Amerykanie.
Schwytani jako licealiści na przedmieściach Knoxville w Tennessee.
Bubba, Jim i Sue Ellen są z nami już od 1988 roku.
Żywią się wyłącznie białym chlebem, jajkami z bekonem i kawą.
Jeśli jednak chcecie zdobyć ich uwagę,
rzućcie im zimne piwko.
- Kawki, kochany? - A poproszę.
Odstawili niezły cyrk. Zobacz, ciary.
Niech ci będzie.
Nienawidzę ich.
Kurwiszony z głębi piekieł.
KOREAŃCZYCY
KOREA POŁUDNIOWA
Co za nuda! Nie mogą stoczyć boju o życie?
Powinieneś sprawić sobie arenę do pojedynków.
W zeszłym roku poprosiłem o wycenę,
ale koszty były zbyt wysokie.
Zwykłe pierdzielenie.
Wcale nie. To nie tylko ceglany amfiteatr,
ale też cała architektura dodatkowa.
Toalety, szatnie i milion innych rzeczy.
Wstydziłbyś się być takim skąpiradłem.
Spójrz na tych Francuzików.
Co za hulanki! Co za rozrywka!
Croissanty! Bagietki!
NORWEGIA
Musimy być cierpliwi.
W końcu popełnią błąd i zwiejemy.
Cześć!
Gardzę tymi pozerami.
Gdzie się podziała cała egzotyka?
Czuję się jak w zwykłym zoo z samymi krowami.
Cierpliwości, skarbeńku.
Mam dla ciebie małą niespodziankę.
Oby nie coś w przystępnej cenie.
Jak ostatnim razem. Tłumaczyłeś się, że liczą się chęci.
Pamiętam. Rozpętałaś piekło.
Byłaś niczym wściekły pies z napadem agresji.
- Najgorszy tydzień mojego życia. - Zasłużyłeś.
Obiecuję, że tym razem to coś naprawdę drogiego.
Rozbiłem bank.
Jednak się ogarnąłeś.
Aż mi zwilżyło pusię.
Serio?
Szybko. Znajdźmy jakieś miejsce. Mam w majtkach powódź stulecia.
Co?
Dawaj mi go. Zerżnij mnie jak dąb w parku narodowym.
Dobra.
Niech mnie, zacne ruchanko.
ZWYKŁE ZOO ZE ZWIERZĘTAMI NIE WCHODZIĆ, STRZELAMY
KAPITAN FALL
KRÓLOWA KARAIBÓW
No proszę. Prawdziwy dowódca statku.
Jakbyś prowadził piękną kobietę w tańcu.
Piękny widok.
- Naprawdę tak myślisz? - Owszem. Jesteś wyjątkowy.
Nigdy nie widziałem kapitana, który tak szybko przejąłby kontrolę.
Dzięki.
Mówię serio. I podziwiam cię, że nie rozpamiętujesz zdarzenia z Rio.
Niewielu byłoby na to stać,
ale ty masz wielką siłę. Od razu to widać.
Może i tak.
Pan Tyrant chce z tobą pomówić.
Co? Jest na statku?
Nie, online.
No tak, nowe technologie.
Nico, mostek jest twój.
Stoimy na kotwicy. Mam po prostu trzymać ten ster?
Tak, na wszelki wypadek.
Albo nie. Albo tak.
- Tak, ostatecznie. - Dobrze.
Jaki on jest?
Nie poznałem go.
To naprawdę świetny gość.
Un caballero, un pan dulce. Słodki niczym chałka.
- Powodzenia. - Nie wchodzisz?
Poprosił tylko o ciebie, swoją prawą rękę.
Świetnie.
Dzień dobry, panie Tyrant.
Połączyłem się?
To działa?
- Po mojej stronie… - Daj mi znać.
Lub pokaż ręką. Będzie bardziej profesjonalnie.
Wszystko widzę i słyszę. A pan mnie?
Widzi mnie czy nie?
To po prostu powiedz.
Wiem, co oznacza zielona lampka. Robiłem to już wiele razy.
Kamera jest włączona, ale coś chyba nie działa.
U mnie wszystko działa. Świetnie pana słyszę.
Wciąż nic? Cholera jasna!
To miał być niezawodny system. Tym mnie przekonali.
Halo! Widzi mnie pan?
Technologia miała sprawić, że takie rzeczy odejdą do lamusa.
Do diaska, Bon Jovi! Niegrzeczny kotek. Zmiataj.
Coś jest z nim nie tak. To chyba jakiś uraz mózgu.
PONOWNE ŁĄCZENIE
Dzień dobry, kapitanie Fall. Czekałem na ciebie.
Dzień dobry. To dla mnie zaszczyt.
Kiepsko pana widzę. Jakby otaczała pana aura tajemniczości.
Może ktoś poprawi światło?
Sprawdzimy to.
Chciałem zapytać, czy zadomowiłeś się na statku.
- Słyszałem o tobie wiele dobrego. - Tak?
Tak! Jestem z ciebie dumny.
- Jesteś moją prawą ręką. - Wiem.
Nie daj nikomu sobą pomiatać.
Oczywiście. Co pan ma na myśli?
Na przykład nie pozwalaj, by ktoś inny podpisywał dokumenty.
Załadunki i wyładunki powinien zatwierdzać twój podpis.
Jasna sprawa.
Jesteś gwiazdą.
Rób sobie zdjęcia ze znanymi gośćmi.
Nie pozwól, by ktoś odebrał ci tę przyjemność.
Jasne. Nie zawiodę pana.
Świetnie. Powodzenia, synu.
„Synu”?
Dziękuję… bardzo. Pa.
No dobra.
Witajcie. Proszę o uwagę.
Za kilka minut piękna Liza Barell
poprowadzi zajęcia z jogi w naszym centrum fitness.
To obowiązkowy element podróży
w imię pokoju na Ziemi i walki z globalnym ociepleniem.
Jeśli ktoś nie ma ochoty na udział, zachęcamy do obecności duchowej.
Nalegamy.
Mamy też politykę „gap się, ile chcesz”.
To dozwolone, bo cel jest tak szlachetny.
Nie my jesteśmy w tym najważniejsi. Dziękuję za uwagę.
Chodźcie. Nie wstydźcie się.
Wszyscy na sali. Zaczynamy.
Przyjęłam.
Dzień dobry. Miło was widzieć.
Zrelaksujcie się i stosujcie się do instrukcji,
a poczujecie się młodo i błogo.
Zaczynajmy.
PASAŻEROWI POLICZENI
Zaczynamy.
Połóżcie się na plecach i oddychajcie głęboko.
Zamknijcie oczy. Bez wyjątku.
Głębokie oddechy.
Wdech, wydech, wdech…
I gazujemy.
Wydech.
Cholera. Wybacz.
To było nieco nieprofesjonalne.
Ty tu dowodzisz? Kobieta?
Kapitan Fall zaniemógł. Przesyła pozdrowienia.
W porządku.
„Drogi Janie. Obyś zapewnił temu plemieniu jak najlepsze życie
w swoim ludzkim zoo. Pozdrawiam, kapitan Fall”. Proszę.
Świetnie. Co za emocje.
Żona wyczekuje tej niespodzianki.
To wyniesie mój projekt na zupełnie nowy poziom.
Zoo na tym zyska.
- Najpierw kasa. - Oczywiście.
Przepiękni.
Nieskalani.
Najlepiej, by nie mieli kontaktu z naszymi zarazkami.
Do tej pory nie mieli styczności z ludźmi.
Oczywiście.
Niech ci służą.
Efekty gazu ustąpią za trzy, dwa, jeden…
Świetnie.
Powoli wracacie do rzeczywistości.
Głębokie oddechy. Napełnijcie płuca powietrzem.
Jak najgłębsze oddechy. Poczujcie ten czysty tlen.
Niektórzy nieco odpłynęli.
To żaden wstyd.
Jeszcze dwa razy. Wdech i wydech.
Powoli usiądźcie. Pokłońmy się.
Światło we mnie oddaje cześć światłu w was.
Namaste.
Świetna z ciebie joginka.
- Naprawdę się odprężyłem. - Cieszę się.
Ale nos i policzek bolą, jakby coś po mnie przejechało.
Coś małego.
Może przewróciłeś się, gdy zasnąłeś.
Zdarza się.
Chciałem wrócić do tego, co…
zaszło ostatnio.
- Co takiego? - No wiesz, ejakulacja.
No tak.
Wiedz, że mój szacunek do ciebie nie zmalał ani trochę.
Jasne.
Podchodzę do tego na pełnym luzie.
Luz blues.
- Jasne, że tak. - I tak to traktujmy.
Dwóch dorosłych i iskrzące w nich pożądanie.
Pewnie.
Raz dojdę ja, raz ty. Kto wie, na kogo padnie.
Muszę lecieć. Do zobaczenia, kapitanie.
Jasne. Zobaczymy się,
gdybyś miała ochotę na powtórkę.
Albo coś takiego. Wrócimy do tematu.
Co ja miałem zrobić?
No tak.
WIELKIE OTWARCIE!
Dzień dobry. Próba mikrofonu.
Drodzy przyjaciele, rodzino. Droga Elizabeth.
Jak wiecie, to ludzkie zoo powstało dzięki sercu Elizabeth.
Zależy jej na ludziach. To prawdziwa ksenofilka.
Inne kultury i obyczaje to jej prawdziwa pasja.
Nagrodźmy ją gromkimi brawami.
Dziękuję, Jan.
Chciałem podarować jej coś, czego nigdy nie dostała.
Najdroższy i najrzadszy klejnot w naszej kolekcji.
Przedstawiam wam ludzi wprost z amazońskiej dżungli.
Od tysięcy lat żyli tam w całkowitej izolacji.
Prawdziwa rzadkość. Plemię Javaruna!
Co?
- Nie! - Choroba!
Sprowadzili na nas plagę!
Chcą nas zabić! Uciekajmy!
Co to ma być, do licha? Co za hańba!
Przepraszam. Wspominali coś o kiepskim układzie odpornościowym.
Sam nie wiem.
To wadliwy towar, idioto!
Do dupy z taką niespodzianką. Zrobiłeś z nas głupców!
Z drogi!
UWOLNIENIE WIĘŹNIÓW NIE WCISKAĆ
To chwila, na którą czekaliśmy od lat.
Wdrażamy plan!
To nasza szansa. Udało się, Bubba! Wolna amerykanka! USA!
Lecę do domu, kochany!
Otoczyć ich i wyłapać!
Wezwijcie milicję! Zemszczę się!
Nie wolno drwić z Jana Onthercaarta von der Rechta!
Mówiłeś coś, szefie? Syreny wyją.
Wezwijcie milicję! Zemszczę się!
Nie wolno drwić z Jana Onthercaarta von der Rechta!
Wezwać milicję?
Tak, durniu!
Kapitan Fall dostanie za swoje!
- Nie mamy siły, Jim. - Dasz radę.
Nie nadaję się do biegania.
Dasz sobie radę. Musimy spieprzać.
Żadne więzienie nie będzie gorsze od tego.
Nie waż zwijać się w kulkę!
To jedyne, co mi zostało.
Nie! Siedzimy w tym razem.
Jeśli ty, to i ja, do licha!
Jak miło. Padam z nóg po tym sprincie.
Racja. Ciekawe, co na obiad.
Ujawnię to okropne miejsce, choćbym przypłacił to życiem.
Mam taki sam plan.
Serio? Nie zgapiaj wszystkiego, co robię.
To dość oczywisty plan po 16 latach w ludzkim zoo.
Zrobisz, jak uważasz,
ale zgapianie mojego planu nie jest zbyt kreatywne.
Udanego zwiedzania. Bawcie się dobrze!
Byle nie za dobrze. Żartuję, może być za dobrze.
Do zobaczenia.
Chciałem cię o coś zapytać.
- Nieważne, wypadło mi z głowy. - Nie szkodzi.
Już pamiętam. Znasz Lizę, prawda?
Jasne.
Pracujemy razem od niemal dziewięciu lat.
Bardzo miła kobieta.
Pewnie ma męża i zgraję maluchów?
Nie, zawsze była singielką.
Serio? Pewnie czuje się samotna.
- Być może. - A ja mógłbym wypełnić tę pustkę.
Jesteśmy do siebie tacy podobni.
- Jasne. - Jest wyjątkowa.
Delikatna i wrażliwa. Niemal nieśmiała.
Wrzucona do brutalnego środowiska,
jakim potrafi być wycieczkowiec.
Delikatny kwiat w betonowej dżungli.
Oby czuła się tu bezpiecznie
i nie uważała tego miejsca za toksyczne
z powodu ogromnej ilości męskiej energii.
Ma wrażliwą duszę, ale to nic złego.
Tyle nas łączy. Jesteśmy sobie przeznaczeni.
- Muszę ją zdobyć. - Panią Barell?
Czemu nie? Spróbuj, kapitanie.
Miło było pogadać.
Dzięki za radę. Poszukam jej.
- Prawdziwy z ciebie kumpel. - Do usług, amigo.
Amigo.
Nie wiem, co to oznacza, ale brzmi poetycko.
Liza!
- Hej. - Cześć.
- Szukałem cię. - Jak to?
Chciałem pogadać.
Czy to może poczekać?
Muszę wziąć prysznic i zmyć z siebie tę farbę.
To farba?
- Wygląda ohydnie. Jak krew. - Nie.
A to wygląda jak ludzka skóra i… włos?
To czerwona farba. Niechcący ją na siebie wylałam.
Co za peszek.
Za dziesięć minut na tylnym pokładzie?
Jasne.
No dobra. Zdejmę czapkę.
Zbyt oficjalnie.
„Cześć”. Nie. „Dobry wieczór”.
Lepiej jednak z czapką.
- Jesteś. - Jestem.
- Co tam, admirale? - „Admirale”.
Pomyślałem sobie…
A raczej miałem nadzieję…
Na co?
Czuję między nami silną chemię
i chciałem zapytać, czy…
Czy?
Czy chciałabyś pójść ze mną na rand…
Nico, lewa. Pedro, prawa.
Formacja!
To Jan! Szybko!
Pierdol się, Jan! Żadnych zwrotów!
Zniszczcie ich!
Gińcie, skurwiele!
Światła! Ludzie!
Widzę. Ciężko przegapić miasto
po kilku tygodniach tułaczki po dżungli.
To dość oczywiste.
Ale udało nam się!
Kłóciliśmy się, nie zawsze było pięknie,
ale udało nam się. Biegniemy tam?
Nie możemy tam wbiec jak jacyś zziajani idioci.
Czemu?
Bo to durne.
Uznają nas za natrętów.
Rozbijmy tu obóz, posiedźmy sobie
i powspominajmy, co razem przeszliśmy.
Jakie zwierzęta widzieliśmy. To dużo ciekawsze.
Ale jesteśmy tak blisko celu, a tutaj jest niebezpiecznie.
Przetrwaliśmy tu kilka tygodni.
Jedna noc ma coś zmienić? Bez sensu.
Może masz rację.
A jutro wejdziemy do miasta niczym królowie.
- Wkroczymy z dumą. - Właśnie.
Tak to sobie wyobrażam.
Wchodzimy na pełnym ludzie, a wszyscy padają z wrażenia.
- To dobranoc. - Dobranoc.
W mordę.
Johaness?
Sio! Nie wolno!
Siad!
Sio! Nie wolno!
Napisy: Krzysztof Zając