KAPITAN FALL
PRZYLOTY Z ZAGRANICY
KAPITAN FALL
Dziękuję.
Cześć. Jonathan Fall.
Miło mi, kapitanie. Jestem Günter.
- Fajna przypinka. - „Lecę sam”? Od stewardessy.
Wydałem jej się bojaźliwy i zadawałem całą masę pytań.
Lotniczy humor.
Super. Chodźmy.
KRÓLOWA KARAIBÓW
Żadnego wysiłku, kapitanie! Zaniosę bagaże do twojej kajuty.
Świetnie, dzięki.
- Po prostu iść? - Tak.
Od razu mam zacząć kapitanować?
Proszę iść. Ja więcej nie wiem.
Dzięki.
Halo! Jest tu ktoś?
Proszę pani!
Jest tu ktoś?
Niespodzianka!
WITAMY
Nowy kapitan!
WITAMY KAPITANA FALLA
Z radością witam nowego kapitana.
Mam nadzieję, że wkrótce staniemy się przyjaciółmi.
Poprowadzi nas on bezpiecznie przez przestworza oceanów.
Ponosi też pełną odpowiedzialność za transportowany ładunek.
Proszę o wielkie brawa
dla niesamowitego kapitana Jonathana Falla!
Chodź tu, brachu!
Na scenę? Jasne.
Przyjmij klucz do statku.
No proszę!
- Witamy w rodzinie. - Dzięki.
Czołem!
Chciałem skorzystać z okazji, by dać wam znać,
że też jestem tu nowy.
Jestem Nico i przez trzy cudowne lata
pracowałem w porzuconym magazynie w Hamburgu.
Musiałem komuś zaimponować, bo przeniesiono mnie tutaj.
Najważniejszy jest jednak nasz kapitan.
Czas na uroczyste podpisanie umowy.
Nieco rozrywki.
Jasne! Mój pierwszy autograf.
I inicjały na każdej stronie.
Co za kapitalne powitanie.
Dzięki, przyjacielu.
Załatwione.
Przyjąłem. Umowa podpisana. Lecimy z koksem.
- Cześć, kapitanie. - Czołem.
- Urządzili nam świetną imprezę. - Tak, co za powitanie.
Słyszałem o tobie wiele dobrego.
Oglądałem też zdjęcia i czytałem akta.
Wiem o tobie wszystko.
Mają moje akta?
Co? Nie.
Powiedziałeś, że czytałeś moje akta.
Po prostu słyszałem, jak ludzie cię chwalili.
W moim kraju nazywamy to aktami.
- Ustnymi. - No tak.
- Co mówili? - Same dobre rzeczy.
- O twoich zaletach. - Jakieś konkrety?
Nie przywykłem do pochwał. Chętnie usłyszę, co w trawie piszczy.
No wiesz…
blondyn,
nie za wysoki.
Ma buty. I tak dalej.
Nico!
Gotów się rozgościć, kapitanie?
Jasne. Z kim mam przyjemność?
Liza Barell.
Jestem kierowniczką ds. aktywności. Pokażę ci kajutę.
Kończymy teatrzyk!
- Podekscytowany, kapitanie? - Bardzo.
- I trochę zestresowany. - Niepotrzebnie.
Troszczymy się o siebie nawzajem.
- Świetnie. Cieszy mnie to. - Jesteśmy niczym rodzina.
A było miło.
ABSOLUTNY ZAKAZ WSTĘPU
Tutaj nie wolno wchodzić. Grozi to porażeniem.
- To nie twoje zmartwienie. - Uwielbiam elektrykę.
Przewody, przełączniki, bezpieczniki. Świetna sprawa.
Nawet kapitan nie może tam wejść?
- Wiesz, co mnie pociąga? - Co?
Faceci, którzy słuchają się i nie zadają zbędnych pytań.
Od razu robię się mokra.
Co?
Po prostu tam nie wchodź. Masz ważniejsze rzeczy na głowie.
To kajuta kapitana.
Przepiękna! Mam nawet akwarium?
Tak.
Czołem!
Odpocznij trochę.
Zobaczymy się jutro rano, kiedy zaczniesz pracę.
W porządku?
Jak najbardziej. Odpocznę. Do zobaczenia jutro.
Możesz już iść.
Jeśli chcesz.
KAPITAN TUCKER
Dobry, kapitanie!
Pozwól, że oprowadzę cię po najlepszych zakątkach Rio.
Z chęcią, ale muszę poznać statek przed przyjazdem gości.
Wolę być przygotowany.
Według tradycji kapitan statku musi zejść na ląd w każdym porcie.
Już wczoraj byłem w Rio.
Nie jako kapitan. Nie zszedłeś na ląd.
- Racja. - Proszę. Będzie świetnie.
Wrócisz na statek szczęśliwy, pełen pięknych wspomnień.
No dobrze. Nie pogardzę pięknymi wspomnieniami.
WITAMY W RIO!
- Ale wielki helikopter. - Owszem.
Jak wielki, metalowy trzmiel.
Celna obserwacja, kapitanie.
I z produktami ropopochodnymi. Tworzywami sztucznymi itd.
Nie masz zegarka, przyjacielu!
Racja.
Rodzice zawsze mówili, że mam za chude nadgarstki.
Wcale nie. Masz świetne nadgarstki.
Niemal nie są ohydne.
Przymierz ten.
Pasuje jak ulał.
Jest piękny.
Zawsze marzyłem o prawdziwym roleksie.
To nie podróbka, nie?
Podobno coraz ich więcej.
Żadna podróbka. Oryginał!
Musiałem się upewnić. Strzeżonego pan Bóg strzeże. Ile?
Dois mil. Dwa tysiące. Połowa tego, co w sklepie.
- Serio? - Tak.
To zniżka tylko dla ciebie.
Jak miło.
Biorę.
Wydam wszystkie oszczędności, ale w końcu to inwestycja.
I 100 dolarów napiwku za świetną usługę.
Deus te abençoe. Z Bogiem!
Dzięki, wątły przyjacielu. Do zobaczenia!
Co za fart. Akurat zamykał kram.
Wielki fart.
Pewnie spieszył się do rodziny. Co za cacko.
Wyskakuj z kieszeni, chudzino.
Macie zegarek.
Kasa! Pasa grana, poha!
Zapłaciłem za niego 2000 $, a jest wart dużo więcej.
To podróbka za pięć dolców.
Myli się pan. Otrzymałem ustną gwarancję.
Wyskakuj z kasy, bo rozparceluję ci kutasa!
Nie, podziękuję.
Będziesz miał cztery rozharatane fiuty.
- Zdatne do niczego. - Nie chcę!
Aqui. Isso é tudo que eu tenho.
Wiedz tylko, że to nie było nic nadzwyczajnego.
Niemalże lokalna codzienność.
Normalna sprawa.
Ciekawostka. W Rio dochodzi do 8000 zabójstw tygodniowo.
Nie są już nawet karalne. Dasz wiarę?
Ciekawa sprawa.
Warta pogłówkowania?
Tak?
Mogę jakoś poprawić ci nastrój, kapitanie?
Przynieść coś do picia albo loda?
Nie, dziękuję. Dość dla mnie zrobiłeś.
Pewnie jesteś zmęczony po całym tym zabijaniu.
Jednego zabił autobus, więc go nie liczmy.
Potrzebuję czasu, by to przetrawić.
- W porządku? - Jasne.
Pamiętaj o pierwszym ogłoszeniu.
Będzie super.
INFORMACJA
Centrala. Jak mogę pomóc?
Proszę mnie połączyć z brazylijską policją.
Oczywiście, chwileczkę.
Policja w Rio. Słucham.
Nazywam się Jonathan Fall.
Brałem udział w brutalnym zdarzeniu.
- Proszę mówić. - Dobrze.
Doszło do potrójnego zabójstwa.
Sprawdzę to.
Będę jednak szczera.
Potrójne zabójstwo to codzienność. Nie potraktujemy go priorytetowo.
- Często to ofiary ponoszą winę. - Za to, że ktoś je zabił?
Tak. Na przykład próbowały kogoś okraść.
Same się o to prosiły.
Czy tak było w tym przypadku?
Owszem, chcieli mnie okraść.
No właśnie.
Ale dziękuję za telefon.
Sprawa zamknięta. Możemy żyć dalej.
Tak to tu wygląda?
Zgadza się.
Tak wygląda sądownictwo w Rio.
Wszystko jasne. Bardzo dziękuję.
Pa, pa!
To żeś pokazał mu najpiękniejsze zakątki Rio.
Co za powitanie.
Przepraszam. Nieco wymknęło się to spod kontroli.
Instynkty przejęły kontrolę. Za godzinkę o wszystkim zapomni.
Tak myślisz?
Jasne. Skoro ja już zapomniałem, to i on sobie poradzi.
- Czołem. - Jezusieńku! Wystraszyłeś mnie.
Przepraszam.
Czas, byś przedstawił się gościom i poinformował ich o trasie.
W porządku.
Dzień dobry. Mówi kapitan Fall. Zmierzamy…
Do mikrofonu.
- No tak, bo nie słyszą. - Właśnie.
No dobrze.
Witajcie, pasażerowie.
Nazywam się Jonathan Fall. Wasz… kapitan Fall.
Mam 29 lat…
Wypływamy w rejs po Atlantyku.
Nasz cel to Kapsztad.
Udanego odpoczynku i szampańskiej zabawy.
Odpocznij, kapitanie. Jutro spróbujemy ponownie.
Jasne, odpoczynek się przyda.
Bardzo.
Ja jebię. Wrak człowieka.
Ile można żyć przeszłością?
Nie sądziłam, że jest tak kruchy.
Może to my mamy znieczulicę po tylu latach przemocy.
Może to normalna ludzka reakcja
po byciu świadkiem trzech brutalnych morderstw.
Cholera. To on.
Dzień dobry. O co chodzi, panie Tyrant?
Liza! Pedro! Nico! Chciałem z wami pogadać.
Dzień dobry.
To zaszczyt. Dziękuję za awans.
Skrobnąłby mi pan list polecający? To bardzo pomogłoby mi w…
Podobno nowy kapitan kiepsko się czuje.
- Skąd pan wie? - Plotki roznoszą się szybko.
Nic mu nie będzie. Obiecuję.
Świetnie.
Nie mogę sobie pozwolić na kolejną wtopę.
Oczywiście.
Jeśli się nie sprawdzi, będę musiał wymienić załogę.
Nie ma potrzeby. Proszę nawet o tym…
Halo?
W mordę.
Tak, w mordę. I w brzuch!
- Co? - Wiemy, czyja to wina.
Pedra?
Tak. Ale postaram się nas z tego wykręcić.
Choć liczyłam, że to będzie ostateczność.
Pani Barell.
Cześć, kapitanie. Przyniosłam nowy mundur.
Dzięki.
Słyszałam o przykrym zdarzeniu w Rio.
Tak, to był istny koszmar.
W tym zawodzie trzeba uszanować różnice kulturowe.
- Ludzie się różnią. - Fakt.
Nie porównuj tego, co widziałeś, do naszych standardów.
To po prostu coś innego.
Potrójne zabójstwo? Zdecydowanie.
Co robisz?
Musisz zdjąć te ubrania. Są poplamione krwią.
No tak.
Przepraszam za sztywnego kolegę.
To pewnie reakcja organizmu na okoliczności.
Zwykle nie mam erekcji, gdy kobiety mnie rozbierają. Wybacz.
Nie przejmuj się.
- Pomogę ci ze spodniami. - Jasne.
Chyba właśnie doszedłem.
Naprawdę przepraszam.
Bez obaw. Zdarza się.
Może trochę cię pociągam.
Co?
Przyznaję, nawet mi się podobasz.
„Nawet”? Tylko tyle?
Bardzo. Bardzo mi się podobasz.
- Może ty mi też. Kto wie? - Serio?
Pokaż jaja, a może się przekonasz.
Jaja?
Weź się w garść.
Załóż nowy mundur i bądź kapitanem, jakiego potrzebujemy.
Nie ma problemu.
Chcesz zobaczyć kapitana? To jest… tu.
Świetnie.
Do zobaczenia, kapitanie.
Nie mogę się doczekać!
Jesteś naszą jedyną nadzieją, Pengo. Ratuj się i opowiedz o tym światu.
Zdemaskuj tych potworów.
Nie chcę zostawiać was w tej żelaznej rybie.
Musisz.
Pamiętaj o jednym. Jesteś szybki, ale brak ci siły.
Jeśli cię złapią, to będzie koniec.
Nie złapią mnie.
Świetnie. Dostań się do małej żelaznej ryby,
opuść ją do oceanu i odpłyń.
Dziękuję za zaufanie. Nie zawiodę was.
Nasza przyszłość leży w twoich rękach.
Dzień dobry państwu!
Nie wolno ci uciekać, koleżko. Twoi rodzice by się martwili.
Puszczaj, dziwaku!
Nudzi ci się?
Poszukajmy twoich rodziców.
Mówi się „na zdrowie”. Kiedyś się nauczysz.
Nie mam ci tego za złe, urwisie.
Tu jesteś, kapitanie! To jest…
Dzięki, umiem rozpoznać dziecko.
Sam nim kiedyś byłem.
Dasz wiarę?
Nie widziałem dzieciaka z tyloma tatuażami.
- Uroczy. - Bardzo.
Jego rodzice się martwią. Zaprowadzę go do nich.
Zaczekaj.
- Co? - Nie tak prędko.
- Nie puszczę go. - Jasne.
Szkoda.
Najpierw zdjęcie!
Każdy chłopiec marzy o zdjęciu z kapitanem.
Chcę upamiętnić wszystkie piękne chwile.
Chodź no tu!
I uśmiech!
JESTEM Z KAPITANEM
Albo i nie.
- Dajcie mu zdjęcie. - Jasne.
Świetne ujęcie.
Jasne, kapitanie.
Mały mógłby się uśmiechnąć,
ale ja wyglądam jak prawdziwy kapitan.
Później się policzymy.
Napisy: Krzysztof Zając