Saya tak sakit.
Kenapa saya perlu jumpa doktor?
Pakar psikiatri doktor yang istimewa, sayang.
Dr. Wagner mahu berbual dengan awak
dan tolong awak luahkan pengalaman awak lalui.
Saya tak lalui apa-apa.
Biar mak ingatkan awak.
Kawan awak baca perkara buruk awak tulis tentang mereka dalam buku nota awak.
Awak menyerang kelas dengan katak kuak.
Apa lagi?
Saya tahu.
Awak baling anak patung itik pada mak dan ayah.
Boleh kita bincang berdua saja? Antara ibu dan anak?
Sesama kawan?
Percubaan terbaik, Harriet.
Kamu boleh masuk jika sudah sedia.
Hai, saya Dr. Wagner.
Gembira bertemu awak, Harriet.
Saya mahu awak tahu saya datang tanpa rela.
Saya faham.
Kita boleh berbual nanti.
Mari masuk?
Bukannya saya ada pilihan.
Saya tak tipu, saya agak gemuruh.
Rambut doktor itu nampak seperti api.
Ada banyak karya aneh,
permainan kanak-kanak
dan anak patung yang merenung terus ke dalam jiwa saya.
Saya akan cuba, tapi jika keadaan tak terkawal...
Menarik.
...saya boleh berpura-pura melihat arca atau lari melalui tingkap.
Pakai janggut palsu dan menumpang gelap kapal tunda.
Apa awak fikirkan, Harriet?
Tiada apa-apa, doktor.
Aku mahu jadi Kau mahu jadi
Kita mahu jadi
Aku akan jadi sesiapa yang aku mahu
Autonomiku
Tidak, aku takkan potong rambutku
Aku akan pakai apa-apa saja
Aku suka apabila menjadi diri sendiri
Aku tak mahu jadi Kau tak mahu jadi
Kita tak mahu diberi arahan
"SAYALAH BAWANG"
BERDASARKAN BUKU OLEH LOUISE FITZHUGH
Awak menulis tentang saya?
Cuma beberapa nota.
Awak tak kisah, bukan?
Tidak.
Namun, jika awak tulis perkara buruk dan ibu saya tahu,
awak mungkin kena juga pakar psikiatri.
Awak juga mahu buku nota?
Tak adil jika saya ada buku nota, tapi awak tiada.
Jari saya menjadi gatal apabila fikirkan buku nota.
Memikirkan pen saya menulis muka surat itu.
Akhirnya fikiran saya bebas bergerak.
Jelas sekali ini satu perangkap.
Tak perlu. Saya okey.
Harriet, awak rasa kenapa awak di sini?
Kenapa awak rasa saya di sini?
Ibu awak kata pengasuh awak perlu pergi secara tiba-tiba
dan awak mungkin ada masalah menyesuaikan diri.
Apa kata beritahu pendapat awak?
Pada pendapat saya, berbanding melarikan diri,
mungkin lebih mudah jika dihalau.
Saya pening kepala.
Mahu bertanding merenung?
Awak pernah buat bidadari permaidani?
- Harriet? - Ya?
Sekarang awak mahu buku nota?
Ya, mahu.
BUKU INI DIMILIKI OLEH: HARRIET M. WELSCH
Menulis nama saya pada buku nota baharu
sentiasa buat saya rasa seperti saya boleh capai apa-apa saja.
Walaupun bercakap dengan pakar psikiatri.
Beritahu saya, Harriet,
bagaimana rasanya apabila pengasuh awak pergi?
Rasa seperti...
ada selumbar dalam perut saya.
Saya beritahu dia segalanya.
Tentang Ole Golly, buku nota saya yang dicuri dan diri saya.
Saya mahu tahu semuanya.
Saya perlu lihat semua untuk tahu semuanya.
Untuk itu, saya perlu jadi perisik.
Harriet,
kadangkala orang terbaik awak boleh intip ialah diri sendiri.
Okey.
Saya mahu awak fikirkannya.
Kita akan berbual tentang itu lain kali.
Saya akan kembalikan buku ini semasa sesi seterusnya.
Bagaimana?
Saya perlu akui saya suka dia.
Walaupun dia bagi buku nota dan ambilnya semula
satu helah yang agak licik.
Apa Dr. Wagner beritahu mak?
Dia cakap awak gadis yang menarik.
Dia tak salah.
Sayang, awak ada terfikir untuk minta maaf dengan kawan awak?
Tidak.
Dr. Wagner cadangkan beri awak matlamat.
Awak minta maaf pada kawan-kawan dan awak boleh dapat buku nota kembali.
Mak akan bermain kad di rumah Whitehead malam ini.
Apa kata awak sertai mak?
Awak boleh mula dengan minta maaf pada Pinky.
Dia patut minta maaf pada saya sebab baca buku nota saya.
Awak fikirkannya, okey?
Saya fikirkannya.
Saya fikirkannya lagi.
Saya fikir saya amat rindukan buku nota saya.
Saya amat rindukan Ole Golly
dan kata-katanya jika saya minta maaf pada Pinky.
Kemudian saya fikir saya amat suka cincin jari kelengkeng Howard Finch.
Kadangkala ia pada ciri-ciri kecil itu
yang akan buat kita rasa sesuatu yang palsu itu benar.
Juri yang dihormati,
saya di sini sebab saya percayakan kuasa kebenaran.
Saya mahu buktikan di sebalik rasa sangsi
yang klien saya tak bersalah bagi semua tuduhan.
Kemudian saya fikirkan yang Howard Finch katakan.
Saya sedar saya tak perlu minta maaf.
Saya perlukan keadilan.
Selamat datang. Carol, saya harap awak datang bermain.
Saya bukan datang untuk main, Peggy. Saya datang untuk menang.
Pinky, lihat kawan awak di sini.
Apa kata awak dan Harriet pergi luar?
Pasti kamu ada banyak mahu dibualkan.
Okey.
Ini pasti mudah.
Saya menangi kes saya dengan Pinky, dapatkan buku nota saya kembali
dan saya tak perlu risau tentang orang lain.
Tidak.
Apa berlaku, Pinky?
Saya mungkin tak sengaja beritahu beberapa orang
yang awak datang ke sini untuk minta maaf.
Lihatlah Harriet sudah sampai.
Hai.
RAHSIA SULIT
Buku nota ajaib. Mari pergi.
Kami menunggu awak minta maaf.
Sebenarnya, saya mahu buktikan saya tak bersalah.
Juri yang dihormati,
saya di sini sebab saya percayakan kuasa kebenaran.
Saya mahu buktikan di sebalik rasa sangsi
yang klien saya, Harriet M. Welsch, iaitu saya,
tak bersalah bagi semua tuduhan.
Mari adakan perbicaraan.
Jika saya menang, saya dapat buku nota saya kembali.
Apabila awak kalah?
Saya akan bersetuju dengan apa-apa saja hukuman kamu.
Apa-apa saja hukuman?
Perjumpaan kumpulan.
Sebab awak jadi bawang dalam pementasan sekolah,
jika awak kalah, awak kena makan bawang.
Semua sekali.
Hukuman diterima.
Jika mahu jadi Howard Finch, saya perlu ada cincin jari kelengkeng.
Mari ke bilik pembicaraan.
Pinky, ini rumah awak. Awak boleh jadi hakim.
Jadi saya perlukan jubah hakim.
Saya tahu!
- Rachel, awak jadi bailif. - Hebat! Apa itu bailif?
Awak mengawal ketenteraman bilik pembicaraan.
Walau apa pun caranya.
Baiklah.
Saya akan jadi pelukis bilik pembicaraan!
Saya jadi penulis pembicaraan.
- Bagus. Jelas sekali, saya pendakwa. - Bukan.
Saya akan jadi pendakwa.
Kenapa awak?
Saya paling kenal Harriet.
Jadi saya tahu semua helahnya.
Apa saya patut buat?
Awak boleh jadi saksi.
Saksi utama.
Saksi paling utama.
Diam! Mahkamah sedang berlangsung.
Berdiri untuk Hakim Whitehead yang comel.
Rachel cakap Pinky comel.
"Mulia," Rachel.
Apa-apa saja.
Saya cakap, "berdiri!", si dungu.
Apa itu?
Tukul kayu saya.
Sila duduk.
Mungkin sebab cincin jari kelengkeng ini, tapi saya rasa yakin.
Namun, kaki kiri saya tak rasa begitu.
Risau?
Tidak.
Kaki saya mungkin bergoyang,
tapi saya ada sesuatu yang kukuh. Kebenaran.
Kes malam ini
Bekas Kawan Harriet M. Welsch melawan Harriet M. Welsch.
Mari mulakan dengan ucapan pembukaan.
Semua di mahkamah,
saya mahu buktikan defendan, Harriet M. Welsch,
bersalah bagi jenayah persahabatan
dengan menulis tuduhan yang kecam, tidak adil dan tidak meminta maaf.
Peguam bela tertuduh?
Saya tahu kamu tak begitu suka saya sekarang.
Mungkin kamu benci saya.
Namun, kamu tak perlu suka seseorang untuk tahu mereka tak bersalah.
Sebab fakta akan buktikannya.
Saya hanya bersalah sebab cakap perkara yang benar!
Pihak pendakwa, awak boleh panggil saksi pertama.
Saya memanggil Sport Rocque.
Sport, boleh baca petikan di muka surat 55?
Jika perlu.
"Kadangkala saya tak tahan dengan Sport.
Dia sentiasa risaukan ayahnya,
kadangkala dia seperti mak cik tua."
Bagaimana perasaan awak?
Teruk.
Saya bukan risau, Harriet. Saya bukan perisau.
Rasanya tiada perkataan "perisau."
Saya benarkan.
Sport, pada malam itu,
Janie tanya jika ayah awak boleh cuci pinggan
- supaya kamu boleh tengok wayang. - Betul.
Apa awak kata?
Saya cakap, "Nanti jari ayah mengecut.
Dia tak boleh menaip."
Kemudian Janie cakap, "Awak tak boleh basuh nanti?",
apa awak jawab?
Saya takkan tenang selagi belum basuh.
Sport, nenek saya yang akan kata begitu kepada saya.
Ya?
Maaf sebab cuba tolong seorang lelaki
yang membesarkan saya sendirian
semasa cuba menulis novel yang amat tebal.
Saya cuma buat pemerhatian.
Harriet...
Awak cakap awak mahu tahu semuanya,
tapi kadangkala awak tak tahu apa-apa.
Saya pergi dulu.
Sport.
Bagus, Harriet.
Awak yang baca kepadanya sebelum ini
dari buku nota saya yang rahsia dan peribadi.
Saksi seterusnya.
Seorang demi seorang, mereka semua yang saya tulis dalam buku nota
datang memberi keterangan menentang saya.
Semua orang tahu dulu awak peminat terbesar Harriet, betul?
Saya tak rasa begitu.
Namun, saya cuba pakai sepertinya,
dan saya pernah mulakan kelab peminat bernama Harri-ette.
Ada dua T, Beth Ellen, seperti "barrette."
Namun, saya peminat? Rasanya tidak.
Ya.
Sebagai peminat bukan peminat paling minat,
mari lihat kata-kata Harriet tentang awak dalam buku notanya.
Okey.
"Kadangkala saya rasa orang pergi rumah Carrie Andrews
hanya sebab kek ibunya."
Awak fikir itu benar?
Tidak.
Orang yang selalu datang ke rumah saya selalu kata dan saya petik,
"Terima kasih sebab jemput saya, Carrie. Saya amat seronok."
Tiada soalan lagi.
Carrie, boleh beritahu mahkamah
apa orang beritahu sebelum datang ke rumah awak?
Mereka tanya jika ibu saya
buat kek coklat lima setengah lapis yang terkenal.
Dengan taburan putih di atas seperti rasa emping salji.
Tiada soalan selanjutnya.
Maaf.
Namun, itu tak bermakna apa-apa.
- Pergi, Carrie. - Ia cuma satu kebetulan.
Mahkamah memanggil Beth Ellen Hansen ke kandang saksi.
Tumpang lalu. Ini masa untuk saksi paling utama.
Tunggu giliran awak, Marion.
Bertenang, cincin jari kelengkeng.
Bantahan! Dia bukan saksi seterusnya.
Ditolak?
Saya tak perlukan buku nota itu.
Saya sudah hafal kata-kata menyakitkan hati dari Harriet.
Saya memetik,
"Selepas semua anugerah yang Marion menangi,
saya terkejut dia belum memenangi trofi gergasi
untuk pencapaiannya bagi orang paling teruk."
Oleh itu saya kata, awak memang teruk,
Harriet M. Welsch.
Oleh itu saya kata, pada 12 Oktober pada 3:30 petang,
betul atau tidak awak sebarkan surat berita
yang ada gambar saya dan Sport memegang anak patung kami?
Jika awak mahu kira, awak perlu tolak semua masa
saya boleh buat sesuatu yang teruk, tapi saya tak buat.
Tiada soalan lagi.
Beth Ellen, berapa jumlah saya boleh cakap teruk kepada awak,
tapi saya tak cakap?
Tiga.
Tidak, dua.
Tiga. Saya pasti, tiga.
Mungkin empat.
Tiada soalan lagi.
"Saya ingin tahu jika Beth Ellen perlu pakai syampu khas
untuk orang yang selalu kunyah rambut apabila gemuruh."
Jawapan awak?
Saya bukan gemuruh. Saya cuma suka rasanya.
"Kadangkala saya rasa Pinky dan Stoking Ungu patut berhenti sekolah
dan sertai sarkas orang aneh."
- Bagaimana perasaan awak? - Marah!
Bertenang dalam mahkamah! Bertenang!
Maafkan saya, tuan hakim.
Saya ingatkan kamu, ini bilik pembicaraan, bukan zoo.
- Bagus. - Saya dah berlatih
Bagus, kamu berdua.
Terima saja!
"Berbanding panggil makhluk menakutkan
yang tinggal bawah katil sebagai hantu,
orang patut panggilnya 'Rachel Hennessy.'"
Adik saya dah panggil begitu.
Akhirnya, masa untuk penutup kami.
Saya akui bukan semua yang saya tulis baik,
tapi seperti saya buktikan, semuanya benar.
Seperti kata-kata Ole Golly yang hebat,
tanggungjawab penulis ialah menulis kebenaran
sebab kebenaran itu indah dan indah, benar.
Saya boleh rasa yang saya memenangi kes ini.
Selepas soalan balas saya yang bijak, apa Janie boleh kata?
Hakim Pinky, saya takkan beri penutup,
saya mahu panggil
Harriet M. Welsch ke kandang saksi.
Bantahan, tuan hakim.
Ini melanggar semua pegangan sistem keadilan kita.
Biar saya ingatkan awak, tuan hakim,
"sistem keadilan" kita ada kandang saksi daripada tempat mandian burung
dan hakim, jangan terasa, yang pakai jubah mandi bapanya?
Bantahan ditolak. Saya benarkan.
Cik Welsch.
Ada petikan awak tulis tentang saya pada muka surat 77.
Boleh bacanya kepada mahkamah?
Okey.
Saya kata, "Janie cakap dia mahu jadi saintis berjaya seperti Marie Curie.
Tapi kadangkala rasanya..."
Beginilah, jangan baca.
Letakkan buku nota itu dan katanya depan saya.
Awak sudah tahu.
Ya, saya tahu yang awak tulis.
Namun, saya mahu dengar dari mulut awak.
Saya tak mahu cakap.
Jangan sampai saya panggil bailif.
Tiada sesiapa mahu begitu.
Jika ia benar seperti yang awak katakan, kenapa tak cakap saja?
Sebab...
Sebab awak penakut dan pengintip yang mengintip kawan-kawan
dan tulis benda teruk dalam buku nota berharga awak
sebab awak tak berani beritahu kami sendiri.
Boleh kita rehat sebentar?
Ditolak.
Kami menunggu, peguam bela.
Cakap.
Saintis tak waras, saintis teruk.
Atau mungkin saintis tak waras dan teruk.
Itu sangat melukakan perasaan saya.
Ia kebenaran.
Mungkin, Harriet M. Welsch.
Namun, kehidupan bukan hanya tentang kebenaran.
Ia juga tentang persahabatan.
Jika awak sakiti perasaan kawan, dalam persahabatan,
awak patut minta maaf.
Ole Golly ajar saya jika mahu jadi penulis,
kita kena berani beritahu kebenaran
dan tidak minta maaf sebab itu.
Ole Golly sudah tiada di sini, tapi saya ada.
Bagaimana jika saya minta maaf sebab tidak minta maaf?
Cakap saja, Harriet. Ia bukannya susah.
Saya memang mahu cakap, tapi...
Awak cakap yang kehidupan bukan hanya tentang bercakap benar.
Bagaimana jika saya anggap begitu?
Awak yang buat pilihan, Harriet.
Saya cakap saya akan makan bawang jika kalah
sebab saya tahu saya akan menang.
Saya cuma perlu buktikan kata-kata saya benar,
saya sudah buktikannya.
Jadi kenapa saya rasa seperti saya kalah?
Saya tak suka perlu jadi bawang dalam pementasan.
Kemudian saya mula nampak kebaikannya
dengan lapisannya yang berbeza dan pelbagai lagi.
Saya cuba jadi bawang seperti pelakon yang bagus patut buat.
Sekarang saya sedar...
Bawang makanan busuk, tak disukai dan teruk yang buat orang menangis.
Sama seperti saya.
Sebenarnya, sayalah bawang.
Masa untuk balik, semua.
Sayang. Kenapa?
Aduhai!
Sayang. Apa berlaku?
Anak mak.
Bagaimana?
Awak minta maaf pada kawan-kawan? Awak dapat buku nota semula?
Saya nak balik.
Okey, sayang.
Terjemahan sari kata oleh Nur Diyana Osman