ชอนมูยองเหรอ
- นายจริงๆ เหรอ - ใช่ ฉันเอง
- นี่นาย… - มีชีวิตอยู่ได้ไงเหรอ
อย่ามาตลก มูยองตายแล้ว ฉันเห็นเองกับตา
นายเป็นใครกันแน่
ฉันเอง
เพื่อนนาย มูยอง
นี่คือหลักฐานว่าเราสามคนเป็นหนึ่งเดียวกัน
ใครทรยศข้อตกลงนี้ได้ตายคามือข้าแน่
ถ้าข้าทำหายล่ะ
ข้าจะเอาขี้กวางให้เจ้ากิน
- ขี้กวาง… - เฮ้ย
นายมีไอ้นั่นได้ยังไง
เพราะฉันไม่อยากกินขี้กวางไง
- เป็นไปไม่ได้ - ฉันคิดถึงนายนะ
นายคือหน้ากากแดงขาวเหรอ
หมายความว่าอะไร
นายไม่เปลี่ยนไปเลยนะ อารมณ์ร้อนเหมือนเดิม
นายเป็นใคร
ผู้สำเร็จราชการเพ่งเล็งฉันอยู่
ฉันคงซ่อนตัวตนไปได้อีกไม่นาน
ได้โปรดลงโทษฉันเถอะค่ะ พี่ฉันทำแบบนี้เพราะฉัน…
ไม่สิ ฉันทำให้นายหญิงเป็นอันตราย
ไม่ต้องร้อง
ในเวลาแบบนี้กีแซงต้องเป็นหญ้า ไม่ใช่ดอกไม้
อย่าให้สารกำจัดศัตรูพืชทำอะไรเธอได้
ฉันสัญญาค่ะ
แจยูไปจับตาดูผู้สำเร็จราชการไว้
แล้วก็…
อย่าเจ็บตัวล่ะ
ครับ ผมจะทำตามที่ท่านสั่ง
มโยยอนกักจะเป็นยังไงต่อไปคะ
เปิดทำการเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
ฉันจะปกป้องมโยยอนกักเอง
นายหญิงครับ ออกไปข้างนอกเถอะครับ
พวกนายสองคนทำบ้าอะไรกัน
ได้โปรดหยุดเถอะ
เห็นฉันเป็นคนโง่หรือไง
รยูฮงจู
บ้าไปแล้วเหรอ
อย่าทำแบบนั้นดีกว่านะ
- นายโดนแทงที่จุดสำคัญ - ด้วยดาบของเทพภูเขาด้วยนะ
เธอพยายามจะทำอะไร
นายมีสองคนนี่
คนติดฝิ่นที่แมนจูเรียคือตัวจริง
บ้าจริง โดนจับได้แล้ว
แต่ว่า…
- ฉันก็เป็นอียอนตัวจริงเหมือนกัน - แค่นายไม่ได้อยู่ในยุคนี้
เขาเสียเลือดไปเยอะ
สงสัยจังว่านายกลับมาได้ยังไง
ทัลอีพาไม่มีวันชุบชีวิตคนที่เธอฆ่า เพราะเธอยึดถือหลักการขนาดนั้น
ฉันก็ตามหาคำตอบอยู่เหมือนกัน ว่าใครเป็นคนปลุกฉัน
ว่าฉันเป็นใคร ฉันไม่ใช่ทั้งคนเป็นทั้งคนตาย
เกิดอะไรขึ้นในวันที่เทพภูเขาทั้งสี่ถูกเลือก
บอกมา นายทำบ้าอะไรลงไป ถึงทำลายมิตรภาพของเรา
ฉันฆ่า…
พี่ชายของมูยอง
บ้าไปแล้ว
แต่…
ฉันไม่เสียใจเลยที่ทำลงไป
หุบปาก
ฉันตายที่นี่ไม่ได้
ฉันต้องกลับไป
- เขาหายใจหอบแล้ว - เอายังไงดีล่ะ
คนเดียวที่ช่วยเขาได้…
ก็คือนาย
(ตอนที่หก)
(บะหมี่ฮังมยอนอก)
สงสัยร้านปิดแล้ว ไปที่อื่นกันดีไหม
ไม่ ฉันจะกินร้านที่อยากกิน
ขอแน็งมย็อนสองชาม
ร้านปิดแล้ว ไม่รับลูกค้าแล้ว
แน็งมย็อนนะ
กินแค่นั้นอิ่มเหรอ
ฉันอิ่มแล้ว
ผู้ชายชอบผู้หญิงลึกลับ
ผู้หญิงที่กินน้อยพอๆ กับนก
และไม่เข้าห้องน้ำด้วยซ้ำ
ทำไม มีอะไรติดหน้าฉันเหรอ
เธอนี่แปลกนะ
งั้นเหรอ
พนักงานขายที่เป็นนางเงือกปลอมตัวมา
ลูกครึ่งที่ขาไม่แข็งแรง ที่แท้จริงแล้วเป็นเจ้าแห่งการทำลายล้าง
- เจ้าแห่งการทำลายล้างเหรอ - เธอทำลายทุกอย่างด้วยเสียงร้องนี่
ได้เสียงมาจากแม่เหรอ
ฉันเกลียดเสียงตัวเอง
ฉันแค่ร้องเพลงให้ผู้คนมีความสุข
แต่บางครั้งฉันก็ทำแบบนั้น
เลิกบ่นได้แล้ว นั่นถือเป็นพรนะ
เธอมีพลังไปสู้กับโลกและปกป้องตัวเอง
งั้นเหรอ
งั้นฉันจะปกป้องนาย
เธอจะมาปกป้องฉันทำไม
เพราะยังขออะไรจากนายได้อีกห้าข้อ
ยัยนี่ดื้อดึงไม่เบา
คิดเงินที
- กลับบ้านไปสิ - ไม่ไปส่งฉันเหรอ
- นั่นคืออีกคำขอเหรอ - เปล่า ฉันจะใช้เท่าที่จำเป็น
- ฝันดีนะ - อือ
(ร้านเสื้อผ้าโอบก)
คนที่ทำแบบนี้กับนาย…
คือจิ้งจอกเก้าหางนั่นเหรอ
ครับ
มันแปลงกายได้ นายหญิงมโยยอนกักก็เป็นพวกมัน
เราต้องกำจัดพวกมันเดี๋ยวนี้
อียอน
ดีจริงๆ
ดูเหมือนโชซ็อนจะมีแต่ปีศาจที่มีประโยชน์
เร่งงานที่เหมือนทองซะ
ให้คำสั่งพวกเขาไป
ท่านจะไม่ทำอะไรเรื่องมโยยอนกักเหรอครับ
เราทำสงครามกันอยู่ การขยายกำลังทหารต้องสำคัญกว่า
ส่วนเราจะไปห้องทดลองกัน
เราได้ปีศาจโชซ็อนตัวใหม่มาเป็นเหยื่อแล้วครับ
ผิดแล้ว
พวกมันไม่ใช่เหยื่อ
พวกมันคืออาวุธสงครามใหม่ของจักรวรรดิ
ครับท่าน
ได้อะไรมาไหมครับ
- พวกเขาจะยังไม่บุกมโยยอนกักครับ - แล้วหัวหน้าผู้ตรวจการล่ะ
ได้ยินว่าเขาไปห้องทดลองบางอย่างกับมือขวา
- ห้องทดลองเหรอ คืออะไรครับ - คือ…
เรื่องนี้เป็นความลับสุดยอด ผมเลยไม่รู้อะไรมาก
แต่มีข่าวลือว่าตัวประกันในนั้นไม่ใช่มนุษย์
มาแล้วเหรอคะ
ฉันขอแนะนำสมาชิกคนใหม่ของเรานะคะ
โอ้ นี่คือสมาชิกคนอื่นๆ เหรอครับ
มาดูของจากแมนจูเรียกันก่อนเถอะค่ะ
นั่นคือสิ่งที่ผมรับมาจากสถานีคยองซองเหรอครับ
- ระเบิดจริงเหรอ - คงรู้กันอยู่แล้ว
ทั้งการนำเข้าและการพกระเบิด ถือเป็นอาชญากรรมร้ายแรง
จากนี้ไป เราต้องปกป้องกัน
ต่อให้เราโดนเปิดโปง ฉันจะอ้างว่าฉันทำการทุกอย่างคนเดียว
- ฉันด้วย - เหมือนกัน
และเราคือกลุ่มอาสากอบกู้เอกราช
วันที่ล่ะ
อีกไม่นานเราจะได้รับคำสั่งจากแมนจูเรียค่ะ
ฉันขอตัวเดี๋ยวนะคะ
- ทำไมท่านอาวุโสมาอยู่ที่นี่ครับ - ฉันคือคนเฝ้าประตูลำธารมรณะ
ฉันเห็นความตายมานับไม่ถ้วน แต่นี่มันเลยเถิดเกินไปแล้ว
สงคราม การทรมาน หรือการบังคับใช้แรงงาน ชีวิตเหล่านี้ไม่ควรเจอกับชะตาเช่นนี้
ทัลอีพารู้เรื่องนี้ไหมครับ
เธอคงโกรธเลือดขึ้นหน้า ไม่ให้เข้าไปยุ่งเกี่ยวกับเรื่องของมนุษย์
นี่เป็นความลับนะ
ท่านอียอนก็ไม่รู้ว่าผมมาที่นี่
ดีแล้วล่ะ
ยังไงเราก็เป็นปีศาจยุคโชซ็อนนี่นะ
จะให้ประเทศโดนพรากไป ในการดูแลของเราได้ยังไง
ทุกคนน่าชื่นชมมากครับ สหาย
พรสวรรค์ยังอยู่สินะ
อีกครึ่งวันเขาก็คงฟื้นแล้ว
ทำไมถึงช่วยเขา
นายบอกว่านายตายเพราะเขานี่
ฉันพายอนกลับมาในอดีต เพื่อทำให้ทุกอย่างกลับคืนสู่…
- ที่ที่มันควรอยู่ - "ที่ที่ควรอยู่" เหรอ
ทั้งครอบครัวและผืนป่าที่ฉันปกครอง
ฉันตั้งใจจะเอาทุกอย่างคืนมา
จะทำแบบนั้นได้ ฉันต้องการเขา
เพราะยอนคนนี้มีบางอย่างที่ยอนจากยุคนี้ไม่มี
แล้วมันคืออะไร
เดี๋ยวเธอก็คงรู้
เขารู้ไหมว่านายเป็นหน้ากากแดงขาว
ชู่ว
- ยอน ข้ากลัว - ปีศาจผู้หิวโหยอยู่ในป่านี้
สิ่งมีชีวิตที่กินมนุษย์และแม้แต่สัตว์
- นี่ หยุดทรมานเขาได้แล้ว - ก็ได้
- ป่านนี้ทัลอีพาคงรู้แล้วว่าเราหายไป - กลับไปกันเถอะ
ถ้าจะหนีแล้วก็ต้องหนีให้สุดสิ
เอาของทุกอย่างที่มีออกมา
นี่เจ้ามาเปิดโรงเตี๊ยมหรืออะไร
ข้าทนหิวไม่ได้นี่
นั่นอะไร
- ยังไงข้าก็ต้องเรียนหนังสือนี่ - ให้ตายเถอะ ชอนมูยอง
เจ้าเอาชุดชั้นในมาด้วยเหรอ
ไม่ว่ายังไงข้าก็ต้องใส่ชุดชั้นในสะอาด
นี่ด้วย
ทาดา
- นั่นหวีเล่มโปรดของทัลอีพานี่ - เป็นการแก้แค้นที่ทรมานเรา
นี่คือหลักฐานว่าเราสามคนเป็นหนึ่งเดียวกัน
ใครทรยศข้อตกลงนี้ได้ตายคามือข้าแน่
ถ้าข้าทำหายล่ะ
ข้าจะเอาขี้กวางให้เจ้ากิน
- ขี้กวาง… - เฮ้ย
ขอโทษนะยอน
บอกตามตรง
ฉันไม่สนหรอกว่านายมาจากอดีตหรืออนาคต
ฉันจะปกป้องนาย
กับมูยองเอง
ด้วยวิธีของฉัน
แม้สุดท้ายเราจะแตกเป็นเสี่ยงๆ ก็ตาม
เราจะจ้างกีแซงคนใหม่เหรอ
ในเวลาแบบนี้เนี่ยนะ
มโยยอนกักยังเปิด จนกว่านายหญิงรยูจะสั่งเป็นอย่างอื่น
ให้ตาย
- มีกี่คน - มีคนสมัครหกคน
นายหญิงจะเลือกหลังจากได้เจอพวกเขา
อายุเท่าไร สวยไหม
เขาเกลียดคนสวยเข้าไส้ ยกเว้นนายหญิงรยู
เงียบไปเลย เธอไม่ใช่หนึ่งในนั้น
- เธอ ไปยืนเฝ้าแล้วกลับมารายงานฉัน - ค่ะ
- นี่อะไรครับ - เป็นคำเชิญรูปแบบหนึ่ง
เอาไปวางไว้ในที่ที่ไม่สะดุดตา แล้วมันจะมาหานาย
- ถ้าอยากแก้ไขร่างตัวเอง ก็จับมันให้ได้ - "มัน" เหรอ
สิ่งนั้นคือ ให้ตาย ฉันนี่ใจดีจริงๆ
เข้ามาใกล้ๆ
- ของแบบนั้นเนี่ยนะ - งั้นก็ช่างเถอะ
- ไม่ครับ - แต่สภาพแบบนั้น นายจะจับมันได้เหรอ
ผมไม่จำเป็นต้องเป็นคนจับเองใช่ไหม
จะมีแขกมา
ยอน นี่คือเกมที่เต็มไปด้วยอันตราย
ช่วยเป็นหมากให้ฉันที
ว้าว สวยจัง
แปลกจัง
ทำไมมีเจ็ดคน ไม่ใช่หก
ที่รักครับ
- น้ำแข็งละลายในปากเหมือนหิมะเลย - ใช่แล้ว
พวกเขาเรียกว่าบิงซู เดี๋ยวนี้ดังมากในคยองซอง
คุณออกไปกินเจ้านี่ทุกคืนงั้นเหรอ
คือว่าแถวมันยาวมากน่ะ…
พวกเขาขายบิงซูที่ร้านเสื้อผ้าตั้งแต่เมื่อไหร่
จะวางแผนการทำอะไร ก็ทำให้มันพองาม
มนุษย์เป็นคนเขียนประวัติศาสตร์เอง ไม่ใช่เรา
แต่เราเป็นเทพแห่งโชซ็อน…
มีการตายที่ไม่มีเรื่องราวด้วยเหรอ
โชซ็อนรอดมาได้ ท่ามกลางการรุกรานจากต่างชาติ
ครั้งนี้พวกเขาก็จะรอด
บ้าจริง พวกบ้านั่นกลับมาแล้วเหรอ
ให้ตาย เทพขี้หมูขี้หมาพวกนั้น
ที่นี่เป็นบ้านเรามาพันกว่าปี
- ผมจะจัดการพวกมันเอง - ไล่พวกต่างชาติออกไป
พวกแกได้ซี้แหงแก๋แน่
(ทัลอีพาต้องตาสว่างได้แล้ว)
ทัลอีพาต้องหยุดเมินเทพพื้นเมืองสักที
ทัลอีพาออกไป
จริงๆ เลย
(ทัลอีพาต้องตาสว่างได้แล้ว)
ไอ้พวกนี้…
ให้เราเจอทัลอีพาเถอะนะครับ
ไม่รู้เหรอว่าเขาอารมณ์ร้อน
- เดี๋ยวก็โดนลงโทษหรอก - บ้าเอ๊ย
- ถ้าผมจะโดนลงโทษก็โดนลงโทษไป - พวกคนนอกน่ะครับ
พวกนั้นทำลายป่าของเรา เสาโทเทมของเราด้วย
มีเทพหลายองค์หลงอยู่ข้างนอก เราไม่รู้ว่าพวกเขาตายไปแล้วหรือยัง
น่าสงสารจริงๆ
อะไรน่ะ
- ตื่นแล้วเหรอที่รัก - หะ
เสียบฉันอย่างกับไม้เสียบเนื้อ แล้วมาเรียกฉัน "ที่รัก" เนี่ยนะ
- นายคือคนที่ใช้ฉันมาตลอดนะ - "ใช้" เธอเหรอ
นายแกล้งทำเป็นเล่นตัวนี่
ข้างใต้ก็เหมือนกันหมด
เวรละ
- เธอทำอะไรตอนฉันหลับ - มีคนทำอะไรจริง…
แต่ไม่ใช่ฉัน
ไม่จริงน่า
เขาคือมูยองจริงๆ เหรอ
เขาฟื้นคืนชีพมาจริงๆ ด้วย
ผมพอได้ยินข่าวลือมาอยู่ครับ
ว่าท่านผ่านข้อสอบเทพภูเขา โดยที่ไม่ต้องโจมตีปีศาจสักตัวเลย
นายรักษาพวกนั้นเหรอ ทำไมล่ะ
จะได้ใช้วิธีง่ายๆ เข้าไปล่ะมั้ง
พระเจ้า "วิธีง่ายๆ" เหรอ
สายเลือดเขาหายากมากครับ จะมีมาทุกๆ หลายร้อยปี
ขอเลือดหน่อยสิก่อนนายไป หรือจะขายให้ฉันก็ได้
- ให้เท่าไรล่ะ - ขายให้ถูกๆ สิเพราะเป็นเพื่อนยอน
โอ้โฮ
นายนี่เหมือนเขาเป๊ะเลยนะ
เราไม่เหมือนกันเลยสักนิด ขอโทษมาเลย
โอ้ ท่านอียอน
ไม่เป็นไรแล้วเหรอครับ
มาคุยกันหน่อย
ยังไม่อยากจะเชื่อเหรอ
ไม่ ฉันเชื่อว่านายคือมูยอง
แต่ฉันต้องรู้เรื่องหนึ่ง
ทำไมนายถึงมาหาฉันตอนนี้
แล้วเจอฉันได้ยังไง
คิดว่าทำไมล่ะ
อืม
เพราะไอ้นี่เหรอ
นั่นอะไร
นึกว่านายจะรู้ดีกว่าฉันซะอีก
พูดซะฉันอยากได้เลย
ล้อเล่นน่ะ ฉันไม่ต้องใช้ของนั่นหรอก
นายหาฉันเจอได้ยังไง
ตัวฉันครึ่งหนึ่ง…
ไม่ต่างอะไรจากหิน
ฉันไม่รู้ว่าใครชุบชีวิตฉัน แต่คำสาปของทัลอีพายังติดตัวฉันอยู่
ฉันไปตามหาวิธีรักษาที่โรงรับจำนำสำหรับปีศาจ
เลยได้เจอพวกเขา
(ชมรมเหยื่อ สำหรับปีศาจที่ตกเป็นเหยื่อของจิ้งจอก)
คู่ผัวเมียแรคคูนเหรอ พวกนั้นถูกปล่อยตัวแล้วเหรอ
ฉันได้ยินเรื่องนายจากพวกเขา แล้วก็ตรงมาที่นี่เลย
ยินดีต้อนรับนะเพื่อน
ไม่ไปหายายแก่ล่ะ ขอให้เธอเปลี่ยนร่างนายให้เป็นปกติ
เธอไม่มีวันให้อภัยฉันหรอก
เทพภูเขาที่ทำลายล้างป่าที่เขาปกครอง
- นายทำแบบนั้นทำไม - เพื่อช่วยพี่ชายฉัน
ต่อให้ต้องสูญเสียทุกอย่างที่หวงแหนก็ตาม
ทั้งสองคนดูดีนะ
ไปเปลี่ยนชุดดีๆ หน่อย
- ทำไม - เราสามคนมาเล่นกันเถอะ
เหมือนแต่ก่อนที่ไม่ต้องกังวลอะไร
ขอโทษนะ เมื่อวานเธอแทงเราไม่ใช่เหรอ
ทำตามที่ฉันบอกก็พอ
เราจะไปในอีกหนึ่งชั่วโมง
คุณจะมา…
เป็นดวงดาวประดับค่ำคืนนี้ไหม
คุณทำได้ยังไง คุณเคยเรียนเปียโนเหรอ
ไม่รู้สิ ฉันได้ยินอะไรก็กดไปแบบนั้น
รัง ฉันว่าคุณเป็นอัจฉริยะแน่เลย
ก็มีคนบอกว่าฉันเรียนรู้ไว ตั้งแต่เด็กแล้ว
- น่ารักจัง - ฉันเป็นหัวหน้าแก๊งโจรนะ
จะคำขออะไร ฉันก็ถอนตัวได้
ต่อกันเถอะ
คุณรู้จักเพลงนี้
ใครอยู่ตรงนั้นน่ะ
ใครน่ะ
ตกใจหมด
- พ่อครัวบอกว่าซอสรสชาติแปลกๆ - ซอสอะไร
ถั่วเหลือง พริกแดงกับซีอิ๊ว ทั้งหมดเลย
- แหวะ - อี๋ใช่ไหม
จริงด้วย รสชาติแปลกๆ เหมือนเสียเลย
ว่ากันว่าซอสจะรสชาติเปลี่ยนไป ถ้าเกิดปัญหาในบ้าน
อย่าพูดอะไรแบบนั้นสิ
- ซอสโดนสาปตอนทำเหรอ - แต่เราเลือกวันมงคลแล้วนะ
(ซอสทำใน 'วันมงคล' ด้วยพิธีกรรมป้องกันคำสาป)
- ทำพิธีกรรมอย่างดีแล้วด้วย - แล้วเกิดอะไรขึ้นล่ะ
มีคนอยู่ตรงนั้นเหรอคะ
เห็นแหวนฉันไหม
พี่กุหลาบพันปีเหรอ ทำแหวนหายเหรอคะ
แต่พี่เข้าไปอยู่ใต้นั้นได้ยังไงน่ะ
ช่วยฉันหาหน่อยได้ไหม แหวนสำคัญกับฉันน่ะ
- อันนี้เหรอคะ - ขอดูหน่อย
เข้ามาใกล้อีก ใกล้อีก
- พี่ พี่กุหลาบพันปีเขา… - ฉันทำไมเหรอ
เมื่อกี้พี่อยู่ใต้พื้นกระดานไม่ใช่เหรอคะ
พูดเรื่องอะไรน่ะ
ตายจริง เห็นภาพหลอนกลางวันแสกๆ เลยเหรอ
ขอบคุณค่ะ
ไปกันเถอะ
เอาอีกแล้ว
เออ ไป ไปก็ไป
จะแต่งตัวไปดูหนังทำไม
อะไรเนี่ย
ทำไมล่ะ
เงียบๆ กันหน่อยได้ไหม
แบ่งให้ก็จบแล้ว
- ร้องไห้เหรอ - อย่านะ
ไม่ต้องรู้หรอก
- อะไร อะไรเนี่ย… - ฝนตก
- ทำไมอยู่ๆ ก็ตก บ้าจริง - นี่
วิ่งเอาจริงเอาจังมาก
เขาไม่ชอบให้ขนเปียกนี่
เป็นไง มาเจอยอนตอนถอดหน้ากาก
เขายังจริงใจ ฉลาด แต่ก็เปี่ยมไปด้วยความมั่นใจเหมือนเดิม
ทุกอย่างที่ฉันชอบในตัวเขา
- เริ่มตกหนักแล้ว - นี่
แบ่งกันสิ ฉันไม่อยากให้นายเปียกฝน
แบบนั้นแขนเธออีกข้างก็เปียกสิ
ไม่เปลี่ยนไปเลยนะ
จริงๆ เลย เอามา
- นี่ อียอน - เข้ามาใกล้ๆ มาๆ
ต้องแบ่งกันสิ โดนฝนกันนิดหน่อยก็ไม่เป็นไร
เขาก็ไม่เปลี่ยนไปเหมือนกัน
"บ้านของชอลซูกับยองฮวี อยู่ห่างจากร้านขนมปังสิบกิโลเมตร
ชอลซูเดินด้วยความเร็วห้ากิโลเมตรต่อชั่วโมง
ส่วนยองฮวีเดินไปร้านขนมปัง ด้วยความเร็วสามกิโลเมตรต่อชั่วโมง
พวกเขาควรออกจากบ้านกี่โมง ถ้านัดเจอกันตอนบ่ายสอง"
มาทวนที่เราเรียนไปก่อนหน้านี้กัน
พวกเขาจะกินอะไรคะ ถ้ากินกอมบพปังฉันไม่ไปนะ
- คัสเตลลา - ปฏิเสธคัสเตลลาไม่ได้ด้วย
ชอลซูหล่อไหมคะ
เขายังหนุ่ม หล่อ มีรถ มีบ้านทรงวัฒนธรรม
ถ้างั้นก็ไปตอนบ่ายสองไม่ได้ ต้องแวะร้านทำผมก่อน
มีใครแก้โจทย์ได้ไหมคะ
ชอลซูต้องออกตอนเที่ยง ส่วนยองฮวีออกตอน 10:40 น.ค่ะ
- ถูกต้อง - หา
เธอไม่เคยไปโรงเรียนใช่ไหม
แก้โจทย์อีกข้อดีไหม
"มีพนักงานชายกับพนักงานหญิง 40 คน ที่ร้านขนมปัง
ปีนี้มีผู้ชายทำงานที่ร้านขนมปังกี่คน"
สิบแปดคนค่ะ
ถูกต้อง "ยองฮวีใช้เวลา เดินทางไปร้านขนมปังนานแค่ไหน"
- สามสิบสองนาที - ถูกต้อง
ว้าว
- เธอเก่งคณิตศาสตร์นะ - เธอเป็นอัจฉริยะ
อาจารย์คะ ฉันว่าไฟจะดับค่ะ
งั้นวันนี้พอแค่นี้แล้วกัน หาอะไรดื่มกันแทนไหม
- ค่ะ - ค่ะ
- จุคฮยาง ได้เวลานอนแล้ว - ค่ะ
ชน
- โอ๊ะ - หือ
- ไฟดับแล้ว - เอาอีกแล้ว
เป็นแบบนี้ทุกวันเลย
- ดื่มนี่ด้วยสิ - ไม่ คุณดื่มเลย
- พลาดแล้ว - โอ้
ขอบคุณค่ะพี่แอพริคอต
ไฟดับแล้วก็ต้องเล่นเกมสี่มุมใช่ไหม
เกมสี่มุมคืออะไรเหรอคะ
เป็นเกมเรียกผีน่ะ เรียกหาผีที่อยู่ตามมุมห้อง
เธอคิดว่าผีจะบอกเธอเรื่องสามีในอนาคตได้
- น่าสนุกดีนะ - ลองเล่นกันไหมคะ เล่นกันเถอะ
ก่อนอื่น พูดชื่อตัวเองดังๆ เพื่อบอกมันว่าคุณกำลังจะเล่นเกม
แล้วก็พูดชื่อกลับหลังเป็นอันจบเกม
ตอนเริ่มเกม พูดว่าอึนโฮ ตอนจบเกม พูดว่าโฮอึนค่ะ
ตอนคนข้างหลังแตะหลัง ให้เดินไปที่มุมถัดไปค่ะ
เราแค่วนกันไปเรื่อยๆ เหรอ น่าเบื่อออก
เราจะทำไปเรื่อยๆ จนมีคนไม่ขยับค่ะ เพราะนั่นจะเป็นผี
สิ่งสำคัญที่สุด
อย่าพูดคุยขณะที่เล่นเกมเด็ดขาด
เริ่มกันเลย กุหลาบพันปี
อึนโฮ
- แอพริคอต - กล้วยไม้
อะไรกัน
หนึ่ง
สอง
สาม
สี่
ห้าเหรอ
มีคนอยู่ในห้องนี้ห้าคน
หยุดเล่นกันได้ไหมคะ
ฉันกลัว
ไม่ใช่ฉันนะ มีคนอื่นอยู่ในห้องนี้
จุดไฟเร็ว
- อะไรน่ะ - อาจารย์
- เธอหายไป
อาจารย์หายไป
ฮงจู จำตอนยอนล้มในห้องน้ำได้ไหม
ให้ตาย อยู่ๆ ก็พูดถึง
จำได้สิ ตอนนั้นเราเล่นเกมปิดตาซ่อนหากัน
มูยองลากเขาออกมา
อะไรก็ทำนายร้องไห้ไม่ได้ แต่คืนนั้นนายร้องไห้ทั้งคืน
ให้ตาย พวกบ้านี่ หยุดหัวเราะเยาะ อดีตแสนเจ็บปวดของคนอื่นได้แล้ว
ฉันเป็นโรคกลัวเชื้อโรคเลยตั้งแต่วันนั้น
จริงๆ เลย
หมีดำนี่ยังไง
เขาทั้งไม่มีไหวพริบทั้งเงียบขรึม นึกว่าเขาจะไม่มีวันได้เป็นเทพภูเขาแล้ว
เขาทำงานเสริมที่หมู่บ้านโบราณในอนา…
- เขาทำงานน่ะ - "หมู่บ้าน" อะไร
"เสริม" อะไร
ว่าแต่ รู้สึกแปลกๆ ดีนะ
ใครจะไปคิดว่าเราสามคนจะได้ดื่มด้วยกันอีก
ในปี 1938 ด้วย
หลายปีมาแล้ว ฉันขอพรไป
ขอให้เวลาหยุดเดิน
ขอให้ไม่มีอะไรพรากจากเราสามคนไปได้
แต่คำขอฉันไม่เคยเป็นจริง
บ้าจริง
ให้ตาย เหล้าหมดแล้ว
ฉันจะทำคำขอนั้นให้เป็นจริงเอง เดี๋ยวกลับมานะ
แฮ่
นายใช้ชีวิตยังไงในโลกอนาคต
ฉันคอยเฝ้ามองยอน
ในยุคนั้น เขามีอะไรหลายอย่างมาก
ทำงานให้ทัลอีพา มีครอบครัว มีเพื่อนอยู่เคียงข้าง
และแม้แต่ผู้หญิงที่เขารัก
เฮ้อ
- เล่าเรื่องนายสิ ไม่ใช่ยอน - ฉันเหรอ
นำความร้อนได้ดีมาก ดูสิคะว่าแข็งแรงทนทานแค่ไหน
- สามแบบนี้… - เหมือนมีดเล่มใหม่เอี่ยม
พี่
- คุณออกแบบฉากต่อสู้เองเลย - ใช่แล้วครับ
เพราะนี่คือที่ที่เหมาะกับการต่อสู้…
ใบมีดทู่นั่น…
ฉัน…
ใช้ชีวิต…
ฉันใช้ชีวิตอย่างดีสุดๆ เลยล่ะ
โล่งอกไปที
แอพริคอต กล้วยไม้ ไปอยู่ไหนกัน
ทุกคนไปไหน
แอพริคอต
คุณคะ
พวกเขาตายแล้ว
ขอโทษนะคะ มีใครอยู่ไหม
ขอโทษนะคะ
ฉันอยู่ในนี้ ขอโทษนะคะ
มีใครอยู่ข้างนอกไหม คุณคะ
- รู้ไหมว่าพวกเธอทำอะไรลงไป - ขอโทษค่ะ
เราแค่เล่นสนุกกัน
อะไรนะ สนุกเหรอ
เกมนั่นเรียกหาปีศาจที่เลวร้ายที่สุด
เราไม่รู้จริงๆ ค่ะ
เกิดอะไรขึ้นกับอาจารย์คะ
ฉันจัดการเอง ไปลงโทษตัวเองในห้องซะ
ให้ตาย ไปเถอะ
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมมนุษย์ สร้างเกมชั่วร้ายแบบนั้นอยู่ได้
เกมสี่มุมหรือผีถ้วยแก้ว พวกเขารับมือไม่ไหวด้วยซ้ำ
ความอยากรู้อยากเห็นในโลกหน้าไง
โมโหเป็นบ้าเลย
ผีบ้าที่ไหนกล้าโผล่หน้ามาในเขตฉัน
เป็นผีที่เหลืออยู่ที่อาศัยอยู่ตามมุม หรือธรณีประตูไม่ใช่เหรอ
คงเป็นผีที่เจ้าเล่ห์ แต่ไม่แน่ใจว่าจะทรงพลังไหม
ฉันไม่เคยเจอผีที่พาตัวมนุษย์ไปเลย
ไปจับมันกันแล้วถามว่า "เอาตัวเธอไปทำไม"
- ยุ่งยากจริงๆ - ให้ตายเถอะ
เดินช้าๆ หน่อย เลิกทำตัวหุนหันพลันแล่นได้แล้ว
มันมาแล้ว
แต่…
ทำไมถึงเอาตัวมนุษย์ไปล่ะ
นี่ มีใครอยู่ข้างนอกไหมคะ
- อยากเล่นเกมสี่มุมเหรอครับ - นายอยากช่วยซันอูอึนโฮนี่
- เราต้องการให้ครบสี่มุม - ผมกลัวผีมากด้วย
อย่าทำตัวหยาบคายต่อหน้าพวกเราสามเทพภูเขา
นึกว่าเราเป็นเทพได้ เพราะเล่นกอล์ฟที่แบคดูแดกันเหรอ
ฮงจูอย่าเข้ามายุ่งเลย เราไม่รู้ว่าเจอกับอะไรอยู่
ขอบใจที่เป็นห่วง แต่นี่คือบ้านของฉัน
และฉันปกป้องตัวเองได้
ไม่ห่วงฉันบ้างเหรอ
เริ่มเลยเถอะ
โผล่หัวมาเมื่อไหร่ฉันเชือดทิ้งแน่ไอ้ผี
ทุกคนเข้าประจำตำแหน่งนะครับ อย่าพูดจนกว่ามันจะออกมา
- เออๆ - โดยเฉพาะคนข้างหลังผม
เด็กๆ รีบๆ เล่นให้จบๆ ไปทีเถอะ
- เราจะได้ไปดื่มกันอีก - ได้ๆ
เริ่มจากพูดชื่อตัวเองก่อนนะครับ
กูชินจู
- ชอนมูยอง - อียอน
รยูฮงจู
คิดว่าคุณอึนโฮหายไปไหนเหรอ
เราไม่ได้เล่นครั้งแรกนะ ทำไมถึงเป็นแบบนี้ได้
ให้ตาย ขนลุกเลย มาโรยเกลือกันก่อนเถอะ
พี่แอพริคอต
ฉันไปเอาเอง
พวกเธอ เปิดประตูหน่อย
- เข้ามาเลยสิ - มือฉันไม่ว่าง
ให้ตาย เอาเกลือมาเป็นกระสอบเลยหรือไง
- ทำไม - ฉันว่าไม่ใช่เขาค่ะ
- หมายความว่าไง - เร็วๆ สิ
เปิดประตู เร็วเข้า
- นั่นไม่ใช่พี่แอพริคอตค่ะ - หือ
อะไร ไม่หรอก
เลือดๆ
เดี๋ยวนะ ก่อนหน้านี้เราพูดชื่อตัวเองกลับหลังหรือยัง
- ลืมไปเลย - ทำยังไงดี
เกมสี่มุมยังไม่จบ
มันมาแล้ว
ปิดไฟทำอะไรกัน
- รังเหรอ - มัวทำอะไรอยู่
- นี่ เปิดไฟสิ - นั่นไม่ใช่น้องนาย
- นั่นผีเหรอ - ใช่ ฉันมั่นใจ
ฟันเขาเลย อียอน เร็วเข้า
อย่านะ
โอ๊ย
- รัง - ไอ้บ้านี่
โทษที
ขอโทษที ฉันนึกว่านายเป็นผี
- นี่ มูยอง นายพูดว่า… - ฉันพูดอะไร
นายบอกว่านั่นคือผี
ฉันไม่ได้พูดอะไรเลยตั้งแต่เราเริ่มเล่น
อะไรนะ
- แน่ใจนะว่าไม่ใช่นาย - ทำไมถึงคิดว่าเป็นฉันล่ะ
ขอโทษที่ขัดจังหวะครับ
แต่นายหญิงรยูไปไหนครับ
พี่ เห็นอะไรข้างนอกไหม ก่อนหน้านี้…
ไม่เห็นมีอะไรเลย
เปิดถุงเลย
กลัวจัง
ไม่สิ ฉันไม่ได้ต้องการแบบนี้
ฮงจู…
นี่ ชอนมูยอง มูยอง
ดูนี่สิ เกลือเปลี่ยนเป็นสีดำ
เราเข้าใจผิด นี่ไม่ใช่ผีธรรมดาๆ
ถ้ามันเอาตัวฮงจูไปได้ แปลว่ามันเป็นปีศาจ ตัวที่อยู่มานานกว่าเรามาก
พวกเธอทุกคน ห้ามออกจากห้องนี้ จนกว่าไก่จะขันนะ
- ไม่นะ - ฉันกลัว
ให้ตายเถอะ
- กลับมาแล้วเหรอ - เจอพยานแล้วครับ
- แมวเหรอ - ใช่ ความสามารถพิเศษของชินจูน่ะ
มันบอกว่าอะไร
มันเข้ามาซ่อนตัวอยู่ในหมู่กีแซง
ใส่รองเท้าแตะเก่าๆ
- มันคือตัวอะไร - มันคือตัวอะไรเหรอ
อะไรนะ
ทำไม
- อะไร บอกมาสิ - จางซันบอม
จางซันบอม ไม่แปลกใจเลยที่มันเอาแต่พูดเลียนเสียง
- เขาเป็นคนใหญ่คนโตไม่ใช่เหรอ - เธอมีเวลาไม่มาก
- เราไม่รู้อะไรเกี่ยวกับเขาเลย - มาหาทางจับเขากันก่อนเถอะ
ตามนั้นนะ
จางซันบอมเหรอ
นี่ รัง
- ขอยืมลูกน้องนายหน่อยนะ - ไม่มีทาง
เดี๋ยวเลี้ยงแน็งมย็อนสิบชามเลย
ฉันกินมาแล้ว
นี่ แค่…
นายอยากได้อะไร บอกมาเลย
- ขอเลือดเพื่อนนาย - นายเป็นยุงหรือไง
- งั้นก็ช่างเถอะ - ไม่ๆ ก็ได้
ฉันจะลองคุยกับเขาดูให้
หัวหน้า
บอกแล้วไงว่าอย่าทำแบบนั้นตอนเปิดตัว
ผมจะปรับปรุงครับ
แต่เรียกผมมาทำไมเหรอครับหัวหน้า
นาย…
- อยากยกเลิกข้อตกลงเหรอ - จางซันบอม…
- เอาตัวเทพภูเขาแห่งทิศตะวันตกไปครับ - อะไรนะ
แล้วไง นายขอเองไม่ใช่เหรอ
ผมให้มันพาตัวเธอไปไม่ได้
- ฮงจู - ฉันเวทนาสถานการณ์ที่นายเจอนะ
แต่ข้อตกลงกับเทพไม่สามารถเรียกคืนได้
แค่ บอกวิธีผมมาก็พอครับ
- ผมควรไปที่ไหน ขอร้องล่ะ… - เส้นทางของผู้ถูกสาปแช่ง
เป็นที่ที่แม้แต่ทัลอีพาก็มองเข้าไปไม่ได้
อย่าไปนะ
อย่าทำอะไรทั้งนั้น
ทำไมครับ ทำไม
ฉันเห็นความมืดมิดไร้จุดจบในดวงตาของนาย
คนแบบนายเป็นเหยื่อชั้นดีในโลกแบบนั้น
ผมจะรอดกลับมาให้ได้
กลับมาพร้อมกับฮงจูที่ปลอดภัย
โง่เง่าจริงๆ
เธอเป็นคนเดียวที่รอดกลับมา จากเงื้อมมือจางซันบอมครับ
ยาย ยายเคยโดนจางซันบอมจับตัวไปเหรอ
พี่น้องฉัน เรามีกันสี่คน
ตอนนั้นเป็นวันทักษิณายัน
กลางคืนยาวนานมาก เราเลยเล่นเกมสี่มุมกันและ…
ครับ เข้าประเด็นเลยเถอะ
ฉันพูดออกมาเสียงดัง
ด้วยความไม่ตั้งใจ
แล้วเขาพายายไปที่ไหน
- ฉันมองไม่เห็นเพราะมันมืดมาก - ล้อกันเล่นเหรอเนี่ย
นอกจากฉัน เขาพาหญิงสาวหลายคนไปด้วย
- หญิงสาวเหรอ - ใช่
ได้ยินว่าพวกเธอตกเป็นเมียเขากันหมด
เพราะงั้นเลยพาไปแต่ผู้หญิงสินะ
ถ้าเขาหาหญิงสาว แล้วทำไมถึงพายายไปล่ะ
สมัยก่อน ฉันงามที่สุดในหมู่บ้านนี้เลยนะ
ตอนฉันออกไปทำงานในทุ่ง
หนุ่มโสดทั่วเมืองต่างพากันน้ำลายไหล
พอแล้ว
- เขาเป็นอะไรของเขา - ได้ยินว่าสติสตังไม่ค่อยดีครับ
แล้วยายรอดกลับมาได้ยังไง
- ฉันตามโต๊ตโตะไปน่ะสิ - โต๊ตโตะเหรอ "โต๊ตโตะ" คืออะไร
ที่ฉันจะบอกน่ะคือ คือว่า…
- จำไม่ได้แล้ว - โธ่เอ๊ย ให้ตายสิ
- ยายได้เจอจางซันบอมไหม - ฉันเจอ
- ฉันเห็นเขา - เขาหน้าตาเป็นยังไง
- ขอกระดาษกับแปรงหน่อย - กระดาษกับแปรง ไป
อะไร แค่นั้นเหรอ
นั่นตูดเหรอ
นี่ นี่อะไรครับ
- โต๊ตโตะของเรา - นี่คือโต๊ตโตะเหรอ
แมวจรจัดคลอดโต๊ตโตะหน้าบ้านฉัน
มันตามฉันไปทุกที่
แมวเหรอ
- นี่ - โอ๊ย กรงเล็บมันบาดเจ็บ
มันเกาะเตาผิงอุ่นๆ ซะแน่นเลย…
- ทำไมเป็นแมวล่ะ - แมวเป็นสิ่งมีชีวิตที่มองเห็นผี
ตัวนี้จะปูทางไปสู่โลกนั้น
นี่อาวุธ
ทำจากไม้ที่โตจากเลือดเนื้อมนุษย์
โอ้โฮ ไม่มีอะไรเหมาะ กับการจับจางซันบอมไปกว่านี้แล้ว
ต้นดูดูริเหรอ นายหาเจอได้ยังไง
(ดูดูริ ต้นไม้ที่โตจากเลือดเนื้อมนุษย์)
จ่ายไปเยอะอยู่
เยี่ยม งั้นเราก็พร้อมแล้ว
ทีนี้ก็เหลือแค่รอพระอาทิตย์ตก
ฝากด้วยนะ
ถ้านายเข้าไป อาจจะไม่ได้กลับออกมาก็ได้ ส่งเพื่อนไปก็พอแล้ว
- ฉันต้องไป - ทำไมล่ะ
ฮงจูก็คงทำแบบเดียวกันเพื่อฉัน
งั้นก็พาฉันไป อย่าไปกับชอนมูยอง
ฉันไปกับใครก็ได้นอกจากนาย ฉันจะส่งนายไปตายได้ยังไง
นายเชื่อใจเขาเหรอ
จะเพื่อนเก่าหรืออะไรก็เถอะ นั่นมันหลายร้อยปีมาแล้ว
แต่ย้อนแย้งดีนะ ทันทีที่เจอมูยอง
จางซันบอมก็โผล่มาเลย
แม้แต่ตอนเล่นเกมสี่มุม เขาก็ไม่อยากให้ฮงจูเล่น
หมายความว่า…
เขาพาจางซันบอมมาเหรอ
ไม่แน่ใจ แต่ฉันก็อยากเชื่อใจเขา
น่าสมเพชจริงๆ
ถ้านี่เป็นกับดักล่ะ
อย่างน้อยเราก็จะได้รู้ว่าทำไมมูยองถึงมาหาฉัน
- ไปบอกทัลอีพาเรื่องนี้ด้วย - ว่าท่านจะไปจับจางซันบอมเหรอ
มันเป็นที่ที่ดวงตาเธอมองไม่เห็น เธอแก่แล้ว อาจจะเป็นห่วงได้
ระวังตัวด้วยนะครับ ฝากช่วยอึนโฮด้วย
ได้เลย ดูแลรังกับคนอื่นๆ ดีๆ นะ
- เราจะเริ่มตอนสองทุ่มตรง - โอเค
นี่ ผูกไว้
นี่คือทางกลับเหรอ
เผื่อไว้น่ะ
- ขอบใจที่เป็นห่วงนะ - ห้ามตายเด็ดขาด
รู้ใช่ไหมว่าถ้าตายที่นั่น วิญญาณนายก็จะไม่เหลือรอด
ไปกันเถอะ
กลับมาแล้วเดี๋ยวฉันเลี้ยงแน็งมย็อน
นี่
กวางฮวามุนเหรอ
- อะไรเนี่ย เราอยู่ในยุคราชวงศ์โชซ็อนเหรอ - ไม่ว่าจะยุคไหน เราจะหาฮงจูก่อน
จริงๆ เลย
เราจะไปหาเธอที่ไหน
- นี่ เดี๋ยวนะ มันไม่แปลกๆ เหรอ - อะไร
ไม่มีคนสักคนเลย เสียงก็ไม่มี
ฮงจู
รยูฮงจู
ไม่ได้การแล้ว แยกกันไปหาเถอะ
นี่ มูยอง ชอนมูยอง
- มนุษย์หมดเลยเหรอ - ใช่
คิดว่าพวกนั้นตายมานานแค่ไหนแล้ว
- อย่างน้อยก็สามวัน - ให้ตาย
ใครน่ะ
เธอเป็นใคร ตอบมาสิ
ใครเป็นคนทำเหรอ
จางซันบอม
รู้ไหมว่าเขาอยู่ไหน
เขาอยู่ที่ไหน
บอกมาสิ เราจะไปจับเขา
อยากออกไปจากที่นี่ไหม
พาเราไปหาจางซันบอมได้ไหม
- อะไรกัน - เธอหายไปไหนแล้ว
มูยอง ไม่นะ อย่าหายใจเข้าไป
อะไรเนี่ย เฮ้ย
- นี่ มูยอง - ฉันแก้เชือกไม่ได้
ให้ตายสิ
ไม่ๆ ไปซะ ไป
สาวๆ อย่านะ มาคุยกันดีกว่า
มาคุยกัน ไม่เอาน่า
อะไรกัน
นี่ มูยอง
เรายังไม่ตาย นี่มันอะไรกัน
เลือดปลอมนี่
บ้าเอ๊ย
คัต โอเค
- ลุกขึ้น เดี๋ยวมาต่อกันตอนสิบโมง - หา
เปลี่ยนชุดถ่ายฉากต่อไปเร็ว เร่งมือหน่อย
(สนับสนุนรายการทีวี "เจ้าสาวของจางซันบอม")
นี่มันบ้าอะไรเนี่ย
เป็นไปได้ยังไง
กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว มีเสืออาศัยอยู่ที่จางซาน
ที่มีความสามารถพิเศษในการเลียนแบบผู้อื่น
นี่คือโลกที่นายสร้าง
เวทีนี้สร้างขึ้นจากการขโมยความทรงจำฉันเหรอ
- หมุนทำไมเนี่ย - ฉันคิมดูฮัน
โอ๊ย สติจะแตก
เหลืออีกหนึ่งชั่วโมง เราต้องหาฮงจูให้ทันเวลา
ถ้าทำได้ก็พยายามช่วยผู้หญิงคนนี้ดูสิ
ฉันจะฆ่าเขา
- ฉัน… - ตัดเชือกเลยครับ
ทำไมฉันถึงปล่อยไปไม่ได้
เขาตั้งใจให้เราสู้กัน
คำบรรยายโดย นิติกาญจน์ รุ่งเรืองยศเมธี