายจะยอมแพ้ไม่ได้
‪ฉันไม่ได้ยอมแพ้หรอก จิมโบ้
‪นายสอนฉันไว้
‪พวกนายสอนฉันหลายอย่าง
‪ให้อะไรฉันหลายอย่าง
‪เพื่อนเลิฟ
‪ไม่เป็นไร พวก
‪ได้โปรด โทบส์ นายจะทิ้งฉันไม่ได้นะ
‪นายอยู่กับฉันมาตลอด
‪ตลอดมา...
‪และจะอยู่ตลอดไป
‪มันมีแค่เราสองคนในตอนเริ่มต้น
‪มันก็จะมีแค่เราสองคนในตอนจบ
‪ไม่เป็นไร จิมโบ้
‪ฉันไม่คิดว่า
‪ฉันกลายเป็น
‪โทบส์
‪อย่ามองนะ เพื่อนยาก
‪ดอมซัลสกี้
‪นักล่าโทรลคือปัจจัยที่เก้า
‪- โครนิสเฟียร์จะมาช่วยเอง ‪- "โครนิสเฟียร์จะมาช่วยเอง"
‪หินแห่งกาลเวลา
‪ถ้าสิ่งนี้ไม่ได้มีไว้สู้พวกเทพไททันล่ะ
‪เธอหมายความว่าอะไร
‪"เวลาคลายตัวต่างออกไป เหมือนดอกไม้"
‪"มีแค่นักล่าโทรลเท่านั้นที่รู้"
‪รู้อะไร
‪ว่าจริงๆ แล้วเกิดอะไรขึ้น
‪"เวลาคลายตัวแตกต่างกัน"
‪ถ้าฉันย้อนเวลากลับไป ทุกอย่างจะเปลี่ยนไป
‪และมันอาจจะแย่กว่านี้
‪คราวนี้เราแทบช่วยโลกเอาไว้ไม่ได้นะ
‪แต่เราต้องสูญเสียหลายชีวิตที่เรารัก
‪โนมูระ นาริ สตริคเลอร์
‪โทไบอัส
‪แต่ถ้าสิ่งต่างๆ เปลี่ยนไป
‪จิมก็สามารถช่วยเราได้ทุกคน
‪"เพื่อประโยชน์ของทุกชีวิต"
‪ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น
‪ถ้าชะตาลิขิตมาแล้ว มันก็จะเป็นไปตามนั้น
‪มาสเตอร์จิม ถ้านายทำแบบนี้
‪นายจะเจ็บปวดกับผลลัพธ์คนเดียวนะ
‪การแบกรับความเจ็บปวดคือหน้าที่ของวีรบุรุษ
‪นายสอนฉันไว้
‪ฉันรักทุกช่วงเวลาที่ได้อยู่กับนาย
‪เพียงไม่กี่ปี นายได้เติบโตเป็นผู้ใหญ่
‪ชายที่กล้าหาญ ชาญฉลาดและทรงเกียรติ
‪ฉันคงภูมิใจในตัวนายมาก
‪ถ้านายเป็นลูกแท้ๆ ของฉัน
‪ฉันจะเจอนายอีกครั้ง เจมส์ เลค จูเนียร์
‪ที่ไหนสักที่ เวลาใดเวลาหนึ่ง
‪เรื่องราวของเราจะดำเนินต่อไป
‪และถ้าเราได้ถูกลิขิตให้มาพบกัน ‪ดวงดาวของเราจะเรียงตัวกัน
‪เราเชื่อแบบนั้น
‪ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น
‪อย่าถอดใจกับฉันนะ
‪อย่าหยุดพยายามจนกว่าฉันจะรักเธอ
‪ถ้าเราเกิดมาคู่กันแล้ว ‪ฉันจะอยู่ตรงนี้... และตรงนี้เสมอ
‪ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อไป ‪นี่จะไม่ใช่การลาจากแน่นอน
‪ฉันสัญญา
‪มัน... มันได้ผล
‪มันได้ผล
‪โทบส์อยู่ตรงนี้ตอนแร็กคูนชนถังขยะคว่ำ
‪เขาอยู่ไหนนะ
‪เร็วสิ โทบส์
‪อรุณสวัสดิ์ จิมโบ้
‪โทบี้
‪นายดูดีใจมากที่ได้เจอฉัน
‪นายสบายดีหรือเปล่า จิม
‪ที่แน่ๆ ดีใจที่ได้กลับมา
‪โอเค
‪นี่แปลว่านายไม่ได้ทำมีตโลฟ ‪ไว้กินตอนกลางวันใช่ไหม
‪- จะไต่เชือกหรือเปล่า ‪- เกาะไว้
‪ไม่งั้นก็ลงมาซะ อย่ากอดมันไว้ ‪นายหลงรักเชือกนั่นหรือไง
‪เร็วเข้า โทบส์
‪เปปเปอร์แจ็ก ลุกขึ้น
‪ฮึบ สอง สาม สี่
‪งานละครเวทีโรงเรียน ได้ข่าวว่ากำลังหาคนอยู่
‪เชิญเลย โรมิโอ
‪(โรมิโอกับจูเลียต)
‪จิมโบ้
‪นี่ เก่งมาก ดอมซัลสกี้
‪เยี่ยม
‪โรมิโอกับจูเลียต
‪นายไม่เคยดูจะสนใจละครเวทีมาก่อนเลย ‪แอตลาสหนุ่ม
‪ครับ ไม่รู้สิ
‪บางอย่างบอกผมว่ามันจะคุ้มค่า
‪ว่าแต่ ผมอยากแวะมาชวนคุณไปทานมื้อค่ำที่บ้าน
‪- มื้อค่ำเหรอ ‪- ผมอยากแนะนำคุณให้รู้จักแม่ของผม
‪หมอจัดฟันฉันบอกว่าฉันเกือบจัดฟันเสร็จแล้ว ‪อีกแค่สี่ปีเอง
‪ฉันจะกลับบ้านก่อนสตีฟจะหาของ ‪ที่ใหญ่พอมายัดฉันเข้าไป
‪โชคดีกับการคัดตัวนะ
‪นี่ โทบส์
‪ว่าไง จิมโบ้
‪เดินไปทางคลองสิ
‪นายอาจจะบังเอิญเจออะไรบางอย่างที่น่าสนใจ
‪ก็ได้ จิม
‪ไม่เคยมีเรื่องน่าสนใจเกิดขึ้นในอาร์เคเดียหรอก
‪ผมเจมส์ เลค จูเนียร์ มาลองเล่นบทโรมิโอ
‪เชิญเลย คุณเลค
‪พรหมลิขิต...
‪พรหมลิขิตคือของขวัญ
‪คนบางคนใช้ทั้งชีวิตของพวกเขา
‪อยู่กับการมีอยู่ของความสิ้นหวังที่เงียบสงัด
‪ไม่เคยได้รู้ความจริง
‪ว่าสิ่งที่รู้สึกเหมือนว่าเป็นภาระที่เราแบกอยู่บนบ่า
‪จริงๆ แล้วคือการมีจุดมุ่งหมาย ‪ที่ช่วยผลักดันเราไปยังจุดที่สูงกว่า
‪จงอย่าลืมว่าความกลัว ‪เป็นแค่สิ่งที่มาก่อนความกล้าหาญ
‪การต่อสู้และการเอาชนะความกลัว
‪คือความหมายของคำว่าวีรบุรุษ
‪อย่ามัวแต่คิด
‪โทไบอัส ดอมซัลสกี้...
‪จงเป็นให้ได้
‪แจ่มสุดยอด
‪คำบรรยายโดย ธนิศา ขำคง