Proszę pani.
Jest piękna. Piękna.
Ty jesteś piękna.
Niech cię Bóg błogosławi.
Przepraszam.
Proszę pani.
Pokażę pani coś wyjątkowego.
Błogosławieństwo dla dziecka.
Niech Bóg was błogosławi.
Ładny naszyjnik.
Podoba ci się bransoletka? Babcia mi ją dała.
Bardzo ładna.
Witaj, piękna pani.
Dobrze mówisz po angielsku.
- Pani ładna. - Hej.
Chodźcie!
Cześć.
- Jak się miewasz? - Dobrze, a ty?
Chcesz zdjęcie?
Pa, pa.
Słodka.
Wszystko dobrze?
Co się dzieje?
Spotkałam na rynku kobietę.
Angela otrzymała od niej piękne błogosławieństwo.
- Naprawdę w to wierzysz? - Tak.
- Mój Boże. - Jak tu pięknie.
Jezu, osłoń to miejsce swoją miłością.
Pozwoli mi wejść na wieżę i zrobić stamtąd zdjęcie miasta?
- Jak myślisz? - Spróbuj.
- Chodź. - Nie, kotku, bolą mnie stopy.
- To wracajmy. - Nie. Idź zrobić to zdjęcie.
Na pewno?
Kocham cię.
Ja ciebie też.
Sorenne!
Chroń ją.
Mówię po angielsku.
Mówi, że żona ma poważne obrażenia.
Ratując ją, możemy stracić dziecko.
Nie rozumiem.
To trudna decyzja, ale obojga nie ocalimy.
Przykro mi.
PERCY, STAN GEORGIA
13 LAT PÓŹNIEJ
ZNAJDŹ MNIE
Angela!
Musimy iść.
Ange?
Dwadzieścia minut!
Dobra.
Kończ śniadanie.
Zaspałem.
Sam to zjedz, ja już nie jem mięsa.
Co ty gadasz? To przez ten film? Mówiłem, że będziesz mieć koszmary.
Biedne świnki.
Leżysz sobie spokojnie w błotku...
i nagle...
a potem...
tylko dlatego, że ktoś miał dość owsianki.
Czyli lody na śniadanie. Dla mnie luz.
- To coś z matmy to dziś? - Olimpiada. Jutro.
Nie obgryzaj paznokci.
Mogę dziś odrobić lekcje z Katherine?
Czyli u niej. Jej tata mnie odwiezie.
Myślałem, że zrobimy jak zawsze.
Odbiorę cię i odrobisz lekcje w studiu.
- Rzadko jesteśmy razem. - Wiem.
O to właśnie chodzi, mam swoich przyjaciół.
Wiem przecież.
Myślałem, że też jestem...
- Biedne świnki. - ...twoim przyjacielem.
Nie mamy na to czasu.
Bardzo miło.
I zabawnie.
Zobaczy taka jeden film i...
Bardzo dojrzale.
Angela?
Szlag.
Ange?
No dobra, tak pogrywamy.
Angelo Renée Fielding.
To nie zabawa.
Musimy iść.
Już.
Dobra, przestań!
- Mistrz! - Dobra, posmakuj bezbronnego zwierzątka.
Smakuje mi to bezbronne zwierzątko.
Hej, Angela!
Powiedz ojcu, że dozo na siłce.
- Spoko. - Sam możesz mi powiedzieć.
Jak tam?
- Co? - Skąd to masz?
Kupiłam za swoje.
Nie kłam.
Znalazłam w rzeczach mamy. Spodobał mi się.
Mamy czy moich?
- Wiem, gdzie on leżał. - Panie Fielding!
Te kubły będą tak stać cały tydzień?
Proszę je zabrać
i postawić przed domem.
Panią też miło widzieć.
Zapomniałaś, co?
Twoja kolej. Mój jest pierwszy i trzeci wtorek...
- Dobra, przepraszam. - Zostaw je.
Niech baba ma zajęcie.
Cicho bądź!
Nie parkuj tu... O Boże.
- To pas dla autobusów! - Chwila.
Spadaj!
- Katherine nosi klapki do szkoły? - Oddawaj, to moje!
A gdzie twoje nowe buty?
Tyler popisał je mazakiem.
- Nie dziś. - Masz od nich odciski.
- Zamknij się! - Nie mów tak!
Muszę iść, pa!
- Depczesz mój plecak! - Pomalowała usta.
- Zetrzyj to. - Żenada!
- Zadzwoń, jak będziesz u Deshanny. - Dobra.
- Obiecaj. - OK.
Obiecuję.
- Niesłusznie cię zbeształem. - Tu nie wolno parkować!
- To pas dla busów. - Chwila.
Rzeczy mamy dużo dla mnie znaczą.
Wróć na kolację, OK?
Dziękuję.
- Kocham cię, pa. - Kocham cię.
Ej, ty.
Kolacja.
Dzięki, kocham cię.
- Dobry, panie Fielding. - Dobry.
„Dziewczę święte, słodkie, które zwie Lenorą anioł stróż”.
Seans spirytystyczny?
Powiedz im, że odrabiamy lekcje. Mój tata się zgodził.
Chyba nie zadzwoni, co?
Cisza!
A jeśli zadzwoni?
By ukoić serca trwogę, rzekłem sobie: Pojąć mogę:
To podróżny – zgubił drogę – zbłąkał się wśród śnieżnych wzgórz...
W drzwi me puka, zabłądziwszy pośród białych śnieżnych wzgórz"...
Co, jeśli zadzwonią?
Nie zadzwonią.
A jeśli jednak?
Powiesz, że odrobiłyśmy lekcje i wracamy do domu.
„Do domu”.
Co powiedziałem?
Raz, dwa.
Raz, raz, dwa.
Raz, dwa.
Wypuść powietrze, to ważne.
Raz, dwa. Raz, raz, dwa.
Co robisz w weekend?
W sobotę Ange ma trening piłki nożnej. A ty?
W niedzielę w moim kościele jest naleśnikowy lunch. Wpadnijcie.
Mamy pietra, gdy ludzie zaczynają mówić językami.
U Deshannah.
Tak. Mój tata nie zadzwoni, bo będzie...
Co my robimy?
My? To twój pomysł.
Tam coś jest.
Ześwirowałam, tak?
Zapalimy świecę, weźmiemy wahadełko, a duch odpowie na pytania
o anioły, demony, księży i świętych.
I lwy, tygrysy, niedźwiedzie i...
Cicho bądź. Patrz.
Szurnięta jesteś?
Spadaj.
Możesz sobie sama zapalić świece.
Jeśli potrzesz kijki tak, jak na obozie.
Jedziemy.
Nieźle.
Całkiem nieźle.
I proszę.
Ładnie, ale ustawmy też dzieci w środku.
- Ona - tutaj? - Ściśnijcie się.
Chodź, kochanie.
Mam cię trzymać głową w dół?
Tato, pokaż się. Uwaga!
Chodź tu.
- Uśmiech. - Uśmiecham się.
- Bądź facetem. - Świetne ujęcia.
Liczę do trzech. Raz, dwa...
Zapalasz świecę i oczyszczasz umysł.
Zacznij mówić, kiedy się odezwie do ciebie.
Dobrze.
Angela.
- Katherine. - Angela.
Ale dziwne.
Kurczę.
Ange.
Śpisz?
Ange.
Tu Angela, nie odsłuchuję tego, więc napisz do mnie.
KONTAKTY DO UCZNIÓW
Tu Victor Fielding, tata Angeli.
Powiedziała, że idzie do Katherine. Miały odrabiać razem lekcje.
- Czy nadal... - Nie. Katherine mówiła,
że idą się uczyć do Deshannah.
- A kto to? - Deshannah Young, koleżanka Katherine.
Miały się u niej uczyć. Może Angela jest z nimi?
Są u Deshannah?
Może się razem uczą. Zadzwonię do jej mamy.
Proszę do mnie oddzwonić, dobrze?
- Jasne. - Dzięki.
- Nie chciałam tego. - To Deshannah.
Czy wiesz, dokąd poszły?
Nie wiem.
Miałam powiedzieć, że były tutaj, gdybyście dzwonili.
A widziałaś je razem? Widziałaś, dokąd poszły?
Tu Tony, tata Katherine.
Czy wsiadły z kimś do samochodu?
Szły na piechotę.
Poszły do lasu.
Wezmę kurtkę.
Katherine!
Angela!
Katherine!
- Gdzie ta policja? - Mają zaraz tu być.
Katherine!
Angela!
Czemu ona...
Już jadą. Zaraz będą.
Skarbie, tu rodzice!
Katherine!
Katherine?
Angela?
Katherine!
Tony!
- Katherine! - Miranda!
Były tu!
Były tu! Ona tu była!
A to państwa córki,
Angela i Katherine.
Opuszczają teren szkoły
o 14:25.
Czyli 7 godzin temu.
To wszystko, co wiemy.
- Znaleźliśmy buty... - My je znaleźliśmy.
- ...ale śladów brak. - A obozowisko bezdomnych?
Ktoś tam przecież mieszka.
- Ktoś na pewno coś wie. - Są tam nomadzi...
„Nomadzi?” Tak się nazywa bandy żuli?
Rozmowy z nimi nic nie wniosły...
To jest po prostu szok.
Czy coś jeszcze powinniśmy...
- Badamy wszystko. - ...wiedzieć o waszej córce?
Czego nam nie mówicie?
Nawet nie wiedziałam, że nasze córki się przyjaźnią.
- Katherine jest lubiana. Wolny duch. - Bo byśmy się znali.
Jest nawet liderką w szkółce niedzielnej.
Mówię tylko, że mnie i moją córkę
łączy bliska więź.
Nie zawsze działa jak „wolny duch”.
Może jest coś, czego nie wiemy.
- Ja nie wiem, kim pan jest. - Są rzeczy, o których rodzice nie wiedzą.
- Nic o tobie nie wiemy! - Zrobię wszystko,
- ...by chronić swoje dziecko. - To gdzie one są?
Gdzie moja córka?
- Spokojnie. - Szlag!
- Gdzie mogą być? - Słuchajcie.
Wiem, że się martwicie.
Że to duży stres.
To dobrze, że poszły razem.
Możliwe, że jak to dziewczynki coś razem wymyśliły.
Musicie zrozumieć, że mamy wspólny cel.
Przyprowadźmy je bezpiecznie do domu.
Zróbmy to. Teraz.
- Poinformujcie sąsiednie okręgi. - Panie władzo, zna mnie pan.
- Zwiększcie liczbę patroli. - Jestem Mark Garbage.
- Sprawdźcie zaułki i kasyno. - Zostawcie moje rzeczy.
- A reszta... - Pytam tylko,
czy coś widziałeś albo czy ktoś coś widział.
Nic pan nie wiesz.
Niczego nie szukałem.
Byłem tu sobie i nic nie robiłem.
„...I szykuj, synu, długi nóż!
Z nim ptak Dzióbdziób i słychać tup Pazurnych Kociłapów stóp!
On ujał w dłoń zadzierżny miecz. Chłystnego wroga ścigał precz,
Aż utrudzony zdysznie siadł Pod wielkim drzewem Dziaodziad.
A gdy w przycupie zmyślnym trwał, Od chąszczwy lasu pędzi w cwał,
Garumfifując, smocząc skry, Dziaberlak arcydzicznie zły!
I raz! I dwa! I cup! I łup!
Zadzierżny miecz – bezłebski trup!
ZAGINIONA
Lecz furda trup, gdy trupem łeb!
Więc łaps za łeb! I galump w step!"
Jest ze mną tutejszy pastor
oraz matka jednej z zaginionych.
Jak się trzymacie?
Może gdzieś to usłyszy:
proszę, wróć do domu!
Modlimy się za Katherine i Angelę.
I za ojca Angeli, który bardzo to przeżywa...
Co słychać?
Jej nie widziałeś, ale może zobaczyłeś w lesie jakieś inne dzieci?
- Są dzieci. - Tak, właśnie to...
Opowiedz mi o nich.
Dzieciaki tam przyłażą.
Takie, co się nie mają gdzie podziać.
Inne dzieciaki też.
Te, co nie lubią rozkazywania.
Te, co nie chcą wracać do domu.
Nawet jeśli to dobry dom.
Szukają czegoś. Robią to, czego nie powinny.
To nie moja córka.
Może po prostu brak jej mamuśki.
Mamusiu, mamusiu.
To może sobie co innego znalazła.
Mamusiu.
Halo?
Victor, dobrze, że jesteś.
To moja przyjaciółka, dr Beehibe.
W porządku. Przyprowadziłem je tu.
Robią dobre rzeczy, to...
- Jest tu Angela? - Nie ma jej, to doktor...
- Angela tu jest? - Nie ma jej.
- To dr Beehibe. - Błogosławimy tu.
- Sprowadzimy ją do domu. - Jest w porządku.
- Musi wrócić. Zgubiła się. - Błogosławi jej pokój.
- Żeby Angela była bezpieczna. - Wyjdźcie.
Jest twoim darem.
- Wychodzimy. - Szybciej, Stu.
- Chciałem pomóc. - Spadaj.
WYBIERZ PONOWNIE
MATKA
Kiedy moja siostra zachorowała
i zrobiliśmy już wszystko...
żeby jej ulżyć,
pozostało nam zrobić coś, co wykraczało poza jej i naszą wiarę.
Jesteśmy twoimi sąsiadami. Chcemy ci pomóc.
Zrobić wszystko, co w naszej mocy.
Nie wzięła kurtki przeciwdeszczowej.
Tato, ona ma gorączkę!
Leżała tu.
Przynieś apteczkę, zadzwonię po doktora.
Szafka z tyłu. Przynieś wszystko.
- OK. - Biegnij po apteczkę.
Przynieś koc!
- Dobra. - Koc też weź!
Koc!
Tato...
Gdzie my jesteśmy?
Tato!
ZAGINIONA
Hej.
- Gdzie jest? Tam? - Właśnie przyjęta. Chodźcie.
- Nic się nie stało. - Nic a nic.
- Nie masz szlabanu. - Nie gniewamy się.
Angela?
Przepraszam.
Hej.
- Nic ci nie jest? - Jesteś zły?
Nie, nie jestem zły.
Miałam być przed zmrokiem.
- Angela... - Nie martw się.
Powiedz tacie, ile cię nie było.
Jak długo?
- Czemu pani o to pyta? - To ważne.
- Czemu pani dopytuje? - Chyba chce...
Angela, powtórz tacie to, co mi powiedziałaś.
- Myślisz, że jak długo cię nie było? - Nie wiem.
Kilka godzin?
Nie.
Nie było cię trzy dni.
Cześć Katherine, jestem dr Lowell. Miło cię poznać.
Powiesz nam, co pamiętasz?
Chodziłyśmy sobie.
Zaczęło padać, więc weszłyśmy do tej stodoły.
Tyle pamiętam.
Niewiele pamięta...
ale jej stopy...
źle wyglądają.
Żebyśmy mogli lepiej zrozumieć,
co się z tobą działo przez ostatnie trzy dni,
musimy cię zbadać.
Czasem dzieci, które doznały silnych urazów psychicznych lub fizycznych,
mają amnezję wsteczną i nie pamiętają, co się wydarzyło.
Jak się czujesz? Boli cię coś?
Nie wiem.
Bardzo dobrze.
- Czy kiedykolwiek była w hipnozie? - Nie.
Czy ktoś w rodzinie chorował psychicznie?
Jest zdrowa i silna.
Rozepnę to.
Tata może pytać, o co chce.
- Czy miała dostęp do jakichś leków? - Nie.
Doskonale.
- Co tu się dzieje? - Skarbie...
- To dr Lowell. - Witam.
- Czemu nie poczekaliście? - Proszę stanąć obok niej.
Dotknę cię tutaj.
Nic jej nie boli, ale jest zdezorientowana.
Tak bywa przy urazach głowy.
- Teraz się temu przyjrzymy. - Dziękuję, Joe.
I ostatnie badanie. Możesz czuć się nieswojo.
Tu oprzesz nogi.
Poproszę teraz tatę o wyjście.
Zmienię rękawice.
Do zobaczenia za chwilę, kochanie.
Jeśli poczujesz ból, daj mi znać.
Poczujesz zimną galaretkę i dość mocny ucisk, ale nie będzie bolało.
Poczujesz lekki ucisk, OK?
Wezmę kilka próbek.
Sprawdzam, czy wciąż masz błonę dziewiczą.
Kiedy ktoś dotknie nas w niewłaściwy sposób, ta część może ulec uszkodzeniu.
Skończyliśmy.
I po sprawie.
Dzielna dziewczynka.
Ani szczegółowe badania lekarskie, ani wywiad
nie wskazują na użycie przemocy lub napaść seksualną.
Toksykologia w normie. Ich zeznania są spójne.
Mówią, że poszły do lasu. Wracając, pobłądziły.
Bały się awantury w domu, więc szły dalej.
Trzy dni później znalazły się na farmie 50 km stąd,
nie wiedząc, ile minęło czasu.
- Kogoś spotkały. - Coś ukrywają.
Może ktoś dał im narkotyki?
Umysł zawsze szuka wyjaśnień, kiedy nie rozumie sytuacji.
Na szczęście nic się im nie stało.
Może i coś ukrywają, ale testy nic nie wykazały.
Wszystko w normie.
Mogę iść do domu?
Zazwyczaj nie lubię spotykać tu znajomych,
ale powiem ci,
że niemal podskoczyłam z radości, widząc, że tu jesteś.
Nie martw się.
Zaraz cię wypuszczą.
Modliłam się o was dzień i noc.
Mogę już iść?
Wiesz, że cię kocham, tak?
Możesz mi wszystko powiedzieć.
Co wyście tam robiły w tym lesie?
Nie wiem.
Chciałam znaleźć...
Chciałam porozmawiać z mamą.
Czasem ją słyszę.
Mówi do mnie.
Ja też ją czasem słyszę.
- Ale to nie... - Chciałam, żeby Kat usłyszała.
Czyta Biblię. Chodzi do kościoła.
Chciałam wiedzieć, czy nie jestem stuknięta.
Nie jesteś stuknięta.
Zapalasz świecę.
Oczyszczasz umysł.
Stajesz wśród drzew. Trzymasz coś, co kochasz,
i co sprzyja połączeniu.
I zaczynasz powtarzać, co ci mówi duch.
I co ci powiedział?
Nie było jej tam.
Nikogo nie było.
Zabrałeś mi szal. Miał mnie z nią połączyć.
Zostaw mnie teraz samą.
Oczywiście.
Tak.
Hej, kochanie.
Myj zęby i do łóżka. Rano idziemy do kościoła.
Mamo,
mogłabym dziś spać z tobą?
No pewnie.
Szoruj zęby i chodź do łóżka.
Nie śpisz, słonko?
Chcesz do łazienki?
Wracaj do łóżka.
Dobranoc.
Co mówiłeś?
Słyszałam, że coś mówisz.
Nic nie mówiłem.
DROGA SORENNE, KOCHAM, VICTOR
Łazienka.
Szlag!
Komu śniadanie?
Dziś słynne naleśniki tatuśka.
Mamy sos rocky road,
no bo czemu nie?
Jeśli ten sos cię nie podniesie...
Śniadanie do łóżka.
Hej.
Jeszcze nigdy nie zaspałaś na rocky road.
Hej, Ange?
Ange.
Chyba zmoczyłaś łóżko.
Chodź.
Umyjemy cię.
Chodź...
zaraz...
Umyjemy cię, dobrze?
Jak twoje stopy?
Dobrze...
Zaraz...
wejdziesz do wanny.
A ja przesunę...
Przestawiłem.
Po prostu...
usiądź.
Ange?
Ange.
- Angela? - Gdzie ona jest?
Hej!
Angela!
Zostawcie mnie, ja chcę do mamy! Teraz!
Nie dotykaj mnie, to boli!
Pierdolcie się! Wszyscy!
Pomocy!
Już dobrze. To był nagły atak.
Zostaw mnie!
- Chcę do domu, ty sukinsynu! - Przytrzymajcie ją.
Uspokój się, skarbie.
- Uspokój się. - Nie!
Już, spokojnie.
- Tato! - Zaraz będzie dobrze.
Niech pan uważa.
Dajcie ją na łóżko. Poczekamy, aż się uspokoi.
Przeniesiemy cię na łóżko. Zaraz zaśniesz.
Spokojnie.
Poczekamy, aż się uspokoi.
Już spokojnie. Zaraz zaśniesz.
Dobra.
Robimy wszystkie badania.
Puls, ciśnienie,
spirometria, poziom tlenu.
- OK. - Coś na uspokojenie.
Można już wezwać kogoś do zrobienia badań.
Proszę wyjść.
Będzie pod świetną opieką.
Jestem tu, skarbie.
Tata tu jest.
Widziała pani kiedyś coś takiego?
Panie, niech Twoje słowa wypełnią nasze serca,
byśmy sławili dziś Twe imię.
Amen.
Bracia i siostry w Chrystusie,
zaiste piękny to poranek dnia chwały Pańskiej.
Dzień wyjątkowej radości nastał nam
w tę niedzielę.
- Bóg dał nam cud. - Katherine.
Postaw stopy na ziemi.
Pan był łaskaw zwrócić nam zaginioną owieczkę.
I kochana Katherine West wróciła do domu cała i zdrowa.
Chwała Panu.
JAM JEST ZMARTWYCHWSTANIEM
Oto chleb Pański i kielich zbawienia.
Ciało i krew naszego Pana, Jezusa Chrystusa.
Chleb Pański i kielich zbawienia.
Ciało i krew naszego Pana, Jezusa Chrystusa.
Ciało i krew Jezusa Chrystusa.
Dzięki Ci, Boże.
Gdzie jest Katherine?
Wyszła.
Poszukam jej.
Musiała dokądś wyjść.
Dokąd poszła?
Łaskawy Ojcze, gdy znów zbliżamy się do Twego tronu...
Ojcze...
Dziękujemy, Panie, żeś przelał za nas krew.
Gdyby nie Twoja krew,
nie byłoby odpuszczenia grzechów.
Panie, przez miłość Twą
i miłość Ojca Twego na krzyż poszedłeś
i tam krew Twoja została przelana
i tak płynie przez wieki.
Bo wiemy,
Ojcze...
Ojcze, przez tę krew...
- Ciało i krew. - ...będziemy zbawieni
i niebo będzie domem naszym.
Mamo.
Ciało i krew.
Katherine?
Więc chwalimy Cię w imię Jezusa Chrystusa. Amen.
Ciało i krew.
Ciało i krew!
- Katherine. - Ciało i krew!
Ciało i krew! Ciało i krew!
- Ciało i krew! - Katherine!
Ciało i krew!
- Ciało i krew! - Przestań!
- Ciało i krew! - Dość tego!
- Ciało i krew! - Przestań!
Ciało i krew!
A neurolog?
Czy nie mówił, że hormony, stres
mogą wprawić w stan transu?
Może dlatego przestały mówić, a jak już mówią, to bez sensu.
Zdjęły buty.
Przeszły 50 km.
Myślisz, że to hormony? Dojrzewanie?
Nie.
- Nie myślę tak. - Proszę. Nie teraz.
Katherine miała mieć chrzest tydzień temu.
On tego nie zrozumie.
Przełożyłam, by mogła przyjechać babcia.
- Tak samolubnie. - Nie wiń się.
U nas czeka się z chrztem, aż dzieci zrozumieją chrześcijańskie zasady.
Coś, co tam robiły, otworzyło je na duchy nieczyste.
Tak demon opętuje człowieka.
Wiesz, dokąd poszedł Jezus, gdy umarł na krzyżu?
Do piekła, aby pokazać swą władzę nad szatanem.
Wrócił po trzech dniach.
Po trzech dniach, tak jak nasze córki.
Myślisz, że poszły do piekła?
I w piekle poparzyły stopy?
Diabeł je opętał?
Może odprawiały pogański rytuał albo rozmawiały z duchami zmarłych.
Gdziekolwiek były, coś stamtąd przyniosły.
Musicie się wyspać.
BŁĄD
Angela?
Siostra Mary Xavier.
Wyskrobano cię jak zgniłą dynię.
Twoje dziecko.
Pomocy! Nie!
Z każdym z 9 typów wiążą się inne lęki, pragnienia,
motywacje.
By zaspokoić swoje potrzeby,
jesteśmy zdolni nawet do autoagresji.
Test Enneagramu pomoże wyjaśnić,
co stymuluje dysfunkcyjne zachowania córki.
Możliwe, że zrozumiemy tę dysocjację osobowości.
Mamy 24-godzinny monitoring z systemem rozpoznawania zachowań...
Co chciałabyś robić z twoimi psami?
Bawić się.
...godzina terapii dziennie.
Pytał pan, czy widziałam kiedyś coś podobnego.
Nie.
Ale są tacy, co widzieli.
Czytałam to na studiach.
Tu mogą być odpowiedzi, których nie znają lekarze.
Książki o duchowości. Dzięki. Znam to.
- Nie wierzy pan w Boga? - Nie wierzę w takie pytania.
Wszyscy jesteście tacy sami.
Coś złego - to na bank diabeł. Coś dobrego - na pewno Bóg.
Bzdury wymyślone przez ludzi,
by wyjaśniać to, czego sami nigdy nie pojmą.
Ja to znam.
Znam „Ojcze Nasz” i wyznanie wiary.
I co mi z tego przyszło?
Patrzyłem, jak umiera mi żona
i jak wycinają jej z brzucha moją córeczkę, a teraz...
Panie Fielding.
Dla mnie pańska córka jest cudem.
No to idę sprawdzić, jak się miewa mój cud u czubków.
Pani wybaczy.
Da mi pan chwilę, zanim zamknie pan drzwi?
W młodości miałam zostać zakonnicą. Może pan wierzyć lub nie.
Myślałam, że jestem gotowa poświęcić życie Panu, ale tak nie było.
Złamałam osobiste zobowiązania.
Na krótko przed ślubami
zaszłam w ciążę
i ją usunęłam.
W nowicjacie wybiera się nowe imię, z którym wstępuje się do zakonu.
Zmiana imienia oznacza przejście do nowego życia.
Nigdy w życiu nie użyłam nowego imienia, a pańska córka je znała.
Powiedziała: „Siostra Mary Xavier”.
I wiedziała o moim dziecku.
Nigdy nikomu nie wyjawiłam tego imienia.
Ani tego, że byłam w ciąży.
Do tej pory nikt nie wiedział.
Nikt na świecie.
BLIZNY
UŁOŻYŁY SIĘ W NAPIS „POMOCY”
Jest pani ekspertką od opętań?
Można tak powiedzieć.
Przyszła pani kiedyś do kościoła i powiedziała:
„Chcę do szkoły egzorcystów.”?
Zacznijmy od tego, że nie jestem egzorcystką.
Zostawiam to zawodowcom.
CHRIS MACNEIL „WYJAŚNIENIA MATKI”
Po pierwsze, jestem matką, a miłość do mojej córki
sprawiła, że poświęciłam życie zrozumieniu fenomenu opętań
i pomocy innym rodzicom, którym ciężko zrozumieć niewyjaśnione.
Wykładała pani na całym świecie,
nawet w Watykanie.
Tak, ale pamiętajmy, że opętania nie wymyślili katolicy.
Zaczynała jako aktorka, teraz edukuje. W pewnym sensie.
Nie jest egzorcystką, lecz ekspertką od egzorcystów.
- Halo? - Witam.
Tu Ann Brooks. Dzwonię w sprawie Chris MacNeil, z którą współpracujecie.
Rytuał egzorcyzmów to jeden z najstarszych obrzędów ludzkości.
Każda kultura, każda nacja od najdawniejszych czasów
odprawia rytuały, by odegnać złe energie i się uzdrowić.
Muzułmańskie dżiny, żydowskie dybuki, teksty zaratustriańskie,
egzorcystyczne zaklęcia są nawet w rękopisach z Qumran.
Chyba znam odpowiedź, ale czy opętanie może się zdarzyć naprawdę?
Zadajmy inne pytanie:
Czy cierpienie ludzi, których odwiedzam, jest prawdziwe?
Oczywiście.
W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.
Panie, prowadź mnie, bym stał się lepszym kapłanem.
Amen.
Ksiądz Maddox?
Ktoś, kogo znam, cierpi i potrzebuje pomocy.
Dobrze już. Spokój.
Dobry pies.
Gdzie twoja mama? W domu?
„WYJAŚNIENIA MATKI”
Wierzy pani, że to działa?
Placebo też działa.
Sugestia działa.
Wiara działa.
Myślę, że pyta pan raczej, czy wierzę, że cokolwiek z tego
pomoże pańskiej córce.
Ale o to powinien się pan zapytać samego siebie.
Sceptyk.
To dobrze.
To doprowadziło pana tutaj.
A teraz trzeba będzie znaleźć prawdziwe odpowiedzi.
Znam doradców duchowych, którzy...
Nie o to chodzi.
Chcę pomówić o Regan,
o jej egzorcyzmach.
Ja ich nawet nie widziałam.
Egzorcyzmów. Nie pozwolili mi.
Dlaczego?
Moim zdaniem?
Bo nie należę do tej patriarchalnej zgrai.
Może i nie widziałam egzorcyzmów,
ale byłam świadkiem opętania.
Przez dziesięć kolejnych lat próbowałam zrozumieć to, co zobaczyłam.
Przestudiowałam wiele kultur, religii, rytuałów.
Naprawdę dużo się nauczyłam.
Chciałam, by ludzie zrozumieli,
że da się przetrwać nawet najcięższe traumy
i żyć po nich pełnią życia.
Czy to Regan?
Tak, to ona.
A potem wyszła książka,
wielki sukces.
Nie cierpiała jej.
Nigdy mi nie wybaczyła, że ją napisałam.
A ja nie wybaczyłam sobie.
Ukryła się gdzieś.
Do dziś nie wiem, gdzie jest.
Nie powiedziała mi.
Są na tym świecie różne mroczne siły, panie Fielding.
Nie wszystkie są nadprzyrodzone.
Co dzień budzę się i zastanawiam, gdzie jest moja córka.
Modlę się, żeby jeszcze kiedyś zobaczyć jej twarz.
W pani książce jest coś, co kazało mi tu przyjść.
To zdjęcia ze szpitala.
Chcę pomóc mojej córce tak, jak pani pomogła swojej.
Tak jak pani pomogła Regan.
POMOCY
Dzięki Bogu!
Ksiądz Maddox.
Victor, ojciec Angeli, i Chris MacNeil,
o której mówiłam.
Dziękuję, że pani przyszła.
Zakładam, że zna pani nasze procedury.
Tak.
Gdzie ona jest?
Wie, kim jestem.
A druga dziewczynka?
- Pod opieką rodziców. - Zły pomysł.
Ona czeka na ciebie.
Nie ma ich w domu.
Są.
Rozmowę przekierowano...
Tony?
Miranda?
Tony?
Miranda?
O, rany.
I dokąd poszła?
Szukały duchów.
Jestem Chris MacNeil. Chcę pomóc.
Cześć, Tony.
To Chris.
Spróbuje pomóc naszym córkom.
Zgrzeszyliśmy.
Nie udało nam się.
Grzech mnie osłabił.
To kara Boska.
Chodź.
Katherine?
...naszą córeczkę przez złem.
Niech Twój duch ją ukoi.
Zachowaj ją od złego.
Panie, Tyś światłem w ciemności.
Gdzie jest Katherine?
Chodźmy stąd, dobrze?
BIBLIA
PSALMY
Znam cię.
A ty znasz mnie.
Spotkaliśmy się już.
Ale teraz nie mówię do ciebie.
Szukasz Regan?
Nie bój się.
Chcemy pomóc.
Powiemy ci, gdzie jest.
Tylko poproś.
Nic od ciebie nie chcę.
Wyrzekam się ciebie.
Jestem tu, by przywrócić to dziecko do życia,
które mu odebrano.
Nie wiesz, co się jej przytrafiło,
ale my wiemy.
Płonie w piekle.
Mamo, pomocy!
Mamo, niech przestaną, to boli!
Na wszystko, co święte,
na imię mojej ukochanej córki Regan.
Opuść to dziecko.
Katherine?
Nie jestem diabłem.
Diabła nie ma.
Chcesz zobaczyć swoją pierdoloną ukochaną córeńkę?
Pomocy!
To otwórz oczy.
Chris.
Sorenne!
Chroń ją!
Sorenne!
- Co ty zrobiłaś? - Victor, nie.
Co ty zrobiłaś?
Tony?
Wyczuwam te dziewczynki. Wyczuwam je.
Mamo, dlaczego wciąż boli?
Wielebni księża,
po rozpatrzeniu wszystkich dowodów, ewentualnych skutków,
oraz tego, co sam widziałem,
proszę was o poparcie petycji do biskupa, by zarządził egzorcyzmy.
Jesteśmy tu, by księdza wspierać w każdych okolicznościach.
To niebezpieczny przypadek.
Niebezpieczny dla księdza i dla Kościoła katolickiego.
Modliłem się przy niej i widziałem jej reakcje.
Kiedy...
Gdy kładłem jej dłoń na głowie, był tam wyłącznie ból.
Zły duch im towarzyszy.
Muszę jak najszybciej rozpocząć rytuał,
a wy musicie mi w tym pomóc,
bo stracimy te dwie owieczki Pana.
Kto tam?
Victor.
Przepraszam, że panią w to wciągnąłem.
To moja wina.
Wiesz, co mi mówił, kiedy byłam z nim w pokoju?
Próbował mnie przekonać, że Regan nie żyje.
A w co pani wierzy?
Na pewno nie w to.
To nadzieja trzyma mnie przy życiu.
Ty też musisz znaleźć w sobie nadzieję.
W niczym nie zawiniłeś.
Coś w tych dziewczynkach woła o pomoc.
Przyprowadziło cię do mnie.
A mnie doprowadziło tutaj.
Te dziewczynki coś łączy.
Ich rodziny coś łączy.
Analizowałam rytuał egzorcyzmów
w każdej możliwej kulturze.
Obrządki różnią się od siebie,
ale wszystkie rytuały mają jedną cechę wspólną:
zawsze najważniejsi są...
ludzie.
W czasach trwogi idziemy do kościoła, wierząc, że to dom Boga,
ale są w nim przede wszystkim ludzie,
rodzina, znajomi i nieznajomi.
Tak, wszyscy wyznają wiarę w Boga,
ale również wiarę w siebie nawzajem.
To nie koniec.
Możliwe, że Regan nie żyje, ale ty możesz jeszcze odzyskać córkę.
Musisz zebrać wszystkich razem.
Wtedy to się uda.
Posłuchaj.
Chcę się skontaktować z kobietą, którą do mnie ściągnąłeś,
by pobłogosławiła dom.
Jak się ona nazywała?
To ktoś z rodziny?
Nie.
Proszę ich, by pożyczyli mi trochę ziemi.
Kiedy się coś bierze,
trzeba również coś dać.
Co pan wie o tym, czym się zajmuję? O rootwork?
Zbyt mało.
Sprowadzeni tu niewolnicy
wierzyli, że wraz z nimi przybyły z Afryki duchy przodków.
Połączyli to z tym, co odkryli tutaj, by się chronić.
Dla równowagi dodali zioła i korzenie,
które rosną w ziemi, do której uprawy ich zmuszano,
i muszle z oceanu, który oddzielił ich od domów.
Kiedy pracowałam jako onkolog, nie wierzyłam w medycynę naturalną.
Ale później zrozumiałam,
że czasem, żeby iść naprzód,
trzeba się najpierw cofnąć.
A w którą stronę ty idziesz?
Początek i koniec.
To jest wieczność.
To przestrzeń przodków. Kraina tajemnic.
Chcemy otworzyć kanał do tej przestrzeni,
abyśmy mogli uzyskać to, czego nam trzeba na ziemi.
I zrobimy to właśnie dziś.
Przebijemy się przez wodnistą barierę oddzielającą te dwa wymiary,
aby się przeniknęły.
Chcemy, aby się przeniknęły.
- Trzymasz? - Tak.
Spokojnie. Spokojnie.
Tata cię trzyma.
Miranda, wchodzę.
Drzwi.
Będzie dobrze.
Tutaj.
Stawiamy.
Dobra.
Jeśli to nie zadziała albo coś pójdzie nie tak
i ją nam odbiorą, to nie wiem, co ci...
Hej.
Uda się.
Ksiądz już jedzie.
Musi się udać.
- I już. - Dzięki.
Równo?
Jest dobrze.
- W porządku. - Dzięki.
Witam księdza. Jesteśmy prawie gotowi.
Wszyscy są w środku.
Ann, ja...
rozmawiałem z diecezją.
Zadecydowano, że w tych okolicznościach
zdrowiu dziewczynek najlepiej posłuży pomoc psychiatryczna.
Ale ksiądz...
wie, że to coś więcej.
Przykro mi.
Ale tak czy inaczej, nie mogę w tym uczestniczyć.
Zrozumcie, że wszyscy jesteście zagrożeni.
To, co robicie, jest niebezpieczne i zastrzeżone dla Kościoła.
Nie.
I tak to zrobimy.
Z księdzem lub bez księdza.
Z księdzem lub bez.
Przykro mi, Ann. Ja nie mogę...
Z całym szacunkiem,
co zdaniem księdza mamy zrobić? Patrzeć na cierpienie tych dzieci?
Proszę.
RYTUAŁ RZYMSKI
Trzymaj się tego.
I trzymaj się od nich na dystans.
Postępuj zgodnie z obrządkiem Świętego Benedykta.
Przeciwstaw się złu modlitwą przebłagalną. Rozumiesz?
Gdy Jezus zebrał 12 apostołów,
nadał im moc i zdolność
wypędzania demonów,
- ...leczenia wszelkich chorób. - Tak.
I wysłał ich w świat, by głosili Królestwo Boże
i by uzdrawiali.
- By uzdrawiali chorych. - Tak.
Moc Chrystusa jest w nas wszystkich.
„W imię moje wypędzać będą demony,
będą mówić nowymi językami.
Będą brać węże, na chorych będą kłaść ręce, a ci odzyskają zdrowie”.
Dziewczynki śpią. Są gotowe.
Ksiądz Maddox już przyjechał?
Nie będzie go z nami.
Jak to? Co ty mówisz?
Przecież to o niego chodziło.
Kościół mu zabronił.
- Nie tak miało być. - Egzorcyzmy bez księdza?
Czemu ty zawsze...
Ja żyję...
dla Jezusa.
Prosimy Boga,
żeby uwolnił te dzieci od opętania.
Prosimy o Boską interwencję.
Nie przeczę, że księża są obdarzeni łaską,
ale ja dam z siebie wszystko.
Na to mnie przeznaczono.
I zrobię to.
Odprawię Rytuał Rzymski.
Wiem już, dlaczego Pan nie przeznaczył mnie do zakonu.
Wiem już, dlaczego tu zamieszkałam.
Po to, by być tu dzisiaj.
Wszyscy jesteśmy tu potrzebni.
To mi się podoba.
Różne wyznania.
Jesteśmy tu.
Razem.
Może nam się udać.
- Jesteś pewien? - Jestem.
I ty też bądź pewien, zanim tam wejdziesz.
Jeśli ktoś chce zrezygnować, niech zrobi to teraz.
Kiedy zaczniemy, nie będzie odwrotu.
To tyle.
Zapraszam.
Śmierdzi coraz bardziej.
Czy to tętno Katherine?
Ich serca biją równocześnie.
O Boże.
Zaczynamy?
Ich wibracje są mocne.
Przywołuję wasze opiekuńcze dłonie,
by serca tych dzieci były bezpieczne.
To gris-gris. Dla ochrony.
Po rozpoczęciu rytuału nie dotykajcie dzieci.
OK.
„Światłem niech będzie mi Krzyż Święty,
a nigdy wodzem smok przeklęty.
Vade retro, satana. Precz duchu złości.
Nigdy mnie nie kuś do marności.
Złe jest to, co proponujesz mi.
Sam swoją truciznę pij.
Vade retro, satana”.
„Wszechmogący, wieczny Boże,
ojcze Pana naszego Jezusa Chrystusa,
który na wieki skazałeś upadłego odszczepieńca
na ogień piekielny,
któryś zesłał syna swego jedynego, na świat nasz,
by zgładził tego lwa ryczącego.
Przybądź na nasze wołanie
i wyrwij z sideł piekielnych
te dwie istoty stworzone na Twe podobieństwo.
Napełnij sługi swe.
Napełnij je odwagą, by umiały walczyć ze smokiem przeklętym.
Niech ręka Twa wypędzi go z ciał sług Twych,
by więcej nie tkwiły w niewoli.
Przez syna Twego, który żyje i króluje
w jedności Ducha Świętego, Bóg przez wszystkie wieki wieków.
Amen.
Dzisiaj zginiecie!
Wszyscy zginiecie!
Zrób coś!
Demonie! Ucisz się.
- Widzimy się w piekle. - Ulegnij Bogu,
oprzyj się diabłu, a ten z ciebie ucieknie!
„Masz mnie słuchać co do joty,
mnie, służebnicy Pańskiej”.
Pańskiej dziwki.
Zabójczyni własnego dziecka,
które błaga o litość w piekle.
Nie.
- Dziwka! - Nie!
- Jesteś dziwką Boga! - Nie.
Miałaś uczcić swą matkę, nadając jej imię dziecku.
Czy uległaś mocy Chrystusa?
Musimy coś zmienić. Spróbować czegoś innego.
„Wszystko przemija, tylko Bóg trwa na wieki”.
„On moją twierdzą i schronieniem”.
...święć się imię Twoje... Przyjdź królestwo Twoje
- Przyjdź królestwo Twoje... - Mów do mnie, matko!
Jako w niebie, tak i na ziemi.
Chleba naszego powszedniego daj nam dzisiaj.
Ty nie wierzysz.
I nie wódź nas na pokuszenie, ale nas zbaw ode złego.
Moje cierpienie dzielę tylko z Bogiem.
Chwała na wieki wieków.
Kapu-kap. Kapu-kap.
Zobaczmy, co zdziała rootwork.
Postaw miski po obu stronach.
To nasz początek i koniec.
„To Ty zakończysz nasze cierpienie.
i zbawisz nasze siostry pokutą”.
To łodyga hyzopu
zwilżyła usta Baranka na krzyżu.
Co robisz?
Ocet mu z kpiną podetknięto, a stał się zbawieniem.
- Wie, co robi. - A co robi?
Co to jest?
„Oczyszczę cię wodą czystą”.
„I obmyję z brudu fałszywych bogów”.
Ezechiel.
A gdy zranili Baranka,
to właśnie woda i krew spłynęły na ziemię.
Mamo.
Tu jestem, dziecko.
- Mamo, gdzie jesteś? - Nie dotykaj jej.
Tato!
To boli.
Nie dotykaj jej.
- To boli! - Jestem tu.
Próbują się uwolnić.
Wyrzuć to, Angela.
Wyrzuć. Uwierz.
- Niech sobie idzie. - Wypuść to.
Tato, on nadchodzi!
Tato!
- Co to? - Opar z wnętrza.
Osiągają temperaturę krytyczną, tuż przed erupcją.
Odrażające.
O Boże.
- To już koniec? - Nie, to początek.
W imię Jezusa.
Panie, pozwól nam utrzymać więzi między między nami...
- W imię Jezusa. - ...i z tymi dziećmi.
Weź tę misę. Wylej to na wschód od domu.
- W imię Jezusa. - W imię Jezusa.
W imię Jezusa.
Pobłogosław mnie, Panie, bo nie wiem, co czynię.
Wiem, że...
Tam toczy się ta walka.
„…a gdy Jan Go ochrzcił, poszedł na pustynię,
by cię pokonać.
Poddaj się więc Panu”.
Poddaj się więc Panu.
Poddaj się Panu.
Ojcze nasz, któryś jest w niebie.
Święć się imię Twoje.
Przyjdź królestwo Twoje, bądź wola Twoja.
Nigdy mnie nie chciałeś.
Wybrałeś, kiedy moja matka umierała!
Pańska żona ma poważne obrażenia.
Jeśli będziemy ją ratować, zagrozimy dziecku.
Obojga nie ocalimy.
- Ocalcie moją żonę. - „W takim razie ocalcie żonę”.
Nie słuchaj tego, Victor.
Nie, Victor.
Niech zabiją dziecko, ty wybrałeś matkę.
Victor.
A Bóg sobie zażartował.
I ocalił dziecko.
Co?
To, którego nie chciałeś.
Więc wyrwaliśmy ją z łona umierającej oblubienicy.
A teraz przed tobą kolejny wybór.
Jedna przeżyje, a jedna umrze.
Oszuście! Nie oferuj tego, co przysługuje Bogu.
No już, tato. Wybierz, co powinieneś był wtedy wybrać. Mnie!
Nie. Mamo, wybierz mnie!
Chroń ją.
Wybierz mnie.
- Wybierz mnie. - Wybierz mnie.
Nie mogą nas o to prosić.
Nie zwódź nas, gadzi języku kłamstw.
Tato, wybierz mnie.
Mnie.
Mnie, proszę, tato.
Na kogo padnie?
Ene, due, like, fake.
Wybierz.
Albo obie umrą.
Nie wybiorę.
Nie możemy wybierać.
Wybierz mnie.
Która przeżyje?
W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.
Amen.
„Książę i wodzu zastępów niebieskich,
Michale Archaniele,
wspomagaj nas w walce przeciw zwierzchnościom i władzom,
przeciw rządcom ciemności tego świata,
przeciw duchowemu złu na wyżynach niebieskich.
Wspomóż człowieka, na podobieństwo Boga stworzonego,
i przez najświętszą ofiarę spod władzy złego wybawionego".
„Rozkazuję ci, szatanie.
Rozkazuję ci, szatanie, wrogu ludzkiego zbawienia.
Uznaj dobro i sprawiedliwość Boga Ojca,
który w swej mądrości przeklął twą dumę i zazdrość”.
„Zostaw te sługi Boże, na Boskie podobieństwo stworzone,
obdarzone jego darami i do miłosierdzia jego przyjęte”.
„Rozkazuję ci, szatanie, książę tego świata.
Uznaj władzę i moc Jezusa Chrystusa,
który pokonał cię na pustyni i w Ogrójcu
i unicestwił cię na krzyżu,
a zmartwychwstając,
wyrwał nas z mocy ciemności i przeniósł do Królestwa Niebieskiego”.
„Odejdź, w imię Krzyża Świętego...
- Odejdź. - ...Pana naszego Jezusa Chrystusa
który żyje i króluje na wieki wieków”.
„Lew z pokolenia Judy, potomek Dawidowy zwyciężył”.
Panie, ześlij na nas łaskę swego miłosierdzia.
Tak wielką jak nasza nadzieja.
Nie!
Tony?
Nie, nie!
Boże, proszę, nie.
- Nie. - Victor, nie dotykaj jej.
To szal twojej mamy. Kochała cię, ja też cię kocham.
Przepraszam, że ci go zabrałem.
Przepraszam. Wiem, że tam jesteś.
Wróć do domu. Angela, przyjdź i usłysz mnie.
Patrzcie.
Hej.
- Są dwa tętna. To działa? - Nie przestawaj!
Wiem, że słyszysz. Wyjdziemy z tego.
Jeśli cię stracę, nie przeżyję tego. Wróć do domu.
Mama cię kochała i ja cię kocham.
A co ze mną?
Mamusiu?
Tatusiu?
Nie chcę umrzeć.
Wybieram ciebie, Katherine.
- Tony, - Tony, nie.
- Wybieram Katherine! - Nie!
Wybieram ciebie.
- Angela. Ange? - Tony, nie!
Angela? Angela. Angela. Ange?
Zdejmuję im pasy.
Będzie dobrze.
Angela? Ange?
Staram się.
- Wyciągaj! - Mam.
- Angela? - Mocniej. - Co się dzieje?
Angela? Angela? Angela?
Angela!
- Skarbie? - Mama?
- Jestem tu. - Mamo!
- Jestem tu, skarbie. - Zimno mi.
- Pomóżcie jej. - Rozepnijcie pasy!
- Mamo! - Rozepnijcie pasy!
- Zabierzemy cię stąd. - Zabierzmy ją.
Już dobrze.
Katherine?
- Katherine, skarbie? - Kochanie?
- Mamo? - Moje dziecko!
- Mamo? - Mama, mama.
Mamo?
- Mamo? - Skarbie, zbudź się.
Mamusia tu jest.
- Wybieram ciebie, Katherine! - Mamo?
Mamo?
- Wybieram ciebie, Katherine. - Tu jestem!
Mamo!
Zbudź się!
Tu jestem, zbudź się, kochanie.
- Ona nie oddycha. - Podnieście ją!
- Nie! Zbudź się. - Katherine.
- Oszukał nas. - Obudź się.
- Wybieram cię. - Zbudź się. Mama tu jest.
- Proszę cię! - Będzie dobrze, Katherine.
- Obudź się. - Nie mogę jej podnieść.
Nie, kochanie, proszę.
- Katherine? - Zbudź się. Skarbie?
Katherine?
- Podnieśmy ją. - No już.
- Wybrałem ciebie! - Proszę!
- Pomóżcie mi! - Połóżmy ją.
Podnosimy!
- Trzymaj ją. - Będzie dobrze, Katerine.
Trzymam ją.
- Odsuńcie się. - Mama tu jest.
Pomocy!
Obudź się.
Szybciej.
- Obudź się, mama tu jest. - Mamy wypadek.
Zatrzymanie akcji serca u dziecka.
Przyślijcie karetkę.
Odsuńcie się.
Strzał!
...przynosi oczyszczenie. Wszystko przemija.
Dyspozytor, mamy przytomną 13-latkę...
Sprawdzę ci puls.
Od dawna masz te rany na rękach?
Sprawdzę ci tętno i oddech.
Weź wdech.
...zrozumieć, co tu się wydarzyło.
Mogę sprawdzić ci puls?
Niczego sam nie używałem.
Ale Ann jest pielęgniarką...
...próbowała przywrócić akcję serca.
Bardzo państwu współczuję.
Mogę mówić ci po imieniu, Stuart?
Czy możemy jakoś pomóc?
Chcieliśmy im pomóc wrócić do zdrowia.
Ona nie żyje, wiem to.
Nie tak miało być, Tony. Ona nie żyje.
Weź głęboki wdech. Oddychaj przez usta.
Poczekamy na pani adwokata.
Czy oni sobie z tym poradzą?
Widziałam rodziny wychodzące z gorszych rzeczy.
Jak pani sądzi, czym jest zło?
Powiem pani, co o tym myślę.
Rodzimy się pełni nadziei i marzeń.
Pragniemy szczęścia.
A diabeł chce tylko jednego:
żebyśmy się poddali.
Jak Hiob na pustyni...
możemy przetrwać.
Możemy się uleczyć.
Niektórym będzie trudniej niż innym.
Niektórzy z nas
potrzebują naprawdę dużo czasu, by znaleźć pokój.
Pokój duszy to również wybór.
Decyzja, by we wszystkim dostrzegać dobro.
Nosimy je w sobie.
Tak bardzo cię kocham.
I może tego właśnie Bóg,
każdy bóg i każdy dobry człowiek wymagają tego od nas.
Byśmy szli naprzód.
Podjęli decyzję, by wytrwać, i z niej nie rezygnowali.
Byśmy wierzyli.
Victor, to ty?
Nie, mamo.
To ja.
Regan.
Mój Boże.
EGZORCYSTA WYZNAWCA
Fragment wiersza „Jabberwocky" w tłumaczeniu Jolanty Kozak
Fragment wiersza „The Raven" w tłumaczeniu Zenona Przesmyckiego
Tekst: Agata Deka