Απόδοση διαλόγων:Sparta
Δεν είναι το χάος ή ο θάνατος.
Είναι η μορφή, η ένωση και το σχέδιο.
Είναι η αιώνια ζωή.
Είναι η ευτυχία.
Το παρελθόν και το παρόν μαραίνονται.
Τα γέμισα, και τα άδειασα,
και προχωρώ να γεμίσω την επόμενη πτυχή του μέλλοντος.
Ακροατή εκεί πάνω! Τι έχεις να μου εκμυστηρευθείς;
Κοίταξέ με στο πρόσωπο καθώς σβήνει το δειλινό.
Μίλα ειλικρινά, κανείς άλλος δεν σ’ ακούει,
κι εγώ μένω μόνο ένα λεπτό ακόμη.
Αντιφάσκω με τον εαυτό μου;
Ε, τότε ναι, αντιφάσκω.
Είμαι απέραντος, περιέχω πλήθη.
Θεέ μου.
Τι είναι;
Σίγουρα κάτι πιο ενδιαφέρον απ’ τον Ουίτμαν.
Η Καλιφόρνια. Έγινε πάλι σεισμός.
Ένα τεράστιο κομμάτι χάθηκε από τη Σάντα Μπάρμπαρα ως το Φρέσνο.
Είναι τρέλα. Μες στη θάλασσα.
Έτσι απλά. Εντάξει, εντάξει.
Ηρεμήστε.
Δεν έχω σήμα.
Έχει κανείς άλλος;
Όχι.
Συγγνώμη. Το δίκτυο είναι ακόμη πεσμένο.
Έχω όμως τον φάκελό του εδώ.
Ο Ντίλαν τον τελευταίο καιρό πέφτει.
Αυτό το εξάμηνο έπεσε
από άριστα και καλά, σε ανεπαρκή.
Κρατάς αντίγραφα σε χαρτί;
Όταν το δίκτυο άρχισε να χαλάει,
πολλοί αρχίσαμε να κρατάμε έντυπα αντίγραφα.
Τι λες; Λες να ξανάρθει;
Δεν ξέρω, δεν ξέρω.
Θυμάμαι τον κόσμο πριν το ίντερνετ.
Γιατί μας είναι τόσο δύσκολο να φανταστούμε
τη ζωή χωρίς αυτό;
Πώς γυρνάμε πίσω; Μπορούμε άραγε;
Κι αν αυτή τη φορά έπεσε για πάντα;
Το ίντερνετ είναι ακόμη πεσμένο.
Ναι, αλλά ευτυχώς,
έχω έντυπα για κάθε μαθητή.
Νομίζω αυτό ήταν.
Δεν πιστεύω να ξανάρθει.
Μπορεί να ’χεις δίκιο.
Αλλά πρέπει να μιλήσουμε για την Έμιλι.
Οι απουσίες της έχουν αυξηθεί πολύ.
Οι απουσίες της;
Η αποχή είναι στα ύψη
σε όλο τον κόσμο.
Γιατροί, πιλότοι, αστυνομικοί,
όλοι τα παρατάνε, σωστά;
Κι εσύ θέλεις να μας μιλήσεις για την Έμιλι;
Πώς να μελετήσουν άλλωστε;
Το διαδίκτυο είναι πεσμένο εδώ και οκτώ μήνες.
Τα μισά sites είναι μπερδεμένα.
Εντάξει, να πέσουν τα sites.
Αλλά όλα τα υπόλοιπα;
Υπάρχουν, μα η στίξη είναι λάθος.
Οι λέξεις ανορθόγραφες. Πώς το εξηγείς;
Εγώ δεν μπορώ.
Αλλά ο Μπράιαν μπορεί να προετοιμαστεί για το μάθημα.
Η βιβλιοθήκη υπάρχει ακόμη. Με ίντερνετ ή χωρίς.
Το Pornhub έπεσε.
Το ξέρατε αυτό, κύριε Άντερσον;
Ναι, εγώ…
Το είχα προσέξει, ναι.
Συγγνώμη αν ο Μπρι προκάλεσε φασαρία.
Μένουμε μόνοι μας τώρα. Η μητέρα του…
έφυγε, δεν ξέρω για πού.
Αυτό συμβαίνει πολύ συχνά τελευταία,
άνθρωποι που εξαφανίζονται.
Η δική της έφυγε με κάποιον έρωτα της από το λύκειο.
Έβγαιναν για ένα μήνα.
Έναν γαμημένο μήνα. Και πέταξε στα σκουπίδια
είκοσι χρόνια για να τον κυνηγήσει.
Μάλλον ποτέ δεν τον ξέχασε.
Όλοι μας έχουμε κάποιον τέτοιο.
Το καταλαβαίνω, αν όντως είναι το τέλος,
όπως λένε αυτοί με τις μωβ ρόμπες,
με ποιον θέλεις να το περάσεις;
Αλλά να αφήσει τον γιο της;
Λέει πως θα γυρίσει.
Δεν ξέρω…
Γαμημένο Pornhub.
Κι αν δεν ξανανοίξει ποτέ;
Τραγωδία.
Ακόμη κι αν είναι το τέλος των πάντων…
αυτό είναι γαμημένα σκληρό.
Συγγνώμη. Ναι.
Εικόνα καταστροφής
και οδύνης στην Καλιφόρνια,
καθώς οι διασώστες ψάχνουν στα ερείπια
του βόρειου τμήματος της πολιτείας.
350 νεκροί στο Νόρθ Γιορκσάιρ
καθώς τα νερά συνεχίζουν να…
Η μέρα που ο Μάρτι Άντερσον
είδε για πρώτη φορά την πινακίδα
ήταν λίγο πριν το διαδίκτυο καταρρεύσει οριστικά.
Είχε τρεμοπαίξει για οχτώ μήνες,
αλλά άλλα προβλήματα, όπως φωτιές, σεισμούς,
και ένα σωρό είδη πουλιών και ψαριών που πέθαιναν
είχαν προτεραιότητα.
Ως σήμερα, θεωρείται
η μεγαλύτερη δασική πυρκαγιά στην ιστορία των ΗΠΑ.
Κανονικά, ο Μάρτι θα οδηγούσε σπίτι
από την παράκαμψη του αυτοκινητοδρόμου,
αλλά αυτό δεν ήταν εφικτό
λόγω της κατάρρευσης της γέφυρας
πάνω από το Ότερ Κρικ.
Με όσα έγιναν στην Καλιφόρνια,
αυτό κάνει επίσημα τη Νεβάδα ένα από τα πιο
πυκνοκατοικημένα κράτη της Ένωσης πλέον.
Αυτό που πρέπει να ειπωθεί εδώ είναι...
Η Φελίσια Γκόρντον είναι νοσοκόμα
στο Γενικό Νοσοκομείο.
Αν και τις τελευταίες εβδομάδες,
νιώθει περισσότερο σαν νεκροθάφτης.
Το προσωπικό, λιγοστεύει συνεχώς
από τα τέλη του καλοκαιριού, άρχισε να αποκαλεί
τους ίδιους Ομάδα Αυτοκτονίας.
Θα επιστρέψουμε να μιλήσουμε γι’ αυτό
και για τις φωτιές στη Μέση Δύση,
και για τη λειψυδρία, μετά το διάλειμμα.
Θα θέλαμε να πούμε ευχαριστώ
στον Τσαρλς Κραντς
για 39 υπέροχα χρόνια.
Ευχαριστούμε, Τσακ.
Άκουσα πήρες άλλον έναν.
Ναι. Έναν ακόμα.
Ο δικός μου δεν στάθηκε τυχερός. Κομμένες φλέβες, οπότε...
τι να κάναμε δηλαδή;
Άκουσες για τη Μαριλού;
Όχι. Τι έγινε με τη Μαριλού;
Έφυγε!
Ο πρώην της. Θυμάσαι τον Πέδρο;
Ήρθε, κι ούτε ξέρω τι της είπε,
αλλά έφυγε μαζί του πιασμένη απ’ το χέρι.
Κι η ανάμνηση του διαζυγίου τους
ήταν τόσο άσχημη. - Το θυμάσαι; - Ναι, το θυμάμαι.
Υποθέτω μπήκε το νερό στο αυλάκι.
Γιατί έφυγε μαζί του.
Οι καταβόθρες ανοίγουν συνέχεια.
Αναρωτιέμαι τα στατιστικά.
Λες να χωρίζουν οι περισσότεροι...
ή να τα ξαναβρίσκουν;
Δηλαδή, λες να αυξάνονται οι γάμοι
ή τα διαζύγια... - Οι γάμοι.
- Είσαι αισιόδοξη. - Όχι.
Το διαζύγιο παίρνει πολύ χρόνο,
και δεν νομίζω ότι καταθέτει κανείς.
Γιατί να μπει στον κόπο; Έξι μήνες χαρτιά το λιγότερο.
Ίσως και περισσότερο.
Η άδεια γάμου είναι μια σελίδα
και παίρνει μια ώρα.
Οπότε, στοιχηματίζω στους γάμους.
Έχασα το μεσημεριανό μαζί σου, έχασα και το βραδινό.
Τι τρέχει; Δεν τρως πια;
Ε, δεν πεινούσα απόψε.
Ούτε το πρωί πεινούσες;
Ποιος μου έκλεψε τις κάλτσες;
Για όνομα του Θεού! Αυτό... Όχι και τόσο.
Πολύ πρόβα χθες βράδυ;
Ήταν κάτι σαν γυμναστική.
Γι’ αυτό ξύπνησες αργά;
Δεν ξύπνησα αργά.
Πήγα προς τα πάνω.
- Για ψώνια; - Όχι.
Γεια.
Το έκλεισες;
Ναι.
Μετά σκέφτηκα πως μάλλον το είδες. Οπότε...
Πώς είσαι;
Καλά, υποθέτω.
Εσύ πώς είσαι;
Σκεφτόμουν εσένα σήμερα.
Στη δουλειά μιλούσαμε για γάμους και διαζύγια.
Δηλαδή, τι γίνεται περισσότερο τώρα...
Γάμοι, στοίχημα.
Κανείς δεν περιμένει για διαζύγιο.
Τι λες για τους ξαναπαντρεμένους;
Να κεράσεις πρώτα ένα ποτό ή...
Στοιχηματίζω πως γίνονται κι αυτά.
Δηλαδή, βγάζει νόημα.
Ο κόσμος θέλει κάτι παρηγορητικό και...
οικείο.
Λοιπόν... πώς πήγε η μέρα σου;
Πας κατευθείαν στο θέμα, ε;
Κάνε μου το χατίρι.
Ήταν, ε...
Ήταν μια μέρα, υποθέτω.
Ξέρεις; Περίεργη.
Συναντήσεις με γονείς,
σαν να κατουρούσες κόντρα στον άνεμο.
Άκουσες για την Καλιφόρνια, έτσι;
Ναι.
Ξέρω ότι λένε πως οι περισσότεροι είχαν εκκενωθεί,
αλλά άκουσα σήμερα πως εκατοντάδες χιλιάδες
πρόσφυγες κατευθύνονται προς τα ανατολικά.
Ήξερες ότι η Νεβάδα είναι τώρα από τις
πιο πυκνοκατοικημένες πολιτείες της Ένωσης;
Άκουσα έναν επιστήμονα στο NPR να λέει
πως η Καλιφόρνια αποκολλάται σαν παλιά ταπετσαρία.
Κι ένας ακόμη ιαπωνικός αντιδραστήρας πλημμύρισε σήμερα.
Και λένε ότι έκλεισε και όλα είναι εντάξει,
μα εγώ απλώς δεν νομίζω ότι το πιστεύω.
Κυνική.
Ζούμε σε κυνικούς καιρούς, Μάρτι.
Μερικοί πιστεύουν πως ζούμε στις έσχατες ημέρες.
Κι όχι μόνο οι θρησκόληπτοι. Όχι πια.
Κι όταν αυτό το ακούς από μέλος με καλή φήμη
της Ομάδας Αυτοκτονιών του Γενικού Νοσοκομείου.
Έτσι αποκαλούμαστε τώρα.
Καθόλου ψέμα.
Χάσαμε έξι σήμερα, και άλλους δεκαοκτώ
τους φέραμε πίσω, κυρίως με ναλοξόνη.
Μα τα αποθέματά της τελειώνουν επικίνδυνα.
Κι άκουσα τον επικεφαλής φαρμακοποιό να λέει
πως ίσως ξεμείνουμε τελείως ως το τέλος του μήνα.
Χάλια πράγμα.
Ναι. Ναι.
Ναι, χάλια. Πραγματικά χάλια.
Το διαδίκτυο έπεσε κι η Καλιφόρνια κρατιέται
από μια κλωστή.
Υπάρχουν φωτιές και λιμοί
και θανατικά και όλα τ’ άλλα.
Δηλαδή, απλώς...
το κέντρο δεν αντέχει.
Δεν σταματά με τίποτα.
Ως πότε θα κρατήσει αυτό;
Πόσα μπορούμε να αντέξουμε πριν όλο αυτό...
πριν όλο αυτό καταρρεύσει τελείως;
Διδάσκω τώρα στα παιδιά τον Καρλ Σαγκάν.
Έχεις ακούσει τι είπε για το κοσμικό ημερολόγιο;
Δεν ξέρω. Δεν νομίζω.
Λοιπόν, το σύμπαν υπάρχει 15 δισεκατομμύρια χρόνια.
Κι αν πάρεις όλο αυτό,
όλα αυτά τα 15 δισεκατομμύρια
και τα συμπιέσεις σε ένα μόνο ημερολογιακό έτος,
τότε η Μεγάλη Έκρηξη συμβαίνει στο πρώτο δευτερόλεπτο, 1η Ιανουαρίου.
Και σήμερα,
τώρα, βρισκόμαστε στο τελευταίο χιλιοστό του δευτερολέπτου
του τελευταίου λεπτού της τελευταίας ημέρας,
31 Δεκεμβρίου.
Μα αν πας πίσω στην αρχή,
αν η Μεγάλη Έκρηξη συμβεί
στα μεσάνυχτα, 1η Ιανουαρίου,
τότε κάθε μήνας σ’ αυτό το ημερολόγιο
είναι ενάμισι δισεκατομμύριο χρόνια.
Κανείς δεν μου είπε ότι έχει μαθηματικά αυτό το τεστ.
Το σύμπαν ξεκινά την 1η Ιανουαρίου,
μα ο Γαλαξίας δεν σχηματίζεται
παρά μόνο τον Μάιο.
Ο ήλιος κι η γη μας,
δεν εμφανίζονται παρά στα μέσα Σεπτεμβρίου.
Η ζωή εμφανίζεται σύντομα μετά. Όχι εμείς.
Όχι, εμείς εμφανιζόμαστε πόσο αργότερα λες;
Πάλι μου είπαν πως δεν θα είχε μαθηματικά.
31 Δεκεμβρίου.
Τελευταία μέρα του ημερολογίου,
κι οι πρώτοι άνθρωποι στη Γη
κάνουν την εμφάνισή τους
γύρω στις 10:30 μ.μ.
10:30 μ.μ. της τελευταίας ημέρας.
Κι από τότε, κάθε λεπτό
ισοδυναμεί με 30.000 χρόνια.
Στις 11:46 μ.μ.,
μόλις 14 λεπτά πριν, η ανθρωπότητα δάμασε τη φωτιά,
κι από τότε δεν έχουμε λεπτά, μόνο δευτερόλεπτα.
Στις 11:59 και 20 δευτερόλεπτα,
αρχίζει η εξημέρωση φυτών και ζώων,
μια εφαρμογή του ανθρώπινου ταλέντου στη δημιουργία εργαλείων.
Στις 11:59 και 35 δευτερόλεπτα,
οι γεωργικές κοινότητες
εξελίχθηκαν στις πρώτες πόλεις.
Η καταγεγραμμένη ιστορία μας,
όλοι όσοι έχουμε ακουστά,
κάθε γεγονός που υπάρχει σε βιβλίο ιστορίας...
συμβαίνει στα τελευταία 10 δευτερόλεπτα.
Τα τελευταία 10 δευτερόλεπτα
του τελευταίου λεπτού
της τελευταίας ημέρας του ημερολογίου.
31 Δεκεμβρίου.
Οπότε, πόσο θα κρατήσει αυτό;
Δεν ξέρω, Φελ.
Αν έχεις δίκιο, κι ίσως να έχεις,
ότι όντως ζούμε στις έσχατες ημέρες
και το σύμπαν πεθαίνει,
κι ας πούμε πως είναι γρήγορος θάνατος,
ακόμα κι αν όλα αυτά συμβαίνουν
στο τελευταίο κλάσμα δευτερολέπτου,
στο τελευταίο μικροδευτερόλεπτο,
ποιος ξέρει πόσο θα κρατήσει αυτό.
Ίσως δευτερόλεπτα, ίσως αιώνες.
Ίσως όλα αυτά συμβαίνουν καθώς το σύμπαν αφήνει
την τελευταία του ανάσα.
Ίσως όλα συμβαίνουν στο τελευταίο
μοναδικό χτύπο της καρδιάς.
Χριστέ μου, Μάρτι.
Ναι.
Άκου, Φελ, πρέπει να φύγω. Έχω...
έχω γραπτά για διόρθωση.
Μάρτι...
ο κόσμος πάει κατά διαόλου,
κι εμείς το μόνο που λέμε είναι Χάλια.
Οπότε, ίσως να πάμε κι εμείς μαζί.
Ίσως.
Ξέρεις, ο Τσακ Κραντς συνταξιοδοτείται.
Οπότε...
υπάρχει μια αχτίδα φωτός μέσα στο σκοτάδι.
Ναι. Τριάντα εννιά χρόνια.
Είδες εκείνη την περίεργη πινακίδα;
Όχι, ήταν μια διαφήμιση στο ραδιόφωνο,
σε εκείνη την εκπομπή του NPR που σου έλεγα.
Αν βάζουν διαφημίσεις στο NPR,
όντως ήρθε το τέλος του κόσμου.
Πες μου, πώς ο Τσακ Κραντς
αξίζει τέτοια κάλυψη;
Δηλαδή... μοιάζει με λογιστή.
Δεν τον έχω ξανακούσει.
Και μάλλον έβαλαν παλιά φωτογραφία.
Δηλαδή, δεν μοιάζει ούτε σαράντα,
πόσο μάλλον σαράντα χρόνια στη δουλειά.
Ο κόσμος είναι γεμάτος μυστήρια.
Και, όχι δυνατά ποτά, Μάρτι.
Εντάξει; Πιες μια μπίρα.
Έγινε.
Η Υπηρεσία Περιβάλλοντος Οχάιο εξέδωσε
συναγερμό κόκκινου κώδικα για την ποιότητα αέρα
στο Κλίβελαντ και τις γύρω περιοχές...
Σκατά και πάλι σκατά.
Θέλουμε να πούμε ευχαριστώ
στον Τσαρλς Κραντς
για τα 39 υπέροχα χρόνια.
Ευχαριστούμε, Τσακ.
Γκας!
Γεια σου, Μάρτι.
Πού είναι το αμάξι σου;
Είναι... είναι εκεί,
στο πεζοδρόμιο, στη μέση της
Κεντρικής Οδού με άλλα εκατό.
Τελικά γύρισα πίσω.
Γαμήθηκα, περπάτησα...
Τι λες, τρία μίλια;
Περπάτησα τρία μίλια.
Πας σχολείο. Περίμενε λίγο.
Γρήγορα, πρέπει, πρέπει να βγεις,
άκου με, πρέπει να βγεις στην Εθνική 11
και μετά να ξαναμπείς στην 19.
Ναι. Θα έχει πολλή κίνηση.
Πρέπει να βγεις τουλάχιστον 20 μίλια.
Ίσως προλάβεις πριν το μεσημέρι.
- Δεν θα πόνταρα σε αυτό. - Τι έγινε;
Άνοιξε ένας τεράστιος κρατήρας στη Μάρκετ.
Φίλε, το πράγμα είναι τεράστιο.
Η βροχή έφταιγε μάλλον, και η αμέλεια.
Μα δεν είναι το τμήμα μου, δόξα τω Θεώ.
Αλλά ναι, πρέπει να έχουν πέσει
καμιά εικοσαριά αμάξια μέσα.
Και μερικοί από τους ανθρώπους σε αυτά τα αμάξια
δεν θα γυρίσουν πίσω.
Χριστέ, ήμουν εκεί χθες βράδυ,
κολλημένος στην κίνηση.
Ευτυχώς δεν ήσουν εκεί το πρωί.
Ξέρω πως άκουσες για την Καλιφόρνια.
Δεν άνοιξα την τηλεόραση.
Έχει κάτι καινούργιο;
Το υπόλοιπο βυθίστηκε.
Λένε πως το 20% του Βορρά αντέχει,
που σημαίνει στην πράξη 10%.
Αλλά οι περιοχές τροφής χάθηκαν.
Κι αφού η Μεσοδυτική περιοχή καίγεται
και η Φλόριντα βυθίζεται, είναι σαν
όλες οι περιοχές παραγωγής
τροφής της χώρας να χάθηκαν.
Το ίδιο και στην Ευρώπη.
Στην Ασία έφτασε λιμός.
Ένα εκατομμύριο νεκροί.
Λένε πως είναι η...
- Βουβωνική πανώλη. - Βουβωνική.
Ναι, βουβωνική πανώλη.
Κι οι μέλισσες, δηλαδή, είχαν πρόβλημα πριν,
μα τώρα χάθηκαν τελείως.
Έχουν μείνει μερικές κυψέλες
στη Νότια Αμερική,
μα μέλι δεν υπάρχει.
Κι χωρίς αυτά τα μικρά, ποιος θα γονιμοποιήσει
τις καλλιέργειες που απέμειναν;
Δηλαδή, δεν μπορώ...
Συγγνώμη. Μισό λεπτό.
Ναι, ναι, εντάξει.
Άντρια; Είσαι,
η Άντρια από τη Midwest Trust;
Είμαι ο άντρας της Φελίσια Άντερσον.
Πρώην, δηλαδή.
Νομίζω πως εσύ και η Φελ γνωρίζεστε.
Γνωριστήκαμε σε μια βραδιά επιτραπέζιων στο σπίτι του Ντέιβιντ.
- Πριν μερικές βραδιές. - Ναι, σωστά.
Τι θέλεις;
Περπάτησα πολλή ώρα και το αμάξι μου κόλλησε,
και η τράπεζα...
γέρνει.
Γέρνει;
Ναι.
Είναι στην άκρη της καταβόθρας.
Μάλλον τέλος το μεροκάματο.
Μιας και το ’φερε η κουβέντα, για την πινακίδα
στο κτίριο της τράπεζας.
- Την είδες; - Πώς να την χάσω;
Κι είδα και τις διαφημίσεις στην τηλεόραση.
Όχι πια διαφημίσεις αυτοκινήτων ή φθηνών επίπλων.
Μόνο Τσαρλς Κραντς,
39 υπέροχα χρόνια. Ευχαριστούμε, Τσακ.
Δηλαδή δεν δουλεύει στην τράπεζα;
Δεν συνταξιοδοτείται από εκεί;
Δεν ξέρω κανέναν Τσαρλς Κραντς.
Νομίζω είναι φάρσα. Μια περφόρμανς.
Να προσέχεις.
Μοιάζουν με πρόσφυγες.
Ναι.
Κανείς δεν δείχνει ανήσυχος.
Τι καλό θα ’κανε;
Στην αρχή όλοι ανησυχούσαν.
Θυμάσαι τις διαδηλώσεις; Θυμάσαι...
που έριξαν τον φράχτη στον Λευκό Οίκο
κι έπεσαν νεκροί τόσοι φοιτητές;
- Ναι. - Κι η ανατροπή της ρωσικής κυβέρνησης.
Κι ο Τετραήμερος Πόλεμος Πακιστάν με Ινδία
κι αυτό το γαμημένο... το ηφαίστειο στη Γερμανία.
Έκρηξη ηφαιστείου στη Γερμανία. Τρελό, ε;
Κι όλο λέγαμε θα περάσει.
Δεν δείχνει να περνάει, όμως, ε;
Όχι.
Νομίζω πως οι αυτοκτονίες θα μειωθούν.
Ο κόσμος απλώς θα... περιμένει.
Τι να περιμένει;
Το τέλος.
Αυτό είναι το τέλος των πάντων.
Δηλαδή περνάμε μέσα απ’ τα
πέντε στάδια του πένθους.
Δεν το καταλαβαίνεις; Δηλαδή μόλις
φτάσαμε στο τελευταίο στάδιο.
Αποδοχή.
Η αναμονή...
Αυτή είναι η πιο δύσκολη φάση.
Κι όλο αυτό, απλώς, βγήκε από το πουθενά, έτσι;
Δηλαδή όλοι ξέραμε για τα περιβαλλοντικά προβλήματα.
Ακόμα κι οι πιο ακραίοι δεξιοί,
μέσα τους το παραδέχονταν.
Αλλά αυτό...
αυτό...
είναι 60 διαφορετικές παραλλαγές της καταστροφής.
Τόσα πολλά χτυπήματα σε μικρό χρόνο.
Μέσα σ’ έναν χρόνο, φίλε. Δεκατέσσερις μήνες.
Χάλια.
Ναι. Χάλια.
Εναέριες λέξεις.
Έχω να δω κάτι τέτοιο από παιδί.
Τι στο διάβολο;
Ακριβώς ό, τι σκέφτομαι κι εγώ.
Πού ήσουν τόση ώρα;
Σοβαρολογείς;
Έτρεχα να φτάσω.
Η κίνηση είναι τρέλα και τα μισά αμάξια είναι άδεια.
Ο δρ. Ουίνστων αγνοείται.
- Τι; - Ναι.
Ήρθε το πρωί, κοίταξε γύρω
κι έφυγε ξανά.
Και τώρα δεν τον βρίσκω.
Άφησε το beeper του φεύγοντας.
Εντάξει. Θα μπω στο χειρουργείο.
Τα κρεβάτια είναι άδεια.
Οι περισσότεροι έφυγαν. Μετέφερα
τους τελευταίους σταθερούς.
Αλλά, Φελίσια, κάτι παράξενο συμβαίνει.
Τι είναι αυτό;
Τι έχει το μόνιτορ;
Αυτό είναι το θέμα, δεν είναι μόνο αυτό.
Δεν ξέρω, Φελ. Δεν ξέρω.
Νομίζω... ίσως θέλω να φύγω.
Ίσως θέλω να πάω σπίτι.
Δεν νομίζω ότι χρειάζεται να είμαι εδώ πια.
Είστε καλά, κύριε;
Ναι. Απλώς ξεκουράζομαι.
Πήγα στο κέντρο να δω την καταβόθρα
και να βγάλω μερικές φωτογραφίες με το κινητό.
Σκέφτηκα μήπως κάποιο τοπικό κανάλι ενδιαφερόταν,
αλλά όλα φαίνεται να ’χουν πέσει.
Μόνο εικόνες του Κραντς.
Όλο Κραντς, όλη την ώρα.
- Καμιά ιδέα ποιος είναι; - Καμία.
Ρώτησα καμιά εικοσαριά, κανείς δεν ξέρει.
Ο Κραντς είναι ο μάγος του Οζ της Αποκάλυψης.
Το τελευταίο μας meme.
- Πού πηγαίνετε; - Στο Χάρβεστ Έικερς.
Όμορφο μικρό καταφύγιο, μακριά απ’ τον κόσμο.
Εκεί κατευθύνομαι κι εγώ.
Εκεί μένει η πρώην μου.
Λοιπόν...
Μπορώ να περπατήσω μαζί σου, αν θέλεις.
Τι κάνεις, Σαμ;
Αν κάνεις ακόμη κάτι, εννοώ.
Ιδιοκτήτης και αρχιθαλαμηπόλος του Γραφείου Τελετών Γιάρμποροου.
Ναι.
Είχαμε άνθηση.
Δύσκολο να χαίρεσαι γι’ αυτό,
μα η δουλειά ποτέ δεν πήγαινε καλύτερα
απ’ ό, τι πριν μερικές εβδομάδες.
Μα το αληθινό μου ενδιαφέρον είναι η μετεωρολογία.
Ονειρευόμουν να γίνω τηλεοπτικός μετεωρολόγος
στα νιάτα μου, ίσως σε κάποιο δίκτυο.
Αλλά, όχι.
Παρακολουθώ, όμως.
Διαβάζω τα περιοδικά.
Και μπορώ να σου πω
κάτι καταπληκτικό, αν θέλεις να ακούσεις.
Ξέρεις που λένε ότι η μέρα έχει 24 ώρες;
Ε, κάνουν λάθος.
Η αστρική μέρα είχε 23 ώρες και 56 λεπτά,
συν μερικά δευτερόλεπτα.
Είχε;
Με βάση τους υπολογισμούς μου, που σου διαβεβαιώνω
ότι μπορώ να τους στηρίξω, τα μαθηματικά μου είναι σωστά,
η μέρα έχει τώρα 24 ώρες και δύο λεπτά.
Ξέρεις τι σημαίνει αυτό;
Δηλαδή λες ότι η Γη επιβραδύνει την περιστροφή της;
Ακριβώς.
Πολλοί πιστεύουν ότι όλες αυτές οι καταστροφές
είναι αποτέλεσμα όσων κάναμε στο περιβάλλον.
Δεν είναι έτσι.
Είμαι ο πρώτος που θα παραδεχτεί ότι φερθήκαμε στη μάνα μας,
ναι, είναι η μάνα, όλων μας, πολύ άσχημα.
Σίγουρα την κακοποιήσαμε, αν όχι τη βιάσαμε.
Όμως... είμαστε τιποτένιοι
μπροστά στο μεγάλο ρολόι του σύμπαντος.
Όχι.
Ό, τι κι αν συμβαίνει
είναι πολύ μεγαλύτερο από την περιβαλλοντική φθορά.
Τα μαθηματικά το λένε.
Και, τα μαθηματικά μπορούν να κάνουν πολλά.
Δηλαδή, τα μαθηματικά μπορεί να είναι τέχνη...
αλλά δεν μπορούν να ψεύδονται.
Ξέρεις τι;
Λέω να καθίσω
να απολαύσω το ηλιοβασίλεμα
ενώ περιμένω να κοπάσει λίγο η αρθρίτιδα.
Θες να κάτσεις μαζί μου;
Λέω να συνεχίσω.
Η πρώην. Καταλαβαίνω.
Χάρηκα που μιλήσαμε, κύριε Άντερσον.
Γεια.
Μην ανησυχείς. Πάω να δω την πρώην γυναίκα μου,
τη Φελίσια Άντερσον.
Νομίζω πως γύρισε στο Γκόρντον τώρα.
Μένει στη Φερν Λέιν, αριθμός 19.
Ναι, ξέρω την κυρία Γκόρντον.
Τι κάνεις έξω;
Ήθελα να κάνω πατίνι.
Κι εγώ λάτρευα το πατίνι.
Τότε πρέπει να κάνεις πατίνι.
Ίσως να πρέπει.
Γιατί βλέπεις την κυρία Γκόρντον αφού είναι πρώην σου;
Ακόμα μ’ αρέσει.
Τσακώνεστε;
Τσακωνόμασταν.
Τώρα τα πάμε καλύτερα αφού χωρίσαμε.
Η κυρία Γκόρντον μας δίνει καμιά φορά μπισκότα πιπερόριζας.
Εγώ προτιμώ τα Όρεο, αλλά...
Έτσι είναι, όπως λένε, τ’ απομεινάρια.
Η πιπερόριζα δεν σπάει.
Τουλάχιστον ώσπου να τη δαγκώσεις...
Καλύτερα να πας σπίτι τώρα.
Είναι πολύ σκοτεινά για πατίνι χωρίς φώτα στους δρόμους.
Όλα θα πάνε καλά;
Βεβαίως.
Πήγαινε σπίτι.
Πήγαινε στη μαμά και στον μπαμπά.
Τώρα.
Δόξα τω Θεώ. Δόξα τω Θεώ.
- Δόξα τω Θεώ. - Αυτοί, αυτοί μόλις...
Μόλις, μόλις άρχισαν να εμφανίζονται.
Το ξέρω, το ξέρω, τους είδα.
Μόνο εδώ είναι;
Νομίζω είναι παντού.
Νομίζω ότι είναι σχεδόν...
Ναι...
Ναι, νομίζω ότι είναι σχεδόν...
Είναι η πιο λαμπερή φορά που έχω δει τα αστέρια.
Απλώς κοίτα.
Υπάρχει η Ακύλα, ο αετός.
Υπάρχει...
Κύκνος, ο κύκνος.
Το βλέπεις;
Κι εκεί είναι ο Βόρειος Αστέρας...
Το είδες αυτό;
Ναι.
Κι εκεί είναι ο Άρης.
Φοβάμαι.
Κι εγώ επίσης.
Εντάξει, αγάπη μου.
Προχώρα.
Προχώρα μπροστά, Εντάξει;
Μόλις τριάντα εννέα χρόνια.
Τριάντα εννέα σπουδαία χρόνια.
Ευχαριστώ, Τσακ.
Σ' αγαπώ...
Με τη βοήθεια της φίλης της, Μακ,
που έχει ένα παλιό βαν,
η Τέιλορ Φρανκ στήνει το σετ των τυμπάνων της
στην αγαπημένη της θέση
στην Προβλήτα της Οδού Ογδόης.
Είναι Πέμπτη απόγευμα.
Ο καιρός είναι εκπληκτικός,
και οι δρόμοι γεμάτοι κόσμο
που ανυπομονεί για το Σαββατοκύριακο,
που είναι πάντα καλύτερο από το ίδιο το Σαββατοκύριακο.
Όλα καλά, Τέιλορ; Ναι, ευχαριστώ.
Το δέκα τοις εκατό είναι όλες οι ευχαριστίες που θέλω, φίλε.
Η Τέιλορ και η Μακ επίσης,
δουλεύουν μερική απασχόληση
στο Doctor Records στην Οδό Κάσλ.
Αλλά σε καλές μέρες...
η Τέιλορ μπορεί να βγάζει σχεδόν τα ίδια με το δρόμο.
Το να παίζει τύμπανα στον δρόμο δεν ήταν αυτό που περίμεναν οι γονείς της
όταν την έγραψαν στο Τζουλιάρντ,
και ακόμα δεν ξέρουν ότι εγκατέλειψε.
Το Τζουλιάρντ ήθελε να σκεφτείς τι θα έκανες,
αλλά για την Τέιλορ,
ο ρυθμός είναι φίλος σου και η σκέψη ο εχθρός.
Ξεκινάει το ζέσταμά της, ήσυχα στην αρχή.
Αργό τέμπο, χωρίς καμπανάκι,
χωρίς να την πειράζει που το καπέλο της μένει άδειο
εκτός από τα δύο τσαλακωμένα δολάρια της
και ένα τέταρτο που πετάχτηκε περιφρονητικά
από έναν τύπο με σκέιτμπορντ.
Υπάρχει χρόνος. Υπάρχει τρόπος.
Το να βρεις τον τρόπο είναι το μισό της διασκέδασης.
Ίσως και το μεγαλύτερο μέρος της.
Η Τζάνις Χάλιντεϊ πηγαίνει προς το σπίτι της
από επτά ώρες στη Paper and Page,
και μπορεί να περπατήσει μέχρι τον ωκεανό.
Ο φίλος της εδώ και 16 μήνες μόλις την χώρισε,
και το έκανε με τον μοντέρνο τρόπο.
Μπάσταρδε!
Ήταν τελείως αναπάντεχο,
σαν να σου κλείνουν την πόρτα μπροστά σου
μόλις ετοιμαζόσουν να περάσεις μέσα.
- Ήταν... - Η απόλυτη μαλακία!
Η απόλυτη μαλακία.
Δεν είναι ερωτευμένη μαζί του.
Ούτε καν εξαπάτησε τον εαυτό της ότι ήταν.
- Αλλά πάλι... - Σκατά, δεν παλεύεται.
Είναι ένα απογοητευτικό σοκ το ίδιο.
Υποθέτει ότι θα πιει λίγο κρασί
όταν φτάσει σπίτι και θα κλάψει.
Ίσως βάλει ένα από τα playlist της big band
και να χορέψει μεθυσμένη στο δωμάτιο.
Λάτρευε να χορεύει στο λύκειο.
Ίσως ξαναβρεί λίγη από αυτή την ευτυχία.
- Μαλακία, σοβαρά;! - Συγγνώμη.
Συγγνώμη, συγγνώμη, συγγνώμη. Όχι εσύ, όχι εσύ.
Μαλάκα!
Έχω ένα λατέ με γάλα βρώμης για τον Τσακ.
Τσαρλς Κράντζ,
Τσακ για τους φίλους του,
είναι ντυμένος με την πανοπλία της λογιστικής.
Γκρι κοστούμι, μπλε πουκάμισο, μπλε γραβάτα.
Τα παπούτσια Samuel Windsor είναι οικονομικά αλλά στιβαρά.
Ήρθε για ένα συνέδριο της μιας εβδομάδας
με τίτλο η τραπεζική στον 21ο Αιώνα.
Στάλθηκε από την τράπεζά του, Midwest Trust,
με όλα τα έξοδα πληρωμένα.
Ο Τσακ απόλαυσε τους ομιλητές και τις συνεδρίες.
Ήταν σε μια συνεδρία
και πρόκειται να συμμετάσχει σε μια άλλη
πριν τελειώσει το συνέδριο αύριο το μεσημέρι,
αλλά δεν θέλει να περάσει τον ελεύθερο χρόνο του
με 70 άλλους λογιστές.
Μιλά τη γλώσσα τους,
αλλά του αρέσει να πιστεύει ότι μιλά και άλλες.
Τουλάχιστον το έκανε,
αν και κάποιο λεξιλόγιο έχει χαθεί.
Τώρα, τα παπούτσια Samuel Windsor Oxfords
τον πηγαίνουν για έναν απογευματινό περίπατο.
Η ζωή του είναι πιο περιορισμένη
από αυτή που κάποτε έλπιζε να είχε,
αλλά το έχει αποδεχθεί.
Κατανοεί ότι η περιορισμένη ζωή
είναι η φυσική τάξη των πραγμάτων.
Έχει μια γυναίκα, τη Τζίνι,
στην οποία είναι απόλυτα πιστός,
και έναν έξυπνο, καλοσυνάτο γιο
στο γυμνάσιο.
Έχει όμως μόνο εννέα μήνες ζωής,
αν και δεν το ξέρει ακόμα.
Η Τέιλορ δουλεύει μόλις δέκα λεπτά
και δεν έχει κανένα αποτέλεσμα.
Βλέπει έναν τύπο τύπου επιχειρηματία
να έρχεται προς αυτήν
και υπάρχει κάτι σε αυτόν, ο Θεός ξέρει τι,
κάνει την Τέιλορ να θέλει να ανακοινώσει την άφιξή του.
Ξεκινά πρώτα με έναν ρυθμό ρέγκε,
μετά κάτι πιο σικ.
Και για πρώτη φορά σήμερα, η Τέιλορ νιώθει τη σπίθα
και αρχίζει να χτυπά το καμπανάκι στον κύριο χρόνο.
Είναι αρκετά ωραίο.
Ο ρυθμός έφτασε,
και ο ρυθμός είναι σαν ο δρόμος που θες να ακολουθήσεις.
Θα μπορούσε να αυξήσει τον ρυθμό, να προσθέσει τύμπανα,
αλλά παρακολουθεί τον επιχειρηματία
και αυτό φαίνεται λάθος για αυτόν τον τύπο.
Πιστεύει ότι ο επιχειρηματίας θα συνεχίσει απλώς
τον δρόμο του προς το ξενοδοχείο επιχειρήσεων,
και όταν φύγει,
η Τέιλορ θα αλλάξει σε κάτι άλλο.
Αλλά αντί να περάσει αδιάφορα...
Ναι!
Ουου!
Έλα.
Έλα, μικρή αδερφή.
Ας χορέψουμε.
Χόρεψε.
Ναι!
Θα σε καθοδηγήσω. Σε έχω.
Εντάξει. Είναι τα γυαλιά μου. Είναι τα γυαλιά μου.
Τι κάνουμε;
Δεν ξέρω.
Τέλος για σήμερα, παιδιά.
Τέλος για σήμερα.
Τέλος για σήμερα. Πρέπει να σταματήσουμε όσο προλαβαίνουμε.
Χρειάζεσαι καμιά βοήθεια ή...
Ορίστε, μπορείς να πάρεις αυτό;
- Σίγουρα. - Απλώς στρίψε το εδώ.
Αλλά πρόσεχε τα δάχτυλά σου.
Θα τα πιάσει καλά, καταλαβαίνεις;
Ναι, ναι.
Τι έγινε τώρα;
Αυτό ήταν απίστευτο.
Χορεύεις για δουλειά;
Όχι. Όχι. Εγώ...
- Όχι, δεν χορεύω για δουλειά. - Τι δουλειά κάνεις;
Όχι, νομίζω... Την έσπασα; Δεν την έσπασα, ε;
Νομίζω ότι την έσπασε, νομίζω ότι την έσπασε.
Πάμε στη λίμνη.
Δεν θα βρούμε πάρκινγκ στο Common.
Σήμερα θα βρούμε.
Σήμερα...
είναι μαγικό.
Πού έμαθες να χορεύεις έτσι;
Όχι, όχι, όχι, αυτό είναι δικό σου.
Όχι, μοιραστήκαμε δίκαια.
Μόνη μου, δεν θα είχα βγάλει ούτε τα μισά
αν χτυπούσα τα τύμπανα μέχρι τα μεσάνυχτα.
Είσαι καλά;
Ναι.
Απλώς ένας πονοκέφαλος.
Όχι, όχι. Κράτα το. Δεν το χρειάζομαι.
Έλα, φίλε, το κέρδισες.
Αγόρασε δείπνο για τον εαυτό σου.
Μοιράσου το. Αλλά στο δίνω εγώ.
Θα μπορούσες να το κάνεις δουλειά, το ξέρεις;
Δεν ξέρω γι’ αυτό.
Πραγματικά νομίζω ότι θα μπορούσαμε να γίνουμε διάσημοι και πλούσιοι.
Τι σε έκανε να σταματήσεις μπροστά μου;
Γιατί άρχισες να κινείσαι;
Θα μπορούσε να πει ότι ήταν επειδή σκεφτόταν
την παλιά του μπάντα, τους Retros,
και πώς του άρεσε να χορεύει στη σκηνή
στις μουσικές παύσεις.
Αλλά δεν είναι αυτό.
Δεν ξέρω.
Τέιλορ, πρέπει να φύγουμε,
ή θα ξοδέψεις τα χρήματα
για το πάρκινγκ μου.
Άρα, δεν θέλετε να αλλάξετε καριέρα;
Αλλαγή καριέρας; Πώς... Δηλαδή...
Θα φτιάξουμε όνομα για εμάς.
Πρέπει να μπεις εδώ πριν να φύγω.
- Ομαδική αγκαλιά. - Εντάξει.
Πάμε.
Έλα.
Buskers για πάντα.
Ναι. Buskers για πάντα.
Πρέπει να φύγουμε πριν εμφανιστεί η ελεγκτής μέτρησης.
Λυπάμαι πολύ.
Αυτό είναι άσχημο.
Πραγματικά άσχημο.
Νόμιζα ότι ήταν καλός τύπος.
Ήταν καλός εραστής, και περάσαμε καλά και όλα αυτά.
Αν βρω ένα βίντεο μας να χορεύουμε,
που θα ψάξω σίγουρα, γιατί θα γίνουμε viral,
θα το στείλω σε αυτόν με ένα μήνυμα,
ένα μήνυμα που θα λέει, Αυτό χάνεις.
Θα είσαι καλά.
Δεν ξέρω πολλά, αλλά αυτό το ξέρω.
Έχεις μια ηλιαχτίδα μπροστά σου,
και θα μπεις μέσα της, το βλέπω.
Αλλά ναι.
Είναι άσχημο. Δεν υπάρχει πολλά να πεις.
Όλα πάνε στράφι,
και το μόνο που λέμε είναι, Αυτό είναι άσχημο.
Ναι.
Ίσως κι εμείς πηγαίνουμε στράφι.
Ίσως.
Εγώ είμαι έτσι.
Εγώ είμαι αλλιώς.
Ευχαριστώ για τον χορό.
Καθώς περνάει το μέρος
όπου η Τέιλορ είχε στήσει τα τύμπανα,
δύο ερωτήσεις επανέρχονται.
Γιατί σταμάτησε να ακούσει;
Και γιατί άρχισε να χορεύει;
Δεν ξέρει.
Και θα έκαναν οι απαντήσεις κάτι καλό ακόμη καλύτερο;
Αργότερα, θα χάσει τη δυνατότητα να περπατάει,
πόσο μάλλον να χορεύει με τη μικρή αδερφή
στην προκυμαία.
Αργότερα, θα χάσει τη δυνατότητα να μασάει φαγητό.
Αργότερα, θα ξεχάσει το όνομα της γυναίκας του.
Αργότερα, θα χάσει την αντίληψη της διαφοράς
μεταξύ ξύπνιου και ύπνου
και θα μπει σε μια γη με τόσο πόνο
που θα αναρωτιέται γιατί ο Θεός δημιούργησε τον κόσμο.
Αυτό που θα θυμάται, περιστασιακά,
είναι πώς σταμάτησε και άφησε την τσάντα του
και άρχισε να κινεί τους γοφούς του στον ρυθμό των τυμπάνων.
Και θα σκεφτεί
ότι γι’ αυτό ο Θεός δημιούργησε τον κόσμο.
Μόνο αυτό.
Ο Τσακ ανυπομονούσε
να αποκτήσει μια μικρή αδερφή.
Φυσικά, ανυπομονούσε επίσης
να έχει γονείς,
αλλά τίποτα απ’ όλα αυτά δεν συνέβη λόγω ενός πάγου
σε μια γέφυρα της I-95.
Ο Τσακ δεν ήταν στο αυτοκίνητο όταν συνέβη
γιατί οι γονείς του ήταν σε δείπνο
και εκείνος ήταν με τους παππούδες του,
τους οποίους, από τότε, εξακολουθούσε να τους αποκαλεί Ζέντι και Μπάμπι.
Ήταν επτά χρονών.
Εξαιρετική δουλειά.
Για ενάμιση χρόνο, ήταν ένα σπίτι
καθαρής θλίψης.
Ο Άλμπι και η Σάρα Κράντζ είχαν χάσει όχι μόνο
τον γιο και τη νύφη τους...
Γιατί δεν τρως;
Είχαν χάσει και την εγγονή τους
που θα γεννιόταν μόλις τρεις μήνες αργότερα.
Τι συμβαίνει;
Το όνομα είχε ήδη επιλεγεί...
- Το όνομά της είναι Αλίσα. - Αλίσα.
Όταν ο Τσακ είπε ότι του ακούστηκε σαν βροχή,
η μητέρα του είχε γελάσει και κλάψει ταυτόχρονα.
Δεν το ξέχασε ποτέ.
Ο Άλμπι επεξεργάστηκε τον πόνο του
στρεφόμενος στα δύο του απόλυτα,
τους αριθμούς και το αλκοόλ.
Η Σάρα, όμως, δεν μπορούσε να βρει χαρά
στις συνήθεις απολαύσεις της.
Αγαπούσε τις γεύσεις της ζωής,
τη μουσική, την τέχνη και το φαγητό,
αλλά τώρα, έβρισκε τον κόσμο ήσυχο,
γκρίζο και άγευστο.
Μερικά από τα καλά συναισθήματα επέστρεψαν
στο σπίτι με τον χρόνο.
Υπήρχαν πολλά φαγητά σε πακέτο
μετά το ατύχημα,
αλλά γύρω στην ηλικία των 10 του Τσακ,
η γιαγιά του άρχισε να μαγειρεύει ξανά.
Της άρεσε η ροκ μουσική ενώ μαγείρευε.
Μουσική που ο Τσακ θα θεωρούσε πολύ μικρή γι’ αυτήν,
αλλά που προφανώς απολάμβανε.
Έλα, μικρέ αδερφέ, ας χορέψουμε.
Μπορείς να μάθεις αυτά τα βήματα, μικρέ.
Είσαι φυσικό ταλέντο.
Πού τα έμαθες;
Στο λύκειο.
Πώς ήσουν στο λύκειο;
Ήμουν μια κουζίτ.
Αλλά μην πεις στον Ζέντι ότι το είπα.
Είναι παλιομοδίτης, αυτός.
Ο Τσακ δεν το είπε ποτέ.
Το σπίτι των παππούδων του έγινε
απόλυτα δικό του,
με μία εξαίρεση.
Τη σοφίτα στη σκεπή.
Ο Τσακ απαγορευόταν να πάει στην σοφίτα..
Αυτός ήταν ο κανόνας του παππού του,
και ήταν απόλυτος, κατηγορηματικός.
Ο Άλμπι δεν ήταν αυστηρός σε άλλα θέματα.
Ήταν εξαιρετικά ευγενικός στις περισσότερες περιπτώσεις.
Αλλά σε αυτό το θέμα ήταν αυστηρός.
Ο Τσακ ρώτησε, φυσικά,
και όχι μία φορά μόνο.
Τι υπήρχε εκεί πάνω;
Τι μπορούσες να δεις από το ψηλό παράθυρο;
Και η μεγάλη ερώτηση, γιατί ήταν κλειδωμένο το δωμάτιο;
- Η γιαγιά είπε... - Επειδή το πάτωμα δεν είναι ασφαλές
και μπορεί να περάσεις μέσα από αυτό.
- Ο παππούς είπε... - Δεν υπάρχει τίποτα εκεί πάνω
λόγω του σαπισμένου πατώματος.
Και το μόνο που βλέπεις από τα παράθυρα
είναι το εμπορικό κέντρο.
Έλεγε αυτά μέχρι που, μια νύχτα,
λίγο πριν τα 11α γενέθλια του Τσακ,
του είπε τουλάχιστον ένα μέρος της αλήθειας.
Το κοσμικό ημερολόγιο
συμπιέζει την τοπική ιστορία του σύμπαντος
σε έναν μόνο χρόνο.
Αν το σύμπαν ξεκίνησε την 1η Ιανουαρίου,
μόνο τον Μάιο σχηματίστηκε ο Γαλαξίας μας.
Το ποτό δεν είναι καλό για τα μυστικά.
Και μετά το θάνατο του γιου του,
της νύφης του και της μελλοντικής εγγονής του,
της Αλίσα, που ακούγεται σαν βροχή,
ο Άλμπι Κραντς έπινε πολύ.
Όλα όσα έκανε ποτέ ο άνθρωπος
συμβαίνουν εκείνη την φωτεινή κουκίδα
στο κάτω δεξί μέρος του κοσμικού ημερολογίου.
Μπορείς να δεις
πολύ πέρα από το Westford Mall
από το καμπαναριό.
Πρέπει να βλέπεις ολόκληρη την πόλη από εκεί πάνω,
υποθέτω.
Αν ανέβαινες εκεί πάνω,
μπορεί να έβλεπες πολύ περισσότερα από όσα ήθελες.
Γι’ αυτό είναι κλειδωμένο, Τσακ.
Κάθε μήνας διαρκεί ένα και ένα τέταρτο δισεκατομμύριο χρόνια.
Κάθε μέρα αντιπροσωπεύει 40 εκατομμύρια χρόνια.
Ήθελε να ρωτήσει τι εννοούσε ο παππούς.
Αλλά το ενήλικο κομμάτι του, που δεν ήταν παρόν,
όχι στα 10, αλλά κάτι που είχε αρχίσει να μιλάει
σε σπάνιες περιστάσεις, του είπε
- να ησυχάσει. - Σε αυτή την κλίμακα...
Ησύχασε και περίμενε.
Αλλά όλη η ανθρώπινη ιστορία θα καταλάμβανε μια περιοχή
στο μέγεθος του χεριού μου.
Μόλις αρχίζουμε να χαράσσουμε την μακρά και επίπονη πορεία
που ξεκίνησε με την πρωταρχική...
Ξέρεις τι στυλ σπιτιού είναι αυτό;
Βικτωριανό.
Σωστά.
Και όχι ψεύτικο Βικτωριανό.
Χτίστηκε το 1885.
Έχει ανακαινιστεί περίπου έξι φορές από τότε.
Αλλά η σοφίτα ήταν εκεί από την αρχή.
Εδώ από το ’71.
Και όλα αυτά τα χρόνια, δεν ανέβηκα
στην σοφίτα ούτε έξι φορές.
Επειδή το πάτωμα σαπίζει;
Επειδή είναι γεμάτο φαντάσματα.
Γύρω στις 10:30 μ.μ. στις 31 Δεκεμβρίου.
- Θυμάσαι τον Σκρουτζ; - Ναι.
Την ταινία Σκρουτζ που είδαμε;
Θυμάμαι.
Το θεωρείς ιστορία φαντασμάτων;
Νομίζω ναι.
Άκουσα κάποιον να λέει ότι είναι ιστορία φαντασμάτων.
Τα Χριστούγεννα που έρχονται.
11:59:20,
βράδυ, τελευταία μέρα του...
Ο γιος των Τζέφερρι ήταν ένα μήνα μετά.
Χένρι Πίτερσον,
αυτό πήρε περισσότερο χρόνο.
Τέσσερα... ίσως πέντε χρόνια αργότερα.
Και τότε...
Σχεδόν ξέχασα τι είδα εκεί πάνω.
Σχεδόν.
Είπα ότι δεν θα ξαναπάω εκεί πάνω μετά από αυτό.
Και εύχομαι να μην είχα πάει εξαιτίας της Σάρα.
Λόγω της γιαγιάς σου, Τσάκι.
Της γλυκιάς σου γιαγιάς.
Και του ψωμιού.
Κάθε άνθρωπος που έχουμε ακούσει ποτέ,
κάπου εκεί μέσα...
Το δύσκολο είναι να περιμένεις... Τσακ.
Αυτό είναι το δύσκολο μέρος.
Όλα στα βιβλία ιστορίας
συμβαίνουν εδώ
στα τελευταία 10 δευτερόλεπτα του κοσμικού ημερολογίου.
Κάνει κρύο έξω.
Η Βέρα στέλνει χαιρετίσματα. Ευχαριστεί για τη σούπα.
Μου μετέφερε όλες τις φήμες, καλά τις μετέφερε.
Φυσικά...
γι’ αυτό έχουμε τη Βέρα, έτσι δεν είναι;
Λοιπόν, τι νεότερο;
Λοιπόν, δεν ξέρω αν έχεις ακούσει,
αλλά η Τρις λέει ότι η Κάρεν και ο Μάτι πάνε σε θεραπεία.
- Ξανά. - Ποιος είναι ο Χένρι Πίτερσον, Ζάιντι;
Το σύμπαν που μας δημιούργησε
ή μπορούμε να σπαταλήσουμε την 15 δισεκατομμυρίων ετών κληρονομιά μας.
Και να πάρουμε λίγη ζύμη για τηγανίτες.
Κίτρινο κουτί, όχι πορτοκαλί.
- Τα κατάλαβες όλα; - Τα κατάλαβα.
- Θέλεις να τα γράψω; - Τα κατάλαβα.
Μην σκέφτεσαι να οδηγήσεις.
Η βόλτα θα σε ξεμεθύσει.
Ναι, ναι, ναι.
Θα επιστρέψει με τα ψώνια.
Τότε, τι λες απόψε,
να φτιάξουμε smores δίπλα στο τζάκι;
- Ναι. - Ναι.
Σου μιλούσε για τα φαντάσματά του;
Αυτά που ζουν στην σοφίτα;
Ναι.
Λοιπόν, υπάρχουν;
Τι νομίζεις;
Δεν θα έδινα πολύ σοβαρότητα στον Ζάιντι.
Είναι καλός άνθρωπος. Αλλά μερικές φορές,
της μισές φορές, πίνει υπερβολικά.
Και μετά επιδίδεται σε περίεργες συνήθειες.
Ξέρεις τι εννοώ.
Ποιος ήταν ο γιος των Τζέφερρι;
Λοιπόν...
είναι πολύ λυπηρό, παιδί μου.
Έμενε στη διπλανή γειτονιά,
και τον χτύπησε αυτοκίνητο
όταν κυνηγούσε μια μπάλα στον δρόμο.
Ήταν πολύ παλιά ιστορία.
Και αν ο παππούς σου λέει ότι το είδε πριν συμβεί,
Κάνει λάθος
Απλώς πίνει υπερβολικά.
Ξέρεις, θα μπορούσα να πάω αυτά στην κυρία Στάνλεϊ αν θέλεις.
Είναι πολύ ευγενικό από μέρους σου.
Είμαι σίγουρη ότι η Βέρα θα το λατρέψει.
Απλώς είναι υπέροχο.
Η γιαγιά σου είναι καλλιτέχνης.
Ευχαριστώ που τα έφερες.
Ήταν ιδέα σου;
- Ειλικρινά. - Ήταν.
Θέλεις να σου φτιάξω τσάι;
Εε, δεν πίνω τσάι, αλλά,
ένα ποτήρι γάλα δεν θα με πείραζε.
Η γιαγιά σου είναι αγία.
Και ο παππούς σου;
Του έκανε εξέταση για εκείνο το εξόγκωμα στην πλάτη;
Ναι, ο γιατρός το αφαίρεσε και το εξέτασε.
Πες μου τα πάντα.
Δεν ήταν από τα επικίνδυνα.
Δόξα τω Θεώ γι’ αυτό.
Ναι.
Μιλούσε με τη γιαγιά
για κάποιον που λεγόταν Χένρι Πίτερσον.
Τι τρομερό.
Ξέρεις, ο Χένρι ήταν λογιστής,
όπως ο παππούς σου.
Και διαχειριζόταν πολλές επιχειρήσεις στην πόλη.
Αυτές που ο Ζάιντι σου δεν έκανε...
Πώς έγινε;
Δεν νομίζω ότι θέλεις να ακούσεις αυτά.
Ο παππούς είπε ότι ήταν ειρηνικό.
Ειρηνικό;
Αυτοκτόνησε. Κρεμάστηκε.
Η γυναίκα του, βλέπεις, έφυγε
με έναν νεότερο άντρα, μόλις είχε ηλικία ψήφου.
Και ήταν στα 40 της. Τι λες γι’ αυτό;
- Ουάου. - Ακριβώς, ουάου.
Και μετά, άκουσα ότι...
Τι γίνεται στο σχολείο;
Ποιος φιλάει ποιον;
Μίλα ειλικρινά, κανείς άλλος δεν ακούει
κι εγώ μένω μόνο ένα λεπτό παραπάνω.»
Αντίκειται ο εαυτός μου;
Εντάξει τότε,
Αντίκειται ο εαυτός μου.
Είμαι μεγάλος.
Περιέχω πολλούς κόσμους.
Την τελευταία μέρα της έκτης τάξης,
η κυρία Ρίτσαρντς,
ένα γλυκό, τύπου χίπις νεαρό κορίτσι
που δεν είχε πειθαρχία
και πιθανότατα δεν θα κρατούσε πολύ
το δημόσιο σχολικό σύστημα,
προσπάθησε να απαγγείλει στην τάξη του Τσακ
μερικά στίχους από το Άσμα του Εαυτού του Γουόλτ Ουίτμαν.
Αν δεν με βρεις αρχικά, συνέχισε με θάρρος.
Χάθηκα σε ένα μέρος; Αναζήτησε σε άλλο.
Πήγε καλά, δεν νομίζεις;
Ναι, λυπάμαι γι’ αυτό.
Τι εννοεί όταν λέει, Είμαι μεγάλος,
Περιέχω πολλούς κόσμους;
Τι νομίζεις ότι εννοεί;
Όλους τους ανθρώπους που γνωρίζει.
Ναι.
Αλλά ίσως εννοεί και περισσότερα.
Έλα. Έλα εδώ.
Τι έχω εδώ; Μεταξύ των χεριών μου;
Το μυαλό μου.
Όχι, εε, δεν εννοώ ακριβώς αυτό.
Τι είναι εκεί;
Ακριβώς ανάμεσα στα χέρια μου τώρα.
Δεν ξέρω.
Όλοι οι άνθρωποι που γνωρίζεις;
Μάλλον.
Μόνο οι άνθρωποι που ξέρεις;
Όλα όσα βλέπεις.
Όλα όσα ξέρεις.
Ο κόσμος, Τσακ.
Αεροπλάνα στον ουρανό. Καλύμματα φρεατίων στο δρόμο.
Κάθε χρόνο που ζεις, αυτός ο κόσμος μέσα στο κεφάλι σου
θα μεγαλώνει, θα φωτίζει και θα γίνεται πιο λεπτομερής και περίπλοκος.
Θα χτίζεις πόλεις, χώρες και ηπείρους,
και θα τις γεμίζεις με ανθρώπους και πρόσωπα,
αληθινά και φανταστικά.
Καταλαβαίνεις;
Μην σταματάς εκεί.
Γέμισε ολόκληρο το σύμπαν
με όλους όσους γνώρισες ποτέ,
όλους όσους ξέρεις,
όλους όσους φαντάζεσαι.
Θα είναι ένα σύμπαν.
Ένα ολόκληρο σύμπαν ακριβώς ανάμεσα στα χέρια μου.
Περιέχεις πολυπλοκότητες.
Λοιπόν...
τι συμβαίνει με αυτό το σύμπαν αν κάποιος...
Δεν ξέρω,
πάτησε σε πάγο και έπεσε από γέφυρα ή...
Μην ανησυχείς πολύ για αυτά τα πράγματα.
Απλώς θυμήσου ότι περιέχεις πολυπλοκότητες, Τσακ.
Δεν είναι υπέροχο;
Τώρα, συνέχισε. Ήσουν τόσο καλό παιδί.
Μου άρεσε πολύ να σε έχω στην τάξη.
Ο Τσακ απόλαυσε το καλοκαίρι του
μέχρι τον Αύγουστο,
όταν πέθανε η γιαγιά του.
Συμβαίνει στο παντοπωλείο
κάτω στο δρόμο, μπροστά σε κόσμο,
που ήταν λίγο ανόητο,
αλλά τουλάχιστον ήταν ο τύπος θανάτου
που μπορεί κανείς να πει με ασφάλεια...
Δόξα τω Θεώ, δεν υπέφερε.
Η άλλη συνήθης φράση...
Είχε μια μακρά, πλήρη ζωή.
Ήταν πιο ασαφές.
Η Σάρα Κράντζ δεν είχε φτάσει στη μέση των εξήντα της.
Για άλλη μια φορά, το σπίτι στην οδό Πιλτσαρντ
ήταν γεμάτο με καθαρή θλίψη.
Ο Άλμπι φορούσε τη μαύρη κορδέλα, και έχανε βάρος,
σταμάτησε να λέει τα αστεία του
και άρχισε να φαίνεται μεγαλύτερος από τα 70 του χρόνια.
- Αυτό είναι; - Ναι.
75 δολάρια.
Εε, εκείνη η κυρία που ήρθε πριν λίγες εβδομάδες,
αυτή που πέθανε.
Πού ήταν όταν συνέβη;
Λίγο ανατριχιαστικό, παιδί μου.
Ήταν η γιαγιά μου.
Έπαιρνε μια φρατζόλα ψωμί.
Έριξε σχεδόν τα πάντα
από το ράφι όταν σωριάστηκε.
Συγγνώμη αν είναι πολύ για σένα η πληροφορία.
Όχι.
Ήδη το ήξερα.
- Όχι! - Τι;
- Φύγε από εκεί! Φύγε από εκεί. - Τι; Ε, ε!
Δώσε μου αυτό.
Δώσε το. Δώσε το.
Δώσε το σε μένα.
Συγγνώμη.
Είσαι καλά;
Τι είδες;
Συγγνώμη. Απλώς, δεν μπορείς.
Δεν μπορείς να το κάνεις, Τσάκι.
Απλώς δεν μπορείς.
Συγγνώμη.
Τόσο, τόσο πολύ συγγνώμη.
Συγγνώμη.
Έλα, μικρέ αδερφέ.
Ας χορέψουμε.
Γεια σας, στριφογυριστές, και γεια σας, περιστρεφόμενοι.
Τι νέα; Τρεις αγόρια φέτος.
Ρεκόρ καινούργιο.
Εσείς, κύριοι, μπορεί να βρεθείτε
να σας κοροϊδεύουν για το νέο σας χόμπι.
Σας διαβεβαιώνω, είστε οι πιο έξυπνοι νέοι
όλου του σχολείου.
Σύντομα θα δείτε τι εννοώ.
Για όσους δεν με ξέρουν, είμαι η κυρία Ρορμπάχερ.
Και όταν δεν διδάσκω γυμναστική στα κορίτσια,
είμαι αυτό που μερικοί μαθητές έχουν αποκαλέσει,
Το Τέρας του Χορού.
Τίποτα; Εντάξει.
Έχετε επιλέξει αυτό που ίσως
είναι το καλύτερο κλαμπ που είχε ποτέ αυτό το σχολείο.
Γιατί αν δεν είχαμε βόλεϊ κοριτσιών,
δεν θα είχαμε τίποτα.
Όχι, όχι, όχι.
Πίσω, κύριε Μάλφορντ, είστε δικός μου τώρα.
Βαλς.
Ο Τσακ ήξερε.
Τσα-τσα.
Ο Τσακ ήξερε.
Σουίνγκ.
Τριπλό βήμα. Ροκ βήμα.
- Τριπλό βήμα. Ροκ βήμα. - Ο Τσακ ήξερε.
Τριπλό βήμα. Ροκ βήμα.
Σάμπα.
Δεν το ξέρω αυτό.
Ήταν, με διαφορά,
ο καλύτερος χορευτής στο μικρό κλαμπ.
Έτσι, η κυρία Ρορμπάχερ τον έβαζε κυρίως
με τα κορίτσια που ήταν αδέξια.
Καταλάβαινε ότι το έκανε για να τα βοηθήσει,
και ήταν καλό παιδί γι’ αυτό.
Ωστόσο, προς το τέλος των δύο ωρών τους,
Το Τέρας του Χορού έδειχνε έλεος
και τον έβαζε να χορεύει με την Κάτ Μακόι,
που ήταν μαθήτρια της όγδοης τάξης
και η καλύτερη χορεύτρια από τα κορίτσια.
Ο Τσακ δεν περίμενε ρομάντζο.
Η Κάτ δεν ήταν μόνο πανέμορφη,
ήταν και ένα ολόκληρο πόδι ψηλότερη από αυτόν.
Αλλά αγαπούσε να χορεύει μαζί της,
και το συναίσθημα ήταν αμοιβαίο.
Τρία. Έξω, δύο, τρία. Άλλαγμα.
Και σταμάτα.
Μέσα, δύο, τρία. Έξω, δύο, τρία.
Στροφή. Τώρα μποξ.
Ένα, δύο, τρία. Ένα, δύο, τρία.
Δεν ξέρω τι είναι αυτό.
Θεέ μου.
Εντάξει, 10 λεπτά ελεύθερο χορό.
Κοίτα. Δες αυτό.
Δείξε μου πώς το έκανες.
Έτοιμος;
Σλάιντ, σλάιντ, σλάιντ.
Να, έτοιμος;
Δοκίμασέ το μαζί μου.
Βγάλε τα παπούτσια σου
- και κάντο με τις κάλτσες. - Εντάξει.
Τώρα, σλάιντ.
Σλάιντ.
Ναι. Έτσι.
Έλα! Δείξε μου.
Ποπ. Σλάιντ. Σλάιντ. Σλάιντ.
Ναι, ξανά.
Ποπ. Σλάιντ. Ποπ.
Οι Στριφογυριστές και οι Περιστρεφόμενοι έφυγαν
μισή ώρα αργότερα εκείνη την ημέρα.
Αυτό είναι φοβερό.
Το ανακάλυψες μόνος σου;
Λοιπόν, απλώς συνέχιζα να κάνω rewind
μέχρι να το καταφέρω.
Πρέπει να το κάνουμε στο Φλινγκ.
Όχι ραντεβού ή κάτι τέτοιο.
Βγαίνω με τον Ντάουγκι Γουέντγουορθ.
Το ξέρεις, σωστά;
Ναι.
Αλλά δεν σημαίνει ότι δεν μπορούμε να δείξουμε
μερικά ωραία βήματα.
Πραγματικά το θέλω. Εσύ;
Δεν ξέρω.
Είμαι πολύ πιο κοντός.
Νομίζω ότι θα γελάσουν οι άλλοι.
- Αυτό δουλεύει τέλεια. - Ναι, πράγματι.
- Σίγουρος; - Ναι, σίγουρος.
Λοιπόν, είναι υπέροχα!
Μόνο λίγο μεγάλα.
Αυτό θα πρέπει να φτάνει.
- Λίγο ακόμα. - Ίσως ένα ακόμα.
Τι λες;
Το πάτωμα το νιώθω σαν να είναι πάγος.
Αν αφήσεις γρατσουνιές,
- ο καθαριστής θα σε σκοτώσ... - Τίμι.
Δεν θα υπάρξουν γρατσουνιές.
Είναι πολύ ελαφρύς στα πόδια για να αφήσει.
Σχεδόν τέλειο.
Κάνε άλλη μια προσπάθεια με αυτούς τους δύο.
Δεν χρειάζεται να αναστενάζεις.
Είσαι καλός σε αυτό, ξέρεις;
Είσαι πραγματικά καλός.
Ναι, αλλά είναι βαρετό.
Βαρετό; Τι, τα μαθηματικά;
Ναι.
Αναρωτιέμαι αν το επόμενο εξάμηνο
θα ήθελες να δοκιμάσεις Math League μετά το σχολείο.
Το έκανα σε όλο το λύκειο,
και ήταν φανταστικό.
Εγώ κάνω Στριφογυριστές και Περιστροφές.
Ναι.
Έλα, έλα, άφησέ το για λίγο, ναι;
Λίγο για τα μαθηματικά.
Γιατί οι άνθρωποι ξεκινούν νομίζοντας
ότι μπορεί να είναι βαρετά,
και αυτό είναι το πρώτο τους λάθος.
Χρησιμοποιούνται σε κάθε καριέρα, σε κάθε δουλειά,
Σε κάθε πτυχή της ζωής σε αυτόν τον πλανήτη.
Αυτό είναι γεγονός. Ακόμα και ο πλανήτης.
Πώς νομίζεις ότι υπολογίζουμε πόση είναι μια μέρα;
Όλοι ξέρουν πόση είναι μια μέρα.
- Πόση; - Είκοσι τέσσερις ώρες.
Οι άνθρωποι λένε 24 ώρες, αλλά κάνουν λάθος.
Μια αστρική μέρα έχει 23 ώρες και 56 λεπτά
συν μερικά περίεργα δευτερόλεπτα.
Τα μαθηματικά το αποδεικνύουν.
Πώς ξέρουμε πόσο χρονών είναι η Γη;
Πόσο χρονών είναι το σύμπαν, πόσο καιρό υπάρχουν οι άνθρωποι εδώ;
Ή πώς να χτίσουμε μια γέφυρα ή έναν ουρανοξύστη
ή πόσο μακριά είναι τα αστέρια;
Πώς πατήσαμε στη Σελήνη;
Τα αστέρια τα ίδια.
Γιατί καίνε, γιατί τα άτομα διασπώνται και ενώνονται,
και όλα τα υπόλοιπα είναι μαθηματικά.
Ρε φίλε, τα αστέρια είναι απλώς μαθηματικά.
Όταν κοιτάς τον νυχτερινό ουρανό,
βλέπεις την πιο σπουδαία εξίσωση
στο σύμπαν.
Ακόμα και ο χορός σου, είναι μαθηματικά.
Τι εννοώ, ποια είναι η γλώσσα του χορού;
Πώς μαθαίνεις τα βήματά σου; Ακόμα και το όνομα το λέει.
Το λένε το μέτρημα.
Ένα και δύο και τρία και τέσσερα.
Τι είναι βαλς; Ένα, δύο, τρία, ένα, δύο, τρία.
Μόνο αριθμοί, μόνο μαθηματικά.
Και πέρα από αυτά,
υπάρχει και τέχνη.
Αυτό που κάνω, όλα αυτά τα αρχεία εδώ,
όλοι αυτοί οι φάκελοι,
είναι η ζωή των ανθρώπων.
Κάθε επιλογή που έκαναν.
Πέρυσι, τα τελευταία 10 χρόνια.
Όλα όσα είναι σημαντικά γι’ αυτούς.
Κάθε αδυναμία τους, κάθε ελάττωμα, κάθε όνειρο,
είναι όλα εδώ σε αριθμούς.
Κάποιος μαντράχαλος έρχεται, παίρνει αυτούς τους αριθμούς,
κάνει τα μαθηματικά χωρίς τέχνη, κάποιος χάνει το σπίτι του.
Εγώ παίρνω αυτούς τους αριθμούς, κάνω λίγη τέχνη,
και σώζω τη ζωή κάποιου.
Αυτό κάνω.
Αυτό είναι η λογιστική.
Ίσως θα έπρεπε να το διδάσκουν αυτό,
τα ωραία πράγματα,
και όχι μόνο όλα τα βαρετά.
Τα μαθηματικά είναι και κάτι άλλο.
Κάποια μαθηματικά, τα μαθηματικά που λέγονται στατιστική
ή πιθανότητες,
μπορούν να σου πουν πράγματα για το μέλλον σου.
Μπορούν, για παράδειγμα, να πουν,
ότι είναι πιο πιθανό να σε επιλέξει
μια ομάδα μεγάλου πρωταθλήματος
παρά να ζήσεις αληθινά ως χορευτής.
Ο κόσμος αγαπά τους χορευτές, πραγματικά τους αγαπά.
Αλλά χρειάζεται λογιστές, γι’ αυτό υπάρχει πολύ μεγαλύτερη ζήτηση,
γι’ αυτό υπάρχει πολύ μεγαλύτερη ευκαιρία.
Ξέρω ότι μπορεί να πονάει, αλλά αυτή είναι η αλήθεια.
Τα μαθηματικά είναι η αλήθεια. Δεν θα σου πουν ψέματα.
Δεν λαμβάνουν υπόψη τις προτιμήσεις σου.
Είναι καθαρά με αυτόν τον τρόπο.
Τα μαθηματικά μπορούν να κάνουν πολλά.
Τα μαθηματικά μπορούν να είναι τέχνη.
Αλλά δεν μπορούν να πουν ψέματα.
Άρα...
κάνε άλλη μια προσπάθεια με αυτούς τους δύο
γιατί, Τσάκο,
είσαι καλός.
Έχεις... την τέχνη μέσα σου.
Έλα! Φαίνεσαι υπέροχος!
Ευχαριστώ. Κι εσύ.
Θέλεις να τους δείξουμε πώς γίνεται;
Δεν ξέρω. Κάπως, εε...
Κάπως πονάει το πόδι μου.
Πονάει το πόδι σου;
Ίσως, ίσως να περιμένουμε ένα καλύτερο τραγούδι.
Γεια, μικρέ.
Γεια.
Νόμιζα θα ξεσήκωνες απόψε.
Δεν ξέρω.
Τα παπούτσια μου τα νιώθω περίεργα,
και... πονάει το πόδι μου.
Πονάει το πόδι σου;
Ναι.
Λυπάμαι που το ακούω.
Ήρθες μόνος;
Χωρίς ραντεβού.
Όχι, εγώ...
Αυτό θα αλλάξει. Πίστεψέ με, θα αλλάξει.
Δώσε λίγο χρόνο.
Τίποτα απ’ όλα αυτά, τίποτα...
Τίποτα εκεί έξω δεν σημαίνει πραγματικά κάτι.
Είναι όλα απλώς μια πρόβα.
Μια απλή εξάσκηση.
Έλα, αυτό είναι τέλειο. Πάμε.
Όχι, εγώ ακόμα...
Το πόδι μου είναι ακόμα στραβό.
Τσάκο, έλα.
Θα ξεσηκώσουμε τον χώρο.
Συγγνώμη.
Πονάω πολύ.
Ξέρεις, χορεύω από όταν ήμουν οκτώ,
και διδάσκω γυμναστική,
και έχω δει πώς πονάνε τα παιδιά μου.
Βλέπω πώς αλλάζει το περπάτημά τους.
Βλέπω πώς αλλάζει η στάση τους.
Και μη με παρεξηγήσεις, αλλά φαίνεσαι...
Λοιπόν, για μένα φαίνεσαι καλά, Τσακ.
Δεν λέω ότι πρέπει να χορέψεις με το κορίτσι.
Εξαρτάται από σένα. Λέω μόνο
χορός ή όχι, δεν χρειάζεται να λες ψέματα.
Πες της την αλήθεια.
Θα το αντέξει.
- Είσαι έτοιμος; - Ναι. Ας το κάνουμε.
Μια ακόμη φορά! Μια ακόμη φορά!
Ίσως ήταν νέοι,
αλλά είχαν το μυαλό για να ξέρουν πότε να σταματήσουν.
Ευχαριστώ, παιδιά.
Έξι μήνες πριν πεθάνει
από όγκο στον εγκέφαλο στην άδικη ηλικία των 39,
και ενώ το μυαλό του λειτουργούσε, κυρίως,
ο Τσακ είπε στη γυναίκα του την αλήθεια για τη ουλή
στην πίσω πλευρά του χεριού του.
Όταν άρχισαν να βγαίνουν,
της είπε ότι τη χτύπησε ένα αγόρι
που λεγόταν Νταγκ Γουέντγουορθ,
και είχε θυμώσει γιατί χόρευε με τη φίλη του
σε έναν σχολικό χορό
και τον έσπρωξε σε φράχτη με αλυσίδα
έξω από το γυμναστήριο.
Όμως, για αυτό είπα ψέματα.
Ένας άνθρωπος μυστικών,
ακόμα και τώρα.
Τι έγινε, αγάπη μου;
Όταν τέλειωσε ο υπέροχος μας χορός, εγώ...
Ήμουν ιδρωμένος έκανε πολύ ζεστή.
Ένιωθα σαν τα μάγουλά μου να έχουν πάρουν φωτιά.
Ήσουν υπέροχος.
- Ευχαριστώ. - Τι αστέρι.
Το μόνο που ήθελα εκείνη τη στιγμή
ήταν σκοτάδι,
και δροσερό αέρα,
και να μείνω μόνος μου.
Εκείνο το βράδυ υπήρχαν εκατομμύρια αστέρια.
Εκατομμύρια.
Και εκατομμύρια πίσω τους.
Και ναι, ίσως ήταν απλώς μαθηματικά.
Αλλά χόρευαν κι αυτά.
Ξέρω γιατί είδα ένα από αυτά.
Και θυμάμαι που σκέφτηκα, το σύμπαν είναι μεγάλο
και περιέχει πολλά,
αλλά περιέχει κι εμένα.
Και αυτή τη στιγμή...
αισθάνομαι υπέροχα.
Και έχω το δικαίωμα να είμαι υπέροχα.
Γιατί να πεις ψέματα γι' αυτό;
Είσαι ένα παράξενο θαύμα, αγαπημένε μου.
Δεν λέει περισσότερα
γιατί η ουλή είχε σημασία για άλλο λόγο.
Ήταν μέρος μιας ιστορίας που δεν μπορούσε να πει,
αν και τώρα υπήρχε ένα κτίριο διαμερισμάτων
στη θέση του Βικτωριανού σπιτιού
όπου είχε μεγαλώσει.
Το στοιχειωμένο Βικτωριανό σπίτι.
Χωρίς λόγο.
Αστείο να το σκέφτεσαι.
Η ουλή σήμαινε περισσότερα,
γι' αυτό την έκανε μεγαλύτερη.
Απλώς δεν μπορούσε να την κάνει τόσο μεγάλη όσο ήταν πραγματικά.
Έβγαζε λίγο νόημα.
Αλλά καθώς το γλοιόβλαστωμα συνέχιζε την επίθεσή του,
ήταν το καλύτερο που μπορούσε να κάνει
το μυαλό του που διαλύονταν.
Ο παππούς του Τσακ,
ο Ζαίντι,
πέθανε από καρδιακή προσβολή
πέντε χρόνια μετά τον χορό Fall Fling.
Ο Τσακ ήταν στη δευτέρα λυκείου
τραγουδώντας σε συγκρότημα και χορεύοντας σαν τον Τζάγκερ
στις μουσικές παύσεις.
Κάθε ρύθμιση τη έκανε μόνος του.
Ήρθε πριν λίγες εβδομάδες
μόνο για να βεβαιωθεί ότι όλα ήταν όπως έπρεπε,
κάτι που μου φάνηκε περίεργο.
Δεν ασχολούνται πολλοί με αυτό.
Οι περισσότεροι,
έρχονται μια φορά για να τα τακτοποιήσουν όλα.
Δεν βιάζονται να ξαναέρθουν.
Την επόμενη φορά που θα τους δω, είναι στην Κυριακάτικη περιβολή τους,
καταλαβαίνεις.
Ήταν σπουδαίος άνθρωπος και καλός φίλος.
Κρατά τα βιβλία μας 23 χρόνια
και μας έσωσε πολλές φορές
όταν ερχόταν ο φοροεισπράκτορας.
Λοιπόν, σου χρωστά χρήματα;
Ούτε πεντάρα.
Το φρόντισε κι αυτό. Πλήρωσε τον λογαριασμό του...
...στην ίδια επίσκεψη.
Ξέρεις...
το πιο παράξενο πράγμα.
Και θα ακουστεί παράξενο, οπότε κράτα γερά.
Βλέπεις, εγώ,
ονειρευόμουν να γίνω παρουσιαστής καιρού στην τηλεόραση
στα νιάτα μου,
ίσως σε κάποιο κανάλι.
Δεν ήταν γραφτό.
Αλλά πέρασα ένα καλοκαίρι στο WKNB.
Ήταν ένας τύπος
στο KNB που λέγανε
ότι ένιωθε την καταιγίδα
δύο ολόκληρες εβδομάδες πριν
χωρίς ραντάρ.
Είχε έκτη αίσθηση.
Το πιο παράξενο που είδα ποτέ.
Έκανε αυτό το πρόσωπο,
αυτό το πρόσωπο όταν μιλούσαν οι άνθρωποι για τα ταξίδια τους,
αν ήξερε κάτι που εκείνοι δεν ήξεραν.
Όχι... χαμόγελο, ακριβώς.
Χωρίς χαρά.
Απλώς... γνώριζε.
Το Κοίταγμα του Μετεωρολόγου το έλεγα.
Κι εγώ δεν το είχα, όχι εγώ.
Γι’ αυτό είμαι εδώ, όχι εκεί.
Ο παππούς σου είχε το ίδιο βλέμμα
όταν ήταν εδώ.
Σαν να ήξερε ότι θα βρέξει.
Κι εγώ ήμουν απλώς ένας τύπος που του πουλούσε ομπρέλα.
Κοίταγμα Μετεωρολόγου.
Είμαι σίγουρος.
Το πιο παράξενο πράγμα.
Ο Άλμπι του άφησε τα πάντα.
Πολύ περισσότερα για να πληρώσει τη σχολή του.
Κι αργότερα, η πώληση του Βικτωριανού
πλήρωσε το σπίτι που μετακόμισαν αυτός και η Τζίνι
μετά το μήνα του μέλιτος στα Κατσκιλς.
Αρνήθηκε κατηγορηματικά να μετακομίσει στην Ομάχα
για να ζήσει με τους γονείς της μητέρας του.
- Κοιτάξτε, σας αγαπώ... - Είπε.
Αλλά εδώ μεγάλωσα και θέλω να μείνω μέχρι το κολέγιο.
Είμαι 17. Δεν είμαι μωρό.
Οπότε, οι δύο μεγάλοι συνταξιούχοι,
ήρθαν κοντά του
και έμειναν στο Βικτωριανό
για 20 περίπου μήνες πριν φύγει ο Τσακ
για το Πανεπιστήμιο του Ιλινόις.
Δεν μπόρεσαν όμως να παρευρεθούν στην κηδεία.
Ήταν γρήγορο, όπως ήθελε ο Άλμπι,
και οι δικοί της μαμάς είχαν υποχρεώσεις στην Ομάχα.
Να τακτοποιήσουν κάποια.
Ο Τσακ δεν τους έλειψε πολύ, αν ήταν ειλικρινής.
Ο Ζαίντι μισούσε τη φασαρία
σχεδόν όσο μισούσε το πλήθος.
Μια μέρα πριν την προγραμματισμένη άφιξή τους,
ο Τσακ άνοιξε τελικά το φάκελο
που βρισκόταν στο τραπέζι
στον διάδρομο.
Ήταν από τον Σαμ Γιάρμπορο,
ιδιοκτήτη και κύριο τελετάρχη στο Γραφείο Τελετών Yarborough,
και μέσα ήταν τα προσωπικά αντικείμενα του Άλμπι Κραντς.
Σε αυτό το δωμάτιο, ο παππούς του Τσακ είχε δει
το αγόρι των Τζέφρρις...
...τραυματισμένο από το αυτοκίνητο.
Είχε δει τον Χένρι Πίτερσον κρεμασμένο από την οροφή.
Είχε δει τη γυναίκα του νεκρή.
Και πιθανώς, υπέθετε ο Τσακ,
ίσως τη νύχτα που ο Τσακ έκλεψε τα κλειδιά του,
ο Άλμπι είχε δει τον εαυτό του να πέφτει στο πάτωμα,
κρατώντας το μπράτσο του.
Είναι η αναμονή, του είχε πει.
Αυτό είναι το δύσκολο.
Τώρα θα ξεκινούσε η δική του αναμονή.
Πόση θα ήταν αυτή;
Πόσο χρονών ακριβώς ήταν ο άντρας στο κρεβάτι του νοσοκομείου;
Ήταν το τελευταίο μπιπ...
από το αθέατο μονοπάτι παρακολούθησης,
και μετά χάθηκε κι αυτό.
Ο άντρας δεν εξαφανίστηκε,
όπως τα φαντάσματα στις ταινίες.
Απλώς έφυγε.
Υποστηρίζοντας ότι δεν υπήρξε ποτέ.
- Δεν ήταν... - Σκέφτεται ο Τσακ.
Κι εγώ θα επιμείνω ότι δεν ήταν.
Κι εγώ θα ζήσω τη ζωή μου μέχρι να τελειώσει.
Είμαι υπέροχος.
Μου αξίζει να είμαι υπέροχος.
Κι έχω μέσα μου απεραντοσύνη.
Απόδοση διαλόγων:Sparta