NETFLIX PRESENTA
"Cando os deuses nos queren castigar, responden as nosas pregarias."
Escribiuno Oscar Wilde.
Non lemos ese libro.
Talvez deberiamos.
Harlow, en Maine, é máis aldea ca vila
e segue a selo, aínda que eu marchei.
Unha casa con seis cuartos fai de escola.
E está a tenda Howie's, na que venden comestibles e rascas Red Devil.
Gates Falls é a seguinte vila e é máis grande.
Alí está o restaurante favorito de meu pai, o Mondello's.
Iamos cando o nomeaban vendedor do mes, o cal era frecuente.
Mais xa non o é…
dende que morreu mamá.
En Harlow tamén está o Castle Lake e os Ledges,
onde o arume dá paso á rocha espida, pedra angular de Nova Inglaterra.
Mais antes de falar do gordo do rasca,
do circo con Kenny Yankovich e de todos os que morreron,
contareivos como fun traballar para o Sr. Harrigan.
Foi grazas á misa.
Segundo de Samuel, capítulo un, versículos 19 e 20.
"O esplendor de Israel feneceu nas montañas.
Como caeron os valentes!
Non o anuncien en Gat nin o pregoen polas rúas de Ascalón,
non sexa que se aleden as fillas dos filisteos e as dos incircuncisos."
Grazas, Craig.
Moi bonito.
Alégrame moito vervos aquí esta mañá…
Dende ese día, pregúntome
e se…?
E por que eu?
Por que me elixiu a min?
John Harrigan era o home máis rico de Maine, un millonario.
Permitiríame falar co seu fillo?
A vista falláballe e quería contratar a alguén que lle lese libros.
Había nenos maiores ca min e que lían mellor.
Sabería que cinco dólares á hora
atraerían un neno que ansiaba saír dunha casa solitaria?
Ou sería outra cousa…
que aínda había de descubrir?
Ola, chámome…
Xa sei quen es.
Ao fondo á dereita.
"…xa que só a paixón se decata diso.
E cando a paixón morre ou se ausenta,
o latexo magnificente da beleza é incomprensible e incluso desprezable.
A beleza cálida e viva do contacto, moito máis profunda que a da sabedoría."
"'Que son os cartos, en realidade? É dicir, papá, que poden facer?'
O Sr. Dombey puxo a cadeira onde estaba e deulle unha palmadiña na cabeza.
'Xa te irás decatando, raparigo', dixo.
'Os cartos, Paul, poden facer o que sexa.'"
Aínda que a botaba moito en falla, meu pai estráñabaa aínda máis.
Sen ela, semellaba triste e baleiro.
Tiña un estraño pensamento infantil
de que a morte de miña nai fora culpa miña.
Que eu era o responsable.
Que a controlaba.
E se a controlaba…
puiden evitala.
- Que fas? - Nada, señor.
Non che atangue.
Tes algunha pregunta?
Se a tes, respondereina.
Que hai no armario?
Segredos.
Segredos terribles.
"Lembrou a súa vida, cada detalle de desexo, tentación e entrega,
durante ese intre supremo de clarividencia total?
Gritou nun murmurio a algunha sorte imaxe, de visión,
gritou dúas voltas, un grito que apenas foi unha exhalación:
'O horror… o horror.'"
"O horror…
o horror."
Entendes o que vés de ler?
Entendes o que di Conrad?
Creo que si.
Hoxe hei de pagarche, Craig.
Grazas.
Le cando non estou?
Si, leo isto.
Non son aburridos?
Aburridos?
Eu atopo as finanzas excitantes.
Lembras Dombey e fillo?
O segundo libro que lemos… que lin.
Dombey tentaba axudar o seu fillo
a entender que a verdadeira importancia dos cartos non depende do seu valor.
A importancia dos cartos
depende do seu poder.
Mais o rapaz, Paul, preguntou por que os cartos non salvaran a súa nai
e preguntoulle a seu pai se eran crueis.
Os cartos poden ser crueis se se utilizan para iso.
IMPLACABLE E EGOÍSTA
John Harrigan non caía ben.
Nunca casara nin tivera fillos
e non tiña contacto coa familia que lle quedaba.
Por iso semellaría tan senlleiro.
OUTRO SUICIDIO NA HARRIGAN
Quizais pagou esa soidade con outros.
TODO O QUE TOCA HARRIGAN, MORRE
Eu entendía ese sentimento.
DESÉXOCHE O MELLOR. SR. HARRIGAN
Túa nai pensaba que xogar á lotaría era apostar.
Se soubese que permito o de Harrigan e o dos rascas, retorceríase na súa tumba.
Veña, adiante.
- Onde vas? - Usar a moeda da sorte.
Ese foi o primeiro,
mais, dende ese día, chegaban catro sobres a meu nome cada ano.
En San Valentín, no meu aniversario en setembro,
en Acción de Grazas e no Nadal.
- Nadiña. - É un agarrado.
Págache pouco e dáche un extra cutre.
Un rasca dun dólar de Howie's?
O que dixeches antes sobre mamá, que significa?
- O que? - Retorcerse na tumba.
É un vello dito.
Imaxino que significa que, cando alguén morre,
non debe preocuparse do que pasa sobre a terra,
no mundo dos vivos.
Entendo.
"'Moi ben, rapaces!', dixo Rocky no micro. 'Un empurronciño antes do descanso.'
'Veña', díxolle á orquestra,
dando palmas e pateando a plataforma ao compás da música.
Axiña, os asistentes tamén comezaron a dar palmas e patear.
Todos dabamos voltas polo centro da pista, mirando a agulla dos minutos do reloxo,
cando de súpeto, Kid Kamm, da parella 18, comezou a losquear a parella na meixela.
Sostíñaa coa man esquerda, mentres a zorregaba arreo coa dereita.
Mais ela non respondía.
Estaba inmóbil.
Fixo uns ruídos coa gorxa…
…e caeu deslizándose.
O xuíz de pista fixo soar o chifre, e todos se ergueron alterados.
O público dos maratóns de baile precisa pouco…"
Xa abonda.
A primeira vez que o lin, non comprendín o título.
E que cres que significa agora?
Que se se pode sacar da súa miseria un cabalo que sofre,
por que non se permite coa xente?
O agasallo da morte.
Non volver a sentir dor
ou inquietarse
ou preocuparse.
Levo tres anos léndolle tres voltas por semana.
Só faltei unha vez, por un catarro primaveral forte.
Sentinme mal, xa que comecei a preguntarme
se o tempo xuntos era o mellor da súa semana,
algo que agardar e polo que vivir.
Todos os rapaces de Harlow van a Gates Falls ao instituto,
xa que Harlow non ten un.
O irmán maior de Billy Ueberroth, Mike, ao que chamaban Submarino,
xa estivera no foxo, saíra indemne e aceptara amosarnos como ía o tema…
se lle pagabamos.
BENVIDOS, ESTUDANTES!
Dabute.
Rapazada, é o momento de amosarvos onde soterran os corpos.
Alto!
Abride os ollos e os oídos.
Agárdavos o perigo.
Á vosa esquerda…
Non olledes nin vaiades,
ou volveredes cun negrón, cancro de pulmón ou unha tatuaxe.
As novatadas están prohibidas no Gates Falls,
o cal non quere dicir que non haxa.
Tedes que facervos duros, ter unha ollada fría e un aire malvado.
Non pasedes nada ou estes anos serán un inferno.
Coma no cárcere, cumpride a condena e pasade desapercibidos.
Grazas, Submarino.
Non penses que non vai contigo, Margie.
As rapazas de último ano son coma as pitóns.
Non atacan dunha vez, vanche espremendo a vida ao longo do ano.
Xamais entredes aí.
E a última parada da visita.
A cafetaría é onde vén a xente popular.
Todos teñen móbil?
Os do Motorola Razer,
a mesa dos Samsung é a da esquina
e esa é a dos Apple.
- Como teñen un iPhone, se acaba de saír? - Porque son os populares.
Temos que conseguir un móbil.
Cando vés dunha vila pequena e chocas cun mundo alleo,
o teu universo expándese.
Ves caras estrañas e diferentes.
Algunhas son xentís,
mais pode haber outras que te ollan dunha maneira escura
e non lles gustas sen motivo algún.
Ola, como vai? Vinte antes, Pequebús.
Toma.
Mira dentro.
Betume?
Como novato, hasme lustrar as botas, no retrete.
- Hei ir a clase. - Non ata que mas lustres.
- Non. - Ese é un erro que non queres cometer.
- Lústraas ou comerás este betume. - Rapaces.
Algún problema?
Non, vai todo ben.
Que hai na bolsa, Kenny? Non será unha novatada, non?
Non.
- Teño clase. - Acouga.
- Como te chamas? - Craig.
Que hai na bolsa?
É…
medio bocata.
Preguntoume se o quería.
De acordo.
Arrepentiraste.
Salveite, deberías darme as grazas.
Méteas polo cu.
- Non me coñeces, que fixen? - Deixarme en ridículo.
Debiches lustrarmas, Pequebús.
Debiches lustrarmas.
Ei, xa volviches.
Que tal o primeiro día de instituto?
Ben.
Iso é todo?
Só ben?
De acordo, foi xenial.
Tes todo o material?
Teño.
- Gústanche os profesores? - Todo foi ben, papá, de acordo?
Ben, de acordo.
Se precisas algo, só has de…
De acordo.
Papá.
Que?
Podo ter un móbil?
Para que o precisas?
Por exemplo, por se preciso axuda ou teño que chamar a emerxencias.
Esta vila é tan pequena que, se gritas, virán.
De acordo.
"Jurgis descubriríao por el mesmo se quedaba o tempo suficiente.
Os homes facían o traballo sucio, polo que era imposible enganalos.
Afixéronse á atmosfera e fixeron coma os demais.
Jurgis chegara alí para ser útil, ascender e chegar a ser un experto.
Axiña se decataría do seu erro. Ninguén ascende en Packingtown por traballar ben."
Dabondo!
Xa esquecera canto desprezo as babecadas socialistas.
Entón cre que Sinclair erraba e si se pode progresar
traballando ben e seguindo as regras?
Craig.
Non o interpretes mal.
Eu admiro o traballo duro e adoro o traballo intelixente.
Cómpre ser un competidor feroz para sobrevivir.
Para ser o número un, cómpre ser audaz.
Cómpre ser implacable.
Non pidas o que precisas,
pide o que… Non, non o pidas!
Esixe o que queres.
- Señor Harrigan. - Dime.
Algunha vez intentaron abusar ou aproveitarse de vostede?
Refírome no traballo.
Todos os días.
E como lidaba con iso?
Con firmeza.
Mira ti.
Contra!
É…
Levareino a vindeira volta que vaiamos ao Mondello's.
Ti tamén tes un par deles.
Abre o pequeno primeiro e garda o meu para o final.
- Do señor Harrigan. - Vaia, non sei que será.
Sorpresa.
- Volvo agora. - Claro.
- Gañei! - En serio?
- Canto? - Non o vas crer.
Un millón.
Tres mil dólares!
É un cabalo gañador.
Vai ser un agasallo difícil de superar.
Quizais debiches abrir o meu primeiro.
- Xa ves. - Papá.
De nada, fillo.
A rapaza da tenda axudoume. Está todo configurado, cargado e listo.
A quen chamarás?
Ola.
Bo Nadal, señor Harrigan.
- Craig? - Si, son eu.
Onde estás? Soa como se estiveses na outra cara da lúa.
Estou co meu móbil.
Contra, emiten moita radiación!
Que querías?
Só chamaba para dicirlle que o seu agasallo, o rasca, tiña premio.
Gañei 3000 dólares.
Vaia.
Á fin sae a conta un deles.
Grazas.
Foi un detalle que mo dese.
Non é nada.
Doullos aos amigos.
Iso é todo, Craig?
Creo que si.
Bo Nadal.
Bo…
Tío, volver das vacacións é unha merda.
- Que presa tes, Craig? - Onde vas?
Que?
- Estás de chola? - Non.
Non será.
Margie, Billy e Submarino conseguiron un móbil pouco despois,
mais só eu tiña un iPhone e Billy e Submarino compartían un Razer.
Grazas.
Craig.
Quería comentarche unha cousa.
Levamos con isto moito tempo
e agora es unha persoa moi diferente
da que eras cando comezamos.
Pregúntome por que segues a vir.
- Quere que deixe de vir? - Non.
E logo?
Haberá equipos de deportes e mozas nas que investir mellor o teu tempo,
mais vés aquí tres días á semana.
Por que?
Sentes unha especie de obriga?
Para nada.
Entón, por que?
Gústame estar con vostede.
Por que?
Veño porque…
gústame o olor dos seus libros.
Veño porque gozo das conversas e porque, cando leo en voz alta,
teño un sentimento de poderío que non consigo fóra desta peza.
Veño aquí porque quero.
Ata o xoves.
- Sei que facer cos cartos da lotería. - Irán para a universidade, como falamos.
Realmente dixeches que a maioría iría para iso.
Cando merco eu algo?
Case nunca.
Pois sei o que quero facer co resto.
- Boa tarde, Pete. - Boa tarde.
- Ola, Edna. - Ola, rapaz.
Grazas.
Chegaches.
- Señor Harrigan, tróuxenlle unha cousa. - Non preciso nada.
Grazas.
Aprecio o detalle…
pero non.
- Dállo a teu pai. - Díxome que dirías iso.
É un home sabio.
Henry David Thoreau dixo:
"Non posuímos cousas, as cousas posúennos a nós."
Non teño unha televisión,
porque se a tivese, pasaría todo tempo a vela.
Teño unha radio no coche, mais non teño unha na casa,
aínda que me gusta escoitar country e western de cando en vez.
Se a tivese, aínda perdería máis tempo.
- Permítame… - Non.
Comezo a desexar que o rasca non tivese premio.
Velo?
Chámanse iconas.
Esta é da bolsa.
Estou abonado ao Wall Street Journal.
Xa, pero o Journal non pode facer isto.
- Son números en tempo real? - Sonlle.
Se cadra poden ter un atraso dun ou dous minutos.
Contra!
É como ter a túa propia cinta de cotizacións da bolsa,
como tiñan os magnates nas súas mansións.
Exacto, e se quere ler o Journal, a Forbes ou o que sexa, pode.
"Barton Instruments publica a cotización ao peche."
Non está aquí.
Porque iso é de onte.
Chégalle un día tarde, como aos demais, pero isto é de hoxe.
Fun arrogante, Craig.
Pois vouche quedar con el.
- Por un tempo. - Alégrome.
Podes achegarme o teléfono do escritorio?
Pero pode usar isto para chamar.
- En serio? - Abofé.
Maiormente é para iso.
Teclee o número que quere, marcándoo coas xemas.
- E ten catro raias. - Raias?
Pola nova antena, pero tanto ten.
- É mellor? - Abofé que o é.
Chick.
Son John Harrigan.
Agora teño un móbil.
Quero modificar a miña carteira.
Si.
- Entón gustoulle? - Non.
Advertinte.
Encantoulle.
E podo poñer unha alarma…
Cada visita, antes de ler, aprendíalle cousas novas do móbil.
Amoseille Internet,
Yahoo! e Google.
Ensineille as mensaxes e a poñer o contestador…
Agora non atendo o teléfono, devolverei a chamada se o vexo oportuno.
Agora non atendo o teléfono,
devolverei a chamada se o vexo oportuno.
- Dubido que quixese volvelo chamar. - Perfecto.
…e incluso a personalizar o móbil.
- Poñámoslle un nick. - Un nick?
É coma un alcume.
Así, cando me chame ou me escriba, aparecerá ese nome no meu móbil.
Queres poñerme un alcume?
Pode ser algo que lle chame a xente. Teña.
Os xornais adoitaban chamarme así.
Non era un piropo.
Rei Pirata, está guapo.
Xa o chamou alguén?
Non, só de publicidade e números errados.
Non aturo o son do xilófono.
Poñamos outra melodía.
- Mellor? - Abofé.
- Mais non o collerei. - E se son eu?
Como o saberei?
- Gustáballe o country e o western. - Así é.
- Cal é a súa canción favorita? - Teño moitas.
De Tammy Wynette, "Stand by your man".
Melodías.
Esta?
Esa, é incrible.
Escóitaa.
Podo facer unha cousa.
Listo, "Stand by your man".
Aquí ten.
Agora chámeme.
Tenme en favoritos.
Agora xa sabemos cando o outro nos chama.
Si, está ben.
Ben, que imos ler hoxe?
Está ben?
Non.
Hai algo que me preocupa.
Quizais mo poidas explicar.
Levo un mes lendo artigos no móbil,
todos de balde.
- Claro. - Non.
Leo de balde algo polo que a xente pagaría moitos cartos.
É xenial, non si?
Non o é!
Regalar información
choca de fronte co meu entendemento das prácticas comerciais de éxito.
A rede é como un cano roto,
mais no canto de auga, chorrea información en tódalas direccións.
Non o entendo, é un gancho ou que?
É unha pregunta, Craig.
É como a feira de Fryeburg, na que a primeira partida adoita ser de balde.
E aínda estamos nesa primeira partida.
A feira de Fryeburg.
E non hai anuncios nestas plataformas.
Os anuncios son o zume dos xornais.
Como sobrevivirán?
Creo que non é un gancho,
é coma unha droga de entrada.
Decateime de que as miñas suxestións nas procuras en Google son sobre finanzas.
Saben o que quero.
Que pasará cando pechen a billa?
Adeus agasallos.
E os boatos sonche frecuentes e tómanos en serio.
Que acontecerá cando comecen a usar isto para espallar aínda máis sandeces?
Os xornais, os xornalistas, os políticos…
todos debemos temer este aparello.
Irei axudar a Pete.
Ollou o móbil coma se for unha bola da fortuna.
E nese día, en cuestión de segundos, o señor Harrigan predixo o futuro.
O futuro de Internet, das noticias, dos boatos, das redes sociais,
dos abonamentos e do correo lixo, de Julian Assange e Edward Snowden…
e do mundo.
Bo día, Craig.
Bo día, señorita Hart.
GÚSTAME O TEU XERSEI.
GRAZAS.
É un móbil dos novos?
Si, é un iPhone.
Xa vexo, ricacho.
- Queres ver o meu? - Claro.
Está moi guapo, ten unha enorme…
É verdade, non teño un.
Podo ver o teu?
Claro.
Grazas.
Vaia.
Está chulo.
Atento!
"Mais aí comezaría unha nova historia, a historia do cambio progresivo dun home,
do seu rexurdimento gradual,
da súa pasaxe dun mundo a outro,
da aprendizaxe dunha nova vida.
Podería ser o tema dun novo relato, mais o que nos atangue xa rematou."
Desculpa. Arrédate de min, Satanás.
Ben feito.
Gozo das novelas rusas desoladoras, de cando en vez.
Podes abrir o caixón do medio do meu escritorio e traerme o talonario?
Grazas.
Atópalo?
Grazas.
A bombona é nova, vai todo ben?
Normalmente úsoa de noite.
Sempre llo quixen preguntar.
Por que se mudou aquí?
A Harlow.
- Podería vivir en calquera parte. - Como vivín toda a vida na cidade,
quería vivir no campo.
Ollei moitos lugares e, finalmente, establecinme aquí.
Ten paisaxes bonitas,
mais ningunha é espectacular.
O espectacular atrae a xente
e non me agradan moito as persoas.
Ninguén me pide nada.
Buscaba un lugar…
onde ninguén me pedise cousas.
Cando mas piden…
respondo case sempre.
E ti tes un lugar á parte deste no que che gustaría vivir?
Quizais Os Ánxeles.
Podería escribir guións de películas.
Imaxino que alguén ha de facelo.
Terías morriña da terra, de ver a teu pai ou poñer flores na tumba da túa nai?
Tería, mais volvería de cando en vez.
Pois se vas a ese lugar, afastado da man de Deus,
e optas por esa profesión,
sabe que é difícil, inxusto e que farás inimigos.
- Ben sabe Deus que me pasou a min. - Xa o sei.
Craig, has de prometerme unha cousa.
Claro.
Cando topes con eles,
despáchaos sen contemplacións.
Eses inimigos.
Despachalos?
Sen contemplacións.
E non sintas nin un chisco de culpa ao facelo.
Prométemo.
Prométemo!
De acordo.
Prométollo.
Ben.
Grazas, señor Harrigan.
O pracer é meu, Craig.
Por todo.
Achábao aterrador e fascinante.
Incluso así de débil, tiña poder.
Mesmo podería ser perigoso,
mais eu era amigo seu.
Díxoo el.
E, a xulgar polos rascas intactos do seu caixón, dubido que tivese moitos.
AGRADEZO AS TARXETAS, OS RASCAS E TRABALLAR PARA VOSTEDE.
Señor Harrigan.
REI PIRATA
CRAIG
Señor Harrigan.
Señor.
Descúlpame, é meu fillo.
Craig?
Creo que o señor Harrigan…
está morto.
- Non respira. Creo… - Onde están os asistentes?
É martes, non están.
Ben, escoita.
Queda aí e agarda fóra.
Chamarei unha ambulancia.
"Era o mellor momento,
era o peor momento.
Era a era da sabedoría e era a era da estupidez.
HISTORIA DE DÚAS CIDADES
Era época de crenzas,
era época de incredulidade.
Era a tempada da luz, era a tempada da escuridade.
Era a primavera da esperanza e era o inverno do desespero.
Todo estaba ante nós e nada estaba ante nós.
Iamos todos directos ao ceo,
iamos todos en dirección oposta."
Voume deitar.
Merda.
BOTAREI EN FALLA PASAR AS TARDES XUNTOS.
"Que o murmurio do rancor, da ira, da rabia, do clamor e do mal
saia de vós canda toda a malicia.
Sede amables os uns cos outros, bondadosos e perdoádevos os uns os outros
como Deus, por Cristo, vos perdoou a vós."
Unha última ollada?
Prefiro agardar e ser o último.
Tómate o teu tempo, agardo fóra.
Levaba un traxe que eu non vira
e o da funeraria aseárao un pouco para que tivese boa cara,
aínda que quen está ben non xace nun ataúde cos ollos pechados.
Moita xente, que veu dende moi lonxe, respectaba a John…
Soterrárono moi preto da miña nai.
Eu só fora á súa tumba unha volta.
Papá visitábaa todas as semanas, mais eu non me achegaba.
Imaxino que porque, se a visitase…
sabería que marchara para sempre.
John Harrigan era duro de roer, mais eu sabía que era unha persoa xusta.
Pregúntome se se sorprendería ao ver que veu alguén.
Desculpa. Es Craig, non si?
Sonlle, señor.
Son Chick Rafferty e levo…
levaba as finanzas de John Harrigan.
Gustaríame falar contigo sobre algo que tes do señor Harrigan.
Eu…
Os avogados chamarante nunha semana.
- Algún problema? - Que foi?
Tranquilos, é algo bo.
Isto debería aclaralo.
Recibino hai dous meses
e tiña orde de gardalo ata un suceso coma este.
Ben, que teñan un bo día.
Que?
Pode que esteas no testamento.
Ábroo agora?
"Craig, se estás lendo isto é que finei.
Deixeiche 800 000 dólares en fideicomiso.
Administrarano teu pai e Charles Rafferty.
O meu xerente será o meu testamenteiro.
Calculo que esta suma abondará para catro anos de universidade…
…e para faceres un posgraduado, se así o decides.
Habería quedar algo para poderes comezar a profesión que elixas.
Falaches de seres guionista e, se iso é o que queres,
has de intentalo, aínda que eu non o aprobo.
Hai un chiste vulgar sobre guionistas.
Non o escribirei aquí,
pero de seguro que o atopas no móbil.
As palabras chave son "guionista" e "actriz nova".
As películas son efémeras, mais os bos libros son eternos, ou case.
"Xa liches moitos, mais aínda quedan moitos por escribir.
Non direi máis.
Tras eses gastos, pode que os 800 000 sexan un millón ou máis
cando fagas 26, xa que rematará o fideicomiso
e poderás gastar ou investir o resto como vexas.
P.D Eu tamén botarei en falla pasar as tardes xuntos."
Que foi?
Semella que vises un espírito.
BOTAREI EN FALLA PASAR AS TARDES XUNTOS.
Agora non atendo o teléfono, devolverei a chamada se o vexo oportuno.
Bótoo en falla, señor Harrigan.
Agradezo os cartos que me deu,
mais devolveríallos porque estivese de volta.
Pode semellar mentira, mais non o é.
Abofé non.
Estás esperto?
- Estou. - Estou co almorzo.
REI PIRATA
Papá! O Sr. Harrigan non está morto ou non o estaba ás 2:30.
- "C C C?" - Hai que desenterralo.
- Estaba vivo. - Que dis?
Temos que levar a alguén, ir con escavadoras e…
Acouga, a conto de que vén isto?
- Metín o seu móbil no ataúde. - Por que o fixeches?
Non o debín facer e é de mala fada, pero mira agora.
Ha de haber unha explicación.
Piratearíanlle o móbil e clonaríano.
Estaranche gastando unha inocentada.
Se é unha broma, por que non é graciosa, en plan:
"Axuda, estou atrapado nunha caixa"?
Iso é gracioso.
Dúas as e a miña inicial tres veces? Non ten sentido.
Habemos de comprobalo.
Non e direiche por que.
- Senta. - Non.
Craig, senta.
John Harrigan morreu estando só e por iso lle fixeron unha autopsia.
Así se soubo que morreu dunha cardiopatía.
Abrírono?
Exacto.
Non me agrada contarcho nin que o teñas na cabeza,
mais éche mellor que pensar que o soterraron vivo.
É imposible que pasara.
Está morto.
Enténdelo?
Entendo.
Que fas aquí, raparigo?
Grazas.
Estás ben, Craig?
Estou.
Dixo que che ía deixar algo.
- Deixoucho? - Deixou.
Foi moi xeneroso.
Tamén comigo e con Pete.
Si, era…
Era unha boa persoa, non si?
Era xusto…
pero non quixeses estar contra el.
Que quere dicir?
Lembras a Dusty Bilodeau?
O que vivía no parque de caravanas Black Bear.
Sei del. Que foi?
Era o xardineiro antes ca Pete.
Cando levaba oito meses, o Sr. Harrigan pillouno roubando e despediuno.
Dusty non se desculpou e marchou. Pensaba que aí acabaría todo.
Mais non foi así.
Que lle pasou a Dusty?
Xa dixen dabondo.
Queres algo da casa, para lembralo?
Non sei, se cadra unha orquídea.
Claro, cariño.
Colle unha orquídea.
Á VENDA
Chick Rafferty deixou a Edna e Pete a cargo da propiedade.
Puxérona á venda cunha inmobiliaria de Portland.
Uns poucos foron ollala.
Logo da axitación co do móbil pirateado, o meu mundo minorou.
A escola ía ben e ata gozaba das clases.
A señorita Hart daba ciencias e era a mellor profesora.
De onde procede a maioría do…?
Craig.
A vida mariña achega o 70 % do osíxeno.
Correcto.
É correcto ao 100 %.
Expulsaron a Kenny Yankovich definitivamente por vender herba.
Pensou que o delatara eu, mais non foi así.
Non negarei que me alegrase non velo tódolos días.
Como é habitual, no instituto celebrábanse funcións
e a da metade do curso era o baile de inverno.
Era un baile destes nos que as mozas invitan os mozos.
Dábame que Margie mo ía pedir,
pero a min non me gustaba desa maneira e agardaba recibir outra invitación.
REGINA: BAILE, COMIGO?
SI.
- Hei de ir ao aseo. - Acompáñote.
Temos dúas cancións máis.
Agárdote aquí.
Estás morto.
Que fas? Déixame.
Voute matar.
- Delatáchesme ti! - Non fun eu…
Por que o fixeches, tío?
Agora heiche dar una malleira.
Non quería facerche dano, pero…
Se llo dis a alguén, estás morto.
Craig!
Ben, xa está.
Regina, dille ao Sr. Taylor que volvo en dez.
Que chame ao pai de Craig.
Sabes que hei de informar sobre isto, non? Foi Yankovich?
Non foi Kenny.
É algo bo, se non seguro que o arrestarían,
porque o expulsaron.
Habería un xuízo, tería que ir aos tribunais
e todos o saberían.
E que pasará cando malle noutra persoa?
Aguanta.
Só quero saír adiante.
Creo que o conseguirás.
Déixame ver ese beizo.
Ven aquí.
Non es… Ai!
Perdoa.
Non es de por aquí, verdade?
Son de Boston.
En verdade son de Lowell, pero fun a Boston á universidade.
A cal?
A Emerson.
Que foi?
Nada, é que cheiras ben.
- Pois só é xabón. - Vaia.
É xabón Booth Bay, pódelo atopar en Gates Falls.
É moi agradable, mércallo á túa…
Quero dicir, para quen sexa…
Grazas.
Por limparme, falar comigo e…
facer o instituto case aturable.
Déboche unha.
- Non me debes nada. - Si.
Abofé que si.
Quen foi, Craig?
Papá, déixao, queres?
Estou ben.
Xa…
Tes que contarllo a alguén, Craig.
Señor Harrigan, son eu, Craig.
Sei que non me escoitará, mais pasou algo esta noite
e quería…
precisaba falar con alguén.
Déronme unha boa malleira.
Foi un tipo grande, imbécil e parvo chamado Kenny Yankovich.
Mais fixen o que lle prometín.
Eu…
despacheino.
Máis ben intenteino.
Pero deille unha boa puñada.
Tan boa que creo que volverá a por min.
Temo que isto non remate.
Oxalá estivese aquí para aconsellarme.
SUBMARINO: YANKO ESTÁ MORTO.
Sei que é obvio, mais eu non me decatara ata entón de que todos,
incluso os mamóns, teñen pais e unha familia que os bota en falla
e chora por eles.
Fun estúpido ao pensar que só eu sufría.
A necrolóxica de Kenneth James Yankovich
non saíu no xornal de Gates Falls ata o martes.
Só poñía: "Morreu de súpeto nun tráxico accidente."
Adeus, Srta. Hart.
Craig.
Non, agarda un intre.
Teño clase.
Fareiche unha nota.
Onde tes a cabeza?
- Aquí. - Vai ser que non.
É polo de Kenny?
Craig.
Se pensas que tiveches que ver coa súa morte…
Vin o seu historial.
Por desgraza, Kenny tiña problemas moi graves.
Problemas na casa, na escola, psicolóxicos e non sei que pasou,
mais non foi por ti.
Veña, chegarás a tempo á clase.
Craig.
Nunca me alegrará que morra un neno.
Mais alégrome de que non foses ti.
Señorita Hart, cre nos espíritos?
Imaxino que non, dado que é unha científica.
Son unha profesora, non unha científica.
Xa, pero sabe ao que me refiro.
Non me gusta pensar nesas cousas.
Non iría a unha sesión espiritista ou chancearía cunha ouija
para invocar os mortos.
Por que?
Miña avoa adoitaba dicir:
"Non debes chamar se non queres que che respondan…
porque non tódolos espíritos son cándidos."
Craig, has marchar, que tes clase.
PARQUE DE CARAVANAS BLACK BEAR
Non están na casa.
Os Bilodeau viven aquí?
Diría que si.
Sabe cando volverán?
Dubido que cedo.
Buscaba a Dusty Bilodeau.
Atopárono aquí.
Aquí?
Botouno do traballo un cabrón adiñeirado e tivo que tirar do paro.
Tras un ano procurando traballo, meteuse co camión nese garaxe,
pechouse dentro e acendeu o motor.
FÓDETE, HARRIGAN
Pintouno antes de meterse aí.
Ninguén sabe que di.
Se non se carga, un móbil non pode soar nin reproducir mensaxes.
Tampouco escribir de volta.
Mais fíxoo.
Fíxoo vostede.
Hei saber algo, señor Harrigan.
Hei saber se tivo algo que ver coa morte de Kenny Yankovich.
Díxenlle que tiña medo, pero non quería que morrese.
Isto é de tolos.
Se tivo algo que ver coa súa morte…
pete na parede.
Pete tres voltas.
Craig.
Se lle conto algo, pode gardar o segredo?
Está obrigado, non? É coma unha regra ou algo así.
Teu pai ten razón, obviamente.
Pirateáronche o móbil, alguén se está a burlar de ti.
A profesora tamén ten razón.
O pai Ingersoll é amigo meu.
Bautizaron a Kenny na igrexa de Santa Ana, en Gates Falls.
Faloume dos detalles do accidente.
Kenny escapou do seu cuarto, nun segundo andar, de madrugada.
Bebera moito e crese que esvarou no tellado e caeu.
Foi un accidente tráxico, nada máis.
Partiu o pescozo co impacto.
Creo que é hora de que valores cortar co teu móbil.
Lembras leres Mateo 5:30?
"E se a túa man dereita te fai pecar, córtaa e tira con ela,
pois vale máis perder un membro…
que ir parar de corpo enteiro ao inferno."
- Axúdoche en algo? - A desfacerme disto.
Claro.
Flipa con esta monada.
Cambio de móbil porque recibín unhas mensaxes estrañas.
- Sabes quen as mandou? - Si, pero xa non está entre nós.
Os primeiros iPhone tiñan uns fallos raros.
As mensaxes quedarían bloqueadas na aplicación e saltarían de cando en vez.
Chámano o "espírito da máquina".
- Pero cándido non é. - Como?
- Nada. - O número é o mesmo.
Copiei os contactos e os datos do móbil antigo no novo.
- Todos? - Si.
- Podes eliminar os que non precises. - Ben.
Temos un programa solidario para os móbiles antigos.
Borramos todo, formateámolo
e doámolo a quen precisa un móbil pero non pode pagalo.
De acordo… Non, prefiro doalo eu.
Doareino eu mesmo.
- Miña irmá pequena precisa un. - Ben.
REI PIRATA CHAMANDO…
NON DISPOÑIBLE
Grazas a Deus.
Pódense ocultar cousas, mais…
non chegan a desaparecer de todo.
Perséguente, bisban no teu oído e asegúranse de que non as esquezas
e sigas a facerche preguntas.
Preguntábame onde se mudaran os Yankovich e se aínda estaban a sufrir.
Se a antiga casa facía ruídos que ninguén escoitaba xa.
Ecos que chamaban.
Preguntábame se o Sr. Harrigan me botaba en falla.
Preguntábame en quen me convertería
e se o que fixera me deixaría marca e me definiría.
Admitíronme.
Preguntábame se alguén o descubriría.
Agardo que non.
- Sacaches o carné? - Saquei.
O novo enderezo está na mesa da cociña.
Ben.
Lembra abrir unha conta na libraría.
- Axiña, non vaian quedar sen existencias. - Así farei.
- E os abrigos de inverno? - Non, papá, volverei antes do inverno.
Estarás ben?
Claro.
Alégrome moito por ti, colega.
Grazas, papá.
- Quérote. - E eu a ti, colega.
- Ben, chámame se precisas algo. - Fareino.
Din que un nunca marcha da casa, senón que a leva onde queira que vaia.
Espero que non sexa de todo verdade,
xa que hai cousas que quero que queden na casa
e non me sigan ata Boston, a dúas horas e un millón de quilómetros de Harlow.
Fun á Emerson, boa en xornalismo, cunha bolsa en Escritura.
- Si. - Ola.
Es Craig?
Meu compañeiro era Julian Summers, dos Ánxeles.
Facía Arte dramática e quería ser unha estrela de cine.
…é o máis importante que podedes facer.
Púxenme serio e rillei nos libros.
Sentía que llo debía a meu pai e, por suposto, ao señor Harrigan.
Craig, bótalle unha ollada.
A foto vai baixo a sinatura?
Enriba queda mellor nun xornal, non cres?
- É verdade, grazas. - De nada.
- Como escoitas isto? - É por un amigo.
Un amigo? Colega, cambia de emisora.
- Ola, papá. - Ola, colega.
- Como vai? - Teño moi malas novas.
No titular poñía: "Prezada profesora morre en Vermont".
E na entrada poñía: "Victoria Corrales Hart,
profesora de bioloxía no Gates Falls, morreu o domingo nun choque frontal."
Logo de marchar eu, a señorita Hart prometérase.
E era o seu prometido quen ía con ela ese día.
Colleran unha fin de semana para visitar Chester,
quedar nunha cabana tranquila e gozar do outono.
Camiño de volta case na fronteira de New Hampshire,
topáronse con Deane Whitmore, de Waltham, Massachusetts.
- Onde está o seu prometido? - Segue no hospital.
Ten para longo.
O cabrón que o fixo ía como unha cuba e saíu sen un rabuño.
Detivérano catro veces por ir bébedo e ía sen carné.
Oxalá non se libre desta.
Non o fará.
Conmutaranse os catro anos de cárcere
se o acusado accede a seis meses de rehabilitación.
Mais librouse.
Librouse desa.
Mandárono a un centro que era máis un club de campo que unha prisión.
REI PIRATA CHAMANDO…
Señor Harrigan.
Un home chamado Deane Whitmore
matou a miña profesora do instituto.
Estaba bébedo
e chocou contra a Srta. Hart e o seu prometido.
Era unha boa persoa.
Axudoume cando precisaba axuda.
E el non recibiu o seu merecido.
Quero que morra.
Tan pronto colguei, arrepentinme de facer esa chamada.
Sentinme culpable.
Era culpable.
Díxenme que era unha loucura pensalo sequera.
Que era imposible e non lle pasaría nada a Deane Whitmore.
Que había de esquecelo.
VECIÑO ACHADO MORTO. SEN DATOS
INVESTIGACIÓN CRIMINAL EN CURSO
Ola.
Que queres?
Son dun xornal de Boston.
Gustaríame conseguir información sobre alguén que tratan aquí.
Vai á entrada e pregunta alí.
Deane Whitmore.
- Que foi? - Quero saber como morreu.
Cen dólares pola información.
Douscentos.
Matouse el.
- Como? - Na ducha.
Como?
Seguro que o queres saber?
Abofé.
Cada hóspede ten o seu propio cuarto e ducha.
- É un luxo, moito mellor ca onde vivo eu. - Como foi?
Afogouse ata morrer.
Antes do almorzo, tragou xampú para lubricar a gorxa.
Logo colleu un xabón caro e partiuno en dous.
Tirou unha metade ao chan e enguliu a outra.
Un xabón caro, dixo.
Comeza por be.
- Booth Bay? - Exacto, como o sabes?
- Algunha carta de despedida? - Máis ou menos, unha liña nun papeliño.
Que poñía?
Algo bonito, como unha pregaria.
Dicía: "Segue dando todo o amor…"
- "…que poidas". Non é unha pregaria. - Non?
É unha canción.
Cando caes, aínda que o vises vir,
aínda que quixeses que sucedese,
sentes o golpe.
Non hai colchón.
Non hai final.
Caes e caes.
"O horror…
o horror."
Tras morrer vostede, abrín o seu armario.
O armario secreto.
Non era en absoluto terrible, só tiña lembranzas.
Os seus segredos son os meus.
Por iso me elixiu para ler.
Súa nai morrera de cativo.
Igual ca min.
Sabía o que era soidade.
O que fai sentir.
Coma min.
Por iso tentaría manter o contacto.
Levoume tempo, pero descifreino, señor Harrigan.
O que intentaba dicirme coas mensaxes…
C C C
S T…
era "Craig, stop",
non si?
Dime que pare,
porque lle fago dano?
Se é así e está sufrindo, síntoo.
Síntoo moito.
Ou dime que pare porque estoume mancando a min mesmo?
Acaso está pendente porque lle importo?
Se é iso…
grazas.
Grazas.
Pode descansar, señor Harrigan.
JOANNA POOLE FILLA, ESPOSA, NAI (1969-2001)
Síntoo, mamá.
Síntoo moito.
No século XXI, creo que os móbiles son os que nos casan co mundo.
Se é así, non é un bo casamento.
Agora poño en cuestión moitísimas cousas.
A realidade, por exemplo.
Mais hai unha cousa coa que serei firme como a rocha de Nova Inglaterra.
Cando morra
e me sexa hora de marchar…
que me soterren cos petos baleiros.
BASEADO NA HISTORIA CURTA DE STEPHEN KING
Subtítulos: Bruno Martínez Pita