Nie jestem chora.
Czemu muszę iść do lekarza?
Psychiatra to taki inny lekarz.
Pani Wagner pomoże ci zrozumieć, przez co teraz przechodzisz.
Przez nic nie przechodzę.
Przypomnę ci.
Twoi znajomi przeczytali okropne rzeczy, które napisałaś.
Wypuściłaś na lekcji żabę.
I co jeszcze?
No tak.
Rzuciłaś pluszakiem w rodziców.
Może same to przegadamy? Jak matka z córką? Jak przyjaciółki?
Nie kombinuj.
Zapraszam.
Jestem dr Wagner.
Miło mi cię poznać.
Jestem tu wbrew swojej woli.
Rozumiem.
Z panią pomówię później. Wejdziesz?
Jakbym miała wybór.
Nie będę ściemniać. Trochę się stresowałam.
Te ogniste włosy lekarki,
dziwne rzeźby,
zabawki dla dzieci
i lalka, która przeszywała mnie wzrokiem.
Spróbuję, ale jeśli coś pójdzie nie tak...
Fascynująca.
...zawsze mogę cichaczem zwiać przez okno.
Przykleić brodę i żyć na łodzi.
O czym myślisz?
O niczym. Niczym takim.
Chcę po prostu być Chcesz po prostu być
Chcemy po prostu być
Będę taka, jak mi się podoba
Niezależną osobą
Nie, włosów nie obetnę
Ubiorę się jak zechcę
Najbardziej lubię, gdy mogę być sobą
Ja nie chcę Ty nie chcesz
My nie chcemy słuchać rozkazów
„JESTEM CEBULĄ”
HARRIET, SZPIEG
NA PODSTAWIE KSIĄŻKI LOUISE FITZHUGH
Co pani zapisuje?
Robię notatki. Nie masz nic przeciwko?
Nie.
Ale jeśli pisze pani coś niemiłego, mama weźmie panią do psychiatry.
Dać ci notatnik?
Tak będzie sprawiedliwie.
Aż mnie palce świerzbiły.
Długopis tańczący na papierze.
Moje myśli w końcu wyzwolone.
To była zasadzka.
Nie, dziękuję.
Jak myślisz, czemu tu jesteś?
A pani jak myśli?
Wiem, że twoja niania musiała nagle wyjechać
i ciężko ci się z tym uporać.
Co ci chodzi po głowie?
Że łatwiej będzie dać się wykopać, niż uciec.
Mam zawroty głowy.
Urządzimy sobie bitwę na spojrzenia?
Umie pani robić aniołka?
- Harriet? - Tak?
Dać ci teraz notatnik?
Tak, proszę.
Podpisanie nowego notatnika dawało mi poczucie, że mogę wszystko.
Nawet rozmawiać z psychiatrą.
Powiedz, co czułaś, gdy niania wyjechała?
Czułam...
dziwny ucisk w żołądku.
Opowiedziałam jej wszystko. O Ole, Golly, notatniku i sobie.
Chcę wiedzieć wszystko.
Więc muszę widzieć wszystko.
A żeby widzieć wszystko, muszę szpiegować.
Wiesz, czasem dobrze jest poszpiegować samą siebie.
Okej.
Przemyśl to sobie.
Później to omówimy.
Będzie tu na ciebie czekał.
Dobrze?
Polubiłam ją.
Ale to dawanie i odbieranie nie było zbyt miłe.
Co powiedziała ci lekarka?
Że jesteś fascynującą dziewczynką.
Ma rację.
Kochanie, a nie myślałaś o tym, żeby po prostu ich przeprosić?
Nie.
Dobrze byłoby, gdybyś miała cel.
Jeśli przeprosisz przyjaciół, odzyskasz notatnik.
Idę na karty do Whiteheadów.
Pójdziesz ze mną?
Przeprosisz Pinky'ego.
On mnie powinien przeprosić za czytanie notatnika.
Przemyśl to, dobrze?
Przemyślałam.
A potem zrobiłam to ponownie.
Myślałam o tęsknocie za notatnikiem.
I o tym, co powiedziałaby Ole Golly, gdybym przeprosiła Pinky'ego.
I jak bardzo lubię sygnet Howarda Fincha.
Czasem właśnie takie szczegóły
nadają czemuś prawdziwości.
Szanowna ławo przysięgłych,
stoję przed wami, ponieważ wierzę w moc prawdy.
Zamierzam udowodnić, rozwiewając wszelkie wątpliwości,
że mój klient nie popełnił zarzucanych mu czynów.
Pomyślałam o słowach Fincha.
I zrozumiałam, że nie muszę przepraszać.
Muszę tylko poszukać sprawiedliwości.
Witajcie. Carol, mam nadzieję, że jesteś gotowa na zaciętą grę.
Nie przyszłam tu grać, Peggy. Przyszłam wygrać.
Pinky, masz gościa.
Może wyjdziecie na dwór?
Pewnie macie wiele wspólnych tematów.
Okej.
To miała być łatwizna.
Przekonam go, odzyskam notatnik i nie będę się musiała martwić o resztę.
O nie.
Co jest grane?
Przypadkowo się wygadałem,
że przyjdziesz dziś przeprosić.
Patrzcie, kto przyszedł.
Cześć.
ŚCIŚLE TAJNE
Magiczny notatniku, leć.
Czekamy na przeprosiny.
Miałam zamiar dowieść swojej niewinności.
Szanowni członkowie sądu,
stoję przed wami, ponieważ wierzę w moc prawdy.
Zamierzam udowodnić, rozwiewając wszelkie wątpliwości,
że moja klientka, Harriet M. Welsch, czyli ja,
nie popełniła zarzucanych jej czynów.
Zróbmy rozprawę.
Jeśli wygram, odzyskam notatnik.
A jeśli przegrasz?
Wy wybierzecie dla mnie karę.
Jakąkolwiek?
Narada.
Ponieważ w szkole grasz cebulę,
jeśli przegrasz, będziesz musiała zjeść cebulę.
Caluteńką.
Zgadzam się.
Potrzebowałam jeszcze tylko sygnetu.
Spotkajmy się w sądzie.
Pinky, ty będziesz sędzią.
Potrzebuję sędziowskiej szaty. Już wiem!
- Ty będziesz strażniczką. - Super! Czyli kim?
Utrzymujesz porządek na sali. Za wszelką cenę.
Wszystko jasne.
Ja będę rysownikiem!
A ja protokolantką.
- Super. Ja będę oskarżycielką. - Nie.
Ja będę oskarżycielką.
Czemu ty?
Znam Harriet najlepiej.
Nie dam się nabrać na jej sztuczki.
To kim ja będę?
Świadkinią.
Kluczową świadkinią.
Megakluczowa świadkini.
Uwaga! Uwaga! Zaczynamy rozprawę.
Proszę wstać, cudowny sąd idzie.
Rachel nazwała Pinky'ego cudownym.
„Czcigodny”, Rachel.
Nieważne.
Kazałam wam wstać, podnóżki!
Co to jest?
Młotek.
Proszę siadać.
Może to przez ten sygnet, ale byłam pewna swego.
Niestety lewa noga miała inne zdanie.
Stresujesz się?
Nie.
Noga mi się trzęsie,
ale moja obrona opiera się na solidnej podstawie: prawdzie.
Zaczynamy sprawę
Byli Przyjaciele Harriet M. Welsch przeciwko Harriet M. Welsch.
Wysłuchajmy mów wstępnych.
Ławo przysięgłych,
zamierzam dowieść, że oskarżona, Harriet M. Welsch,
popełniła zbrodnię przeciwko przyjaźni,
wypisując okrutne, niesprawiedliwe pomówienia i nie przepraszając za nie.
Obrończyni oskarżonej?
Teraz mnie nie lubicie. Może nawet nienawidzicie.
Ale nie trzeba kogoś lubić, by zrozumieć, że jest niewinny.
Fakty mówią same za siebie.
Jestem winna wyłącznie mówienia prawdy!
Oskarżycielka może wezwać pierwszego świadka.
Wzywam na świadka Sporta Rocqueta.
Sport, przeczytasz akapit ze strony 55?
Jeśli muszę.
„Czasem mam dość Sporta.
Ciągle biadoli i zamartwia się o swojego ojca.
Zachowuje się jak stara babulinka”.
Jak się przez to poczułeś?
Parszywie.
Nie jestem biadolicielem!
Chyba nie ma takiego słowa.
Dopuszczam.
Tamtego wieczoru Janie zapytała, czy twój tata nie może pozmywać,
- żebyś ty poszedł do kina. - Tak.
Co odpowiedziałeś?
„Pomarszczą mu się palce. Nie będzie mógł pisać na maszynie”.
Janie zapytała: „To może później pozmywasz?”.
A ty na to?
Kiedy brudne talerze, to i myśli nieświeże.
Właśnie takie rzeczy mówi moja babcia.
Ach tak?
Wybacz, że chcę pomóc komuś, kto samotnie mnie wychowuje
i jednocześnie pisze wielką powieść!
To tylko spostrzeżenie.
Harriet...
Jak na tak ciekawską osobę zaskakująco mało rozumiesz.
Idę stąd.
Sport.
Brawo, Harriet.
To ty mu to przeczytałaś
z mojego prywatnego, tajnego notatnika.
Kolejny świadek.
Każda kolejna osoba, o której napisałam,
zeznawała przeciwko mnie.
Wszyscy wiedzą, że byłaś wielką fanką Harriet.
Tak bym tego nie nazwała.
Ale ubierałam się jak ona
i założyłam tajny fanklub o nazwie Harrietki.
Pisze się podobnie jak „bagietki”.
Ale czy byłam jej fanką? Nie sądzę.
Jasne.
Jako największa fanka, która nie jest fanką,
przeczytaj nam to, co napisała o tobie Harriet.
Dobrze.
„Czasem myślę, że ludzie przychodzą do Carrie Andrews
tylko dla ciasta jej mamy”.
Uważasz, że to prawda?
Nie.
Moi goście zawsze mówią na odchodnym:
„Dziękuję za zaproszenie. Miło spędziłam czas”.
Nie mam więcej pytań.
Carrie, opowiesz sędziemu,
jak twoi goście reagują na zaproszenie?
Pytają, czy mama upiekła swoje słynne ciasto czekoladowe.
Ze srebrną posypką, która smakuje jak płatki śniegu.
Nie mam więcej pytań.
Przepraszam.
Ale to nic nie znaczy!
- Idziemy. - To czysty przypadek.
Sąd wzywa Beth Ellen Hansen na świadkinię.
Przepraszam. Pora na kluczową świadkinię.
Czekaj na swoją kolej.
Wyluzuj, sygneciaro.
Sprzeciw! Wryła się w kolejkę.
Oddalony?
Nie potrzebuję go.
Znam zatrute słowa Harriet na pamięć.
Cytuję:
„Marion wygrała tyle nagród.
Dziwne, że nie dostała wielkiego pucharu
za osiągnięcia na polu bycia okropną osobą”.
Powiem tylko, że jesteś wstrętną dziewczyną,
Harriet M. Welsch.
A ja zapytam tylko, czy 12 października o 15.30
rozdawałaś w szkole gazetkę
ze zdjęciem moim i Sporta, jak trzymamy pluszaki?
Skoro tak, to powinnaś też liczyć rzeczy, które mogłam zrobić, a nie zrobiłam.
Nie mam więcej pytań.
Beth Ellen, ile wrednych uwag ci dzisiaj oszczędziłam?
Trzech.
Nie, dwóch.
Trzech. Na pewno trzech.
Może czterech.
Nie mam pytań.
„Ciekawe, czy Beth Ellen używa specjalnego szamponu
dla ludzi, którzy nerwowo żują włosy”.
Jak na to odpowiesz?
Nie jestem nerwowa. Lubię ten smak.
„Pinky i Fioletowe skarpetki powinni rzucić szkołę
i dołączyć do cyrku dziwadeł”.
- Jak się poczułeś? - Rozjuszony!
Spokój na sali! Spokój!
Przepraszam.
To sala rozpraw, a nie zoo.
- Nieźle. - Ćwiczyłem.
Świetna robota.
Nie podskoczysz!
„Zamiast nazywać stwora spod łóżka straszydłem,
powinni mówić na niego Rachel Hennessy”.
Mój brat już tak robi.
Nadeszła pora na mowy końcowe.
Przyznaję, że nie wszystko było miłe,
ale jak udowodniłam, wszystko było prawdą.
Jak powiedziała wielka Ole Golly:
powinnością pisarki jest mówienie prawdy,
bo prawda to piękno, a piękno to prawda.
Czułam, że wygraną mam w kieszeni.
Moje błyskotliwe przesłuchania na pewno zamkną Janie usta.
Zamiast wygłosić mowę końcową,
chciałabym wezwać
Harriet M. Welsch na świadkinię.
Sprzeciw!
To podważenie wymiaru sprawiedliwości.
Pozwolę sobie przypomnieć,
że miejsce dla świadka zrobiono z poidełka dla ptaków,
a sędzia, bez urazy, występuje w szlafroku ojca.
Sprzeciw oddalony. Zezwalam.
Panno Welsch.
Akapit ze strony 77 dotyczy mnie.
Mogłabyś go przeczytać na głos?
Dobrze.
„Janie chce być naukowczynią, jak Maria Skłodowska-Curie.
Ale czasem myślę...”
Rozmyśliłam się. Nie czytaj tego.
Odłóż notatnik i powiedz mi to w twarz.
Wiesz, co napisałam.
Tak, wiem.
Ale chcę to usłyszeć od ciebie.
Nie chcę.
Bo wezwę strażniczkę.
Nie chcesz tego.
Czemu nie chcesz, skoro to prawda?
No bo...
Bo jesteś tchórzem, który szpieguje przyjaciół
i pisze o nich okropne rzeczy,
bo boi się powiedzieć im to wprost.
Możemy zrobić przerwę?
Odmawiam.
Czekamy.
Powiedz to.
Szaloną albo kiepską naukowczynią.
Albo szaloną, kiepską naukowczynią.
To mnie naprawdę zabolało.
Ale to prawda.
Może tak, Harriet M. Welsch.
Ale nie tylko prawda się liczy.
Liczy się też przyjaźń.
Jeśli zranisz swoją przyjaciółkę, powinnaś ją przeprosić.
Ole Golly mówiła, że pisarka
musi być na tyle odważna, żeby nieskruszenie mówić prawdę.
Ole Golly już tu nie ma, ale ja jestem.
A jeśli przeproszę za to, że nie przeprosiłam?
Wyduś to. To nie takie trudne.
Chciałabym najbardziej na świecie, ale...
Mówiłaś, że nie tylko prawda się liczy. A jeśli się z tym nie zgadzam?
Twój wybór, Harriet.
Obiecałam zjeść cebulę, jeśli przegram, bo wiedziałam, że wygram.
Musiałam udowodnić, że napisałam prawdę, i to zrobiłam.
Więc czemu czuję, że przegrałam?
Na początku nie chciałam grać cebuli.
Ale potem dostrzegłam jej różne warstwy i w ogóle.
Chciałam wczuć się w cebulę, jak dobra aktorka. Teraz zrozumiałam...
Cebula jest śmierdząca, żałosna i wszyscy przez nią płaczą.
Tak jak ja.
Prawda jest taka, że jestem cebulą.
Czas iść do domu, dzieci.
Kochanie, co się stało?
O niebiosa.
Skarbie, co jest?
Biedactwo.
Jak poszło?
Przeprosiłaś ich? Odzyskałaś notatnik?
Chcę już do domu.
Dobrze, skarbie.
Napisy: Daria Okoniewska