Myślałam, że bez Ole Golly wpadnę w dołek.
Ale, co dziwne, czułam się świetnie.
Kojarzycie ten zapach,
który czuć w nowych samochodach?
Miałam wrażenie, że moje życie tak pachnie.
Postanowiłam się sprawdzić
i zajrzeć do byłego pokoju Ole Golly.
Jeśli nie zacznę płakać i rwać włosów,
to znaczy, że jestem gotowa rozpocząć Erę Harriet.
Bardzo dziękuję.
Dzień dobry.
Czołem, czołem, waćpanno!
Jak się miewa moja ulubiona córka?
Widać, że rodzice martwią się o ciebie...
Nie martw się o kanapkę z pomidorem.
...gdy są podejrzanie radośni.
Supermama wkracza do akcji.
Supermamo, wolę przekrojoną po skosie.
Oczywiście.
Jak mogłam zapomnieć?
Trening czyni mistrza.
Mamo, wpałaszowałam 5027 kanapek zrobionych przez Ole Golly.
Pora ruszyć do przodu i spróbować czegoś nowego.
Jak szkolny obiad.
Świetny pomysł.
Mam takich miliony.
Lecę.
Nic nie przebije zapachu nowego życia.
Chcę po prostu być Chcesz po prostu być
Chcemy po prostu być
Będę taka, jak mi się podoba
Niezależną osobą
Nie, włosów nie obetnę
Ubiorę się jak zechcę
Najbardziej lubię, gdy mogę być sobą
Ja nie chcę Ty nie chcesz
My nie chcemy słuchać rozkazów
„ERA HARRIET”
HARRIET, SZPIEG
NA PODSTAWIE KSIĄŻKI LOUISE FITZHUGH
Era Harriet wymagała własnej ścieżki dźwiękowej.
Wszystko gra?
I to jak.
Tak serio, serio?
Czy „I to jak tęsknię za Ole Golly i będę wyć jak wariatka”?
Co ty robisz?
Ciekawe, czy dotknę językiem nosa.
Nigdy nie próbowałam.
Dzień dobry, moi dzielni, młodzi aktorzy.
Bajer! Udało mi się.
Lekcja już się zaczęła.
Przepraszam.
Jak wszyscy wiecie, zbliża się Święto Plonów,
które uczcimy szkolnym przedstawieniem.
Czy ktoś ma jakiś pomysł?
Bezsens.
Pani Elson co roku pyta o pomysły
i co roku wybiera jedną z marnych propozycji Marion.
Każdy miał swoją teorię na to, czemu nie potrafiła odmówić Marion.
- Dwa słowa. Pranie... - Mózgu.
Ponoć Marion przekupuje ją smażonymi ziemniakami.
Mnie pytasz? Nie wiem.
Czemu miałabym wiedzieć?
Właściwie to słyszałam...
Cześć, Marion. Grzałam ci miejsce.
Skończyliśmy.
Napiszmy sztukę o piratach. Albo niedźwiedziach.
Albo o tym, jak Maria Skłodowska-Curie odkryła rad.
Albo piratach i niedźwiedziach.
Skoro świętujemy nadchodzącą zimę,
to może coś o trzymaniu ciepła?
Właśnie, ukłon w stronę rękawiczek.
Albo jak stoisz na kratce i przejeżdża metro
i ciepłe powietrze nadyma ci spodnie.
Też miałem to powiedzieć.
- Nadajemy na... - Tej samej fali.
Coś jeszcze?
Musi być ten pierwszy raz.
Tak, Harriet?
Skoro na świąteczny obiad zawsze podaje się kurczaka,
a na historii uczymy się o wojnie trojańskiej,
to może zrobimy kurczaka trojańskiego?
Kiedy Trojanie będą chcieli go zjeść, zostaną zaatakowani!
Widziałam to. Sztuka stanie się hitem,
wystawią ją na Broadwayu i w Montrealu, u Ole Golly.
Marion, nie trzymaj nas w napięciu.
Uczcijmy to święto, przebierając się za potrawy,
które wtedy jemy.
Tematyczne, oryginalne, a poza tym...
już napisałam całą sztukę.
Do pani Elson nie dotarły wieści, że to Era Harriet.
Brawo, Marion.
Zapewne chcesz zagrać kurczaka?
Idealnie.
Rachel i Beth Ellen, wy będziecie nóżkami.
Pan Matthews i Pinky zostaną batatami.
Carrie, ciebie widzę w roli brukselki.
Janie i Sport zagrają smażone ziemniaki.
Harriet, co powiesz na to, żebyś zagrała cebulę?
Powiem: „Nie.
i nie. PS. Nie”.
Och, nie. Harriet, to niepoważne.
Cebule są piękne.
Śmierdzą i szczypią w oczy.
Kryje się w nich wiele więcej.
Co ty robisz?
Pani powiedziała, że żeby być cebulą,
muszę nauczyć się toczyć jak cebula.
Chodzi o przedstawienie?
Nie, jestem cebulą dla zabawy.
Tylko pytałam.
Co tu się dzieje?
Jest cebulą.
Reżyser powie, że aby być cebulą, musisz się poczuć cebulą.
Czujesz się cebulą?
Ani trochę.
Kochanie, musisz się poczuć cebulą.
Nie chcę być cebulą.
I dobrze.
Mało jest dziś ról dla cebul.
Taki jesteś mądry?
Sam spróbuj wczuć się w cebulę.
Żebyś się nie zdziwiła.
Czujesz się jak cebula?
Próbuję, ale na razie jestem dymką.
Przepraszam.
Sama spróbuj, zamiast się śmiać.
A żebyś wiedział.
Byłam już cebulą. Ciekawe, jak to jest być stołem?
Albo wanną. Albo inną osobą.
Co powiedziałaby Ole Golly?
SKLEP SPOŻYWCZY
Ole Golly wygląda jak zębaty ptak, a ja przypominam trochę cebulę.
Po porażce z toczeniem zrozumiałam, że aby w pełni się wcebulić,
muszę lepiej poznać to warzywo.
Ponieważ zawieram dużo siarki,
żółta cebula ma bardziej złożony smak.
Ponieważ zawieram mało siarki,
cebula cukrowa słynie ze swojej słodyczy.
Nie słuchaj tych głąbów.
Jeśli chcesz słodyczy i złożonego smaku,
masz tylko jeden wybór.
- Cebulę cukrową. - Nie...
Żółtą cebulę. Goń się!
Nie, czerwoną.
Z wypożyczonych książek dowiedziałam się wielu ciekawych rzeczy.
Wiedzieliście, że Nowy Jork był nazywany Wielką Cebulą?
Odkrywa się go warstwa po warstwie, nigdy nie dochodząc do środka.
Albo że starożytni Egipcjanie czcili cebulę?
Wierzyli, że jej kulisty kształt
i koncentryczne kółka symbolizują wieczność.
Im więcej czytałam,
tym bardziej rozumiałam cytat przytaczany przez Ole Golly.
Dostojewski powiedział:
„Jeśli kochasz wszystko,
we wszystkim dostrzeżesz boską tajemnicę”.
Ciekawe, co powiedziałby Dostojewski,
gdyby zobaczył mnie w tym dennym kostiumie.
Przynajmniej była w nim kieszeń.
I mnie nie drapał.
Albo kostium Carrie Andrews,
który wydawał się spoko, poza jednym szczegółem.
Czemu to śmierdzi brukselką?
Pinky i Fioletowe Skarpetki byli batatami.
Wyglądasz batatycznie.
A ty batatowo.
Rachel i Beth Ellen były nóżkami.
Zaraz się wywalę. Łap mnie!
Sorki, Beth Ellen. Nie mam rąk.
Oczywiście
kostium pieczonego kurczaka Marion robił największe wrażenie.
No co? Nie wszyscy mają ciocię, która szyje kostiumy do teatru?
Na początek powiem, że z chęcią bym was schrupała.
Schrupała.
Pomożesz mi czy mam cię wpisać na listę?
LISTA
Rachel ma długą listę ludzi, na których chce się zemścić.
Pan Horatio.
Dzięki, panie Horatio.
Nie ma za co.
Okej, mam cię.
Proszę bardzo. Nic się nie stało.
Pomocy.
Na pierwszej próbie zastanowimy się,
od czego należy zacząć proces wczuwania się w rolę.
Ja staram się najpierw zrozumieć moją postać.
Rany, Harriet, zawodowa aktorka z ciebie.
Właściwie to dobra rada, Harriet.
Poświęćmy trochę czasu na zrozumienie naszych postaci.
Sorki, nie widziałam cię.
Ostrożnie.
Kurczak potrzebuje nóżek.
Złaźcie ze mnie.
Pod koniec tygodnia
byłam już nieoficjalną liderką dodatków.
Jesteśmy tylko dodatkami,
ale trzymając się razem, możemy wiele zdziałać.
Nie podskoczysz!
Pani Elson, Harriet dopisuje dialogi do mojej sztuki.
To świetny scenariusz, Marion.
Uważam tylko, że dodatki powinny mieć więcej do powiedzenia.
Pozwolisz?
Rozumiem, dokąd zmierzasz.
Pieczony kurczak jest gwiazdą,
ale bez dodatków nie byłoby uczty z okazji Święta Plonów.
Właśnie.
Mogę użyć tej kwestii w scenariuszu?
Jest genialna.
Oczywiście, jest twoja.
Niezłe zagranie, Harriet M. Welsch.
Niezłe zagranie.
Poprawianie scenariusza było trudne.
Witaj, Harriet.
Ole Golly.
Jak Montreal?
Podłapałam trochę francuskiego.
Czyli: „Jak ci idzie pisanie?”.
Stresuję się.
Nikt nigdy nie czytał moich tekstów.
A jeśli są do bani?
Pisarz Samuel Beckett powiedział o życiu coś, co pasuje też do pisania:
„Nie mogę iść dalej. Pójdę dalej”.
Trzymaj się tego.
Nie, nie odchodź.
Musisz ściągać ze mnie koc i kazać mi iść spać.
Rodzice tego nie robią. No i tęsknię za tobą.
Au revoir, Harriet.
To znaczy...
Żegnaj.
Wiedziałam, że jestem na to za duża.
Ale to była wyjątkowa sytuacja i musiałam poudawać pięciolatkę.
Ole Golly mnie nie uratuje, bycie pięciolatką też nie.
Kółka boczne zostały zdjęte na dobre.
Mogła mnie uratować wyłącznie Harriet M. Welsch.
„Przyjaciele, Rzymianie, warzywa, użyczcie mi swych uszu”.
Głupie.
„Czemu być dodatkiem, skoro można być naddatkiem?”
Naddatkiem?
Cóż, byliśmy ziemniakami
Pyszną przyszłość każdy miał
W tany poszliśmy z tarkami Do rytmu każdy skwierczał
My rządzimy przystawkami Chrupać ciągle nas byś chciał
Byłam bardzo ciekawa, dokąd ta piosenka mnie zaprowadzi.
Za naszym zapachem w te pędy gnaj
Chociaż pozwoliłam Harriet dopisać kilka kwestii do mojej sztuki,
to nie zgadzałam się, żeby zrobiła z niej musical.
Rozumiem twoje zdenerwowanie, Marion.
Trzeba coś z tym zrobić.
Czujesz teraz gniew, rozżalenie, zazdrość.
Spróbuj zanurzyć się w tych emocjach i sprawdź, gdzie cię zaprowadzą.
Ale pani Elson...
Aktorstwo to podróż, Marion. Nie bój się ruszyć w drogę.
Harriet, zacznijmy od nowa.
Niech wszystkie dodatki zaśpiewają razem refren.
I raz, i dwa, i trzy.
Chyba nieźle mi poszło, bo nazajutrz dodatki pracowały nad rolami.
Batat albo nie batat?
Nie batat albo batat?
Możecie nie przeszkadzać?
Smażone ziemniaki?
Cóż, byliśmy ziemniakami Pyszną przyszłość każdy miał
- W tany poszliśmy z tarkami - Wstrzymujecie kolejkę.
My rządzimy przystawkami Chrupać ciągle nas byś chciał
Za naszym zapachem w te pędy gnaj
Jestem brukselką.
Obrzydliwe.
Chcesz być czymś, co śmierdzi jak zgniłe jaja?
Zapach zgniłych jaj kojarzony z brukselką jest wynikiem niewłaściwej obróbki.
Odpowiednio ugotowane na parze,
brukselki są chrupkie i mają słodki, orzechowy smak.
Jestem brukselką.
Kiedy odpuścisz?
Aktorstwo to podróż. Nie bój się ruszyć w drogę.
Harriet.
Jesteś żałosna.
Pani Elson, Harriet chce przejąć...
Marion, jesteś. Idealnie.
W samą porę, żeby przećwiczyć nową scenę autorstwa Harriet.
„Fuj! Brukselka. Śmierdzisz jak zgniłe jaja”.
„Zapach zgniłych jaj kojarzony...”
Tego już za wiele.
Nie jestem czarnym charakterem, tylko daniem głównym.
Nie ujdzie ci to na sucho.
Marion.
Słuchajcie.
Zaprosiłam was tu, żeby bez Marion przećwiczyć nową piosenkę
- na zakończenie. - Nic z tego.
Kogo my tu mamy?
Nie będziemy grały w tej sztuce,
chyba że wrócimy do oryginalnego scenariusza.
Może bez Marion sztuka będzie lepsza.
Janie miała rację. Bez pieczonego kurczaka
nasza sztuka spali na panewce.
Wiesz, że bez ciebie to się nie uda.
Trzeba było nie wtrącać się w scenariusz.
Myślicie, że Harriet chce ulepszyć sztukę.
A tak naprawdę chce się na mnie zemścić.
Nieprawda.
Czyli nie wściekasz się, że już się nie przyjaźnimy?
To było dawno temu.
Powiedziałabym: „Łgarz, ogień w spodniach masz”.
Ale ty nie masz spodni.
Więc powiem: „Łgarz, ogień w cebuli masz”.
Ty jesteś kłamczuchą.
Kłamczucha.
Nie jestem kłamczuchą!
Przepraszam. To niechcący. Nic ci nie jest?
Widzieliście, rzuciła się na mnie.
Zróbcie coś!
- Co niby mamy... - Na nią.
Uciekaj!
Co zrobimy, jak już ją złapiemy?
Liczyłam, że ty wiesz.
- Gdzie ona jest? - Rozdzielmy się!
ŚCIŚLE TAJNE
Nie, to niemożliwe.
Pamiętacie, co mówiłam o zapachu?
Marion miała mój dziennik.
Teraz czułam tylko strach.
Skoro nie jesteś kłamczuchą,
to wszystko, co tu o nas napisałaś, musi być prawdą.
Nikt nie ma prawa czytać mojego notatnika!
O, jest coś o mnie.
I tak właśnie Era Harriet dobiegła końca.
Chcę po prostu być Chcesz po prostu być
Chcemy po prostu być
Ja nie chcę Ty nie chcesz
My nie chcemy słuchać rozkazów
Staram się, jak mogę Być dobrą sąsiadką
Ładnie się uśmiecham
I staram się mówić prawdę
Chcę po prostu być Chcesz po prostu być
Chcemy po prostu być
Ja nie chcę Ty nie chcesz
My nie chcemy słuchać rozkazów
Będę taka, jak mi się podoba
Niezależną osobą
Chcę po prostu być Chcesz po prostu być
Chcemy po prostu być
Nie, włosów nie obetnę
Ubiorę się jak zechcę
Najbardziej lubię, gdy mogę być sobą
Ja nie chcę Ty nie chcesz
My nie chcemy słuchać rozkazów
Napisy: Daria Okoniewska