Cześć!
Jesteś głodny?
Cześć!
DZIECKO
Ćwiczymy spanie?
- Tak. - Ile drzemek w ciągu dnia?
Trzy.
Niezbyt dużo czasu dla pani, prawda?
Czy mama się na cokolwiek uskarża?
- Nie. - Wie pani...
Te wizyty są zarówno dla pani, jak i dla dziecka.
Posadźmy go na stole, szybko go zbadam.
Proszę wziąć sobie herbaty.
Może sobie pani odpocząć przez pięć minut.
- Nie potrzebuję, dziękuję. - To tylko rutynowe badanie.
On nie lubi, kiedy dotykają go obcy.
Nonsens. Będzie się bał zostać bez pani.
Przecież potrzebuje pani przerwy,
proszę go ze mną zostawić.
Mówię pani. To nie jest dobry pomysł.
Proszę.
Mamusia jest chyba trochę zmęczona.
Dajmy jej odpocząć przez minutę, dobrze?
Dzień dobry.
O mój Boże! Wezwijcie karetkę!
- Co się stało? - Wezwijcie karetkę!
- Co się stało? - Proszę nie podchodzić.
- Czy ona oddycha? - Czy ona nie żyje?
Nie mogłam znaleźć talii do ćwiczeń.
Ani połączonych pierścieni, przepraszam.
Nie martw się.
Myślałam sobie...
O wszystkim.
Moja mama mnie urodziła, bo myślała, że wszystko poprawię.
Chyba dlatego staram się uszczęśliwiać ludzi.
Na jakimś poziomie myślę, że to moje zadanie.
Ale to duża presja.
Szczególnie dla dziecka.
Tak.
Czuję się bardzo samotna.
- Więc... - To bolesne.
Widzieć, jak bardzo kogoś chcesz.
I nie być tą osobą.
Wiesz, że cała ta sytuacja
wywołała wiele trudnych wspomnień.
Nie ma tu miejsca dla mnie.
Twoje problemy nas przytłaczają.
- Tak. - Muszę iść.
Cześć, Bob.
Nie wiem, gdzie zacząć.
- Od siostry. - Co?
Najwyraźniej coś się dzieje,
ale za bardzo nurzasz się we własnym bólu, żeby to dostrzec.
Natasha mnie nie potrzebuje.
Otwórz oczy, Bobbi.
Dzień dobry.
Widziała pani Natashę? Czy wszystko jest w porządku?
Natasha?
To ja.
Natasha ma chyba problemy.
Niech mi pani powie, co się dzieje.
Już ci powiedziała.
Co on jej robi?
Czym on jest?
Wygląda jak dziecko...
Ale jest stworzony z czegoś bardzo starego.
To nasz strach przed brakiem miłości.
To bezdenna otchłań potrzeb.
Myślałam, że to ja go takim uczyniłam.
Ale zrobił to świat.
Ale co ja wiem?
- Co zrobimy? - Ona podjęła decyzję.
Jest teraz jego.
I to koniec?
Poważnie?
Woli pani tu zostać i gnić?
- Wyjdź! - Dobrze.
Nie musiałeś krzywdzić tej pani.
Przecież nie chciałam cię zostawić.
Już razem nie wyjdziemy. Przepraszam.
Przepraszam.
Nigdzie nie idę.
Zmęczony?
Ja jestem zmęczona.
Zmęczony?
Chcesz iść spać? Tak? Chyba oboje potrzebujemy trochę odpocząć.
Tak?
Idź spać, kochanie.
Mamusia cię kocha.
Jesteśmy w tym razem, ty i ja, dobrze?
Mamusia cię...
Mamusia cię kocha.
Mamusia kocha cię bardzo mocno.
Bardzo mocno.
Mamusia jest tylko twoja.
Tashy!
Przyniosłem smakołyki. Zaraz zrobię coś pysznego!
Wygraliśmy!
Jeśli uda się nam wyrzucić Smitha,
możemy pokonać skurczybyków na ich terenie!
- Dziecko śpi, tato. - Dostałem to z tureckiego sklepu.
Sprzedawczyni powiedziała, że jest bardzo dobre.
Trochę tu pozmieniałaś.
Dobra, bierzmy się za gotowanie!
Tato, musisz wyjść.
Co?
O czym ty mówisz? Gra reprezentacja.
Co ze skopaniem Australii?
Obudził cię? Nic się nie dzieje.
Jestem tutaj. Nigdzie nie idę.
Widzisz? Wszystko w porządku.
Nie rób nic. On już sobie idzie.
Daj mi go potulić!
Czas na jedzenie, prawda?
Zjemy coś?
Właśnie tak.
Proszę.
Co my tu mamy?
Wyglądasz na zmęczoną.
- Nakarmię go. - Wiem, że to lubi.
Dokładnie tak samo zajmowałaś się Bobbi.
- Co? - Tylko ty mogłaś to robić.
Nikt inny nie mógł ci pomagać.
Chyba dużo chętnych i tak nie było, co?
Co?
Nieważne, tato. Nie chcę o tym mówić.
Słuchaj, przykro mi.
Wiedziałem, że nie jesteś szczęśliwa...
Ale nie umiałem ci pomóc. Ciężko mi było.
- Pozwól mi sobie pomóc teraz. - Tato, nie.
Co się dzieje, kochanie?
Jestem tutaj, Bobbi jest tutaj.
Pozwól nam pomóc.
- Zostaw go na chwilkę. - Nie, tato.
- Nie rozumiesz. - Nic mu nie jest, a tobie?
Tato! Tato!
- Tak, wszystko cacy. - Tato! Nie, proszę!
Dajmy mamie odpocząć,
dajmy jej chwilę dla siebie.
No właśnie.
Dobrze, Tashy, zostawmy go na chwilę samego.
Musi się nauczyć, że nie zawsze
możesz z nim być.
Wyjdź z mojej głowy, proszę.
Przestań.
Cześć!
Przyniosłam kilka rzeczy. Dla dziecka.
W mieszkaniu miałam ich pełno.
Możesz je wykorzystać.
Jej, dziękuję, Bob.
- Powinnam wrócić... - Chciałam cię przeprosić.
Za to, co się stało w domu Jupitera.
Nic się nie stało.
Szczerze mówiąc, byłam zazdrosna.
O dziecko.
Próbowałaś mi powiedzieć, co się dzieje.
A ja nie umiałam cię wysłuchać.
Ale chcę ci teraz pomóc.
Wiem, że potrafię.
Z dzieckiem.
Nie musisz tego robić sama.
Czego potrzebujesz?
Mama.
Dziękujemy za rzeczy, to bardzo miłe!
To więcej niż potrzeba.
Dzięki.
Nic mi nie jest.
Naprawdę.
- Czy tata tu jest? - Nie.
Robi się późno, dzięki, że wpadłaś.
Powinnaś iść.
Dobrze.
- Jezu! - Boże, przepraszam!
Przyniosę ręcznik!
Nic nie szkodzi.
Tato!
Tato, proszę!
- Co się dzieje? - To ja, wszystko OK.
Zostań tutaj.
Bobbi? Masz ten ręcznik?
Nie mogę go zatrzymać. Uciekaj!
Natasha. On ją kontroluje.
Czas spać.
Zamknij oczka.
- Czas spać. - Mi się chce spać, a tobie?
Natasha!
- Spójrz na mnie. - Przepraszam!
- Już dobrze. - O mój Boże!
- To on jest potworem, nie ty.
- Możesz go pokonać. - Musicie nas zostawić.
- Natasha! - Lydia miała rację.
- Och, nieeee! - Tylko tak można to zakończyć.
Nie możecie mi pomóc! Nikt nie może.
Nie bądź głupia!
Jesteś złem!
Jesteś czystym złem!
Jesteś pasożytem, wysysasz ludzi.
Oczywiście, że cię zostawiła, jesteś potworem.
Tato! Tato! Jesteś cały?
- Moja głowa... - Dzwonię po pogotowie.
- Co się stało? - Musimy iść.
Nikt cię tym razem nie złapie.
Tam!
Natasha!
Ty idź. Mi nic nie będzie.
- Natasha! - Nic mi nie będzie.
Natasha!
Wiem, że to nie byłaś ty.
Wiem, że taka nie jesteś.
Więc kim jestem, Bob?
Nie wiem, jaki sens ma moje życie.
Po co tu jestem?
Nikt nie wie, jaki sens ma ich życie. Nikt nie wie, po co tu są.
Kiedy myślałam, że już się do mnie nigdy nie odezwiesz...
Nie wiedziałam, co robić.
Próbowałam znaleźć coś, co mnie uszczęśliwi.
Ale nic nie działało.
Nie musisz wiedzieć, po co tu jesteś.
Jesteś moją siostrą.
Kocham cię.
Pozwól mi się tym razem tobą zaopiekować.
- Myślałam, że on da mi sens. - Dziecko nie może ci tego dać.
Nikt nie może.
- Może. - To nie on jest odpowiedzią.
Proszę. Pozwól mi pomóc, razem to ogarniemy.
- Puść go! - Natasha!
Muszę być pewna.
Przestań próbować wszystkich ratować!
- Nie bądź męczennicą! - Natasha, czekaj!
Czekaj!
Chcę się z nim pożegnać.
Mam nadzieję, że znajdziesz pokój.
- Nie! - O Boże!
Natasha?
Czy to koniec?
Chyba tak.
Natasha?
Ty i ja się dziś razem pobawimy bo mama dziś się zabawi
z naszym tatą!
Jesteś najgorszą ciocią wszechczasów.
- Najgorszą? - Kurna, najgorszą.
Prawie najgorszą.
Najgorszą.
Przepraszam.
Nie szkodzi.
Wiesz, że ci pomogę.
Wiem.
Mam straszne zaparcie.
Nikt mi nie powiedział, że będę mieć takie zaparcia.
- Tak, to niezbyt fajne. - A niby co miało być fajne?
- Gdzie to poleciało? - Jak idzie z Bobbi?
- Do waszych kieszeni! - Moich kieszeni?
- Pracujemy nad tym. - Myślicie, że do moich kieszeni!
Tak!
Wow!
Kto mi pomoże to wszystko zjeść?
Okazuje się, że ja też muszę coś przepracować.
- Kto by pomyślał? - A chusteczka zniknie?
Kto chce pomóc? Chodź tutaj, chodź.
To szaleństwo.
Masz tam człowieka.
Czy będę tego bardzo żałować?
- W niektóre dni, tak. - Działasz mi na nerwy.
Nie słuchaj ich.
Mama nie myśli logicznie, bo jest zbyt napalona.
- Co? Jestem najlepsza. - Noooo.
Jesteś najlepsza!
Czekaj, ty jesteś najlepsza!
Ty myślisz, że ja jestem najlepsza?
Nie, ty jesteś najlepsza!
Nie, co? Nie, ja jestem najlepsza?
Ty jesteś najlepsza!
Dalej!
Pośpiesz się.
- Do przodu! - Jestem za stara!