Piłka czy smakołyk?
No dalej, Bruv, wybieraj.
To głupie.
Tak, Bruv! Jesteś panem swojego losu!
Chociaż nie tak naprawdę, nie?
Przecież wybrał piłkę?
Tak, a do wyboru miał dwie opcje, które mu dałeś.
Poproszę kawę.
Przepraszam, już zamykamy.
Proszę. Wypiję w pięć minut.
Muszę uciekać, bo mam coś roboty...
Do jutra, Fooze.
Wspaniale. Dalej, Bruv.
Słodziak.
Nie, Bruv, Bruv!
Proszę. To koniec dnia, więc...
Nie idź.
Muszę zamknąć kuchnię.
Zaraz wracam!
Dlaczego mam aż siedemnaście nieodebranych połączeń od ciebie?
Odsłuchałaś moją wiadomość?
Nikt nie odsłuchuje wiadomości.
Co się dzieje?
Dlaczego tu jest dziecko?
No nie?
Potrzebuję kawy.
Nie dotykaj.
To był bardzo dziwny dzień, Reets.
Szalony.
Mleko chude czy pełne?
Reets?
Rita!
Powiedziałam, żebyś go nie dotykała!
To był zły pomysł.
Wiesz co, poradzę sobie.
Po prostu idź do domu.
Może wezmę go na spacer?
Będziesz się mogła umyć, zdrzemnąć.
To nie jest dobry pomysł.
Zabawimy się razem, prawda? Tak!
Tak, zabawimy! To będzie zabawne popołudnie z ciocią Ritą.
Dobrze będzie trochę poćwiczyć, zanim będę mieć własne.
Co?
Mogę się zaopiekować twoim dzieckiem.
To nie jest moje dziecko, Reets.
- OK... - Nie, nie "OK".
To nie moje dziecko.
Ale... jest twoje.
Wszystko z tobą dobrze?
Powiedz, jeśli ci ciężko, to żaden wstyd.
- Wszyscy chętnie ci pomożemy. - Przestań. Przestań.
To... nie jest moje dziecko.
To nie jest zabawne, Tash.
Wiem, że nie.
Mam po kogoś zadzwonić?
Nie. To ja zadzwoniłam po ciebie.
Miałam na myśli...
No dalej, powiedz to. Nie zdenerwuję się.
Powinnaś zadzwonić do twojej siostry.
Pf! Jej tu nie chcę.
Myślę, że Bobbi by ci się przydała.
Świetnie. Ja nie.
Idziemy na spacer. Ty potrzebujesz wziąć prysznic.
Nie, Rita, to niebezpieczne. Oddaj mi dziecko.
Za każdym razem, kiedy dam się wciągnąć...
- Oddaj mi dziecko. - W twoje problemy.
- Oddaj mi dziecko. - Ściągasz mnie tutaj w takim stanie...
- Rita, oddaj mi dziecko. - A potem nie chcesz mojej pomocy.
- Rita. - Jeśli nie zauważyłaś,
- Oddaj dziecko. - też mam mnóstwo roboty.
- Rita, oddaj mi... - Zachowujesz się nienormalnie...
Oddaj mi to pieprzone dziecko!
Przepraszam, Reets.
Nie wiem, czemu tak zareagowałam. Po prostu... sama wiesz.
Mam się dobrze. To wszystko szalone, ale jest OK.
- Może mogłabyś... - Przepraszam.
Czy w piątek miałabyś ochotę na pizzę i drinka?
Znajdź sobie własną przyjaciółkę!
Zadzwonię do Bobbi, obiecuję.
Wiesz co, poczekam z tobą, dopóki ona nie przyjdzie.
Czy możesz się ode mnie odpieprzyć?
No dobrze.
To ma być jakiś pieprzony żart?
Mags!
Hej.
Mags, głupie pytanie, ale nie mam dziecka, prawda?
Mags?
Myślałam, że dzwonisz, żeby przeprosić.
- Co? - Za wieczór z pokerem.
W piątek? Zachowywałaś się okropnie?
Tak, wieczór z pokerem, wtedy nie miałam dziecka, prawda?
Bo ja nie mam dziecka.
Prawda?
Mags?
Szczerze, nie mam dziś czasu na twoje szaleństwa.
Słuchaj, później wybieram się do parku.
Jeśli go uśpisz,
mogłybyśmy się spotkać za godzinę? Tash?
Natasha?
Wiem, że nie jestem twoją mamą.
I ty też wiesz, że nią nie jestem.
Nie wiem, o co ci chodzi, ale ja się w to nie bawię.
Nie zamieszasz mi w głowie!
Dobrze. Spójrzmy więc.
Ile Lydii McNaish
Wilcoxe może być w Bexhill?
Tak!
Czas wrócić do domu, knypku.
Ale świetne dziecko!
Dzieci są niemożliwe.
- Chciała... - Zanim ogarną,
czym są koncepty organizujące,
doświadczają świat jak surowe dane.
To świadomość w najczystszej postaci.
- Chciałabym... - To dziecko to dosłownie
świadomość wszechświata w tej chwili.
- Wąchała pani jego główkę? - Tak.
To najlepszy zapach na świecie.
- Powinna pani powąchać. - Już to robiłam. Dzięki.
Bruv! Nie, stary!
Compadre, tak się nie zachowujemy.
Bruv? Bruv!
Bardzo przepraszam, zazwyczaj uwielbia dzieci.
Bruv! Stary.
Łap piłkę, Bruv!
Tak, dobry pies.
Jestem przyjaciółką Lydii.
Tak, dziś rano nam powiedzieli.
Lydia była imperatorową, niech spoczywa w mocy.
Dostałem awans, ale prawda jest taka, że kierownictwo jest do kitu.
Mam wrażenie, że jestem teraz częścią problemu, rozumie pani?
Tak. Szukam jej rodziny.
Mam jej własność i chciałabym ją oddać.
Nigdy nie mówiła o rodzinie.
To byli okropni rasiści.
A może o partnerze?
Nie, ona żyła tylko ze swoimi książkami.
To dość pilna sprawa. Szukam kogokolwiek,
i to na już.
Pani dziecko zrobiło kupę.
Z tyłu jest przebieralnia.
Ale nie mogę tego zrobić. Nie mam nawet pieluszki.
Mam jedną więcej!
No dobrze. To jak to działa?
Czy mogę zmienić ci pieluchę?
Dobrze. W razie czego dasz mi znać.
Dobrze.
Bądź grzeczny.
Żadnych żartów, tak?
Dobrze.
Ojej, jesteś chłopcem!
Dobrze. Witaj w świecie binarności płciowej.
Fuj, fuj, fuj. Och!
Jeśli wydaje ci się, że to śmieszne, zrób to sam!
To tylko dziecko... tylko dziecko... Tylko dziecko.
Czy wszystko w porządku?
Dziecko mojej siostry trzeba przewijać z dwadzieścia kilka razy dziennie.
To prawdziwa maszyna na kupę.
Zmieniałam już pieluchy dziecku.
Wie pani, moja siostrzenica też okazała się całkiem biała.
Zdarza się.
Proszę.
Tak.
Ojej, Brruv!
Jego mama odrzuciła go, gdy był szczeniakiem.
Dlatego teraz boi się porzucenia.
Boisz się, że cię zostawię, prawda?
Ale ja bym nigdy tego nie zrobił.
Proszę... Bruv, piłka!
Lydię widziałem ostatnio jakiś miesiąc temu.
Przed tym całym szaleństwem.
Jakim szaleństwem?
Klientka zakrztusiła się kawałkiem ciasteczka i umarła.
Lydia ją znalazła. Zupełnie wykrwawioną.
Przestała przychodzić do pracy...
Przestała odbierać telefony.
Odcięła się od wszystkich znajomych. A potem nagle...
KURWA!
No wie pani.
Nadal ma pani kupę na rękach, wie pani?
O! Ten sam śpioszek.
Mocne.
To nie było dziecko Lydii.
Przepraszam?
Dlaczego mi pan nie powiedział, że kobieta miała dziecko?
Nie wiem, zapomniałem.
Ojej!
O co chodzi?
Co z tym dzieckiem?
Czy to to samo, co na nagraniu?
No dalej, Fooze, przypomnij sobie.
Nie potrafię pani pomóc.
Potrafisz, potrafisz. Kobieta przyszła z dzieckiem, tak?
Chyba tak.
Jak to - chyba?
Właśnie to widzieliśmy na nagraniu.
Ma ten sam śpioszek.
Wybacz, królowo, wzywa mnie kasa.
Nie, czekaj...
Bruv?
Hej, gdzie mój ziomek?
BRUV!
NIE!
KURWA!
Stary!
Bruv!
O kurde.
Przepraszam. Wbiegł mi przed maskę.
To porąbane!
Nie można tak zabić psa!
Ilu ludziom to zrobiłeś?
Zrozum. To tylko dziecko.
Nie pieprz. Naprawdę.
Karmię cię tylko po to, żebyś nie krzyczał.
Nic sobie nie wyobrażaj.
Jak uważasz? Dodać więcej czosnku?
Nie, masz rację.
Mama... Mamo...
Mama.
Halo?
Czy to ty, Natasho?
Natasha?
Co ja, kurwa, robię?
Ciiiii, ciiiicho. Nic się nie dzieje. Wróćmy do auta.
Nie powinnam była cię zostawić. Przepraszam. Nic się nie dzieje.
Chyba musimy porozmawiać.