Znam Ole Golly całe życie, więc dobrze wiem, co lubi.
Na przykład Po drugiej stronie lustra Lewisa Carrolla.
„Oto nadszedł czas – mówi Mors – pomówić o wielu sprzętach:
o butach, laku, o kapuście, o królach i okrętach
i czemu woda w morzu kipi...”
„I o skrzydlatych prosiętach”.
Lubiła nazywać chmury. Na swój sposób.
Ta wygląda jak cumulonimbus.
A ja na swój.
Ta wygląda jak smutna bawolica Monika.
No i w kółko mówi o postawie.
Broda do góry, ramiona ściągnięte.
Czemu mnie tak męczysz?
Dzięki dobrej postawie spojrzysz światu prosto w oczy.
Wiem też, czego nie lubi.
Pierwsze na liście jest nucenie.
Jeśli wydaje pan dźwięki ze szczęścia, radzę iść do lekarza.
- Patrz, koliber. - Nikt nie jest aż tak szczęśliwy.
Więc kiedy sama zaczęła nucić, wiedziałam, że coś jest nie tak.
Bardzo, bardzo nie tak.
Chcę po prostu być Chcesz po prostu być
Chcemy po prostu być
Będę taka, jak mi się podoba
Niezależną osobą
Nie, włosów nie obetnę
Ubiorę się jak zechcę
Najbardziej lubię, gdy mogę być sobą
Ja nie chcę Ty nie chcesz
My nie chcemy słuchać rozkazów
„ZAKOCHANA NIANIA”
Harriet, szpieg
NA PODSTAWIE KSIĄŻKI LOUISE FITZHUGH
Nuciła sobie.
- Ja też nucę. - Mocniej.
Ona nie cierpi nucenia jak ślimak soli.
Może zastąpił ją robot tajnej organizacja rządowej.
A potem zrobiła to.
To urocze.
Wcale nie. To...
Mocniej.
Nie, za mocno.
Co wy w ogóle robicie?
Jimmy Feltzer urósł dziewięć centymetrów i zajął moje miejsce w drużynie.
- Sport potrzebuje każdego centymetra. - Zrobisz teraz ręce?
Mogłabyś pomóc.
Liczyłam, że Miasto wszystko naprawi.
Gramy co tydzień.
Wymyślamy postaci, które mieszkają w mieście.
Przedstawiam ci Napoleona Brniewzaparte.
Będzie przemawiał.
Zapomniałam ci powiedzieć.
Poprosiłam twoją mamę o wychodne.
Ale w każdy poniedziałek gramy w Miasto.
Zagramy kiedy indziej.
Dobra, Ole Golly. Koniec tego dobrego. Co jest grane?
O czym ty mówisz?
Nuciłaś.
Naprawdę? Dziwne. Ja i nucenie?
Dobranoc, Harriet.
Witaj, Catherine.
Witaj, George.
Znam go. Jest dostawcą Garciów.
Co on tu robi z Ole Golly?
Ślicznie wyglądasz, Catherine.
Nuci i chichocze?
Nie ogarniam tego świata.
Każdy się zmienia w towarzystwie innych?
Sprawdzić. Może być istotne.
Czyli Ole Golly się zakochała?
Nie wiem, może.
Prawdopodobnie.
No dobra, na pewno.
Uważam, że to piękne.
Jeśli chcesz, żeby twoja niania cię zostawiła.
Nie.
Nie. Łączy nas wyjątkowa więź.
Och, Harriet.
Nie smuć się, że to koniec. Ciesz się, że to przeżyłaś.
Mama mi to zawsze powtarza.
Też nie wiem, o co biega.
Co ona w nim w ogóle widzi?
Chcesz mojej rady? Idź na nowy film z Gryzillą.
Zapomnisz o problemach, patrząc, jak dinozaur niszczy Tokio.
To potwór.
Myślę, że jest niezrozumiany.
Pan Waldenstein?
Nie, Gryzilla.
Wiesz, czego ci trzeba? Planu awaryjnego.
Moja kariera sportowa legła w gruzach, więc zostanę księgowym.
Mowy nie ma.
Jimmy jest od ciebie wyższy, ale niekoniecznie lepszy.
Dajesz, Jimmy! Tak!
Jimmy jest najlepszy!
Trzeba wiedzieć, kiedy się poddać.
Nie poddasz się.
Będziesz walczył.
Biegaj, podnoś ciężary,
znajdź słabe punkty Jimmy'ego i go pokonaj.
Tak!
Nie zabierze nam Ole Golly!
Tak!
Zaraz, co?
Żeby pokonać mojego Jimmy'ego, musiałam siedzieć mu na ogonie,
obserwować każdy jego ruch
i tak długo śledzić, aż znajdę jakieś brudy.
Dziękuję za datek.
Nie ma za co.
Dobra, był hojny.
Pomogę pani.
Dziękuję, młody człowieku.
I życzliwy.
Ale było z nim coś nie tak.
Jednak nie, po prostu lubił dzieci.
Dwie i pół godziny szpiegowania i nic.
Już miałam wracać...
Dzień dobry panu.
Chciałby pan odebrać pocztę?
Tak, poproszę.
...ale na szczęście dobra szpiegini się nie poddaje.
Mam list dla pani Waldenstein.
Pani Waldenstein?
Ten sam adres?
George.
Idziemy do parku. Kiedy będziesz w domu?
Wrócę zaraz po pracy.
Byłam w szoku, amoku i rozkroku.
Pan chłopak z marzeń ukrywał żonę i dziecko?
Chciałam o tym powiedzieć niani, ale to była zbyt poważna sprawa.
Potrzebowałam dowodu. Musiałam zdobyć tę kopertę.
Zaraz się spóźnicie.
Szyfonowa byłaby lepsza.
Przebiorę się.
Trzy razy się już przebierałaś.
- Wyglądasz świetnie. - Tak myślisz?
Ja to wiem.
Miłego wieczoru.
O 22.00 ma już być w łóżku.
Jak zawsze.
Co powiesz na to, żebyśmy zagrały w Miasto?
Zawsze gramy w poniedziałki.
Czasem dobrze jest wyrwać się z rutyny.
Mam wielką ochotę na lody.
Dobrze, chodźmy do sklepu.
Janie powiedziała, że najlepsze lody są u Garciów.
Nie przesadzajmy. To siedem przecznic stąd.
Nie będziemy szły tak daleko po loda.
Przecież mówiłaś, że czasem dobrze jest się wyrwać z rutyny.
No dobrze.
Harriet?
Co ty wyprawiasz?
Szukam pana Waldensteina.
Znajdę jego kurtkę, wezmę kopertę i wyjawię jego brudny sekret.
Szukam lodów!
Lody są tutaj.
Te najlepsze trzymają gdzieś tu.
Bzdury. Roztopiłyby się.
Masz rację. Nie pomyślałam.
Ale skoro już tu jestem, wezmę sobie jakieś cukierki.
Nie będę tu stała całą noc.
Masz minutę.
Nie umiem się zdecydować. Tu jest taki wybór.
Patrz, mają cukierkowe usta.
Czterdzieści pięć, 44, 43...
Catherine, co za niespodzianka.
Witaj, George.
Jest i pan Waldenstein. Ale gdzie ma kurtkę?
Poznaj Harriet.
Cześć.
W końcu mogę cię poznać. Catherine tyle mi o tobie mówiła.
To zabawne, bo mi o panu w ogóle nie wspominała.
No cóż... my... Przepraszam, Harriet.
Pan Waldenstein jest moim...
Chłopakiem?
Można tak powiedzieć, prawda?
Pan Waldenstein jest zajęty.
Zapłać i idziemy.
Wiesz co? Chyba jednak wolę loda.
Gdzie ta kurtka? Nie wyjdę stąd bez niczego.
Catherine, tak sobie myślę.
Właśnie skończyłem pracę i z chęcią
spędziłbym trochę czasu z tobą i tą uroczą młodą damą.
Może pójdziemy w trójkę do kina?
No nie wiem.
Proszę.
Z wielką chęcią poszłabym do kina,
ale obiecałam twojej mamie, że o 22.00 będziesz w łóżku...
Nie ma jeszcze 19.00.
Wiem, ale filmy w tych czasach ciągną się w nieskończoność.
Mamy mnóstwo czasu.
A nawet jeśli,
to mama założyła błękitną taftę, a wiesz, co to oznacza.
Wróci dobrze po północy.
Mama mówi, że błękitna tafta sprawia, że ma ochotę tańczyć do rana.
Postanowione.
Catherine, co ty na to?
Zgadzam się, ale pilnujmy czasu, dobrze?
Wspaniale spędzimy czas, czyż nie?
Co to za złom?
Cicho bądź.
Da się na tym jeździć? To poobijany klekot.
Tak właściwie,
to dzięki temu wygięciu rower jest zwrotny w zakrętach.
Na co by się tu wybrać?
Może Jesień dla zakochanych?
Czytałem w gazecie, że to romans roku.
GRYZILLA ATAKUJE
A może Gryzilla atakuje?
Najlepszy horror dekady.
I jest krótszy niż Jesień dla zakochanych.
Jest!
Jeśli miałam zdobyć list, musiałam usiąść obok niego.
Poza tym nie zaszkodzi rozdzielić te dwa gołąbeczki.
Przepraszam, George.
Nie szkodzi. Skoro Harriet się podoba, to i mnie.
Wam też jest tak zimno? Zamarzam.
Panie Waldenstein, pożyczy mi pan kurtkę?
Weź to.
Pora na plan B.
Ole Golly.
Co znowu?
Dasz mi na prażoną kukurydzę?
Przepraszam, pardon. Przepraszam, chcę przejść.
- Harriet! - O rany.
Przepraszam pana. Ale ze mnie niezdara.
Nic nie szkodzi. Poradzę sobie.
Nie, to moja wina. Pomogę...
Powiedział, że sobie poradzi.
Siadaj grzecznie i nie kombinuj.
Ciągle mi zimno. Cała się trzęsę.
Weź moją kurtkę.
O rany, a co jest w tej kieszeni?
Koperta zaadresowana do...
pani Waldenstein!
- Siadaj, dziewczyno! - Właśnie!
Co w ciebie wstąpiło?
Ratuję cię przed nędznym życiem pełnym bólu i tragedii, Ole Golly.
Pan Waldenstein ukrywa, że ma żonę.
Pani Waldenstein?
George?
Muszę już iść.
George, o co chodzi?
W moim życiu jest pani Waldenstein, ale to nie jest moja żona.
To moja matka.
Tak, jestem dorosłym mężczyzną, który mieszka z matką.
Przepraszam, że ci nie powiedziałem.
Jakby to coś zmieniało.
A co z kobietą, którą pan pocałował? Tą z dzieckiem?
Szpiegowałaś go?
Troszczę się o ciebie.
- Słucham? - Szli do parku.
Wyznał jej pan miłość i pocałował wasze dziecko.
Co?
Nie, Harriet.
To moja siostra i siostrzeniec.
Przyjechali z wizytą z Montrealu.
Zawiodłam się na tobie.
To ja się na tobie zawiodłam. To ty ukrywałaś chłopaka.
Dowiedziałabyś się w swoim czasie.
Czyli kiedy? Nigdy?
Harriet, o co tak naprawdę chodzi?
O nic.
No bo ty go lubisz i on lubi ciebie i...
wyjdziesz za niego i już nigdy cię nie zobaczę...
Harriet.
Nie chcę, żebyś odeszła.
Nie wiem, co się wydarzy między mną i panem Waldensteinem.
Ale wiem, że już niedługo będę musiała odejść, bo dorastasz.
Ale zrobię to dopiero wtedy, gdy będziesz gotowa.
Jestem panu winna przeprosiny.
Przeprosiny przyjęte pod jednym warunkiem.
Jakim?
Wrócimy tu kiedyś, żeby obejrzeć film do końca.
Stoi.
Taksi!
O nie.
O matko. Państwo Welsch.
Wiedziałaś, że tu będą?
Nie.
- Czemu tak szybko wyszli? - Taksi!
Błękitna tafta się nie myli.
Srebrne szpilki.
- To źle? - Obcierają.
Mama tylko marzy, żeby je zdjąć. Przebiły błękitną taftę.
Macie kłopoty?
Jeśli nie dotrzemy do domu przed nimi.
Czemu ja się na to zgodziłam?
Bo jesteś zakochana. Mam to czarno na białym.
Uda się.
Jestem szybki.
Dalej! Za nimi.
Uciekają nam.
Zostawiają nas w tyle!
Nie pozwolę na to!
Szybciej!
Zielone!
Jedziemy!
- Jedziemy skrótem. - Tak jest!
Świetny zakręt, panie W.
Mówiłem, że to wygięcie pomaga!
Na Piątej Alei będą korki. Ominiemy je, jadąc na wschód.
Naciągnąłem mięsień.
- Ja pedałuję, pan do koszyka. - To absurdalne.
Ty jesteś za mała, a on za duży.
Ja pojadę!
Dopiero co się nauczyła jeździć.
Pamiętam naszą wywrotkę.
Spokojnie. Uczyłam się od mistrzyni.
Spokojnie, dasz radę.
Patrz tam, gdzie chcesz jechać.
Dobrze.
Trzymajcie się!
Znałam ją całe życie. Myślałam, że znam ją lepiej niż siebie.
Ale okazało się, że muszę się jeszcze sporo nauczyć.
- Jesteśmy! - Udało się!
Wezmę Harriet. Otwórz drzwi.
Gotowa?
Tak.
Panna Golly?
Co pan robi z moim dzieckiem?
Harriet?
Panno Golly, co tu się dzieje?
Kim jest ten mężczyzna?
On... Oni...
Wykorzystam tę sposobność, żeby się przedstawić.
Trochę na to za późno.
Nie podoba mi się to.
Poszliśmy tylko do kina.
Harriet, do domu.
Nie wiedzieliśmy, że wrócicie tak wcześnie.
Myślałyście, że wśliźniecie się do domu i nikt niczego nie zauważy?
Zapomniałyśmy o srebrnych szpilkach.
Co ma pani do powiedzenia?
Uznała pani, że to nic takiego
zabrać Harriet na randkę z obcym mężczyzną
i jeździć z nią po nocy na niebezpiecznym rowerze?
Panie Welsch, pani Welsch.
Z całego serca zapewniam, że coś takiego już się nigdy nie powtórzy.
Oczywiście, że nie.
Bo jest pani zwolniona, panno Golly.
Chcę po prostu być Chcesz po prostu być
Chcemy po prostu być
Ja nie chcę Ty nie chcesz
My nie chcemy słuchać rozkazów
Staram się, jak mogę Być dobrą sąsiadką
Ładnie się uśmiecham
I staram się mówić prawdę
Chcę po prostu być Chcesz po prostu być
Chcemy po prostu być
Ja nie chcę Ty nie chcesz
My nie chcemy słuchać rozkazów
Będę taka, jak mi się podoba
Niezależną osobą
Chcę po prostu być Chcesz po prostu być
Chcemy po prostu być
Nie, włosów nie obetnę
Ubiorę się jak zechcę
Najbardziej lubię, gdy mogę być sobą
Ja nie chcę Ty nie chcesz
My nie chcemy słuchać rozkazów
Napisy: Daria Okoniewska