To mój ulubiony ząb.
Czemu go tak uwielbiam?
No cóż...
Po pierwsze, nie rzuca się w oczy.
Nie widać go w moim lśniącym uśmiechu.
Ale widać go w odstraszającym grymasie.
To ten tutaj.
Wygląda zza mojej wargi jak buldog.
Nie tnie jak przednie zęby ani nie miażdży jak tylne.
Debeściak robi obie te rzeczy.
I podoba mi się, że nieco odstaje – zupełnie jak ja.
Mój dentysta nazywa go...
Prawy kieł z dwoma wypełnieniami.
Ale dla mnie to...
Generał Waszkiełton.
Chcę po prostu być Chcesz po prostu być
Chcemy po prostu być
Będę taka, jak mi się podoba
Niezależną osobą
Nie, włosów nie obetnę
Ubiorę się jak zechcę
Najbardziej lubię, gdy mogę być sobą
Ja nie chcę Ty nie chcesz
My nie chcemy słuchać rozkazów
„Generał Waszkiełton”
Harriet, szpieg
NA PODSTAWIE KSIĄŻKI LOUISE FITZHUGH
Tak sobie rozmyślam: zęby to nie kości.
Czy to nie ciekawe? Zęby to nie kości.
Harriet, spóźnisz się do dentysty, jeśli zaraz nie wyjdziemy.
Kości się łamią i zrastają.
Zęby tego nie potrafią. O zęby trzeba naprawdę dbać.
Po prostu nie wierzę.
Przesadzasz.
Przecież to nasz tort weselny.
Od 12 lat leży w zamrażarce. Nikt go już nie zje.
Jedliśmy go na piątą rocznicę.
Tak, to było siedem lat temu.
Nasze małżeństwo też byś wyrzuciła?
Ole Golly mówi, że kłótnie są zdrowe.
Można wyrzucić z siebie to, co nas gryzie.
Przestań podglądać. Idziemy.
Wygląda dobrze.
Widać, że szczotkujesz zęby po każdym koktajlu czekoladowym.
Znam się na higienie jamy ustnej.
Doktor Hawthorne zaraz przyjdzie.
Doktor Hawthorne. Tak, dobrze słyszeliście.
Mój dentysta to nikt inny jak tata Marion Hawthorne.
Perfekcyjna Marion i jej perfekcyjny uśmiech.
Nie szło przed nią uciec.
Ale moje zęby też były perfekcyjne.
Dzień dobry, doktorze Hawthorne. Proszę spojrzeć.
Możesz na razie zamknąć buzię.
Musimy porozmawiać.
O czym?
Obejrzałem prześwietlenie
i ustaliłem, że należy usunąć mlecznego prawego kła.
Mlecznego prawego kła? Generała Waszkiełtona?
Jakiego generała?
Może pan sprawdzić jeszcze raz? Ja myłam, nitkowałam, płukałam.
Tak między nami, to nie byłam taka zdyscyplinowana.
Kiedy miałam siedem lat, beztrosko podchodziłam do tematu.
Gaś już światło. Nitkowałaś zęby?
No pewnie, Ole Golly.
Moja lekkomyślność szybko się na mnie zemściła.
Mleczny prawy kieł ma z przodu dwa ubytki.
Tak się kończy nitkowanie żelkami. Zawaliłaś sprawę.
Miała rację, zawaliłam. Zawaliłam na całej linii.
Przepraszam, ząbku.
Wtedy stało się coś niezwykłego.
Nie czas na przeprosiny.
Kto to powiedział?
Omawialiśmy akurat wojnę o niepodległość USA.
Może to dlatego.
Pora pokonać
podstępnych najeźdźców, kolonizujących nasze usta –
kamień i osad nazębny.
To ja, generał Waszkiełton.
Poznałam nowego przyjaciela i bohatera.
Wezwał nas do wspólnej walki.
Zadeklarowaliśmy...
Niepodległość względem złej higieny jamy ustnej.
Do ataku!
O nie! O rany.
O nie, ściska mnie w żołądku.
Tylko nie wielka szczotka.
Cholibka! Piekielni rebelianci, nie znacie litości?
Precz, paskudny ciemiężco!
Utworzymy doskonalszą Unię opartą na tych niezbywalnych prawach:
do życia, wolności oraz...
Dążenia do czystości jamy ustnej.
Cholibka!
MY, NARÓD
Nasza Unia stała się silna, a wizyty u dentysty krótkie i miłe.
Zawdzięczałam to generałowi Waszkiełtonowi.
Harriet, wiem, że to trudne, ale...
Ale nic! Czemu trzeba usunąć generała?
To nie ma sensu. Przecież nic go nie boli.
Mogę?
Bezczelność!
Boli, kiedy się go dotyka. Nie będę go dotykać i po problemie.
Może zdjęcie pomoże ci to zrozumieć.
Ten kieł jest otoczony przez stały ząb po lewej,
drugi stały po prawej i nowy, który rośnie od spodu.
A niech mnie! Naciski ze wszystkich stron.
Przykro mi, Harriet. To już czas.
Generał musi ustąpić ze stanowiska.
Poszukamy drugiej opinii.
Każdy dentysta na Manhattanie powie ci to samo.
Ból się nasili, jeśli go teraz nie usuniemy.
Teraz?
Powiedz mu, że potrzebuję więcej czasu.
Rok? Miesiąc? Może być tydzień.
Dam ci czas do jutra.
Rozchmurz się. To twój ostatni ząb mleczny.
Wkrótce będziesz miała wszystkie stałe zęby.
Pora dorosnąć, dzieciuchu.
Klamka zapadła.
Tata Marion kazał mi przyjść jutro,
żeby mógł usunąć generała Waszkiełtona.
- Co? - Nie ma dla niego miejsca.
Musimy to przegadać.
Jest!
Rozpoczynam akcję „Celowe zbicie”.
Nie! W tym roku co chwilę dajemy się celowo zbić.
To obraza dla gry w zbijaka.
Co ty robisz?
Cokolwiek chcecie robić, róbcie to za mną.
Osłonię was.
Nie ma miejsca dla generała?
A jeśli je zrobimy?
Tak się da?
Pewnie! Ludzkie ciało mieści mnóstwo niepotrzebnych rzeczy.
Choćby wyrostek.
Lekarza!
Wiedziałam, że przyda się druga opinia. Tylko jak...
Poczekaj.
Przekaż mojej matce, że ją kocham.
Mam cię.
- Miarka? - Otwórz szeroko buzię.
Rozpiętość paszczy wynosi osiem cm.
Dam radę.
Pora na rozciąganie.
Otwórz, dwa, trzy, cztery.
Zamknij, dwa, trzy, cztery.
Otwórz, dwa, trzy, cztery.
Zamknij, dwa, trzy, cztery.
- Otwórz, dwa, trzy, cztery. - To na nic.
Nie słuchaj go. A teraz się wyszczerz.
Tak jest! Chcę zobaczyć wszystkie 28 zębów!
A niech cię, Sport!
Sorki.
Otwórz, dwa, trzy, cztery.
Zamknij, dwa, trzy, cztery.
Otwórz, dwa, trzy, cztery.
Zamknij, dwa, trzy, cztery.
Teraz...
Po prostu mnie zmierz.
Kto by pomyślał? Nadal osiem centymetrów. Sorki.
Nie ma nadziei. Rozciągałam się cały dzień.
Przepraszam, generale.
Co my teraz zrobimy?
Wiem! Może nie idź jutro do dentysty?
Z Ole Golly to nie przejdzie.
Znam kogoś, kto może ją przekonać.
Mówią, że co pół roku trzeba chodzić do dentysty,
ale czy to naprawdę konieczne?
Tata Sporta jest pisarzem. Zna się na rzeczy.
Odpowiadam: nie.
Wyłudzają tylko nasze pieniądze.
I straszą zapaleniem dziąseł, jakby to był jakiś potwór.
Zapalenie dziąseł to potwór. Czyli nie żyje pod łóżkiem?
Tata od lat nie był u dentysty, co przyniosło spore oszczędności.
Jeden rachunek mniej.
Jest pan pierwszym dorosłym, który to rozumie.
Z chęcią zdejmę klapki z oczu innym dorosłym.
A zdejmie pan klapki mojej niani?
Pan nie chodzi do dentysty, a ma zupełnie normalne, zdrowe zęby.
Nie powiedziałbym, że są zupełnie normalne.
Co to znaczy?
I nigdy mi o tym nie powiedziałeś?
Nie sądziłem, że to udźwigniesz.
Tato, błagam! Nie udźwignę tego!
Nie no, mnie się tam podoba.
Nic ci nie jest?
Teraz boli mnie nawet wtedy, kiedy go nie dotykam.
Jest niejadalny.
Tak samo niejadalny, jak 12 lat temu.
O to chodzi.
I znowu zaczynasz.
Cukiernik zrezygnował w ostatniej chwili,
więc my, dwoje kompletnych żółtodziobów,
wspólnie upiekliśmy nasz tort weselny.
Pamiętam. Byłam tam z tobą.
Świetnie się bawiliśmy, ale tort wyszedł nam paskudny.
Nie wyrzucę go.
To kup drugą zamrażarkę.
Harriet!
O co chodzi?
Zobacz sama.
Chciałam zatopić zęby w tej pomidorowej pyszności
i smakować każdy kęs.
Ale...
Wiem, co knujesz.
To ma być „ostatni posiłek”, tak?
Nazywaj to, jak chcesz.
Wyrzuć ją do kosza. Generał się nigdzie nie wybiera.
Boisz się ją ugryźć, prawda? Bo będzie bolało.
Wcale nie.
Tak naprawdę się bałam.
Dobrze. Szkoda, żeby się zmarnowała.
Domowy majonez, świeży chleb, najdojrzalsze pomidory pod słońcem.
Może zapytasz generała? To nie musi być ostatni posiłek.
Prawda jest oczywista. To wspaniała kanapka z pomidorem.
Zdecydowaliśmy się ją zjeść.
Pomyślałam, że jeśli będę gryzła drugą stroną,
to nie będzie tak bolało.
Nie boję się. Po prostu...
Lubię ją jeść w taki specjalny sposób.
To naprawdę boli.
Już nigdy nie będę w stanie zjeść kanapki.
Harriet! Uspokój się. Będzie dobrze.
Possij to. Ukoi ból.
Pomaga. Pomaga. Dziękuję.
Wiem, że ci ciężko,
ale generał dał ci już wszystko, co mógł.
Pora się z nim pożegnać. To naturalna część dorastania.
Pewnego dnia, kiedy ja też dam ci już wszystko...
Nie kończ! Pogarszasz sprawę.
Jestem szczera. Myślałam, że to docenisz.
Możesz się buntować, ile chcesz, ale to niczego nie zmieni.
Pożegnania są częścią dorastania.
Słowa Ole Golly miały sens, ale...
Waszkiełton nigdy mnie nie opuści.
Dostał już dwie plomby w brzuch. Nigdy nie bał się bólu.
To niska cena za błogosławieństwo naszej szlachetnej przyjaźni.
Nie wiedziałam dokąd...
ale i tak uciekłam,
mając mimo wszystko nadzieję, że go uratuję.
Zrobiłby to samo dla mnie.
DELIKATESY OTWARTE
Nieważne, jak daleko zaszłam...
O nie.
...nie potrafiłam uciec od bólu.
W końcu zaczęło boleć tak bardzo, że zrobiło się dziwnie.
Generale, to ty ściąłeś tę wiśnię?
Tak, nie zaprzeczę.
Wszystko dobrze, dziewczynko?
Oczywiście, że tego nie zrobił. Nie mógłby. Jest w mojej buzi!
Kiedy dotarłam do portu, wiedziałam, że dalej już nie ucieknę.
Myślałam, czy nie wsiąść na statek. Wiem, odjechany pomysł.
Ale kiedy Waszyngton płynął Delaware, to też było odjechane.
Margaret, poczekaj!
Musiałam to zobaczyć.
Pomyślałam, że jeśli ona zostanie, to generał też.
A jeśli nie, to...
Nie proszę, żebyś została.
Ale muszę ci coś powiedzieć.
Żegnaj.
Już wiedziałam, co robić.
Zaprosiłam rodzinę i przyjaciół na imprezę pożegnalną.
Niech wszyscy powiedzą generałowi to, co zawsze chcieli mu powiedzieć.
Obojętne kto zacznie.
Generał czeka.
Tylko sprawnie, bo mnie boli.
Dobra, wiecie co? Sport, ty zacznij.
No dobra. Pewnego dnia wracaliśmy z Harriet ze szkoły
i obok przejechała śmieciarka.
Podbiła mały kamyk, który poleciał w stronę Harriet.
I kamyk na serio się rozpadł, kiedy zderzył się z generałem.
Generale, jesteś najtwardszym facetem... znaczy, zębem, jakiego znam.
Jakie to słodkie.
Zatrzymałam ten kamyk na pamiątkę.
Historia Stanów Zjednoczonych zawsze mnie nudziła.
Dostawałam czwórki.
Ale zaczęłam ją sobie wyobrażać z generałem w roli głównej.
I teraz dostaję piątki.
Dzięki, generale.
Wszyscy wiedzą, że generał jest bohaterem i prezydentem,
ale wiecie, że jest też skromny?
Ani razu mi się nie przechwalał.
Po prostu po cichutku pomagał mi w bardzo szlachetnym zajęciu:
wychowywaniu Harriet.
Nie podołałbym bez ciebie, Ole Golly!
Zapomnij o Johnie Adamsie. Ty jesteś moją wiceprezydentką.
Dziękuję, że tak dbasz o Harriet.
A ciebie przepraszam.
Cały dzień się sprzeczaliśmy, a powinniśmy cię dziś wspierać.
Właściwie wysłuchanie tych historii...
no cóż, pomogło mi.
- Serio? - Serio?
Możesz wyrzucić ten tort. To był tylko symbol tego,
jacy byliśmy, kiedy go piekliśmy.
Młodzi, spontaniczni.
Och, Fred...
Daj mi dokończyć. Uwielbiam to, jacy jesteśmy.
Ale chcę też pamiętać, jacy byliśmy.
Nie potrzebuję do tego tortu. Mam tę opowieść. I mam ciebie.
Skradliście całą uwagę generałowi, ale...
rozumiem.
Naprawdę rozumiałam. Właściwie w tamtym momencie
zrozumiałam coś na temat naszych opowieści.
Napisałam całą przemowę, ale...
Generał Waszkiełton nauczył mnie przede wszystkim odwagi.
Pójście do dentysty wymagało odwagi.
Ale w życiu są straszniejsze rzeczy niż dentysta. Na przykład Marion...
i dorastanie, i żegnanie się z ukochanymi rzeczami.
Doktorze, jestem gotowa.
Ale dzisiaj generał pomógł mi zrozumieć,
że nie trzeba się bać.
Trzeba być dzielnym...
bo póki żyje opowieść, nic tak naprawdę nie odchodzi.
Jeśli się zastanawiacie, czy sprzedałam go Zębuszce –
nigdy w życiu.
Kazałam przekazać jego ciało nauce.
Tego właśnie chciałby generał: walczyć do ostatniego gryza.
Witaj w Unii, świeżaku.
Napisy: Daria Okoniewska