Wystawa światowa w 1964 roku.
Nawet gdyby wysłać wesołe miasteczko rakietą
prosto w przyszłość, nie dorastałoby jej nawet do pięt.
To jedna z tych wycieczek, które mogłyby się nie kończyć.
Witajcie w Futuramie II, przepustce do świata jutra.
- Wow! - Ale bajerancko.
Podwodne pociągi połączą kontynenty i drogi handlowe.
- Chciałabym żyć pod wodą! - I wstrzymywać oddech, idąc po pocztę?
Ja już tak robię. Skrzynka jest obok śmietnika.
Patrzcie na te ludziki z przyszłości!
Cześć, ludziki!
Nie wychylaj się.
Wielkolud!
Uciekajcie, ludziki! Wielka nudziara atakuje miasto!
Panie Horatio, Harriet i Janie przeszkadzają.
Przestańcie zakłócać przyszłość. Psujecie ostatnią przejażdżkę dnia.
Dacie wiarę w te wszystkie wynalazki?
Roboty sprzątające, samochody elektryczne, satelity!
Tyle rzeczy mogłabym obserwować z kosmosu!
Jedzenie z przyszłości brzmi pysznie.
Co to są gofry belgijskie?
Obstawiam, że to takie gofry, jakie – skup się – robią w Belgii.
A teraz zanotujcie naprędce pomysły na wypracowanie.
Na co cieszycie się najbardziej, myśląc o przyszłości?
Na co się cieszę? Na wszystko!
Macie pięć minut. Miłego pisania.
Na co się cieszę? Statki kosmiczne, elektryczne szczoteczki.
Trudno coś wybrać. Skup się.
Myśląc o przyszłości, najbardziej cieszę się na...
Nie do wiary.
Po raz pierwszy w życiu ja,
Harriet M. Welsch, przyszła wielka pisarka...
miałam blokadę pisarską.
Chcę po prostu być Chcesz po prostu być
Chcemy po prostu być
Będę taka, jak mi się podoba
Niezależną osobą
Nie, włosów nie obetnę
Ubiorę się jak zechcę
Najbardziej lubię, gdy mogę być sobą
Ja nie chcę Ty nie chcesz
My nie chcemy słuchać rozkazów
„ŚWIAT JUTRA”
HARRIET, SZPIEG
NA PODSTAWIE KSIĄŻKI LOUISE FITZHUGH
Jeśli miałam wymyślić temat swojego wypracowania,
musiałam zmienić punkt widzenia.
Nieźle. Co dalej?
Co tam skrywasz, świecie jutra?
Luzik, mam licencję pilotki plecaków odrzutowych.
To mój zjazd. Narka!
Kanapka z pomidorem z przyszłości.
Pycha!
Na co się cieszysz, myśląc o przyszłości?
Nie odpowiem na to pytanie.
Dobra szpiegini sama znajduje odpowiedzi.
Wystarczy jeden pomysł, byle dobry.
Wszyscy się rozpisywali,
nawet Pinky Whitehead.
Proszę pana, ja już skończyłam. Mogę komuś pomóc, jeśli sobie nie radzi.
Zluzuj szelki, Marion.
Jak mam zostać pisarką, skoro nie umiem pisać o przyszłości
w miejscu wypełnionym przyszłością?
Koniec.
Zostało nam jeszcze trochę czasu.
Kto ma ochotę na „belgijskiego gofra”?
Brzmi obiecująco.
Tak jest!
Wszystko dobrze?
Tak.
Zrobiłeś mi zdjęcie?
Chodź, gofry z przyszłości czekają.
Widzieliście to? Szpicel!
Jak można kogoś śledzić bez pozwolenia?
No właśnie! Pójdę za nim.
Stój! Jak pan Horatio się zorientuje, czeka cię przyszłość w kozie.
Mądrze mówisz. Kryjcie mnie.
Ole Golly mówi: „Podążaj za tropem”.
Sorki.
Mam cię!
Co jest?
Czemu zrobiłeś mi zdjęcie?
Nie fotografowałem ciebie.
Sfotografowałeś kulkę papieru?
Ty widzisz kulkę papieru, a ja prawdę.
Śmieci, pęknięcia, rzeczy pomijane – to sztuka.
Jestem fotografem.
Nie zrozumiesz tego, dzieciaku.
Sam masz ze 14 lat.
Utknąłem na tej wystawie. Nie chcę utknąć jeszcze z tobą.
To po co tu w ogóle przyszedłeś?
Moi rodzice zadziwiają gawiedź w pawilonie Kodaka,
a ja szukam prawdy w tym fałszywym świecie.
Co jest fałszywego w nadziei na lepsze jutro?
Nie wierzę w nie.
A ja nie wierzę w chamstwo.
Baw się dobrze.
Będę.
Napiszę wybitny artykuł o tym, jak wspaniała będzie przyszłość
i nawet ty w nią uwierzysz.
Właśnie poznałam potomka istoty ludzkiej i betonu.
Janie! Sport!
Marion! Gdzie jesteś?
Stoję na ławce! Czas nakablować!
Nie wiedziałam, co robić.
Nie dość, że zgubiłam wątek, to sama też się zgubiłam.
Stoisko z goframi!
Jak tam śmieciowa fotografia?
Nie to, że twoje zdjęcia to śmieci...
Czego chcesz?
Mieliśmy napisać wypracowanie, ale mam blokadę pisarską.
A potem zobaczyłam, że mnie szpiegujesz.
I się zgubiłam.
Pomożesz mi odnaleźć moją klasę?
Nie.
Ktoś ci już mówił, że nie jesteś zbyt miły?
Moi rodzice ci pomogą. Chodź.
No dobra. Super.
Jestem Harriet.
A ja jestem Chuck.
Poznałem smak przyszłości, Janie.
Pochodzi z Belgii i jest gofrem.
Na zawsze odmieni świat!
Skup się. Musimy znaleźć Harriet.
Skupiam się. Szukamy.
Wzięłam bitą śmietanę i napisałam jej imię na gofrze.
Pod spodem jest serwetka z napisem: „Spotkajmy...”
SPOTKAJMY SIĘ...
To ta serwetka.
I jak teraz znajdziemy Harriet?
Na górze widzicie państwo najsłynniejszego klauna na świecie.
Wywiń w górę tę usta ponure. Jesteś na największym zdjęciu świata.
Wyższy od tego pawilonu jest jedynie diabelski młyn.
Chuck.
Cześć, skarbie.
- Nie spodziewaliśmy się ciebie. - W dodatku z koleżanką. Super.
Nazywam się Harriet M. Welsch i jestem super. Dzięki.
Zgubiła się. Pomożecie jej?
O rany.
Oprowadzamy teraz wycieczkę.
Ale nie martw się. Chuck zna to miejsce od podszewki.
Zaprowadź ją do ochroniarzy.
No dobra.
Jesteś w dobrych rękach.
Pa, kochanie.
Tylko wiesz, nie przemęcz się.
Przestań. Wiem, co robię.
Chodź już, bo to daleko.
Na drugim końcu.
Może gdy się rozejrzę, moja makówka zacznie makówczyć.
Jesteś dziwnym dzieciakiem. Może coś z ciebie będzie.
Trzymaj się blisko i ucz.
Jak myślisz, o co chodzi w tej wystawie?
- O pokój na świecie? - Źle!
Chodzi o to, żeby frajerzy napchali sobie kieszenie.
W każdym pawilonie chcą ci wcisnąć jakiś badziew.
To wnikliwe słowa.
Powinnaś je zapisać.
Jeśli to zapiszę, dostanę pałę i pożegnam się z karierą pisarki.
Tak jak ci mądrale nie wiesz, co wydarzy się w przyszłości.
Ty wiesz lepiej?
Żyjąc tu i teraz, nie martwisz się jutrem. Co teraz czujesz?
Kłopoty! Jeśli nie napiszę wypracowania,
będę tak długo nosiła oślą czapkę, że głowa zamieni mi się w rożek.
To jest przyszłość. Co czujesz w tej chwili?
No wiesz,
tak teraz, teraz,
jest słonecznie.
Ludzie się uśmiechają.
Moje włosy pachną jak precle.
Czy to nie lepsze niż martwienie się jutrem?
Chodźmy już, dobra?
Jasne.
SZWAJCARSKIE PAMIĄTKI
Widzisz ten badziew? Tylko gamoń by to założył.
Sprawdźmy, czy uważaliście.
Ja zawsze uważam na lekcji.
Byłabyś tak miła i pomogła mi nieść te skarby?
Kto wymieni nazwisko jednego z projektantów wystawy?
Może panna Welsch?
Mamy przechlapane.
Czekam.
Charles Eames.
Bardzo dobrze. Cieszę się, że jest tu ktoś, kto słucha.
Umiesz naśladować Harriet?
Sam jestem zaskoczony. Głos mi się zmienił z nerwów.
Ochrona jest tam.
Co to?
Jak można nie czekać na coś takiego?
Obrazofony?
Po co ludzie mają na siebie patrzeć, gdy rozmawiają?
Jak to po co?
Wolę widzieć, jak Janie się śmieje, niż słuchać jej chrumkania.
Jakieś pomysły?
Żadnego.
To najbardziej futurystyczne miejsce na świecie.
W czym problem?
Prawdziwa pisarka nie pisze o byle czym.
Pisze o tym, czego inni nie widzą.
Tak.
Ujmujesz świat takim, jakim tylko ty go widzisz.
Czasem czuję na sobie ogromną presję.
Pisanie to prościzna. Takie mówienie na papierze.
Skoro to takie proste,
to może napiszesz, dlaczego przyszłość cię cieszy,
a ja porobię zdjęcia?
Najlepszy wygrywa.
W porządku.
Tylko ostrożnie.
Mogę zrobić ci zdjęcie?
Portret? To takie prostackie.
Harriet!
Wcisnęło mi się.
Patrz i płacz.
Bardzo dynamiczne. Nieźle jak na amatorkę.
Dzięki. Twoja kolej, mądralo.
„Przyszłość to śmieci”?
Tylko tyle z tego wyniosłeś?
Zastanów się.
Cokolwiek się wydarzy, śmieci nigdy nie znikną.
Czyli nigdy nie zabraknie dozorców.
Zaraz. Mówisz, że...
Przyszłość to dozorcy.
Coś ty! Przyszłość to śmieci.
- Dozorcy. - Śmieci.
A może i to, i to?
Przyszłość to śmieci i dozorcy?
To takie prawdziwe.
Przyszłość to śmieci i dozorcy!
Słyszeliście? Przyszłość to śmieci i dozorcy!
- Która godzina? - Wpół do piątej.
Nie zdążę. Gdzie są ci ochroniarze?
Tam, ale po co prosić gliny, skoro poradzimy sobie sami?
Musimy wejść wyżej.
Wyższy od pawilonu Kodaka jest tylko...
Diabelski młyn!
Ścigamy się!
To nie twój nauczyciel?
Nie biegać!
Tak, nie biegać!
Nagadaliśmy im.
I to jak.
Wszystko dobrze?
Tak. Zasapałem się. Może usiądziemy?
Wiem gdzie.
Miłej jazdy.
Już ci lepiej?
Nic mi nie jest.
Okej.
Jeśli nie jest okej, to też okej.
Szukajmy twojej klasy.
Po to tu jesteśmy.
No tak, ale...
Przestań się o mnie martwić.
Nic mi nie jest!
To był kod na: „tak naprawdę coś mi jest”.
Chciałam mu pomóc,
ale nie potrafiłam znaleźć odpowiednich słów.
To moja klasa.
Będą sprawdzać obecność!
Muszę jak najszybciej się stąd wydostać!
Nawet nie zaczęłam wypracowania!
Martwisz się.
Nie znasz pana Horatio. Zadzwoni do moich rodziców.
Może tak.
Może wpadniesz w kłopoty i wyślą cię do szkoły wojskowej.
Martwienie się nic ci nie da. Martwienie się boli. Wiem, co mówię.
Jak to?
No bo...
Czasem martwię się tym, jaka przyszłość mnie czeka.
Mówiłeś, że nie wierzysz w przyszłość.
Nie każ mi tego mówić. To takie przedramatyzowane...
Mam wadę serca.
Czasem przyszłość mnie martwi.
Mogę ufać tylko temu, co jest teraz. A to... mnie inspiruje.
To dlatego jego rodzice tak się martwili,
dlatego stracił oddech...
i wydaje się taki samotny.
Tylko on i jego aparat. Nie chce sobie zrobić krzywdy.
Jaka szkoda, że to już koniec.
Rozryczał się?
Sprawdzam obecność. Kto przeczyta nazwiska z listy?
Sport powinien przeczytać nazwiska.
Wszystkie.
Nie będę mógł udawać Harriet!
Graj na zwłokę.
Mów wolniej niż kiedykolwiek.
Pierwszy raz tu jestem.
Z góry ta wystawa nie wygląda tak źle.
Musiałeś zmienić punkt widzenia.
Gdzieś to słyszałam.
Dobra rada.
Przykro mi, że nie zdążyłaś.
Nauczyłeś mnie, że to nic złego, że nie znam przyszłości.
Koniec martwienia się.
Pora żyć tu i teraz!
Z tobą.
Okej, Thompson?
Jestem.
Dobrze. Teraz Tanaka?
Jestem.
Walden?
Szybciej, autobus już jedzie.
O co chodzi? Kolejna jest Welsch. No wiesz, Harriet M.
O rany! Mózg mi zmroziło!
Czytaj!
Welsch, Harriet.
- Jest na diabelskim młynie? - Słucham?
Nie chcę się za nią wypowiadać.
Już to zrobiłeś.
Ale nie chciała jeszcze jechać i w sumie my z Janie też nie chcemy.
Mów dalej.
Jeśli się nie przejedziemy tym młynem,
to tak, jakby nas tu w ogóle nie było.
Klaso, idziemy na przejażdżkę!
A autobus?
Dobry pomysł.
Zanieś tam moje skarby. Niedługo wrócimy.
Zaraz, idę z wami.
Nieźle się kołysze.
Czy to twoja klasa?
Boję się spojrzeć. Wsiadają do autobusu? Odjeżdżają?
Nie całkiem.
Wspaniały pomysł! Szkoda, że sam na to nie wpadłem!
Dziękuję. Chyba.
Nie wiem jak, ale uratowaliście mi życie.
Zrewanżujesz się goframi!
- Zależy im na tobie. - Mówiłam, że jestem super.
Ale ty też jesteś super.
Mogę zrobić ci zdjęcie?
Na pewno nic ci nie jest? Chcesz zrobić zdjęcie osobie?
Szczerej osobie.
Zatytułuję je: „Harriet, pisarka”.
Wystarczyło zapytać.
Już wiedziałam, co napiszę.
Co cieszy mnie najbardziej, gdy myślę o przyszłości?
Po tym dniu odkryłam coś, co jest lepsze od przyszłości –
nazywają to teraźniejszością.
Przyszłość niesie ze sobą wiele możliwości, ale też niewiadomych.
A niewiadome budzą strach.
A jeśli nie spełnię marzeń? Jeśli coś mi się stanie?
Jeśli będę samotna?
Jeśli jednak żyjesz tu i teraz,
możesz poznać kogoś, kto sprawi, że staniesz się lepsza.
„Zaczniesz inaczej myśleć. Stworzysz coś prawdziwego.
Kogoś, kto zmieni sposób, w jaki patrzysz na świat.
Przyszłość to zagadka.
Nie czekając, aż ktoś inny ją stworzy,
możecie sprawić, że będzie lepsza.
Wspólnie”.
ŚCIŚLE TAJNE
Napisy: Daria Okoniewska