Chodźmy.
Spieprzaj.
Na trzy, cztery i…
S dniem rożdienija tiebia!
S dniem rożdienija…
Żyje?
Aleksandra, obudź się.
Budzi się. Śpiewamy!
Udanej szesnastki, kochanie!
Gdzie prezent?
Prezent. Szybko!
Co to ma być?
To tiara, którą królowa Anglii
nosiła ponad 600 lat temu.
Po co mi taki staroć? Dalej.
To ma być żart?
Nie pasuje.
Jeszcze.
LEWY PRAWY
USTA
To jest to, o czym myślę?
Da. Sprawiłem ci światowej klasy lekarzy.
Sprezentują ci największe cycki i usta,
jakie wymarzyłaby sobie 16-latka.
Dziękuję, tatusiu!
To będzie najlepsza szesnastka w historii.
Będziemy sobie robić ponętne fotki.
Nauczę cię, jak porządnie wypinać tyłek.
Cześć. Raz, dwa, trzy. Zaczynamy, Charlie.
Nienawidzę staroci. Za kogo oni się mają?
Da, wieczorem.
Jasne, nielegalna.
Bardzo ważna. Wielka umowa.
Agenci wszędzie. Da, pani Barell.
GRA
KAPITAN FALL
Chyba zrozumiałem,
ale powtórzyłby pan ten fragment o znaczeniu misji?
- Coś przerywało. - Notowałem.
- Omówimy to potem. - Nie.
Zrozumcie mnie jasno.
To największe ryzyko od lat, ale nagroda będzie cudowna.
To zrozumiałem. Proszę dalej.
Rosyjski oligarcha jest pod całodobową obserwacją policji.
Musicie wmieszać się w tłum na wyprawianej przez niego imprezie
i przekazać mu radioaktywną rzecz.
Niemal jak w filmach z Bondem.
Klawo.
Co?
Jak w filmie z Jamesem Bondem. Bardzo fajnie.
Jamesem Bondem?
- Pierwsze słyszę. - Nie oglądał pan filmów?
Nie.
Pracuje jako agent, kobiety są cudowne…
To prawdziwe życie,
a nie jakieś filmy. Wszystko jest dla ciebie żartem?
Nie, po prostu odnosiłem się do zajebistości misji.
To wyjątkowa sprawa.
Dlatego o nim wspomniałem. Świetny projekt.
Bez urazy.
- Porażka nie wchodzi w grę. - Oczywiście.
Rekiny będą gotowe na wypadek, gdybyście mnie zawiedli.
Rekiny?
Mój autorski pomysł. Bez żadnych inspiracji.
Może nieco przesadziłem,
ale chociaż wszyscy zrozumieją przesłanie.
- Głoście nowinę. - Może artykulik do Internetu?
Przesłanie faktycznie jest jasne.
Zrobimy wszystko, by misja przebiegła gładko.
Ty dowodzisz, Lisa.
Musisz osobiście doręczyć… radioaktywną rzecz.
- Czemu… - Żegnam.
Proszę pana!
- Zbiornik z rekinami. - Fazka, co?
Jak idzie?
Czekamy na radioaktywną rzecz i będziemy gotowi.
Świetnie.
Owszem, dla pana.
Gorzej z resztą świata.
Ale dla mojej rodziny świetnie, a ona jest najważniejsza.
Dla ciebie nie?
Rodzina jest bardzo ważna,
ale jedna trzecia ludności bardzo na tym ucierpi.
Nie podoba mi się twoja postawa. Co z twoim duchem współpracy?
Przepraszam.
Przeprowadziłem symulację wzrostu poziom mórz i…
nieco mnie to przeraziło.
Świruj sobie w czasie wolnym.
W tym projekcie liczy się przyszłość ekonomiczna mojej rodziny.
Nie chcę, by byle naukowiec obwiniał mnie przy każdej okazji.
Przepraszam.
W teorii to bardzo proste.
Wnosimy dwie identyczne walizki.
Fall ma gorącą, póki nie wejdziemy.
Nico ma drugą. Wymieniamy się i przekazujemy.
- Ryzyko spoczywa na nim. - Świetnie.
Nico, dla niepoznaki będziesz udawał kelnera.
- A mogę kogoś innego? - Jak to?
Kelner to lekki banał. Bez urazy.
- Kogo masz na myśli? - Kogoś fajniejszego.
Krupiera albo speca od helikopterów.
Może z opaską na oku i cygarem.
Kelner może chodzić po domu,
a spec od helikopterów musiałby siedzieć w hangarze.
Mógłby zapomnieć narzędzi z domu.
Albo będę szefem kuchni. Z charakterkiem, jak Gordon Ramsay.
Robiłbym sceny w kuchni. To byłoby super.
- Będziesz kelnerem. - Dobra.
Pedro, będziesz na zewnątrz ze snajperką.
W razie czego mi pomożesz. Nie chcę być żarciem rekinów.
A kapitan Fall?
W najgorszym wypadku go poświęcimy.
- Pan Tyrant to zatwierdził? - Tak.
Nie byłem na to gotowy.
Wiem. Da się go polubić, ale znasz zasady.
Nie możemy przywiązywać się do kapitana.
Wiem.
Czołem.
Co tu robisz?
Przestraszyłeś mnie.
Otrzymałeś zaproszenie na wyjątkową imprezę.
- Naprawdę? - Do Petrowa Popangelowa.
To rosyjski filantrop, przyjaciel linii, cudowny gość.
Zobaczmy.
„Drogi kapitanie Fall, chciałbym zaprosić cię
na 16. urodziny mojej córki
w posiadłości Popangelowów w Monako w tę sobotę”.
Chwileczkę, zwaliło mnie to z nóg.
W porządku?
Tak, po prostu…
pierwszy raz otrzymałem zaproszenie.
Chcę nacieszyć się tą chwilą.
Gratulacje.
Co kupić jego córce? Barbie wciąż jest w modzie?
Bawią się nimi czy My Little Pony?
Są jeszcze te świetne miśki!
Bez obaw, wszystko załatwione. Pan Tyrant załączył instrukcje.
Dzień dobry.
Jonathanie, to prezent od ciebie oraz całej załogi.
Podpisz się na kartce,
wnieś walizkę na imprezę i podkreślaj, że należy ona do ciebie.
Pod żadnym pozorem jej nie otwieraj.
Ufam ci, synu. Powodzenia.
Dziękuję. Jak się pan miewa?
Chyba jest zajęty.
Dość konkretne wytyczne.
Takie są europejskie zwyczaje. Różnią się od naszych.
Ale możesz zajrzeć do środka.
UDANEJ SZESNASTKI
Najpiękniejszy pierścień na penisa, jaki widziałem w życiu.
To pierścionek.
- Tak? - Tak.
Mniejszy obwód.
Zamknijmy już walizkę do czasu przekazania jej córce.
Z szacunku dla pana Tyranta.
Zgadzam się. Darzę go wielkim szacunkiem.
Zostawię ją u Timmy’ego w bagażowni.
- Jasne. - Weźmiesz ją przed imprezą.
- To żaden problem. - Świetnie.
Miło, że dołączyłaś. Nie chciałbym jechać tam sam.
Nie przegapiłabym takiej okazji. Uznaj to za randkę.
Serio? Randkę z tobą?
- Prawdziwą randkę? - Jasne.
Prawdziwą randkę. Chodźmy po prezent.
Cześć, kapitanie. Jestem Timmy.
Cześć. Czy my się poznaliśmy?
Siedzę tu cały czas. Nie mam okazji na spotkania.
Odpowiadam za wydawanie bagaży.
Walizek, aktówek i tak dalej.
By nie doszło do pomyłki, jeśli walizki są podobne.
Takie sprawy. Oto twoja walizka.
- Dzięki, Timmy. - Na pewno się nie pomyliłem.
Świetnie.
To spora odpowiedzialność, ale kocham tę pracę.
Miło to słyszeć.
Miło było cię poznać. Jestem przekonany,
że to pozytywne nastawienie zapewni ci długie i piękne życie.
Chudzielec z seksbombą. Ma walizkę.
To może być on.
Mów, Pedro.
- Jest dobrze. Widzę cię. - Nico?
Jestem.
Kumple z Interpolu na trzeciej.
Nieco inaczej obchodzą tu urodziny dzieci.
Jak widać.
Kochają się?
To prawdziwa miłość czy tylko gra?
Przyniosę ci coś do picia.
Nie trzeba.
Daj spokój. To nasza randka.
Excusez-moi, mademoiselle.
Nauka francuskiego w końcu się przydała.
Oui.
Merci beauncu, madame.
Baguette.
Wspaniale.
Po francusku wszystko brzmi jak poezja.
Prawdziwy język miłości.
Interpol w budynku.
Czas na podmiankę.
Też cię bolą uszy? Strasznie tu głośno.
Ale to moja pierwsza impreza, więc staram się bawić mimo tego.
Wiesz co? Zimno mi. Obejmij mnie.
Naprawdę?
Przecież jesteśmy na randce.
Połóż walizkę i przytul mnie.
Dobrze.
Chwila.
Mały całus wchodzi w grę, czy to byłaby przesada?
Oczywiście, pocałuj mnie. Czekałam na to.
Zamknij oczy, bo mnie przerażasz.
No dobra.
Interpol dotrze do was za 30 sekund. Dokonajcie podmiany.
Urodziłem się, by całować po francusku.
Było świetnie.
Trzeba szybko obracać językiem.
- Jak najszybciej. - To klucz.
Dokonaj podmiany.
Maksymalna rotacja. To mój sekretny sos.
Sporo tego sosu.
Zakręciło mi się w głowie od tego całowania.
Chcesz się przewietrzyć?
Muszę iść do łazienki.
Nie wiem, czy to od pocałunku, czy po prostu muszę siku.
W porządku. Zaczekam na dworze.
GRA
Proszę pana.
Cudowne przyjęcie.
Gratulacje dla córki. Pan Tyrant przesyła pozdrowienia.
Bardzo dziękuję.
UDANEJ SZESNASTKI
Chwileczkę.
Cześć. Świetna impreza, co?
Owszem.
Czemu trzymasz tę walizkę jak dziecko na tonącym okręcie?
Ktoś zjebał.
Namierz Jonathana, bo wpierdolą nas rekiny.
Rozkaz szefa.
Mam jej pilnować i nikt nie może do niej zajrzeć.
Zapraszam z nami. Policja.
Zrobiłem coś złego? Złamałem etykietę?
Imprezy oligarchów to dla mnie nowość.
Widzę cię. Masz ich po lewej.
Pedro, czekaj na pocałunek. Nico, bądź gotowy na podmianę.
Otwieraj, Pinokio.
Skąd wiesz, jak nazywają mnie rodzice?
No otwieraj.
To nie jest dla was. Mam rozkazy.
- Je m’en fous… - Jonathan!
Jesteś. Właśnie wyjaśniam im, że nie mogę pokazać im prezentu.
Cały ty.
Postaw tę walizkę i pocałuj mnie jeszcze raz.
Stęskniłam się za twoim gadzim jęzorem.
Oczy.
Jak romantycznie. Jakby uczcili nasz całus fajerwerkami.
Bez efektów wizualnych.
Znajdźmy miejsce, gdzie będziemy się kochać.
Serio? Jestem za!
Jesteś na pigułkach czy potrzebujemy gumki?
Wiesz co?
Zamówiłbyś nam jakieś wyszukane koktajle?
W piwnicy widziałam bar. Znów muszę iść do łazienki.
No wiesz, przed penetracją.
Cholera, prezent!
Idź po niego. Spotkamy się na dole.
Świetnie.
Przepraszam za to.
Mały wypadek. Niewart wspominania.
Rozumiem.
Nawet najprzebieglejszy plan może mieć wady.
Na pewno zaciekawi to pana Tyranta.
No nie wiem, jest zajęty jak pan.
Nie zanudzajmy go szczegółami.
Może mu powiem, może nie. Zobaczymy.
Świetnie.
PRZELEW NA 50 MILIONÓW W TOKU
Kieszonkowe.
Bo jestem bogaty.
- Świetnie. - Szczęście mi sprzyja.
- Naprawdę? - Da.
Stać mnie na wszystko.
Mogę chodzić do restauracji, nie martwiąc się o rachunek.
Najdroższe danie? Żaden problem.
Jasne.
Mogę kupić 1000 par jeansów i 5000 swetrów. Ot tak.
- Sporo jeansów. - Da. I 100 000 hamburgerów.
Zjadłbym jednego, resztę mógłbym wyrzucić do śmieci,
a i tak bym tego nie odczuł.
Tak wygląda moje życie.
Świetnie. Jest pan bardzo bogaty.
Niezwykle bogaty. Ale zachowałem pokorę.
Korzenie są dla mnie bardzo ważne.
Świetnie.
Ta umowa to dopiero początek.
Zdominuję cały świat.
Inni oligarchowie i potentaci będą mi się kłaniali.
Gotowe.
Interesy z panem to sama przyjemność.
PRZELEW WYKONANY
To była bardzo mała pomyłka, niewarta wspomnienia panu Tyrantowi.
- To zajęty człowiek. - Da. Miłej imprezy.
Tu jesteś. To dla ciebie.
- Dzięki. - Spragniona?
Dajmy już ten prezent i zabierajmy się stąd.
Liczyłem, że znajdziemy chwilę
na ten stosunek, o którym mówiłaś.
- Nie. - No cóż.
Według mnie to był świetny pomysł.
Fantastyczna… inicjatywa.
- Wszystkiego najlepszego! - Chodź.
Ale lepiej się nie spieszyć. To dobra decyzja.
Skupmy się na ustabilizowaniu związku.
Wrócimy do kwestii seksowania, gdy oboje będziemy gotowi.
No proszę.
Miałem nadzieję, że zbiornik nie przyda się tak szybko.
Operacja się powiodła.
- Odebraliśmy zapłatę i posprzątaliśmy. - Błędy są niedopuszczalne.
Pan Popangelow dzwonił. Nie był pod wrażeniem.
Naprawdę? To była drobnostka.
Nic z tego nie wynikło.
- Nie zasługujemy na to. - Zasługujecie.
- Nie wszyscy. - Prosimy!
Zmówcie modły.
Trzy, dwa, jeden.
To była jego wina. Zasłużył na ten los.
Zaraz zatopią w nim zęby.
Czemu go nie atakują?
INSTRUKCJA
Zacznij chlapać.
Może wtedy wezmą go za ofiarę.
Udawaj, że jest ci trudno.
Ciekawostka. Ludzie nie są naturalnym pożywieniem rekinów.
Wolą raczej foki, ryby, ośmiornice, a nawet plankton.
Nie wychodź, bo pożałujesz!
Co może być gorszego?
Słuszna uwaga.
To.
Miał rację, to jest gorsze.
Umieram!
W końcu umieram. O nie!
To śmierć.
Tracę całą krew.
Ale zimno!
Babciu!
Napisy: Krzysztof Zając