KRAJ BASKÓW, ROK 1985
WOLNOŚĆ DLA KRAJU BASKÓW - WALCZYMY, BY WYGRAĆ.
Uwolnić więźniów! Powszechna amnestia!
ENERGIA ATOMOWA? NIE, DZIĘKUJĘ.
Uwolnić więźniów! Powszechna amnestia!
- To co zwykle? - Tak.
Zaczekajcie!
WIĘŹNIOWIE W DOMU
Sukinsyny!
Tchórze!
Mam!
I jeszcze tu dwie!
PEWNEGO RAZU... W KRAJU BASKÓW
Mocniej się odbijają!
Pewnie.
Są większe niż te gwardzistów.
Dlatego wyżej skaczą, debilu.
- Nie nazywaj mnie tak. - Idiota.
Policyjne są większe i miękkie, żeby mniej ranić.
Nie mogą wyrządzać szkód.
- To konieczne. - Serio?
Wujek powiedział, że tak mówili w wiadomościach.
Brata jego znajomego z fabryki zabiła kula gwardzisty.
Twój wujek ma fabrykę?
Cymbał.
- Twój brat był na proteście. - Wiem.
- Przecież jesteście słoikami. - No i?
Nazywacie się Romero Cabezas.
ETA przyjmuje Basków mówiących po baskijsku.
Raczej "w euskera".
Mój brat jeszcze nie mówi, ale wszystko rozumie.
I jest Baskiem. Urodził się w Vitorii, jak ja.
Vitoria to Hiszpania.
Twój brat chce należeć do ETA?
Tam się trzeba zapisywać?
Wujek mówi, że jeśli chodzisz na protesty, w końcu cię wciągną.
- Znowu on! - Szefowie ETA.
A jeśli nie chcesz?
Chodzisz, bo chcesz.
Twojego brata wciągną, bo zawsze chodzi.
Nie!
- Dopiero jak będzie starszy. - Ma ponad 18 lat.
- Mogą go wsadzić za kraty. - Za udział w proteście?
META
Jesús!
Zabierz chłopców.
Ja oddam listę tych, którzy dojechali.
Spokojnie,
na pewno przywiezie go trupiara .
Przyjechała dawno temu.
Wkrótce się zjawi.
W przyszłym tygodniu jesteś na rano?
Do poniedziałku!
- Co tam? - Cześć.
Jak się masz?
Kiepsko. Wywaliłem się.
- Marcos, do soboty! - Jutro trenujecie?
Umówiliśmy się na 9.00 w warsztacie ojca Gaizki.
- Będziesz? - Tak.
Cześć!
Wpadnijcie jutro do nas na ślimaki.
Cześć!
Po co tyle trenuje? Ciągle spada albo łapie gumę.
Nędzny jak ty z euskera.
Liczę lepiej od ciebie, mądralo.
Toni, brzydzę się ślimakami.
Poproś, żeby ci zrobili jajka sadzone.
Albo zjedz w domu i powiedz, że cię boli brzuch.
Polewają je octem, żeby wypłynął z nich śluz.
- Z kogo? - Ze ślimaków.
- Mają śluz? - Mnie smakują.
NASZ KRAJ MUSI ŻYĆ!
Jak tam? Zaraz kolacja.
Nie jestem głodny.
Musisz jeść.
- Co ci jest? - Nic.
W sobotę pójdzie ci lepiej. W tym roku się poprawiłeś.
Wywaliłem się i już.
Dobrze.
Umyj ręce i przyjdź na kolację. Musisz nabrać sił przed treningiem.
- Toni, idź po brata. - Nie wiem, gdzie jest.
To go poszukaj.
Spadam. Idę szukać "Maseratiego".
Chodź, Czarny.
Pytanie za 580 peset.
Miasta w Kastylii i León i Andaluzji, które nie są stolicami ich prowincji.
Na przykład, Astorga.
Astorga.
Villamanín.
Sueros de Cepeda.
Villar del Olmo.
Posłuchajmy głosu Superskąpców.
Nie możemy uznać Villar del Olmo,
ponieważ to miasto we Wspólnocie Madrytu.
Proszę powiedzieć.
Nie. To mocny temat.
Więc proszę go złagodzić.
- Nie, nieważne. - Proszę powiedzieć.
Dobrze, ale to mocne.
Chodzi o film, który obecnie realizuję.
Tato.
- Co tam, Paquito? - Kiedy kupimy magnetowid?
- Wkrótce. - Czyli kiedy?
Kiedy dostanę premię.
Nie nudź!
Francisco, przynieś szlafrok małej!
Francisco, słyszysz mamę?
Paquito, matka cię woła!
Idę.
Co za ludzie!
Co tak stoisz?
Chce mi się kupę.
Zaczekaj.
Już, kochanie. Już.
Pura!
Kolejny upierdliwiec! Cierpliwości!
Pura! Kolacja!
Idę!
Mamo, podgrzej mu klopsy.
Twój mąż ma dwie ręce? Nie jestem jego służącą.
Pamiętaj, żeby spuścić.
SKAZANI NA WALKĘ
Gdzie twój brat?
- Nie widziałem go. - Bo nie szukałeś.
Mam was dość.
Kolacja jest w lodówce.
Jaki chcesz omlet? Sam czy z szynką i serem?
- Sam! - Jaki?
Sam.
- Co tak wcześnie wstałaś? - Nie mogę spać.
Mniej roweru, a więcej nauki.
Za dużo tych treningów, wyścigów i śniadań.
Rozpieszczasz go.
Tak trzyma się z dala od kłopotów.
Mógłby się uczyć.
Nie cierpię patrzeć, jak wraca w soboty poobijany.
- Ma pecha. To się zmieni. - Do diabła!
Co tydzień ma pecha?
Niech biega.
To bezpieczniejsze i tańsze.
Carmen.
Śniadanie, mistrzu!
Mistrzu...
Uwaga, gorące!
- Dobrze. - Dzień dobry, synku.
Fede!
Przynieś mi wody.
Cicho!
Powtórzcie zaimki względne, wykrzyknikowe i pytające.
A zwłaszcza czasowniki.
José Antonio, w tym roku będą dwa egzaminy: pisemny i ustny.
- Dobrze. Do zobaczenia! - Do widzenia!
- Co tu robisz? - Chcę być z tobą.
Nie możesz.
Chcę robić to co ty.
Ciszej!
To co ja?
A co ja robię?
Stoisz tu.
Chodzisz na demonstracje.
Dlaczego chcesz to robić?
Bo ty chodzisz.
Co tu robisz?
Idź do ojca!
- A ty co? - Mamo!
Nie waż się wciągnąć w to brata.
Przestań się wałkonić!
Jest źle, a będzie jeszcze gorzej.
Bez nauki wiesz, co cię czeka.
Ojciec znów stracił pracę.
A mnie ręce odpadną od mycia przedsionków.
To moja wina, że tata jest nieudacznikiem?
Nie waż się tak mówić o ojcu!
Mariano, idziemy!
- Gdzie twój brat? - W łóżku.
Niczego nie obiecuję.
Tak, Pepe. Powiem mu.
- Dobrze. - Pozdrów ojca.
Dobrze.
Pozdrowienia od Jesusa.
Ucałuj wszystkich! Pa!
Co mówi twój kuzyn?
Zaprasza nas do swojego domu.
Rozmawialiśmy o tym.
Musiałby się nami zajmować.
Koniec końców żadna z rodzin by nie wypoczęła.
No i?
Od trzech lat nie jeździmy na wakacje.
Nie stać nas na wynajem mieszkania.
W tym roku się uda. Choćby na dwa tygodnie.
- I co zrobisz? - Coś wymyślę.
- O której przyjdą dzieci? - Nie umawialiśmy się.
Marcos do nich zadzwoni. Która godzina?
- 13.00. - Na pewno dojeżdża.
Chodźmy do środka.
Nie bój się. Złe wieści szybko się rozchodzą.
Coś go zatrzymało.
Idź po ojca. Nakryję do stołu.
Dlaczego musicie tak daleko jeździć?
Zdejmij kask.
Nie moja wina, że się zgubiliśmy.
No i złapałem gumę.
A to jest ochraniacz.
- Co? - Ochraniacz.
Kaski są większe.
Ojciec Gaizki ma superfajny.
Kupicie mi?
Jest bezpieczniejszy.
Paquito, pożycz mu swój.
- Debil. - Kozibobek!
Kiedy kupię magnetowid, nie puszczę ci ani jednego filmu!
Kupujecie magnetowid?
Jak tata dostanie premię.
Świetnie.
Kupię ci kask na urodziny.
Jak chcecie. To dla bezpieczeństwa.
Czemu nie spytaliście o drogę?
Pytaliśmy.
Jak można jeść obiad o 16.00?
Niech twój szef powie swojemu synowi
żeby nie trenowali tak daleko.
Potem się gubią!
Tato, jedz jak człowiek.
Popijaj, bo się udławisz.
Smakują wam ślimaki?
Tak.
Paquito się zaczerwienił!
Przez cały dzień się nie odzywał.
- Spytaj José. - I niech spyta Milagros.
Josefa prosi, żebyś spytał Milagros.
Czekaj. Już wrócił.
Gdzie byłeś? Wiesz, która godzina?
Przewróciłem się.
Myślisz, że ktoś ci uwierzy? Krwawisz!
Nic mi nie jest. Upadłem.
Akurat!
- Nic się nie stało. - Kto ci uwierzy?
Dość.
Niewiarygodne!
Szlag!
W restauracji podano 96 kanapek.
Jeśli każda kosztuje 64 pesety,
ile zarobi restauracja na sprzedanych kanapkach?
Jak mam ci wytłumaczyć? Jesteś tu od trzech lat.
Skup się.
To nie takie trudne.
Żaden Tour de France.
Idź już.
- Luis Mari. - Jesús!
Będziesz strajkował?
Tak. Chyba tak.
Trzeba robić to co większość.
Tutaj większość to my wszyscy.
Co tam?
Do sierpnia chciałbym przychodzić na nockę.
Od trzech lat nie byliśmy na wakacjach.
Trzymaj. Wypełnij.
Jest lista oczekujących.
- Jasne? - Dziękuję.
- Coś jeszcze? - Nie.
A w zasadzie tak.
Słucham.
Powiedz synowi...
Jeśli mógłbyś...
żeby chłopcy nie wystawiali Marcosa.
A tak robią?
Wczoraj to zrobili.
Zachowują się nieładnie.
Marcos to dzieciak,
bardzo to przeżywa.
Znasz go. Bardzo się stara.
Mógłbyś powiedzieć...
żeby mu tego nie robili?
Jeśli nie chcą z nim trenować, niech wymyślą pretekst,
- ale niech go nie olewają. - Zróbmy tak.
Po pracy pogadamy u mnie w biurze.
Też chcę o tym z tobą pomówić.
Do zobaczenia o 14.00.
Tata chce kupić ten.
- Betamax? - Jest najlepszy.
Podobno wkrótce przestaną produkować VHS-y.
Skąd twój wie?
Powiedzieli mu.
- Kto? - Nie wiem.
Farciarz.
- Będziesz miał magnetowid! - Super.
Matka wie, że cię zawiesili?
Coś ty. Ricardo kazał do siebie zadzwonić.
Mój brat się za nią podał, a ten się nie kapnął.
- Twoja stara ma męski głos. - Uważaj!
Stój!
- Twój brat. - Gdzie byłeś?
Czekałem na nich na boisku.
Trzymaj. Będziesz sam przez cały dzień.
Wpadła mi robótka.
Matka zwinęła się rano i wróci wieczorem.
W lodówce masz makaron.
A jak nie, pójdź do domu jednego z nich.
Bierz.
- Dzięki. - Masz klucze?
Spadam.
Możesz zjeść u mnie.
Nie.
Odprowadzę psa i pogram na automatach.
- Cześć! - Cześć.
- Do jutra! - Chodź, Czarny!
- Spotkamy się później? - Mam trening.
- A ja lekcje euskera. - No to cześć.
Wyrzucisz go?
Naprawdę?
Dwunastolatka?
- To jeszcze dziecko. - Tak to jest.
Ty się dziwisz,
ale utrzymanie drużyny kolarskiej kosztuje.
Sobotnie rejestracje, licencja, wyposażenie, benzyna, lokal.
Masa rzeczy.
I do września muszę znaleźć sponsora.
Mam powiedzieć synowi, że go wyrzuciliście, bo jest zły?
Nie dlatego.
Nie ma zdolności.
To trudny sport.
- Nie każdy się nadaje. - Czyli jest zły.
Jesús, zrozum, że Marcos
szkodzi kolegom.
Z nim nie da się właściwie trenować.
Nie nadąża za innymi.
Co chwilę trzeba na niego czekać. Gubi się.
Wybij mu z głowy kolarstwo.
Pochodź z nim w niedziele na Atotxę na mecze.
Może na widok Zamory polubi piłkę nożną.
- Ile? - Co?
Ile płacisz za licencję, lokal i resztę?
Nie wiem. Trzeba by policzyć.
Nie wyrzucajcie go.
Poczekajcie do soboty.
Dostaniesz na urodziny.
Zostało do nich mnóstwo czasu.
Teraz nie ma kasku.
Jesús, odłóż. Później wypełnisz.
- Jedz. - Już kończę.
Muszę dać Felipe, żeby położył u Luis Mariego.
- Im szybciej, tym lepiej. - Wybiorą tych co zwykle.
Zobaczymy.
Przestań się bawić i jedz.
- Nie lubię soczewicy. - Zawiera dużo żelaza.
Powiedz synowi, żeby jadł.
Marcos, słuchaj matki.
Soczewica.
Jedz.
Toni, przyjdź na chwilę.
Minęły dwa tygodnie odkąd cię zawieszono,
a twoja mama ze mną nie porozmawiała.
Ja nic nie wiem.
Nic jej nie powiedziałeś?
Powiedziałem.
To czemu nie przychodzi?
Co u twojego brata?
Dobrze, jak zwykle.
Dawno go nie widziałam.
Czasem dostaje robotę poza miastem.
- Jako murarz? - Czasem. Bierze co mu dają.
Jasne.
Chciałabym porozmawiać z twoją mamą.
Nie ma jej w domu.
Wczoraj wyszła z jakimś facetem.
Jesteś sam?
Z bratem.
Wiesz, kiedy wróci mama?
Nie.
Kupię Betę.
Ludzie mówią, że VHS to wyrzucanie pieniędzy w błoto.
Co za kapryśnik! Na co nam magnetowid?
Pani się nie zna.
Znowu wątróbka?
Niedobrze mi po niej.
Nie szkodzi i tak ją zjesz.
Zdejmij beret.
To nie beret, tylko txapela .
I tak się ją nosi.
Musi się dopasować do głowy.
Wszystko muszę tłumaczyć?
Twój ojciec ma duży łeb i beret mu nie wchodzi.
Wyglądasz fatalnie.
Pura, słyszysz swoją matkę?
Przez cały dzień to samo.
Mówię nieprawdę?
Nie było większego?
- Nie. - Widzisz?
Mówiłam.
Kogo niesie o tej porze?
- Toni? - Dobry wieczór.
Wejdź.
- Co tu robisz z psem? - Na dole było otwarte.
- O co chodzi? - O nic.
Czy Paquito może zejść?
Nie. Jemy kolację i już późno.
Dziś jest poniedziałek.
- Idź do domu. - Do jutra, Paquito!
Cześć, Toni.
Ostrożnie!
Twój przyjaciel nie ma domu?
Ma.
Zachowuje się, jakby nie miał.
Biedna rodzina.
Wyłącz to!
Beret i radio nie pomogą ci
nauczyć się baskijskiego!
Ignorantka. I do tego bezczelna!
Powiem ci coś: języki wchodzą przez ucho.
Słuchanie to podstawa.
Z czym wróciłem z Niemiec? Powiedz małemu.
- Z czym? - Z niczym.
Mówisz po niemiecku?
Trochę.
Kartoffel - ziemniak.
Bier - piwo.
Auf Wiedersehen - do widzenia.
Ale rozumiem wszystko.
Musisz rozumieć, inaczej będą cię oszukiwać.
Z baskijskim będzie tak samo.
Albo nie nazywam się Anselmo Sánchez!
Te Niemcy!
Jedzmy kolację, Beckenbauerze.
Zgoda,
ale tylko do końca sezonu.
Jeśli nie będzie wyników, nie wraca.
Wiadomo coś o dyżurach?
Mówiłem, że nie.
Wywieszę listę, kiedy będzie gotowa.
Dziękuję.
- I co? - Szuka młodszych.
Młodszych?
Trudno.
- Trzeba dalej pytać. - Jasne.
A ta stara to niby taka młoda!
- Kupiłaś sardele? - Później.
- Mariano. - Co?
Trzeba pomówić z Felixem.
Jeśli ty nie chcesz, ja to zrobię.
Nie szanuje cię, choć jesteś jego ojcem.
Nie chce się uczyć, trudno, ale niech pracuje i zarabia.
Spójrz na nas. Nie radzimy sobie!
Porozmawiam z nim.
Ty w jego wieku pracowałeś od wielu lat.
To były inne czasy.
Może, ale jesteśmy biedniejsi, niż kiedy tu przyjechaliśmy.
Gdyby ojciec nas teraz widział, dostałby zawału.
Po to zabrał nas ze wsi?
- Josefo. - Co?
Dlaczego uderzyłaś Felixa?
Za to, gdzie był i co robił.
- Na pewno? - Oczywiście.
Nie robi nic złego.
Według ciebie.
José Antonio, co robisz?
Synu, co robisz?
Nic, patrzę.
- Gdzie twój brat? - Pewnie w domu.
Chodźmy na obiad.
Félix!
Sprawdź, czy jest w pokoju.
Nie ma go.
- Marcos, czekaj. - Co?
- Masz numer? - Tak.
- Wodę w bidonie? - Też.
- Jedzenie? - Dałeś mi.
Dobrze. Chłopcy, jedziemy.
Marcos, zasuwaj!
- Widzieliście go? - Ja nie.
Ani ja.
Gdzie on jest?
Mistrzu, już po wszystkim.
Nic mu nie jest.
Nie potrzeba szwów.
Tylko oczyszczą ranę
i zabandażują.
Proszę.
4000 peset.
Ładny.
- Będziesz go nosił? - Tak.
Jesús!
Wywiesili listę z nocną zmianą.
NIE NADAJE SIĘ
Dlaczego zmieniłeś zdanie?
Kuzynowi byłoby przykro, gdybyśmy wynajęli mieszkanie.
Przecież to Pepe!
Nie chcę, żeby miał do nas pretensje.
Powiedziałam mu, że nie przyjedziemy, ale... tak zaoszczędzimy.
Nie wiem, Pepe.
Miesiąc to dużo.
Tydzień. Maksymalnie 10 dni.
Pierwsza połowa? Dobrze.
Tak, przywieziemy ci.
Oczywiście. Ser też.
Dobrze.
Ucałuj ciocię i kuzynów.
Odezwę się.
Pa.
Co mówi?
- Żebyśmy zostali na miesiąc. - Nie ma mowy.
- I co jeszcze? - Żeby mu przywieźć chistorrę .
Co on ma z tobą kiełbasą?
Daj mu spokój. Lubi chistorrę , a tam jej nie mają.
Nie czepiaj się go.
Ty wcinasz u nich piononos .
Dlaczego? Bo tu ich nie ma!
Więc siedź cicho.
Słucham?
Cześć, Josefo.
Tak. Nie, nie widziałam go.
Nie ma Marcosa.
Nie wiem.
Spokojnie. Na pewno się zjawi.
Czekaj, właśnie przyszedł. Dam ci go.
Mama José Antonia pyta, czy widziałeś Felixa.
Halo?
Nie, nie widziałem.
Właśnie wróciłem ze szkoły.
Dobrze. Do widzenia.
Przez cały dzień się nie odzywał.
Ciekawe, gdzie się podziewa.
Powiedzieć ci?
Obiad.
Toni!
- Czekaj! - Félix!
Czarny!
- Jak leci? - Jakoś.
Daj to mojemu bratu.
Dlaczego ty nie dasz? Pokłóciliście się?
Nie pytaj, tylko daj mu.
- Dobra. - I nie widziałeś mnie.
- Cześć! - Cześć!
Mariano, co my tu robimy?
- Śpimy i odpoczywamy. - Powinniśmy pójść na policję.
Po co?
Nie minęły 24 godziny.
Więc sami musimy go szukać.
Szukaliśmy przez cały dzień.
Pewnie jest u kumpla albo u dziewczyny.
U dziewczyny?
- Jest mężczyzną. - Jasne.
Jak chcesz.
Ja nie będę tu siedzieć i zastanawiać się, gdzie jest mój syn.
FRANCJA
Powiesz mi czy nie?
Przejdźmy się.
Gdybym dostał nocki, nie byłoby problemu.
- Mówiłam. - Co mam robić?
Słuchać mnie.
Za bardzo się łudzisz.
Zachowujesz się jak Marcos.
Trzeci rok nie dostajesz nocek.
Dlatego się uparłeś, żeby pojechać do mojego kuzyna.
Co szef mówił o młodym?
Jeśli się nie poprawi, wyrzucą go.
Biedactwo.
- Dzień dobry. - Félix się znalazł?
Obeszliśmy całe miasteczko
i obdzwoniliśmy wszystkich. Nic.
- Trzeba to zgłosić. - Tak.
- Właśnie. - Tak, trzeba.
Spokojnie, zjawi się.
Idziemy do domu.
José Antonio spędził cały dzień sam.
- Do zobaczenia. - Wiecie, gdzie nas znaleźć.
Mają poważny problem.
My też wróćmy do domu.
Przeszła mi ochota na spacer.
Mamo!
- Co? - Rzuć mi klucze.
Uwaga! Lecą!
Cześć.
Francisco!
Synu!
Nic ci nie jest?
Anselmo, twój syn!
Wszystko dobrze?
Zabierz to, bo zakazisz ranę!
Szybciej mu zejdzie opuchlizna.
Bawisz się w lekarkę?
To sprawdzony sposób!
Dobrze się czujesz?
Jak masz na imię?
Mirta.
- Skąd jesteś? - Z Kuby.
- Poczęstuj się. - Co to?
Pestiños , ciasteczka z moich stron.
- Kuba jest bardzo daleko. - Tak.
W tym domu często jemy ryż po kubańsku.
Z twojej ojczyzny.
- U nas nie ma takiego dania. - Nie?
Wymyśliliście je tak jak sałatkę rosyjską.
Ona też nie jest z Rosji?
- Nie. - No proszę!
- Komuś brak wykształcenia. - Pójdę już.
Idź z Bogiem.
- Boli cię? - Jak ma nie boleć?
Przestań. Przeziębi się.
Mamo!
Cześć, Czarny.
...zanim mężczyzna zaburzył równowagę ekologiczną,
praktycznie wszystkie zwierzęta zależały od siebie.
Istnieje długi i fantastyczny łańcuch
biegnący od trawy po dziób sępa,
poprzez dzika i kieł wilka.
Spytam ich.
Nie widzisz, że go nie ma?
Spytam.
Zaczekaj.
Szukam syna.
Felixa.
Ty go znasz. Stał obok ciebie.
Jestem Josefa.
Mój syn często tu przychodzi.
Od kilku dni się nie odzywa.
Jeśli ktoś z was coś wie,
niech nam powie. Mieszkamy tam, na drugim piętrze.
To mój mąż, Mariano.
Jeśli coś wiecie, powiedzcie nam.
Proszę.
Dziękuję.
Tak?
Halo?
Félix?
Rozłączył się.
Proszę pani! Zapraszam.
- Podoba ci się ta czarna? - Nie.
Nie kręć.
Przecież widać.
- Nieprawda. - Jasne.
- Wiesz, co to jest? - Koperta.
Ale wiesz, kto mi ją dał?
Mirta?
Debil! Widzisz, że ci się podoba?
Dał mi ją Félix dla brata.
Ale jeszcze nie oddałem.
Dlaczego?
Bo od dnia, w którym mi ją dał, nie wrócił do miasta.
Pewnie napisał coś złego.
Co?
Idiota.
Mówię, że nie wiem.
Boję się otworzyć.
To niech tamten otworzy.
A może otworzymy ostrożnie
i później zakleimy na ślinę?
Albo otworzymy i powiemy, że taką dostaliśmy.
My?
Mnie w to nie mieszaj.
To nie czytaj.
Mam to gdzieś. Nie truj.
Debil.
Po co ja ci to mówię?
To był sekret.
- Mam ci przyłożyć? - Nie!
Toni, pozbieraj to. Twój brat wraca ze szpitala.
Wyjdźcie.
Ogłuchliście? Wynocha.
Matka Toniego ma charakterek.
Wiem.
Spóźniłeś się.
Maserati kiepsko wygląda.
Nie dziwne, to ćpun.
- Skąd wiesz? - Brat mi powiedział.
- Jeszcze nie wrócił? - Nie.
Czarna ci pomachała!
- Ta od fryzjera. - No i co?
Ma na imię Mirta.
Nic nie wiecie!
- Pogramy? - Dobra!
Dziękuję.
Mam przesrane.
Zostaw go. Musi odpocząć.
JUTRO SPOŁECZEŃSTWO BĘDZIE TWOIM WIĘZIENIEM
Twój brat jest bardzo chory.
- Wykryli u niego poważną chorobę. - Ale wyzdrowieje.
Jak zawsze.
Zobaczysz.
Tym razem nie.
Dlaczego?
Umrze.
Fede ma AIDS.
Czy to nie choroba pedziów?
I narkomanów.
- Fede jest pedziem? - Nie, Toni.
Nie jest.
Co tam, mały?
Gratulacje, Bea.
Álvaro,
Francisco,
Isa,
Toni.
Luisa.
Diego
i José Antonio.
Ci, którzy muszą wrócić we wrześniu, uczcie się pilnie.
Nie jak zawsze.
Macie dużo czasu na zabawę.
Idźcie na plażę, na basen.
W wakacje jest czas na wszystko.
Korzystajcie z pięknego słońca.
Udanych wakacji!
Słucham?
Félix!
Tak, jestem sam.
Dlaczego odszedłeś?
Nie, nie wiem, gdzie są.
Nie pogadasz z nimi?
Martwią się.
Dobrze.
Uczyłem się.
Jasne, że zaliczę. Zobaczysz.
Pilnie się uczę, tak jak mi każesz.
Ja ciebie też.
Dlaczego nie wracasz?
Rodzice przyszli.
- Kto dzwonił? - Toni.
Czekajcie pod moim domem.
Zagwiżdżę, kiedy rodzice i babcia wyjdą.
Dobra.
Gdzie brat "Wióra"?
- Która godzina? - 18.10.
- Bez jaj! - Tak.
Idzie.
Co tam?
- Macie szmal? - Tak.
Wchodzimy, wybieracie film i czekacie na zewnątrz.
Dobra.
Nie popychaj mnie!
- Ale melony! - Niezłe!
- Mnóstwo ich! - Nie mam całego dnia.
- Który bierzemy? - Nie wiem.
Wszystkie są fajne.
Ten.
Nie ma mowy!
Zabujał się w czarnej, więc każe nam to oglądać!
- Nie. - Zamknij się, kozibobku!
A ten?
Dobra. Ten.
Ten lepiej nie.
Mojego brata po nim zemdliło.
Może zemdlić po oglądaniu porno?
- Jeśli jest mocne, tak. - Bez jaj!
Na waszym miejscu...
na początek wybrałbym ten.
Pokaż!
- "Różowa muszelka". - "Różowa muszelka".
Brzmi fajnie.
- Ten. - Spadamy!
Ten.
Myślałem, że twoi starzy nigdy nie wyjdą!
Co jest?
Babcia jest chora i drzemie w pokoju.
- Co robimy? - Ktoś musi pilnować korytarza.
- Ja nie. - Losujcie.
A ty co?
To mój dom i magnetowid.
Ene due rike fake, torba borba ósme smake
eus deus kosmateus i morele baks.
- Do bani. - José, trzymaj małą.
Postaraj się.
Pilnuj, żeby nie płakała.
Uspokój ją.
Daj film i włącz telewizor.
- Spójrz na Paquita. - Nie patrz na mnie!
Nie mogę się skoncentrować!
Nie patrz!
Pilnuj!
Wychodzi.
Zadrapuje się, wymyśla upadki, przebija oponę.
Tak powiedział Luis Mari.
Więc tak naprawdę się nie przewraca?
Widzieli go.
Luis oddał mi pieniądze.
Mały od zaraz wypada z drużyny.
I co? Jak mu powiemy?
Tak mi go żal!
Nie mam pojęcia.
W przyszłą sobotę jest ostatni wyścig.
- Trzymaj. - Co to?
Otwórz.
Ale...
Zastawiłam sztućce mamy i mi dali.
Pojedziemy do Grenady i wynajmiemy mieszkanie.
Jesteś taka dobra!
Oddaj im pieniądze w zamian za sztućce.
Teraz trzeba porozmawiać z młodym.
Wiedziałeś o tym.
- O czym? - O tym, co robi twój syn.
Wiedziałeś.
Mama to suka.
- Nie mów tak. - To prawda.
Dlaczego bawisz się w pielęgniarkę?
- Jesteś moim bratem. - Nieważne.
Mama to głupia świnia.
Gdzie jest? Co robi?
Nie wiem.
Toni.
Co?
Spalcie mnie.
Nie bredź. Wyzdrowiejesz.
Tak, jasne.
Jezu, kurwa mać!
Obiecaj mi.
Co?
Że mnie spalicie.
Kto będzie mnie odwiedzał na cmentarzu?
Twoja matka?
Jeśli umrzesz, ja będę chodził.
Ale nie umrzesz.
Spalcie mnie,
a z prochami zrób, co chcesz.
Sam.
Spuść w kiblu albo wysyp do rzeki.
Albo cokolwiek innego.
Wszystko, byle nie grób.
Mama nas nie kocha
i nigdy nie kochała.
Tylko tata nas kochał.
To dlaczego odszedł?
Bo tak.
Kiedy umrę, wyjedź stąd.
Jesteś bystry.
Zostaw ten pieprzony dom.
Pojedź do wujka w Bilbao albo gdzieś.
Walić mamę.
Uwolnić więźniów! Powszechna amnestia!
Możecie zacząć egzamin.
Przepraszam.
José Antonio, wyjdź.
Dlaczego? Nie ściągam.
Wyjdź.
Co się stało?
- Kozibobek przyjdzie? - Nie wiem.
Jest.
Długo ci się zeszło.
Nie mogłem wcześniej. Wyluzuj.
Dlaczego masz czapkę?
A co cię to?
Pacan!
Coraz gorzej z tobą.
Odczepcie się!
- Wchodzimy? - Jasne.
Puszczaj!
FÉLIX, NIE ZAPOMNIMY CIEBIE
Biedny José!
Jego brata zabiła bomba.
Idę do domu.
Moi starzy! Zasłoń mnie!
Zasłoń go.
Nie chce, żeby go widzieli!
- Wiedzą o włosach? - Nie, a co?
Matko!
Masz jaja!
Będziesz chodził w czapce?
Nie wiem, zobaczę. Daj mi spokój.
- Spadam. - Ja też.
Mirta!
Nie wyjeżdżaj!
Spójrz na mnie!
Nie wyjeżdżaj!
Co?
Nie słyszę!
Spójrz na mnie!
Coś ty zrobił z włosami?
Przeklęty dzieciak!
Niech żyje ETA!
Przykro mi, muszę zamykać.
Chodź, synku.
Niezły fryz.
Załatwili cię!
Przestańcie się nabijać!
Prawie wyłysiałeś.
Co to za strup?
Tacie zacięła się maszynka.
- Pozwolą ci tak chodzić? - Nie wiem.
José, jak to jest być ukochanym dzieckiem ludu?
Nie mam pojęcia.
Może nazwą ulicę na cześć twojego brata?
- Albo plac. - Na zawsze?
- Tak. - Ekstra!
Twój stary znalazł robotę?
Tak. Sprząta ulice dla ratusza.
Na zawsze?
Nie wiem, może.
Czyli nie wyjeżdżasz na wakacje?
- Nie. - To tak jak ja.
Mnie być może wyślą do poprawczaka.
Przesrane. To gorsze od woja.
Mam to gdzieś. Sam nie wiem, co gorsze.
Ubiera się!
- Jesteś pewny? - Masz inny pomysł?
- Powiedz mu. - Co?
Nie wygłupiaj się.
- Oszalałaś? - Jeśli ktoś cię zobaczy...
- Nikt nie zobaczy. - Jest!
Marcos, jak tam dzisiaj?
Z czym?
Trenujesz z przyjaciółmi czy sam?
Umówiłem się pod warsztatem Gaizki.
Gdzie będziecie trenować?
Nie wiem. Gdzieś.
Umówiliśmy się pod warsztatem, bo Xabiemu zepsuł się rower.
Potem pojedziemy tam, gdzie zwykle.
Idę siku.
Chodź.
Co jest?
- Trzymaj. - Jak to "trzymaj"?
Nie tutaj.
Muszę to zrobić na ulicy.
Oczywiście.
- Co robicie? - Nic.
Gotowe.
Kask.
Idę.
Ja też.
Muszę kupić papierosy.
Hej! Ty! Marcos, ktoś ci kradnie rower!
- W porządku? - Tak.
- Na pewno? - Tak, dziękuję.
- Do widzenia. - Dziękuję.
Proszę uważać.
Co ja teraz powiem rodzicom?
Zabiją mnie!
Jak ci ukradli, to ukradli.
Nikt niczego nie widział?
Kumpel mówi, że to jakiś Cygan.
Co za dranie!
Mogę im powiedzieć, że ci pożyczyłem?
A jeśli twoi powiedzą moim?
Do kitu.
Gdzie zostawiłeś rower?
U Pury.
- A jeśli jej syn zobaczy? - Nie zobaczy.
A pan niech się nie śmieje!
Tato!
Trudno.
Co się stało, to się nie odstanie.
W niedzielę po wyścigu rower się znajdzie i spokój.
We wrześniu coś wymyślimy.
Mamy całe lato.
- Ty idziesz czy ja? - Ty!
- Marcos, gdzie rower? - Pożyczyłem Paquitowi.
Paquitowi?
To jakiś obłęd!
Toni, wejdź.
- Cześć. - Cześć.
Trzymaj.
- Co to? - Nie wiem.
Dostałem od Felixa. Tylko nie pokazuj rodzicom.
Z moim bratem jest kiepsko.
Zabierają go do szpitala w Vitorii.
Spędzę z nim noc.
Lecę.
Niech to szlag.
Waży tonę!
Postaw. Paquito go widział?
Skąd. Śpi jak suseł.
Co to za afera z rowerem?
Twoja przyjaciółka z Galicji wciąż ma pusty lokal?
Chyba tak.
Spytaj, czy mogę tam zostawić rower.
Zaraz wrócę i ci opowiem.
Zapraszam cię na śniadanie.
- Dziękuję. - Nie ma za co.
Chodźmy.
Na pewno nie chcesz wziąć urlopu?
Nie.
Praca dobrze mi zrobi.
W domu byłoby gorzej. Może we wrześniu.
Jak już się... uspokoimy.
Chciałbym zabrać gdzieś syna, jeśli mogę.
Oczywiście.
Jak on to znosi?
Chyba jeszcze tego nie przyswoił.
Tak jak ja.
Najważniejsze, żebyście się trzymali.
Jesús.
W sobotę chcę widzieć Marcosa w pierwszym rzędzie peletonu.
Wykosztowałem się na pogrzeb.
Zapomnij o pieniądzach.
Marcos zostaje w drużynie.
I nie przejmuj się rowerem. Załatwię ci nowy.
Dziękuję.
Widziałeś Marcosa?
Nie. Ani jego taty.
Powodzenia! Pedałuj mocno!
Chodź.
WRZESIEŃ
Paquito. Wiesz, że fryzjer zamknął salon?
Tak.
Ojciec powiedział, że będzie tam sklep z owocami.
Nędza.
- Gdzie ci teraz zrobią kask? - Debil!
Kozibobek!
Jutro w szkole podają oceny z egzaminów poprawkowych.
Wiem.
Na pewno oblałem.
Ja na stówę.
Skąd wiesz?
Bo nie poszedłem na nie.
Co za gówno. Od poniedziałku szkoła.
- Zagramy? - Dobra. Ale zmieniamy drużyny.
Paquito z Marcosem, a ja z Tonim.
- Dlaczego? - Bo nic nie robisz.
Tylko nie kopcie mocno. Mam nowe szkła.
SCENARIUSZ I REŻYSERIA
ZDJĘCIA
MUZYKA
Wersja polska na zlecenie HBO Start International Polska
Tekst: Agnieszka Figlewicz