Mam listę 100 rzeczy, których boję się najbardziej.
Numerem jeden, zaraz po tym, że runie na mnie dom,
jak na Złą Czarownicę z Zachodu, jest to.
Tu jest jeszcze coś o mnie.
Oddawaj mój notatnik.
To prywatne zapiski!
Słuchajcie.
„Marion wygrała tyle nagród.
Dziwne, że nie dostała wielkiego pucharu
za osiągnięcia na polu bycia okropną osobą”.
Rany. I to niby ja jestem złośliwa?
Popatrzmy. Ten jest dobry.
„Zamiast nazywać stwora spod łóżka straszydłem,
powinni mówić na niego Rachel Hennessy”.
Nie rób mi krzywdy.
No proszę. O każdym coś tu jest.
Dobra, Marion. Zabawiłaś się.
Teraz oddaj notatnik.
Nawet o Janie.
Co?
Nie rób tego, proszę.
Dobra, nie przeczytam.
Niech Janie zdecyduje, co z tym zrobić.
Twój wybór, Janie.
Chcę po prostu być Chcesz po prostu być
Chcemy po prostu być
Będę taka, jak mi się podoba
Niezależną osobą
Nie, włosów nie obetnę
Ubiorę się jak zechcę
Najbardziej lubię, gdy mogę być sobą
Ja nie chcę Ty nie chcesz
My nie chcemy słuchać rozkazów
„WSZYSCY MNIE NIENAWIDZĄ”
HARRIET, SZPIEG
NA PODSTAWIE KSIĄŻKI LOUISE FITZHUGH
Tylko ja mogę to czytać.
„Janie chce być naukowczynią, jak Maria Skłodowska-Curie.
Ale czasem myślę, że będzie szaloną albo kiepską naukowczynią.
Albo szaloną, kiepską naukowczynią”.
Wiem, że to brzmi strasznie, ale pamiętasz, co było z pomidorem?
To owoc, warzywo czy super-hiper piłka?
Wolałam, gdy był warzywem.
To owoc.
Myślałam, że się przyjaźnicie.
Ja też.
Beth Ellen, powiedz, kiedy stop.
- Stop. - Okej.
Kto następny?
O rany.
Kto?
Fioletowe skarpetki i ty.
„Pinky i Fioletowe skarpetki powinni rzucić szkołę
i dołączyć do cyrku dziwadeł”.
Wybacz, że nie jesteśmy tak idealni jak ty.
Kto następny?
Nie muszę tego znosić.
Lubisz się pastwić, co?
Jasne, idź sobie.
Już nigdy go nie zobaczysz.
Uratuj mnie!
Wygrałaś.
„Czasem myślę, że ludzie przychodzą do Carrie Andrews...”
Przecież jeszcze nie skończyłam.
Odpuść już.
Oddaj jej notatnik. Kogo obchodzi, co napisała?
- Ciebie powinno. - Nie!
Janie, przeczytasz to Sportowi?
Janie, nie.
„Czasem mam dość Sporta.
Ciągle biadoli i zamartwia się o swojego ojca.
Zachowuje się jak stara babulinka”.
Sport, to tylko takie spostrzeżenie.
Spostrzeżenie wyciągnięte z takiej sytuacji.
Pośpiesz się. Film zaczyna się za 15 minut.
Twój tata nie może pozmywać?
Nie, pomarszczą mu się palce.
Nie będzie mógł pisać na maszynie.
To może później pozmywasz?
Kiedy brudne talerze, to i myśli nieświeże.
Naprawdę tak myślisz?
Myślę dużo rzeczy. Czasem ciężko się połapać.
Ponoć piszesz tylko prawdę.
Chyba że kłamiesz?
Nie kłamię.
Skąd w ogóle o tym wiesz? Nie było cię z nami.
Szpiegowałaś nas?
Czasem tylko tak można dotrzeć do prawdy.
Wszystkich szpiegowałaś?
Oddawaj notatnik!
Nigdy go nie odzyskasz.
Dobra, weź go sobie. Kupię nowy!
Wszystko zaczęło się walić akurat wtedy, kiedy wyjechała Ole Golly.
Ona wiedziałaby, co robić.
Ole Golly!
Czemu masz flaminga na głowie?
Nie wiem. To twoja wyobraźnia.
I to nie ja przebrałam się za cebulę.
Czemu tu jestem?
Znajomi znaleźli mój notatnik i przeczytali, co o nich napisałam.
Pamiętasz, co powiedział John Keats?
„Piękno to prawda, prawda to piękno”.
Tylko tyle musisz wiedzieć.
Nie odchodź.
Dzięki za rower. Wracam do Montrealu.
I pamiętaj, dobra szpiegini nigdy się nie poddaje!
SKLEP PAPIERNICZY
A co robi szpiegini, kiedy Marion kradnie jej notatnik?
Kupuje nowy.
Ole Golly miała rację. Nie mogłam się poddać.
Miałam mówić prawdę, a nie za nią przepraszać.
Czułam się jak pisarz Jack London.
Byłam samotną wilczycą na polowaniu.
Nie potrzebowałam aprobaty kapitana.
Miałam swój notatnik, swój długopis i swój rozum.
Cześć, Sport.
Janie.
Słyszałeś coś, Sport?
Nie. Ani słowa.
Nowy notatnik.
Dobrze.
Poczytajcie teraz dowolną książkę.
Byle nie księgę imion, panie Whitehead.
Chyba zmienię sobie imię na Barnaba.
Nie podskoczysz!
Janie!
Świrowałam. Odgłos szeleszczącego papieru
brzmiał jak: „Wiemy o tobie coś niedobrego”.
Hej, Sport.
Hej!
„Zauważyliście, że od Harriet M. Welsch zalatuje?”
Ode mnie? Zalatuje? Śmierdziałam?
Uszy tak mnie paliły, jakby zaraz miały się roztopić.
Wszyscy się ze mnie nabijali.
Mogę do łazienki?
Pan Horatio tyle nam zadaje.
To mi nie przeszkadza. Za to nie cierpię krupniku na lunch.
Bez względu na wszystko, zawsze będę pisała prawdę.
I bestsellerowe książki. I zdobędę Pulitzera.
A moi byli przyjaciele powiedzą...
No i jest, Harriet M. Welsch.
Nie rozumieliśmy jej.
PS. Ona wcale nie śmierdzi.
Słyszałaś, że Harriet śmierdzi?
Po szkole wróciłam do obowiązków.
I co z tego, że śmierdziała mi stopa? Willi Cather też się to pewnie zdarzało.
Mary miała małą owieczkę Małą owieczkę, małą owieczkę
Czy Garciowie przyjechali do USA, bo Claritę wykopano z Kuby za fałszowanie?
To może być ważne. Sprawdzić.
Należymy do Klubu Łowców Szpiegów
i chcemy pozbyć się wszystkich szpicli!
Szpicli? O czym wy mówicie?
Harriet?
Harriet to szpiegini!
Szpieguje nas wszystkich.
I pisze o nas wredne rzeczy!
Za nią!
- Gdzie teraz? - Rozdzielmy się!
Nikt nie znał mojej trasy szpiegowskiej lepiej ode mnie.
Nie wiem, jak mnie znaleźli, ale udało mi się wymknąć.
Mogłam wrócić do szpiegowania.
I raz, i dwa, i trzy...
Halo?
No tak.
Znali moją trasę szpiegowską, bo mieli mój stary notatnik.
O nie.
Janie i Marion działają razem?
Wszystko się zawaliło.
A potem spłynęło ze ściekami.
Jeśli Janie była Łowcą Szpiegów, to...
Sport również.
Lepiej odłożyć to jojo.
Harriet gdzieś tu jest. Musimy być czujni.
Ole Golly mówi, że sztuka wymaga poświęceń.
Tylko czemu od razu takiej ilości?
Tej nocy postanowiłam, że nie potrzebuję przyjaciół
ani mojej trasy szpiegowskiej.
Tylko mnie rozpraszali.
Na zawsze zamknę się w pokoju
i spędzę resztę życia w samotności, jak Emily Dickinson.
Ja, Emily Dickinson, pokonam przeciwności losu, samotność
i te okropnie gryzące, staromodne ubrania,
żeby poprzez prawdę wyzwolić lud.
Harriet!
Harriet.
Harriet. Czas do szkoły. Przespałaś budzik.
Nie idę do szkoły.
Idziesz.
Nie mogę. Resztę życia spędzam w samotności.
- Nic z tego. - Usmażę naleśniki.
Naleśniki.
Co mi tam naleśniki i przyjaciele.
Co mi tam szpiegowanie i ładny zapach.
Ważne, żeby kapitan zatrąbił.
Wystarczy raz.
No dalej. Trąb.
Trąb!
Poddaję się.
Wybierzcie się ze mną w podróż.
Daleko, daleko, daleko, daleko w czasie
do starożytnej cywilizacji...
Papugi.
Wiem, że odpłacali mi pięknym za nadobne, ale...
nie dawało mi spokoju, co tam pisali.
Muszę do łazienki.
Co ja robię? Nie złamią mnie.
Nie dadzą rady.
Jestem Harriet M. We...
Moja kanapka. Jak mogli?
Szkoda, że nie mogę być wolna jak ptak.
Wszyscy mnie nienawidzą. Może mają rację.
Taka prawda.
Ja też zaczęłam się nienawidzić.
To, jak potraktowałam przyjaciół. No i czasem strasznie zadzieram nosa.
Czasem myślę, że jestem lepsza od innych.
Jestem samolubna.
Na przykład zawsze zjadam ostatni kawałek pizzy.
Jeśli rzeczywiście chcę zawsze mówić prawdę,
muszę też wyznać prawdę o sobie.
To nie były przeprosiny, ale może dzięki temu mi wybaczą.
Hej!
O rany. Potknęłam się.
Tak mi przykro, Harriet.
Wcale nie!
- Zrobiłaś to specjalnie. - Co tu się dzieje?
Niechcący wylałam na nią farbę, a ona myśli, że specjalnie.
Bo tak było!
Skoro Rachel tak mówi, to tak było.
Przyniosę ręczniki.
To nie jest śmieszne!
Proszę, Harriet. Możesz...
Już zapomniałaś, co Harriet o tobie napisała?
Weź moją.
„Stara babulinka”. Tak cię nazwała.
Wtedy coś we mnie pękło. Musiałam stamtąd uciec.
Przepraszam.
Kiedy myłam się w domu, myślałam o słowach Johna Keatsa.
Skoro prawda była piękna, to czemu wszystko tak zbrzydło?
Ole Golly wyjechała, ale dopiero wtedy do mnie dotarło,
że ona już nigdy nie wróci.
Nie miałam wyboru. Musiałam to rozwiązać po swojemu.
To żaba!
Dotknęła mojej twarzy!
Wyjdą mi brodawki!
To żaba!
Co tu się wyprawia?
Zemsta jest słodka, ale też odrobinę kwaśna.
Z kropelką pikantnego sosu.
Mój plan był tak genialny, że go zapisałam,
żeby już nigdy o nim nie zapomnieć.
Harriet M. Welsch. Dzwonili ze szkoły. Są wściekli!
Ponoć zepsułaś całą lekcję, przynosząc żabę.
Musiałam. Marion ukradła mój prywatny notatnik
i czytała go wszystkim na głos.
Ponoć pisałaś okropne rzeczy o kolegach i koleżankach.
To prawda?
Napisałam tylko prawdę.
Oddaj notatnik. Już.
Marion nie chce mi oddać tamtego.
Potrzebuję go. A on mnie!
Harriet, masz ostatnią szansę.
Oddaj mi ten notatnik.
Obiecasz, że go nie przeczytasz?
Nie będziesz nam stawiać warunków.
Jeśli dostanę szybciej kieszonkowe, mogę was przekupić.
Masz pięć sekund.
Odsuńcie się albo was dziobnie.
Zrobi to. Nie łudźcie się.
Dziób! Dziób! Podwójny dziób!
Notatnik, Harriet. Już.
Nie!
Najpierw pomyślałam, że kiedyś będziemy się z tego śmiać.
Ale później dotarło do mnie, że mam przechlapane.
Chcę po prostu być Chcesz po prostu być
Chcemy po prostu być
Ja nie chcę Ty nie chcesz
My nie chcemy słuchać rozkazów
Staram się, jak mogę Być dobrą sąsiadką
Ładnie się uśmiecham
I staram się mówić prawdę
Chcę po prostu być Chcesz po prostu być
Chcemy po prostu być
Ja nie chcę Ty nie chcesz
My nie chcemy słuchać rozkazów
Będę taka, jak mi się podoba
Niezależną osobą
Chcę po prostu być Chcesz po prostu być
Chcemy po prostu być
Nie, włosów nie obetnę
Ubiorę się jak zechcę
Najbardziej lubię, gdy mogę być sobą
Ja nie chcę Ty nie chcesz
My nie chcemy słuchać rozkazów
Napisy: Daria Okoniewska