KRÓLOWA KARAIBÓW
Odpuść do sześciu stopni na sterburcie.
Przyjąłem.
W porządku, 244 nad ziemią.
Muy bien.
URZĄD CELNY
Wyłączamy silniki i cumujemy.
Dobra robota. Bez odbioru.
Brawo, kapitanie.
Nie chcę się chwalić, ale zaczynam kumać czaczę.
Zlecę załodze naprawy. Uwiną się w trzy dni.
Świetnie! Co za zespół.
Jak w szwajcarskim zegarku.
KAPITAN FALL
Udanych wakacji!
Cześć, kapitanie!
Niech zgadnę, uwielbiasz kwiaty.
Jasne, wyglądają ładnie.
Tyle kolorów i w ogóle. Piękne.
Wiedziałem.
- Gotowa? - Tak.
Miło, że chcesz poznać moją rodzinę.
Nieco mnie zaskoczyłaś.
Miałam ochotę na małą, wspólną przygodę.
Do tego muszę załatwić coś po drodze w Monako.
Dwie pieczenie na jednym ogniu.
Kapitalnie.
Choć Monako nie jest po drodze.
Tylko troszkę. To nie zajmie długo.
Ale to musi być nasza mała tajemnica.
Potrafisz dochować tajemnicy, prawda?
Oczywiście. Milczę jak grób.
Co za widok.
Widoki są super.
Założę coś wygodniejszego.
Ja też!
Muszę coś załatwić.
- Pójdę z tobą. - To sprawa osobista.
Świetnie. Chcę ci pomóc w twoich osobistych sprawach.
Posłuchaj mnie.
Musimy dawać sobie przestrzeń, jeśli ten związek ma wypalić.
Racja, przestrzeń to zdrowa rzecz.
Czytałem o tym. Błąd nowicjusza, wybacz.
Świetnie. Niedługo wrócę. Pa!
Pa! Świetnie.
W telewizji mówią o oligarsze. Ktoś go zabił!
- Serio? - Tak.
Wygląda okropnie.
Ktoś wsadził mu w odbyt bardzo radioaktywną rzecz.
Raczej nie wrócimy tam na imprezę.
Zapewne.
Czemu ktoś mu to zrobił?
Nie wiem.
Może kogoś wsypał. Kapusie gryzą piach.
Nie wiedziałem.
WITAMY W CONNECTICUT
Pewnie czeka na nas.
Chyba masz rację.
Co się dzieje? Jesteś zestresowany.
Nie wiem, czego się spodziewać.
Rodzice wydają się ze mnie dumni, ale są nieprzewidywalni.
Naprawdę?
Całe moje dzieciństwo było pełne jakichś gierek.
Niczego nie można być z nimi pewnym.
Dzięki temu trzymam rękę na pulsie.
Jasne.
To chyba oznaka typowego przerażenia przed spotkaniem z bliskimi.
To nie jest typowe.
Jest. Tak to wygląda w naturze.
Nie rozumiem.
W kurniku zawsze jest kura,
którą cała reszta nieustannie dziobie.
Może być najmniejsza, najsłabsza albo po prostu mieć pecha.
W mojej rodzinie, czy kurniku, to zawsze byłem ja.
Brzmi strasznie.
Dziobią mnie tylko słownie. Nie jest to bolesne fizycznie.
Na zewnątrz wyglądam świetnie.
- Tak? - Owszem.
Wszystko jest super.
Zawsze muszę używać dzwonka.
„Tylko łajzy wparowują do domu”.
Nawet do własnego?
Zwłaszcza do własnego. Według rodziców.
Jonathan, mój drogi. Jak miło!
Jak się masz, Consuelo? Tęskniłem za tobą.
A ja za tobą, Johnny.
Cóż to za urocza dama?
Liza, współpracowniczka i dziewczyna Jonathana.
Wyglądacie razem tak słodko.
Dzięki.
Rodzice w domu?
Tak, wejdźcie. Są w ogrodzie.
Jonathan wrócił do domu!
Mój synku.
Miło cię widzieć w tym mundurze.
- Teraz się przytulamy? - Tak.
Uściskaj swoją matkę.
Serdecznie i typowo.
- Cudowne uczucie. - Starczy. Chodź no tu.
Jak miło. Naturalnie.
No proszę. Czyż to nie sam Judasz,
który nie załatwił bratu pracy.
- Co? - I chełpisz się mundurem.
Wiesz, jak przeżyłem zwolnienie.
Przykro mi, że straciłeś pracę, ale nie chciałem cię urazić mundurem.
Jasne! Aż mnie zabolało. Wszystko przez twoje działania.
Zero wstydu. Zero klasy. Zawsze tylko o sobie.
- Cicho, Tanner. - Właśnie!
A któż to? Zgubiłaś się?
To Liza, moja dziewczyna.
Miło cię poznać.
Wzajemnie.
Co miałeś na myśli, mówiąc „dziewczyna”?
To naprawdę mało prawdopodobne.
To moja dobra koleżanka i dziewczyna.
Czyli to koleżanka z pracy.
Rozumiem. Koleżanka.
Można to tak ująć, ale też ze sobą chodzimy.
Daj spokój, to wierutne kłamstwo.
Przecież to seksbomba. Nic, tylko ruchać.
Nie pozwoliłaby ci się tknąć. Nigdy w życiu.
On nie kłamie.
Po prostu nie do końca rozumie termin „dziewczyna”,
bo nigdy nawet nie był bliski, by ją mieć.
Prawda, Jonathan? Pomieszała ci się „koleżanka” z „dziewczyną”.
Na pewno tak jest.
To żaden wstyd. Ludzie często się mylą.
- Jasne. - To idiota.
Pozwólcie mi coś zrozumieć.
Jesteś prostytutką, jak w Pretty Woman?
- Nie. - Do jasnej ciasnej, Tanner!
Przepraszam za język.
Mówiłem wam setki razy, że Liza to moja dziewczyna.
Tak ciężko wam uwierzyć?
- Rozumiemy, kochanie. - Tak.
Jesteśmy na czasie.
Randkowanie wygląda zupełnie inaczej niż kiedyś.
Liczą się tylko apki, fotki fiutów
i doładowania telefonu za numerek za sklepem.
- Nie do końca. - Serio.
Twój ojciec też przechodził ten etap.
Pamiętasz, jak ratowałeś tamtą prostytutkę?
- Pamiętasz? - Tak.
Coś wspaniałego.
Wydałem fortunę, ale wolała swoje dawne życie.
Wciąż puszcza się na wylotówce.
Czasami ją mijam i wspomnienia wracają.
Ale ten związek był skazany na porażkę.
Nie powinienem był ufać jej alfonsowi.
Co za złośliwy gość. Jasne, że się kochają.
Próbowałem wrócić do jej łask.
To była piękna historia miłosna.
Strasznie mnie to podłamało. Wściekam się na samą myśl.
- To straszne, do licha! - Ogarnij się, Blake.
Sedno jest takie, że jaki ojciec, taki syn.
Muszę wam przerwać.
Nie jestem prostytutką, którą Jonathan ratuje.
Jasne! Bez urazy, Liza.
Po prostu troszczę się o syna. Nie chcę, by się zraził.
Jestem oficerką na Królowej Karaibów
i bardzo kocham waszego syna.
To naprawdę słodki człowiek.
To pewnie sztuczna inteligencja. Na bank.
Nie jesteś prawdziwą osobą, tylko jakąś sekslalką,
bo, bez urazy,
Jonathana nie da się kochać i każdy o tym wie.
Przestań! Nie każdy o tym wie!
- Spadaj! - No już!
Słuchaj się matki!
Dzięki, Consuelo. Wygląda świetnie.
Zdrowie!
Jesteśmy z ciebie tacy dumni.
Na dowód chcemy was zabrać na lunch do Klubu Kapitana.
- Dopiero zjedliśmy. - Mniejsza o szczegóły.
Brzmi świetnie. Co powiesz, Liza?
Rozpakuję się i odpocznę. Bawcie się dobrze.
Nie potrzebuję tej przestrzeni. Wręcz odwrotnie.
Jedź sam.
Pokaż koleżance Jonathana jej pokój gościnny.
Odświeżę się i przebiorę.
Nie, zostaw mundur. Masz identyfikator?
- Tak. - Świetnie. Zabierz go.
- Możesz też wziąć swój kontrakt. - Racja, kochanie.
Jak miło. Nasza pierwsza wycieczka rodzinna.
Daj spokój, kochany. Byliśmy na wielu wycieczkach.
Wielki Kanion, Aspen, Hawaje, Kostaryka,
Indie, Tajlandia i tak dalej.
Z Tannerem, ale beze mnie.
Mieliśmy tyle bagaży, że nie mieściłeś się w aucie.
Przecież lataliście.
Ale na lotnisko nie poszliśmy spacerkiem.
Chodziło mi tylko o to, że to moja pierwsza wycieczka.
- To nieprawda. - Właśnie.
Zawsze byłeś z nami duchem.
I to jest najważniejsze. Liczy się pamięć.
Jasne.
Wystraszyłeś mnie. Mogę ci pomóc?
Może.
Boże. Ale z ciebie bogini.
Mogłabyś trafić na rozkładówkę świerszczyka.
Jasne.
Do Private pasowałabyś idealnie.
Dzięki. Czego chcesz?
Musiałem przyjść. Działasz na moją trąbę jak magnes.
Trąbę?
Tak nazywam swojego penisa.
To taka analogia czy metafora.
Czyli twój fiut ma kształt trąby?
Potrafisz nim chwytać gałęzie i orzeszki?
- Brawo. - Nie, chodzi o rozmiar.
Wątpię, byś miał dwumetrowego fiuta.
Taka ciekawa?
- Nie powinno cię tu być. - Wiem. Ale będę szczery.
Podołasz prawdzie.
- Jasne. - Nie zrozum mnie źle.
Jonathan to dobry gość i życzę mu jak najlepiej.
Ale?
Ale powinnaś go rzucić i spiknąć się ze mną.
Zerwij plaster i wywal go na bruk.
- Czemu? - Spójrz na mnie.
Nie chciałem tego mówić, ale jestem kurewsko przystojny.
Mam do zaoferowania dużo więcej od niego.
- Dużo więcej. - Co takiego?
Przede wszystkim penisa powyżej przeciętnej.
- Powyżej przeciętnej? - Przy odpowiedniej technice.
Jest gładki i piękny.
Przystojny z niego czort. Pokochasz go.
Jasne.
Nim Jonathan wróci, chciałbym dać ci próbkę…
Świetnie, obudziłeś się.
Właśnie dostałam wiadomość od Jonathana.
Wróci za jakieś dwie godziny.
Mam dość czasu, by cię pociąć,
władować do walizki
i jeszcze zdążyć wziąć prysznic.
Wiesz, że tym wiertłem wwiercę się przez oko do płata ciemieniowego?
Do samego środka mózgu.
Ale możesz być coś wart dla Jonathana, więc dam ci wybór.
Jest dla ciebie ratunek.
KLUB KAPITANA TYLKO DLA KAPITANÓW I RODZIN
RECEPCJA
TYLKO DLA KAPITANÓW I RODZIN
IDENTYFIKATOR KAPITANA
KLUB KAPITANA
RODZINA FALLÓW CZŁONKOWIE KLUBU KAPITANA
Zawieźliście mnie tam, by odzyskać członkostwo?
Nie wygłupiaj się!
Nie potraktowalibyśmy cię jako przepustki do statusu.
- Nie? - To członkostwo nic nie znaczy.
Nie cieszysz się, że w końcu się przydałeś?
- Po tylu latach. - Racja.
Zuch chłopak.
Jonathan!
Cześć, Tanner.
Fajnie cię widzieć. Dobrze się bawiliście?
Jasne.
Sami nudziarze, nie moje klimaty. Fajnie, że wróciłeś.
Posiedzimy w ogrodzie?
Jak brachol z bracholem. Może porzucamy frisbee?
- Znowu coś bierzesz? - Nie.
To gdzie się podział ten dupek?
Po prostu zgrywałem się.
Przez tyle lat? Co za poświęcenie.
Spływajmy od tych dziadków. Ścigamy się do ogrodu.
Pobawimy się spluwami na strzałki.
- Albo ty coś wybierz. - Jasne!
- Berek, gonisz! - Dobra!
Szybki jesteś!
Rozgościłaś się.
Czemu nie macie zdjęć Jonathana?
Bo to nasz skrywany skarb.
Serio?
Mogę to wyjaśnić.
Trudno mi o tym mówić, ale Jonathan był wcześniakiem.
Według lekarzy to przez palenie i picie, ale nie jestem przekonana.
Wyglądało to, jakby jakiś stary żółw bez skorupy
pierwszy raz wyszedł na światło dzienne.
- Był ohydny. - Tak.
- Jak Baby Yoda, ale brzydki. - Boże.
Cieszę się, że przeżył.
O ile za wcześnie się urodził?
Niemal dwa tygodnie. Dokładnie osiem dni.
Więc nie był wcześniakiem.
Był, był. Nieźle nas przeraził.
Postanowiliśmy się nie przywiązywać, bo mógł tego nie przeżyć.
Ratowaliśmy się przed żałobą.
Consuela karmiła go piersią, by osłabić więź matki z synem.
- To okropne. - Owszem.
Nie było lekko. Nie przedłużając,
postanowiliśmy skupić się na Tannerze.
Całą miłość skierowaliśmy na niego.
- Tak. - Właśnie.
Gotowy, Tanner?
Najlepszy „gwóźdź”, jaki widziałem.
Niemal bez pluśnięcia.
Dzięki! Sporo ćwiczyłem.
- Widać. - Jonathan, kładziesz się?
Jasne. Tylko skoczę kilka razy.
- Dobrze. Zaczekam na górze. - Tak!
Musisz zobaczyć, jak skacze. Coś wspaniałego.
Nie zaprzeczę.
- No dobra. - Patrzcie.
- Widzieliście? Sztos. - Tak, świetnie.
Aleś ty dziś spragniony.
Świetnie bawiłem się z Tannerem.
Ludzie potrafią się zmienić.
Rano i przez całe życie był wielkim dupkiem,
a po południu był już świetnym gościem.
Miło było to widzieć.
Nie chcę krytykować twojej rodziny,
ale masz okrutnych rodziców.
Może trochę, ale mają dobre intencje.
Wcale nie.
To straszne dupki. Zasługujesz na więcej.
Znamy się dopiero od niedawna,
ale czuję, że to ty, Pedro, Nico i reszta
jesteście moją prawdziwą rodziną.
Tak to powinno wyglądać.
Masz całkowitą rację.
Bez tajemnic i kłamstw. Pełny szacunek.
Ufam wam w pełni.
Cieszę się.
Chwilka.
Musicie wrócić, Liza.
CHLOFORM W ŻELU
Tyran skrócił wakacje.
Coś przerywa. Wyjdę na zewnątrz.
Może zasięg będzie lepszy.
BRAK ZASIĘGU
Co mówiłeś?
Czas wracać. Wybacz.
Co? Nie dosłyszałam.
Mówiłem, że musicie wrócić.
Włączę głośnik.
Przybliż się do satelity. Może to pomoże.
Spróbuj teraz.
- Teraz mnie słyszysz? - Świetnie.
Dobrze. Jak się ma nasz kapitanek?
Bardzo dobrze.
Wciąż nie wierzę,
że dzięki niemu naszemu kartelowi wszystko uchodzi na sucho.
- No nie mów. - Powiem.
- Muszę zrzucić to z piersi. - Teraz?
Tak. Zacznę od początku.
Wciąż dręczy mnie misja z początku w Brazylii,
gdy razem z Jonathanem szliśmy uliczką i…
Takie jest moje zdanie o całej tej operacji przestępczej.
Możesz mnie cytować, ale nie panu Tyrantowi.
Złoczyńcy, który za tym stoi.
Chciałem tylko powiedzieć, że macie wracać.
Jasne.
Cześć!
Kto dzwonił o tej porze?
Nikt, jakiś głupi żart.
- I gadaliście przez 20 minut? - Jasne.
Te rozmowy są najgorsze.
Istne marnotrawstwo telekomunikacji.
Nie tego chciałby Alexander Graham Bell.
- Nie po to tak harował. - Owszem.
Nieważne.
Chciałem coś powiedzieć, nim się położymy.
Tak?
Dziękuję, że byłaś dzisiaj prawdziwą przyjaciółką
i cudowną dziewczyną.
To wiele dla mnie znaczy.
Świetny z ciebie facet.
Pamiętaj o tym.
Bez względu na to, co się stanie,
wiedz, że bardzo cię lubię.
Ale musimy wyjechać.
- Teraz? - Tak.
Nie wytrzymam tu dłużej.
Wracajmy do prawdziwej rodziny.
Napisy: Krzysztof Zając