Po tej sądowej porażce
nie mogłam zasnąć. Było mi za bardzo wstyd.
Zjedzenie cebuli też nie pomogło.
Zanim jeszcze wzeszło słońce, postanowiłam wyjść z domu
i popatrzeć na jesienny Księżyc.
Co roku proszę o coś ten dziki, pomarańczowy Księżyc.
Żadne życzenie się nie spełniło, aż do tamtej nocy.
Mój notatnik!
ŚCIŚLE TAJNE
Myślałam, że już go nie odzyskam.
To nie była pułapka,
bo nie spadł na mnie sejf, gdy go podniosłam.
Kto go podrzucił?
Może to nieważne.
Najważniejsze, że był i mogłam nadrobić pisanie.
Tylko że mózg mi nie działał.
Postanowiłam zrobić to, co zawsze mi pomagało.
Poszłam poszpiegować.
JAK KOTY
Wieża pieniędzy
WIEŻA PIENIĘDZY
Jest pełna władzy i pieniędzy
Nie umiem nic wymyślić.
Bo to zbyt niebezpieczne.
Wszystko, co zapisujesz, rani innych.
Kiepska sprawa, młoda.
Ole Golly mówiła, że za prawdę się nie przeprasza.
I jak na tym wyszłaś, Złotowłosa?
Poczułam w żołądku dziwne kłucie.
Chciało mi przekazać coś, co wiedziałam, ale bałam się przyjąć do wiadomości.
Nie mogę być pisarką.
Chcę po prostu być Chcesz po prostu być
Chcemy po prostu być
Będę taka, jak mi się podoba
Niezależną osobą
Nie, włosów nie obetnę
Ubiorę się jak zechcę
Najbardziej lubię, gdy mogę być sobą
Ja nie chcę Ty nie chcesz
My nie chcemy słuchać rozkazów
„HARRIET, PISARKA”
HARRIET, SZPIEG
NA PODSTAWIE KSIĄŻKI LOUISE FITZHUGH
Ludzie szli do pracy, a ja się zastanawiałam.
Jeśli nie pisarką, to kim mogę być?
Harriet, czyścicielką okien?
Harriet, florystką?
A może Harriet, sprzedawczynią hot-dogów?
Harriet? Co ty tu robisz?
Rozmyślam.
Jeśli nie pisarką, to kim mogę być?
Jest mnóstwo możliwości dla tak mądrych dziewczyn.
Możesz być lekarką.
Nie cierpię widoku krwi.
Nauczycielką?
Mam alergię na obśliniony papier.
Astronautką? Polecisz na Księżyc.
Mam chorobę lokomocyjną, jak jedziemy do babci.
Staramy się pomóc.
Wiem. Chcę pobyć sama, dobrze?
To przyszło wczoraj pocztą, gdy was nie było.
Ole Golly?
Harriet, wiele razy powtarzałam ci słowa Keatsa:
„Prawda to piękno, a piękno to prawda”.
Cieszę się, że pisałaś w notatniku prawdę.
Oczywiście nikt inny nie powinien był go czytać.
Ale skoro tak się już stało, Harriet, masz tylko jedno wyjście.
Nie spodoba ci się. Będziesz musiała przeprosić.
Przeprosić?
Pisarstwo ma nieść światu miłość,
a nie krzywdzić przyjaciół.
Byłam zaskoczona,
ale wiedziałam już, co zrobić.
Janie, przepraszam.
Za to, co napisałam o tobie, za nieprzeproszenie i resztę.
Nazwałam cię kiepską naukowczynią z zazdrości.
Z zazdrości?
Ja jestem udawaną pisarką, która krzywdzi słowami.
Ty jesteś naukowczynią, która chce ulepszyć świat.
No nie wiem.
Próbowałam stworzyć nowe źródło prądu
i przypadkowo wypaliłam włosy w nosie.
Bardzo cię przepraszam.
Wybaczam.
Bawoła?
Dzięki.
To ty podrzuciłaś mój notatnik?
Tak. Bez notatnika jesteś jak Albert Einstein bez skrzypiec.
Kiedyś też tak myślałam.
Nie chcę już być pisarką.
Co?
Jest milion innych zawodów.
Mama mówi, że mogę uczyć.
I samą siebie wysyłać do kozy.
Hej, Sport! Masz chwilę? Chcę pogadać.
Czekaj!
Musiałam z nim pogadać.
Ostatni raz postanowiłam skorzystać ze szpiegowskich umiejętności.
Will Sport Rocque natychmiast proszony do gabinetu dyrektora.
Parzy!
ZAPRASZAM
Daj mi szansę.
Jesteś niemożliwa.
Skusisz się na kawałek pizzy?
Z dodatkiem szczerych przeprosin?
Cześć.
Dasz mi spokój?
- Stać! - Daj żyć, Wallace.
Właśnie dlatego dbam o twoje bezpieczeństwo.
Dzięki, Wallace.
Nie ma za co.
Jestem dyżurnym, Harriet. To moja praca.
Sport, ja chciałam...
Nie chcę tego słuchać. Za późno.
Skoro nie chcesz przeprosin, to może przyjmiesz to?
Zestawienie plusów i minusów naszej przyjaźni.
PRZYJAŹŃ – SUMA
Plus 20? Za nauczenie mnie, jak wygrywać w kamień, papier, nożyce?
Plus dziesięć za sprawdzanie moich wypracowań.
Plus 100 za podarowanie mi trójwymiarowej karty z Mickey Mantlem.
Sporo tych plusów, Harriet. Sporo.
Minusy też są.
Minus 820 za napisanie niemiłych rzeczy o przyjacielu.
Spójrz na sumę.
Mimo wszystko wciąż wychodzisz na plusie.
Wcale nie. Źle policzyłaś.
Nie przeniosłaś jedynki, a tutaj trójki.
Wartość naszej przyjaźni to tak naprawdę minus 180.
Powiedz mi, co mam zrobić.
Z chęcią, ale zapiszesz to i wykorzystasz przeciwko mnie.
Odpuść, Harriet.
Sport potrzebuje trochę spokoju.
Daj mu odetchnąć.
Sport odrzucił przeprosiny, ale liczyłam, że klasa je przyjmie.
Nienawidzicie mnie jak wampir słońca
i wcale wam się nie dziwię.
Ellen!
Jak mam grać bez nóżki?
Nie zapamiętałam tekstu.
Bo całymi dniami żujesz tylko włosy.
Gratulacje, Marion.
Wygrałaś kolejne trofeum za bycie najokropniejszą osobą roku.
Powiedz, jak to jest być gwiazdą cyrku dziwadeł?
Mnie ludzie odwiedzają z sympatii,
a nie dla ciasta mojej mamy.
Nie wierzyłam.
Te okropne rzeczy, które napisałam, wszystkich skłóciły.
Dzieci, proszę.
Święto Plonów polega na współpracy,
wspólnych zbiorach, napawaniu się słodkimi darami ziemi.
Sport, Janie, musicie stać obok siebie.
Jesteście ziemniaczaną drużyną.
Byliśmy, póki Janie nie oddała Harriet notatnika.
- Że co? - Jak mogłaś?
Czemu?
Przyjaźnimy się.
A my nie?
Dzieci, weźmy głęboki oddech
i odpędźmy te ciemne, burzowe chmury.
Harriet, tak myślałam, że to ty wyglądałaś zza kurtyny.
Co się stało?
Wszyscy się przeze mnie kłócą.
No co ty mówisz.
Aktorzy słyną z tego, że mają humory.
- Znowu żujesz włosy? - Odczep się.
Pomocy.
Pani Elson, dziękuję, że dała mi pani rolę cebuli.
Przez chwilę czułam się tak, jakbym miała wiele warstw.
Masz wiele warstw.
Nie, nie mam.
Mam tylko jedną warstwę.
Cuchnącą i wredną.
I dlatego muszę zrezygnować.
- Słucham? - Beze mnie będzie lepiej.
A co z kwestiami i piosenkami, które napisałaś,
żeby dodatki czuły się ważniejsze?
Wróćcie do oryginalnego scenariusza. Marion się ucieszy. W końcu jest gwiazdą.
Tak czy siak...
Nie, Harriet.
Ostrość, pikantność cebuli równoważy smak
pozostałych dań.
Bez ciebie uczta się nie uda.
Wracając, miałam wrażenie, że wszyscy krzywo na mnie patrzą.
Nawet gołębie.
Że niby wy jesteście takie idealne?
Ludzie nazywają was skrzydlatymi szczurami!
Zaczęłam pisać, gdy miałam siedem lat.
Już wtedy chciałam być pisarką.
Szesnaście notatników później znałam już prawdę.
Skończę jako Harriet, sprzedawczyni hot-dogów.
Może jeszcze pogadamy?
Nie ma o czym.
Harriet, miło cię widzieć.
Czemu przebrałaś się za cebulę?
Przedstawienie.
Czemu przebrała je pani za Beatlesów?
Wszystkich nas dopadła ciężka Beatlemania.
Prawda, chłopcy?
Stroje idą jak świeże bułeczki. Wszystko gra?
Chyba tak.
Jak idzie ci pisanie?
Nie będę już pisarką.
Słucham? Dlaczego?
Ole Golly mówi, że pisarka ma nieść światu miłość.
A ja tylko osądzam ludzi.
Mnie też osądzałaś?
Tak.
I?
Napisałam, że jest pani leniwa.
A potem miałam panią za tchórza.
A kiedy poszpiegowałaś dłużej, to co sobie pomyślałaś?
Przypomniałam sobie, jak próbowałam przerzucić się
na kanapki z pomidorem i serem, ale stchórzyłam.
I że zmiana całego życia jest pewnie milion razy straszniejsza.
Niełatwo być odważną.
Pani jest.
To czworonożni Beatlesi!
- Muszę lecieć. - Pa, pani Plumber.
Powodzenia.
Pomyślałam o innych osobach,
jak pan Withers i jego 26 kotów.
Na początku myślałam, że boi się własnego cienia.
A okazało się, że zmarła jego mama
i to go tak zasmuciło, że schował się przed światem.
A Carlos?
Myślałam, że jest Sklepowym Rabusiem.
A okazało się, że chronił rodzinny interes.
Cześć, panno...
Cześć, cebulowa panno.
Teraz się przyjaźnimy.
Wszyskich na początku źle oceniłam.
A potem zajrzałam głębiej i odkryłam prawdę.
Muszę to zapisać.
Mój notatnik!
Śmieciarko, czekaj! W kuble jest mój notatnik.
Stać!
„Prawda to piękno, a piękno to prawda”.
Powiedział Keats.
KLEJ
Tyle tylko, że trzeba się do niej dokopać.
Jeśli udało się z nieznajomymi, to może uda się też ze znajomymi?
No dobrze, aktorska młodzieży.
Czujecie to łaskotanie?
Wkrótce zaczynamy.
Wykorzystajcie tę energię na scenie.
Dzień dobry wszystkim.
Przywitajcie ze mną szóstoklasistów,
którzy zaprezentują Ucztę z okazji Święta Plonów.
Jesteśmy batatami.
Sama słodycz do chrupania.
- Jesteśmy smażonymi ziemniakami. - Idealnymi do podjadania.
Ostra jestem, choć niewielka. Na imię mam...
„Na imię mam brukselka”.
No tak. Na imię mam brukselka!
Spokojnie, panowie i panie, przyszło właśnie główne danie.
Stoicie odwrotnie.
Serio?
Teraz wszystko będzie na odwrót.
Hej, uważaj.
Widzisz Harriet?
Nieważne.
Mogę prosić o uwagę?
Oto śmiertelnie niebezpieczna opowieść o miłości i stracie.
Głosie i wściekłości.
Głupocie, fałszu i przebaczeniu.
Przedstawiam wam „Lament cebuli”.
Ja jestem cebulą.
Śmierdzącym, niekochanym warzywem, od którego ludzie płaczą.
Bataty, napisałam, że powinniście dołączyć do cyrku dziwadeł.
A potem zdjęłam wierzchnią warstwę
i dostrzegłam waszą odwagę w byciu sobą.
Zrozumiałam...
że cyrk dziwadeł z Pinkym i Fioletowymi skarpetkami
to cyrk dla mnie.
Nie podskoczysz!
Napisałam w notatniku,
że ludzie odwiedzają Carrie Andrews tylko dla ciasta jej mamy.
Ale zajrzałam głębiej.
Może i przychodzą do Carrie dla ciasta,
ale zostają na dłużej ze względu na Carrie.
Naprawdę?
Tak napisałam o Marion.
Ciężko się to czyta.
Ale napisała to wierzchnia warstwa,
która wciąż ma pretensje, że Marion przestała się z nią kolegować.
Zajrzałam głębiej.
Tak jak jesień przechodzi w zimę, tak i przyjaźń może się ochłodzić.
Ale to normalne, tak jak pory roku.
To naturalne i nie jest niczyją winą.
Napisałam coś o każdym.
Rachel jest jak jej lizaki.
Twarda na zewnątrz, słodka w środku.
Beth Ellen, chcę być twoją przyjaciółką.
Ja też.
Najważniejsze zostawiłam na koniec.
Byłam tak surowa, ponieważ ci zazdroszczę,
że tata traktuje cię jak dorosłego.
Ja nie mogę nawet zajmować się naszą rybką.
To nie wasza wina.
Nakarmiłam ją makaronem. Nie skończyło się dobrze.
Moi rodzice chcieliby, żebym była bardziej jak ty.
Spoko, ja czasami też.
Po sprawie z notatnikiem i wyjeździe Ole Golly
czuję się starsza i mądrzejsza.
Ale wciąż chcę przynosić pluszaka do szkoły,
grać w Miasto i pić czekoladowe koktajle.
Chcecie, żebym szybciej dorosła, ale jestem świetna w byciu jedenastolatką.
Poza tym, kiedy już dorosnę, stwierdzicie:
„Byłaś taka słodka, kiedy byłaś mała”.
Więc nie trzeba się śpieszyć.
Sport...
Zapomniałam, co chciałam powiedzieć.
Bravo, bravo, bravissimo!
Kocham tę pracę.
Uroczyście przysięgam, że już zawsze będę patrzeć głębiej
i nieść światu miłość.
Weźcie po kartce!
Dołączyłam do szkolnej gazetki...
NIECH ŻYJE DYŻURNY!
...i napisałam o Wallasie.
Jak wszyscy, miałam go za głupka,
póki nie zrozumiałam, że jest bohaterem.
To dziwne uczucie w żołądku z czasem minęło.
Ale wciąż tęskniłam za Ole Golly.
Na szczęście jej największa mądrość zostanie ze mną na zawsze.
Jeśli chcesz być pisarką, musisz wiedzieć wszystko.
Żeby wiedzieć wszystko, musisz widzieć wszystko.
A żeby widzieć wszystko, musisz być szpieginią.
Chcę po prostu być Chcesz po prostu być
Chcemy po prostu być
Ja nie chcę Ty nie chcesz
My nie chcemy słuchać rozkazów
Staram się, jak mogę Być dobrą sąsiadką
Ładnie się uśmiecham
I staram się mówić prawdę
Chcę po prostu być Chcesz po prostu być
Chcemy po prostu być
Ja nie chcę Ty nie chcesz
My nie chcemy słuchać rozkazów
Będę taka, jak mi się podoba
Niezależną osobą
Chcę po prostu być Chcesz po prostu być
Chcemy po prostu być
Nie, włosów nie obetnę
Ubiorę się jak zechcę
Najbardziej lubię, gdy mogę być sobą
Ja nie chcę Ty nie chcesz
My nie chcemy słuchać rozkazów
Napisy: Daria Okoniewska