Ole Golly powtarza, że dobra pisarka wszędzie dostrzeże temat.
Gdzie ja to posiałam?
Moje szpiegowskie odkrycia to potwierdzają.
Wszyscy kryją ciekawe historie.
Wszyscy oprócz Robinsonów.
W porównaniu z nimi nawet paproch z pępka jest ekscytujący.
Co dziś kupiłaś, pani Robinson?
Miotełkę do kurzu, panie Robinson.
Do odkurzania?
Tak, do odkurzania, panie Robinson.
Farba schnie ciekawiej.
Koniec końców się okaże,
że są rosyjskimi szpiegami albo ufoludkami z Marsa.
Tylko że nastąpił koniec „koniec końców”.
Wyprowadzają się?
Jeśli nie zdążę odkryć ich historii,
to co ze mnie za pisarka?
Harriet, bo zaraz się spóźnimy!
Czy Robinsonowie udawali nudziarzy dla zmyłki?
Miałam ostatnią szansę, by to odkryć.
Postawiłam na sztukę kamuflażu.
Mam cię.
Chcę po prostu być Chcesz po prostu być
Chcemy po prostu być
Będę taka, jak mi się podoba
Niezależną osobą
Nie, włosów nie obetnę
Ubiorę się jak zechcę
Najbardziej lubię, gdy mogę być sobą
Ja nie chcę Ty nie chcesz
My nie chcemy słuchać rozkazów
„IMPREZOWE ŚLEDZTWO”
HARRIET, SZPIEG
NA PODSTAWIE KSIĄŻKI LOUISE FITZHUGH
Rodzina Welschów.
Zapraszam.
Harriet?
W sukience?
Cuda się jednak zdarzają.
W życiu bym jej nie założyła,
ale ludzie chętniej otwierają się przed miłymi panienkami niż szpieginiami.
Pinky, odbierz płaszcze i zaprowadź Harriet do pokoju.
Dobrej zbawy.
O nie. Tylko nie do pokoju.
Typowe zagranie dorosłych, które uniemożliwia szpiegowanie.
Z tobą na pokładzie rozkręcimy tę imprezę.
Spisałam listę ukrytych tożsamości Robinsonów.
Złodzieje dzieł sztuki.
Podróżnicy w czasie.
Ludzie-strąki?
Miałam tylko dwie godziny, żeby odkryć prawdę.
Robinsonowie już przyszli?
Tak. Odnosiłem ich płaszcze.
Pani Whitehead chyba zapraszała ich z litości.
Muszę ci coś pokazać. Coś naprawdę gites-majonez.
„Gites-majonez”?
Tak, gites-majonez.
No dobra.
Krok pierwszy:
uciec Pinky'emu dzięki najstarszej sztuczce świata.
Gdzie jest łazienka?
Korytarzem prosto i w lewo. Poczekam tu na ciebie.
I nadepnęła na piłki.
Dasz wiarę?
Imprezy dorosłych są idealne do szpiegowania.
Dorośli rozmawiają o wszystkim, myśląc, że dzieci ich nie słyszą.
Słyszałaś o Mortimerze? Jego żona myślała, że ma bujną czuprynę.
Aż tu nagle ptak porwał mu z głowy tupecik!
Ptaki lubią wszystkie włosy czy tylko sztuczne?
Na wszelki wypadek będę częściej nosić czapki.
Obserwowanie dorosłych w ich naturalnym środowisku
było jak oglądanie filmu przyrodniczego.
Jeśli będziemy naprawdę cicho, zobaczymy rzadki okaz okularnika natręta.
Kupuj akcje, akcje, akcje!
Po lewej widać pana Withersa.
Płochliwe stworzenie, które uczy się żyć poza gniazdem.
Z kolei po prawej dostrzeżemy, jak pani Plumber dybie na swoją ofiarę.
Myślałaś kiedyś o tym, żeby ubrać swojemu psu ogrodniczki?
To ostatni krzyk mody.
Ufając instynktowi,
rzadki okaz paniusi kokardusi czym prędzej umyka.
Może to jeszcze przemyślisz?
Ale gdzie są Robinsonowie?
Na pewno czyhali gdzieś w tej imprezowej dżungli.
Twoja potrawka z tuńczyka zrobi furorę!
To nie jest żaden konkurs.
Mama i pani Whitehead od lat konkurowały o tytuł królowej potrawek.
Wypatruj Seymoura „ale gratka” Gasco.
Tego komika, który wystąpi w twoim programie?
Tak. O ile podpisze umowę.
Trochę jedzenia, trochę bajery i zdobędę podpis w wykropkowanym miejscu.
Wygląda pysznie.
Postawię ją tutaj, obok mojej potrawki z indyka.
To miło, że goście będą mieli wybór: jak w restauracji albo po domowemu.
Nikt teraz nawet nie ruszy mojej potrawki!
Jestem reżyserem, więc zrobię jej reklamę.
Światła, kamera, akcja, kochanie.
No dobrze, Gasco. Gdzie jesteś?
Robinsonowie, gdzie jesteście?
Pani Robinson, jesteśmy na przyjęciu.
Zgadza się, panie Robinson. Na przyjęciu.
Zagra pan z nami w kalambury?
Przepraszam, może później.
Po dorosłemu „może później” znaczy nigdy.
Też mi przyjęcie. A gdzie muzyka?
Ty się nią zajmij, a ja zacznę tańczyć konga.
Gdzie oni zniknęli?
Patrz, gdzie idziesz.
Najmocniej przepraszam.
Podoba się pani?
Jest urocza.
Najmocniej dziękuję.
Pozwolę sobie zapytać, czy widziała pani Robinsonów?
Niestety nie, skarbie. Ale dam ci znać.
Będę dozgonnie wdzięczna.
Przepraszam.
Moja lista tożsamości!
Tu jesteś.
Zgubiłaś się w drodze do łazienki? Znam ten ból.
Truman, nie! Nie wolno!
Wracaj!
No to czapa.
Jeśli pan Robinson ją znajdzie, dowie się, że jest moja,
bo papier jest podpisany: „Z biurka Harriet M. Welsch”.
Tu jesteś.
Po co siedzisz z nudnymi dorosłymi,
skoro możesz się bawić z innymi dziećmi w pokoju?
Jeśli utknęliście kiedyś w pokoju,
to wiecie, że to nora...
w której starsze dzieci są pozbawione swoich mocy...
Myślisz, że telewizor za mną tęskni?
...a władzę w tej dziczy dzierżą młodsze dzieci.
Rzucają się na wszystko jak banda małych hien!
Teraz ja!
Soczku?
Już ścieram.
Muszę się stąd wydostać.
Podoba mi się twoja sukienka.
To jesteś jedyna.
I jak ci idzie z tym radiem?
Nie nawiązałem jeszcze kontaktu z kosmitami,
ale nauczyłem się, że „cześć” po turecku to merhaba.
Okej.
Muszę iść, Pinky.
Nie chcesz się pobawić radiem?
Sam je skonstruowałem.
Może później.
No weź, spodoba ci się.
W końcu nadajemy na tych samych falach.
Żeby nie było – nigdy nie nadawaliśmy na tych samych falach.
To fajny kolega, ale nie mamy wspólnych tematów.
Jonathan, nie.
Możesz wywołać spięcie w radiu.
Wykorzystałam nieuwagę Pinky'ego.
Już ścieram.
Moim zdaniem ta potrawka wprost tuńczy na języku.
Niedobry Truman.
Jestem wegetarianką.
No proszę, Seymour „ale gratka” Gasco.
Miło, że wpadłeś.
Czy mógłbyś, no wiesz.
Ale gratka!
Seymour?
Welschy! Jak leci, stary?
Słyszałem, że tu będziesz, dlatego przyniosłem twoją umowę.
Jeden szybki podpisik i wszystko mamy załatwione.
Pali się gdzieś?
Która z nich jest z indykiem?
Ta tutaj.
Pomieszało mi się. To ta jest z indykiem.
Mam alergię na tuńczyka.
Jeden kęs i żołądek by mi się zbuntował, rozumiesz?
Rozumiem.
Hej, poczciwy Bobby B. Co u ciebie słychać?
Ale gratka!
To na razie prototyp, ale mogę już sterować lampą...
i radiem.
Janet, nie chcę tańczyć konga.
Chociaż może?
Czy któreś z tych pokręteł podgłośni muzykę w salonie?
Tak. Ale trzeba uważać, żeby nie zrobić...
Za głośno!
Tańczymy konga!
Kto chce zatańczyć konga?
Wracajcie do pokoju!
Zapraszam na potrawkę!
Ona prawie w ogóle nie tuńczy!
Stójcie!
Zaraz wrócę. Muszę pogadać z Seymourem.
Hej, Seymour.
Czym cię przekonam do podpisania tej umowy?
Już ci mówię, Welschy.
Wystarczy potrawka twojej żony i już chwytam za długopis!
Stoi.
Czy ktoś tutaj chwalił moją potrawkę z tuńczyka?
Tuńczyka?
Nowy pociąg!
To przyjęcie dla dorosłych!
Tańczymy!
Pinky!
Zgrzałem się w tańcu, pani Robinson.
Zabrać marynarkę?
Dziękuję.
Pomogę ci, Pinky.
Harriet, tak się nie robi.
Nie wolno przeszukiwać czyichś kieszeni.
To wyjątkowa sytuacja.
Voilà!
Czy to tu jest szatnia, pani Robinson?
Tak, panie Robinson.
Czemu sukienki nie mają kieszeni?
Ktoś mi to może wyjaśnić?
Czy to moja marynarka, pani Robinson?
Tak, panie Robinson.
Powinniśmy już iść, pani Robinson.
Zgadzam się, panie Robinson.
Słucham? Proszę jeszcze nie wychodzić,
chcieliśmy zagrać z wami w kalambury.
Nareszcie.
Przyszłam tu, by odkryć prawdę o Robinsonach.
Jeśli to oznaczało grę w kalambury, to cóż, dobra szpiegini się nie poddaje.
Dacie nam chwilkę?
Zechcesz przejść ze mną za...
To jaką mamy misję?
Zauważyłeś, jak nudni są Robinsonowie?
Jak muzyka w windzie.
Też tak zawsze mówię.
No pewnie! Nadajemy na tych samych falach.
No tak. Myślę, że w ten sposób ukrywają swoją prawdziwą tożsamość.
Zobacz.
„Ludzie-strąki”?
No wiesz, kiedy normalnych ludzi zastępują kosmici wyhodowani w strąkach.
Ludzie-strąki.
Wracaj.
Mam plan.
Zrobimy z tego listę haseł, które będą musieli pokazać.
Jak tylko zaczną robić miny albo zachowywać się jak strąki...
Dowiemy się, kim są.
Jesteście gotowi?
Tak.
Hasła dla was.
A to hasła dla państwa. Proszę zaczynać.
Dwa słowa.
Pierwsze słowo.
Szept. Plotka. Tajne.
Dwa słowa.
Tajny agent.
Brawo, pani Robinson.
Zauważyłeś coś dziwnego?
Nie.
Słoń.
Ludzie-strąki.
Jeździec... Jeździec znikąd!
Spisałeś się.
Ty też.
Międzynarodowy.
Sztuka.
Rabusie?
Złodzieje! Międzynarodowi złodzieje sztuki.
Dziwnie było patrzeć na wesołych Robinsonów.
Jakby kalambury usunęły wielki, nudny głaz, który ich hamował.
Widzisz coś?
Cierpliwości.
Czego się nie robi z miłości.
Widzisz to co ja?
Jedno słowo, liczba mnoga.
Postaraj się, panie Robinson.
Jeśli odgadniemy to hasło, zostaniemy mistrzami wszechświata.
Wszechświata?
To hasło jest bardzo... podchwytliwe, pani Robinson.
- Które to? - Nie wiem.
Zaraz się dowiemy.
Truman, nie! Nie wolno!
Uwaga!
Odpowiedź!
Potrawka!
Truman!
Niedobry Truman!
Zgadnij, kto wygrał potrawkowy konkurs?
To nie jest żaden konkurs.
A masz, Peggy Whitehead.
No dobra, to jest konkurs.
Nie martw się, kochanie. Mamy jeszcze zapas w domu.
Zapas?
Przykro mi, pani Robinson.
Dzisiaj to wy jesteście zwycięzcami.
Wygrali lepsi.
Bardzo dobrze się dogadujecie.
Świetnie.
No wiecie państwo, nadajemy...
Na tych samych falach.
Dziękujemy za grę.
Zanim was poznaliśmy, myśleliśmy, że wszyscy tu są, wiecie...
Nudziarzami.
Czas już na nas, pani Robinson.
Jutro czeka nas długa podróż.
A dokąd jedziecie?
Wracamy tam, skąd przybyliśmy.
To bardzo daleko stąd, pośrodku niczego.
Brzmi daleko.
Całe lata świetlne stąd.
Miło było was poznać.
Mnie też. Bezpiecznej podróży.
Buziaki, nie chciałbym być taki.
Czemu nie?
To tylko takie powiedzonko.
No i się rymuje.
Tak, jak gites-majonez.
To co teraz robimy?
Może pokażesz mi to odjechane radio?
Nie, mam lepszy pomysł.
Nie odkryłam sekretu Robinsonów, ale nie byłam przez to kiepską pisarką.
Trafiłam przecież na historię, która podobała mi się dużo bardziej.
Historię mojej przyjaźni z Pinkym.
To dopiero pierwszy rozdział.
Kto wie, jak się ona skończy?
Jaki jest twój ulubiony zapach?
Zapach chodnika po deszczu.
Mój też.
Zobaczymy za rok, Carol Welsch.
„Marsjanie”?
Chcę po prostu być Chcesz po prostu być
Chcemy po prostu być
Ja nie chcę Ty nie chcesz
My nie chcemy słuchać rozkazów
Staram się, jak mogę Być dobrą sąsiadką
Ładnie się uśmiecham
I staram się mówić prawdę
Chcę po prostu być Chcesz po prostu być
Chcemy po prostu być
Ja nie chcę Ty nie chcesz
My nie chcemy słuchać rozkazów
Będę taka, jak mi się podoba
Niezależną osobą
Chcę po prostu być Chcesz po prostu być
Chcemy po prostu być
Nie, włosów nie obetnę
Ubiorę się jak zechcę
Najbardziej lubię, gdy mogę być sobą
Ja nie chcę Ty nie chcesz
My nie chcemy słuchać rozkazów
Napisy: Daria Okoniewska