Nie mogłam uwierzyć w to, co powiedziała moja mama.
Jest pani zwolniona, panno Golly.
Chciałam krzyknąć: „To nie wina Ole Golly”,
ale słowa ugrzęzły mi w gardle.
Zna mnie pani na tyle dobrze, żeby wiedzieć,
że kiedy Harriet jest pod moją opieką, nie spadnie jej nawet włos z głowy.
Harriet, czas już na ciebie.
To nie wina Ole Golly, tylko moja.
To ja ją wyciągnęłam. Przepraszam.
Potrzebuję jej. My jej potrzebujemy.
Pozwól, że mama i ja się tym zajmiemy.
Całe szczęście zapomniał, że jego córka jest szpieginią.
Osiem, dziewięć, dziesięć. Czysto.
Moi rodzice już się uspokoili.
Czy to znaczy, że od-zwolnią Ole Golly?
Pani Welsch, panie Welsch, muszę państwu coś powiedzieć.
My pani też.
Kiedy wróciliśmy, a Harriet nie było, przeraziliśmy się.
Wpadliśmy w panikę i chyba trochę przesadziliśmy.
Jest pani częścią naszej rodziny.
Chcemy, że pani z nami została.
Jest!
Doceniam to i zawsze będę się czuła częścią tej rodziny,
ale pan Waldenstein...
George... poprosił mnie dziś o rękę.
Zgodziła się.
Brawo, Ole Golly.
Na pewno państwa zaskoczę,
ale przenosimy się do Montrealu, by zacząć nowe życie.
Co?
Za tydzień.
Nie. O nie.
Chcę po prostu być Chcesz po prostu być
Chcemy po prostu być
Będę taka, jak mi się podoba
Niezależną osobą
Nie, włosów nie obetnę
Ubiorę się jak zechcę
Najbardziej lubię, gdy mogę być sobą
Ja nie chcę Ty nie chcesz
My nie chcemy słuchać rozkazów
„MORS I CIEŚLA”
HARRIET, SZPIEG
NA PODSTAWIE KSIĄŻKI LOUISE FITZHUGH
Oczywiście bardzo się cieszymy,
ale czy musi się pani wyprowadzać?
Mogłaby się pani zajmować Harriet w ciągu dnia.
Zrobimy wszystko, by pani została.
To bardzo miłe z państwa strony.
Ale już postanowiliśmy.
Przemyślałam to. Harriet w tym roku bardzo wydoroślała.
Myślę, że nadszedł już czas.
Nie!
Wcale nie.
Zrozumiałam, czemu strusie chowają głowę w piasek.
„Nadszedł już czas”.
Czy aby na pewno?
Wyglądałam dojrzalej, jeśli pominąć strzechę na głowie.
Ale czy byłam?
Moja roczna aktywność: dojrzałe vs niedojrzałe.
Nauczyłam nianię jeździć na rowerze. Bardzo dojrzałe.
Odmówiłam spróbowania nowej kanapki, mimo usilnych nalegań mamy.
Dojrzałe. To oznacza, że mam wyrafinowany smak.
Strzeliłam focha na lekcji tańca.
Bardzo dojrzałe. To był foch w imię wolności.
Mózg mówił, że nie potrzebuję już niani, ale serce miało inne zdanie.
Ole Golly powiedziała: „Nadszedł już czas”.
Skąd ja znam te słowa?
A teraz twój ulubiony wiersz z Alicji w Krainie Czarów.
„Oto czas nadszedł – mówi Mors – pomówić o wielu sprzętach...”
„O butach, laku, o kapuście...”
„O królach...”
„I okrętach”.
To był nasz wiersz.
Od zawsze był częścią naszej przyjaźni.
„Oto nadszedł czas”.
Nawet jeśli, to co ja zrobię bez Ole Golly?
Nadszedł czas.
Ole Golly?
Ole Golly!
Poczekaj!
Do Montrealu...
...za tydzień.
Nadszedł czas.
Co za okropny sen.
Dobrze, że wyjeżdżała za tydzień.
Miałam czas, żeby się z tym oswoić.
Dzień dobry.
Dobrze, że wstałaś. Niestety mam smutne wieści.
- Ole Golly dziś wyjeżdża. - Co?
Nie musiałam się oswajać. Czas zdecydowanie jeszcze nie nadszedł.
Przykro mi, Harriet.
Mieli wyjeżdżać za tydzień, ale pan Waldenstein dostał ofertę pracy.
Chcą, żeby zaczął pojutrze.
Wiem.
Czujemy to samo.
Po szkole możecie robić, co chcecie. Nie musisz odrabiać lekcji.
Kocham cię.
Nie!
Jestem szpieginią, a dobra szpiegini nigdy się nie poddaje.
Kochałam tę butelkę perfum.
Zawsze grałam nią w Miasto – grę, której nauczyła mnie Ole Golly.
Gramy w każdy poniedziałek, odkąd skończyłam pięć lat.
W tej grze wymyśla się historie, wykorzystując przedmioty jako bohaterów.
Powiedzmy, że ta historia jest o Alicji.
To Kraina Czarów.
Kim będzie butelka perfum?
Butelka perfum jest... butelką perfum?
Puść wodze fantazji, Harriet.
Cześć, Harriet. Jestem Perfumową Alicją.
Jak miło cię poznać.
To Alicja. Perfumowa Alicja.
Ta butelka grała milion różnych postaci
w milionie wymyślonych światów.
Od królowej Elżbiety
przez śpiewaczkę operową, w której ustach żyły ptaki,
po gołębicę, która została pierwszą prezydentką.
Dziękuję, Ameryko.
Ole Golly powtarzała...
Najlepsi pisarze potrafią ze wszystkiego stworzyć opowieść.
Wtedy zrozumiałam, jak mogę zatrzymać Ole Golly.
Cześć, Ole Golly.
Tu jesteś.
Bałam się, że zaśpisz.
No coś ty. Ja?
Pan Waldenstein poprosił cię o rękę, kiedy byliśmy w kinie?
Tak. Właśnie wtedy.
Ale nie padł na jedno kolano i te inne bzdety?
A jak myślisz? Wiesz, że nie lubię efekciarstwa.
Nie dostałaś pierścionka? No to czapa. Szkoda. No cóż.
Pomogę ci się rozpakować.
Och, Harriet.
Przykro mi.
To się dzieje tak szybko, dla mnie też.
Jak napisał William James:
„Aby zmienić czyjeś życie: raz, zacznij natychmiast.
Dwa, zrób to spektakularnie.
Trzy, żadnych wyjątków”.
Chciałam się kłócić, ale lubiłam słowo „spektakularnie”.
Przed nami jeszcze cały dzień.
Kiedy się spakuję, a ty wrócisz ze szkoły, spędzimy razem każdą sekundę.
Możemy robić wszystko.
Wszystko.
Może zagramy w Miasto?
W końcu jest poniedziałek, a to nasz rytuał.
Bardzo chętnie. Ty zacznij.
No dobrze. Pora na historię, jakiej jeszcze nie opowiadałaś.
„Cześć, jestem Ole Golly.
Pora stuk, puk, stuk do Montralu.
Montrealu.
„Montrealu”.
Mam nadzieję, że jesteś gotowa, bo oto nadszedł czas.
Cześć, jestem Butem Golly z Cheshire w Montrealu.
Bonjour, Bucie Golly z Cheshire.
Dyludyludi i Dyludyludam Skakali tu i tam
Dyludyludam i Dyludyludi Mieli to we krwi
Tu jesteś.
Mój ukochany Bucie Golly. Czy uczynisz mi ten zaszczyt...
Żadnego efekciarstwa.
Oto silny uścisk dłoni dla ma chérie.
No tak! Nawet nie mówisz po francusku.
Nauczę się.
No wiesz, będzie ciężko, bo...
Nie mamy książek po angielsku.
Czyli żadnej Willi Carter ani Jamesa Joyce'a,
ani Lewisa Carrolla.
Nie! Dlaczego?
Mają tam książki po angielsku.
Urzędowymi językami Kanady są francuski i angielski.
Kurza twarz.
Ta gra miała ci pomóc wymyślać historie.
A ta brzmi raczej jak propaganda.
Wiem, co to „propa-gaga” i to na pewno nie to.
W tej historii pokazuję ci, jak bawią się w Montrealu.
Wojna na bagietki!
Hej, uważaj!
Dopadnę cię!
Co wy robicie? Bagietki się zjada.
Takie mamy zwyczaje. Obijamy się bagietkami.
Żałuję, że nie mieszkam w Nowym Jorku z moją ukochaną Harriet M. Welsch,
która w sekrecie przyjęła moje drugie imię.
O nie! To Żabrołak!
O nie!
Czemu zostawiłam Harriet? Czemu?
Ole Golly!
Usłyszałam twój płacz. Jestem tu, by cię uratować.
Hej.
I tak dałam ci pięć minut więcej.
Pora do szkoły.
Czy ty w ogóle słuchałaś mojej historii?
Tak. Fascynująca.
Wcale nie chcesz mnie tu zatrzymać.
To nie jest śmieszne.
Wiem. Wiem, że nie jest. Po prostu...
Harriet, czas do szkoły.
Czas, czas, czas. Czas do szkoły.
Czas do Montrealu. Czas dorosnąć.
Może czas na to, żebyś przestała mną rządzić!
Kanapkę masz na blacie.
Będę tu na ciebie czekała.
Ja mam w to uwierzyć? Beze mnie będziesz nieszczęśliwa.
Byłam bardzo zawzięta.
A do tego tak wściekła, że najbardziej ucierpiały...
dzieci na wuefie.
Tak jest. Odpadasz.
Ale jest wściekła. Pytałeś, co się stało?
Wolę nie.
Niech sama to rozpracuje. Poza tym dobrze jej idzie.
Następny?
Dwie części złości, trzy cierpienia, cztery frustracji
i powstaje niepokonana mistrzyni piłki na uwięzi.
Kurka.
Ja nawet nie gram.
Zostawiłem tu swój aparat. Widzicie?
No sorry, nie każdy urodził się z idealnym zgryzem.
Już byłam nakręcona,
- a co dopiero, gdy... - Moja kolej.
Serwuj.
Po raz pierwszy w ciągu 11 lat
pokonałam Marion Hawthorne.
Czy ona właśnie...
Udało ci się!
Dobry mecz.
Jestem pod wrażeniem. I trochę się boję.
Nie wierzę, że to mówię, ale dobry mecz, Harriet.
Harriet, nikt nie lubi zarozumialców. Jesteś na to za duża. Podaj jej rękę.
Nadszedł już czas. Harriet bardzo wydoroślała.
Słysząc te słowa, zdałam sobie sprawę ze swojej pomyłki.
Już wiedziałam, co zrobić, żeby Ole Golly została.
I nie polegało to na byciu dojrzałą.
Cześć, Harriet. Jak było w szkole?
Wszystko dobrze?
Chcesz pogadać?
Nie.
Dać ci chusteczkę?
- Spakowałaś perfumy? - Tak.
Mogę się nimi pobawić? Tak bardzo i ładnie proszę.
Wypakowała jedną rzecz, ale to był już dobry początek.
- Harriet... - Cicho, gram w Miasto.
Cześć wam.
Cześć!
Uwaga, uwaga!
Do mieszkańców Krainy Czarów.
Nie mam już niani,
więc niniejszym oświadczam, że nigdy, przenigdy nie dorosnę.
A ponieważ nigdy nie dorosnę i niczego się nie nauczę,
nie chcę być już Perfumową Alicją.
Od teraz jestem okrutną Perfumową Królową Kier.
I rozkazuję, by ściąć im głowy!
Ściąć jej głowę!
- Ściąć im głowy! - Harriet.
- Ściąć im głowy! - Udawanie dzieciaka nie pomoże.
Przykro mi, Ole Golly. Rozmawiam tylko z postaciami z Miasta.
Ściąć im głowy!
Ściąć jej głowę!
Wybacz, pani.
Czy to ty byłaś kiedyś Perfumową Alicją?
Kiedyś.
Później stwierdziłam, że dorastanie jest do bani,
bo twoi bliscy przeprowadzają się do Montrealu i zostawiają cię na zawsze.
Ściąć jej głowę!
A teraz wyjaw, skąd pochodzisz i czy jesteś tak samo zła i szalona.
W przeciwnym razie...
Ściąć jej głowę!
„Odeszli tedy Mors i Cieśla...”
Co robisz, nikczemnico?
Recytuję wiersz.
Nauczyłam go taką dziewczynkę, Harriet.
„Odeszli tedy Mors i Cieśla po brzegu może milę...”
„I na niskim głazie przysiedli sobie na chwilę...”
„Młode Ostrygi w kolejce czekały i tyle”.
„Oto czas nadszedł – mówi Mors...”
Nie! Wiem, co knujesz i to nie zadziała.
Harriet, tym razem już naprawdę przyszedł czas.
Taksówka czeka.
Harriet, proszę.
Nie chcę się tak rozstawać.
Zatrzymaj tę butelkę.
Czas na herbatę.
Napijmy się herbaty.
Ole Golly wróci?
Nie, nie wróci.
Nawet się nie pożegnaliśmy?
Jako wasza królowa zapewniam, że to nic wielkiego.
Chyba jednak się mylisz.
Twoja wyobraźnia się sypie.
Nadszedł już czas.
Nie!
Co ja najlepszego zrobiłam?
Ole Golly, wiem, że jeszcze tu jesteś.
Ole Golly była moją przyjaciółką, guru, powiernicą.
Dzięki niej byłam lepszą pisarką, szpieginią i osobą.
A ja pozwoliłam jej odejść bez...
„Oto czas nadszedł – mówi Mors...”
- „Pomówić o wielu sprzętach...” - „O butach, laku, o kapuście...”
„O królach i okrętach, i czemu woda w morzu kipi...”
„I o skrzydlatych prosiętach”.
Przepraszam, Ole Golly.
Nie przepraszaj.
Pożegnania są trudne.
Każde jest zupełnie inne, więc nigdy nie stają się łatwiejsze.
Bez ciebie nie będę już taka sama. Już nigdy, przenigdy nie zagram w Miasto.
Musisz grać.
Nie rozumiesz?
- Po to nauczyłam cię tej gry. - Żebym grała bez ciebie?
Harriet M. Welsch,
nie znam nikogo, kto miałby wspanialszą wyobraźnię.
Ta gra miała ci pomóc w wyobrażaniu sobie historii.
Teraz musisz odważyć się na coś więcej niż granie w Miasto czy pisanie dziennika.
Nadszedł czas, żebyś zaczęła pisać opowiadania, które pokażesz światu.
Światu?
Będę prowadziła popularną księgarnię,
więc jeśli wystawię twoją powieść, przeczyta ją cały świat.
To za wcześnie. Świetna pisarka musi wiedzieć wszystko.
Wiesz już wystarczająco dużo, żeby być dobrą pisarką.
Pracuj ciężko, a zostaniesz świetną pisarką.
Ja nie potrafiłam jeździć na rowerze, a teraz robię to bez twojej pomocy.
Zapłaciłam, żeby zrobił kółko.
Mam twojego buta.
Żegnaj, Harriet M. Welsch.
„M” zawsze będzie oznaczało Myrtle.
Harriet Myrtle Welsch.
Nie wiedziałam, co robić,
więc siedziałam na schodku, aż nadszedł wieczór.
Mrowi mnie w brzuchu.
Nie wiem, czy to dobrze, czy źle. To po prostu nowe uczucie.
No i dobrze.
Nowe uczucia to kolejny temat do pisania.
Chcę po prostu być Chcesz po prostu być
Chcemy po prostu być
Ja nie chcę Ty nie chcesz
My nie chcemy słuchać rozkazów
Staram się, jak mogę Być dobrą sąsiadką
Ładnie się uśmiecham
I staram się mówić prawdę
Chcę po prostu być Chcesz po prostu być
Chcemy po prostu być
Ja nie chcę Ty nie chcesz
My nie chcemy słuchać rozkazów
Będę taka, jak mi się podoba
Niezależną osobą
Chcę po prostu być Chcesz po prostu być
Chcemy po prostu być
Nie, włosów nie obetnę
Ubiorę się jak zechcę
Najbardziej lubię, gdy mogę być sobą
Ja nie chcę Ty nie chcesz
My nie chcemy słuchać rozkazów
Napisy: Daria Okoniewska