Ο πλανήτης Γη είναι τόσο εντυπωσιακός,
που είναι εύκολο να αγνοήσεις τα μικρά πράγματα στη ζωή.
Αλλά κοιτάξτε λίγο καλύτερα...
και θα δείτε έναν ανεξερεύνητο κόσμο.
Έναν κόσμο μικροσκοπικών ηρώων...
και μικρών τεράτων...
που χρειάζονται απίστευτες υπερδυνάμεις...
για να θριαμβεύσουν ενάντια σε γιγάντιες δυσκολίες.
Μικροσκοπικός κόσμος
Οι ζούγκλες της Λατινικής Αμερικής,
σπίτι τόσων μικρών πλασμάτων...
ΣΕ ΑΦΗΓΗΣΗ ΠΟΛ ΡΑΝΤ
όσο κανένα άλλο μέρος στη Γη.
Στα πεσμένα φύλλα, μια νέα ζωή ξεκινά.
Αυτός ο δηλητηριώδης δενδροβάτης βάτραχος κουβαλά τον γυρίνο του στην πλάτη.
Είναι σχεδόν ίσος με έναν κόκκο ρυζιού.
Το έδαφος της ζούγκλας παραείναι επικίνδυνο για το μωρό της.
Πρέπει να βρει ένα ασφαλές μέρος για να το μεγαλώσει.
Εκεί πάνω, στα κλαδιά του 40 μέτρων ουρανοξύστη της ζούγκλας.
Για έναν βάτραχο με μέγεθος ρώγας...
αυτό είναι το όρος Έβερεστ.
Συγκρατείται με τα κολλώδη πόδια της.
Αλλά ένα γλίστρημα μπορεί να αποβεί μοιραίο.
Η παρέα στα δέντρα είναι μεγάλη.
Από τις ρίζες...
ως την κορυφή.
Μπορεί να υπάρχουν 5.000 διαφορετικά είδη μικρών πλασμάτων
που ζουν στο ίδιο δέντρο.
Επιτέλους, έφτασε στην κομοστέγη, όπου ο ήλιος λάμπει.
Η βρομέλια είναι το τέλειο ρετιρέ με πισίνα
για να μεγαλώσει ο γυρίνος.
Αλλά με τόσα ζωάκια να ανταγωνίζονται για τροφή και χώρο,
η ζωή στη ζούγκλα είναι επισφαλής.
Μόνο αν είσαι ειδικός επιβιώνεις.
ΖΟΥΓΚΛΑ
Γνωρίστε τον μικρότερο πίθηκο του κόσμου...
τον πυγμαίο σκιουροπίθηκο.
Ένας ενήλικος χωρά στη χούφτα σας.
Τόσο μικροσκοπικός, δύσκολα ξεχωρίζει φίλους από εχθρούς και τροφή.
Τουλάχιστον, βρίσκουν τροφή
κάτω από τα πόδια τους.
Με τα κοφτερά τους δόντια, σκίζουν τον φλοιό
για να σχηματίσουν εσοχές που θα γεμίσουν με πεντανόστιμο, γλυκό χυμό.
Σε ένα μεγάλο δέντρο, μπορεί να υπάρχουν πάνω από 1.000.
Αρκετά εύκολο για μια οικογένεια.
Πολύ καλό. Υπάρχουν νέα μέλη στην ομάδα.
Το καθένα έχει το μέγεθος μπάλας του πινγκ-πονγκ.
Οι σκιουροπίθηκοι σχεδόν πάντα γεννούν δίδυμα.
Και οι δύο γονείς φροντίζουν τα μικρά. Ακόμα και τα μεγαλύτερα αδέρφια βοηθούν...
όταν δεν τσακώνονται.
Η συνεργασία είναι τρόπος ζωής για αυτά τα πρωτεύοντα τσέπης.
Το ίδιο και το άραγμα στη μέση του δέντρου.
Είναι πολύ επικίνδυνα κάτω.
Και υπάρχει τρομερός συνωστισμός πάνω.
Εξήντα φορές μεγαλύτεροί τους, οι πίθηκοι αλουάτα επικρατούν στα ψηλά.
Στην κομοστέγη ζει το 80% των ζώων της ζούγκλας.
Στο έδαφος, η ζωή είναι μια συνεχής πάλη.
Μετά βίας φτάνει το φως εδώ, οπότε δεν φυτρώνουν πολλά.
Αυτός ο μικρός δασύπρωκτος ζει με ό,τι πέφτει από πάνω.
Η βροχή είναι ζωτικής σημασίας για τη ζούγκλα.
Η βροχόπτωση φτάνει τα τρία μέτρα ετησίως.
Κάθε σταγόνα έχει τεράστιο αντίκτυπο στα μικροσκοπικά πλάσματα.
Οι βροχές κρατούν γεμάτη τη λιμνούλα του γυρίνου.
Αλλά ακόμα και κάτι καλό μπορεί να καταλήξει υπερβολή.
Το νερό που απορροφούν φυτά και φλοιοί προσθέτει τρομερό βάρος στα αρχαία δέντρα.
Οι χείμαρροι νερού παρασύρουν το σαθρό χώμα.
Τα γιγάντια δέντρα αντέχουν τις καταιγίδες επί αιώνες...
μέχρι που μια μέρα...
Όταν ένα δέντρο τέτοιου μεγέθους πέφτει...
αφήνει μεγάλο κενό στη ζωή της ζούγκλας.
Ο δενδροβάτης βάτραχος επέζησε.
Αλλά ο γυρίνος της είναι εκτεθειμένος.
Κι ένα φίδι Leimadophis epinephelu το μυρίζεται.
Η μητέρα δεν μπορεί να κάνει τίποτα...
μόνο μια νέα αρχή.
Η καταστροφή κάποιων είναι ευλογία για κάποιους άλλους.
Τα μυρμήγκια φυλλοκόπτες δεν σκαρφαλώνουν πια.
Τα φύλλα είναι κατά πολύ μεγαλύτερά τους.
Αλλά κάθε μυρμήγκι μεταφέρει δέκα φορές το βάρος του.
Μια αποικία οκτώ εκατομμυρίων μπορεί να απογυμνώσει ένα τέτοιο δέντρο
σε λίγες μέρες.
Ο πεσμένος γίγαντας προσελκύει κάθε είδους ζώα που τρέφονται με φύλλα.
Δυστυχώς, οι σκιουροπίθηκοι δεν τρώνε φύλλα.
Το να χάσουν το τεράστιο δέντρο τους είναι φοβερή ατυχία.
Αλλά αυτά τα μικρά γκρέμλιν είναι φοβεροί θηρευτές.
Με πόδια σαν ελατήρια, τινάζονται έως και τρία μέτρα μακριά.
Τα γαμψά τους νύχια λειτουργούν σαν μικροί γάντζοι.
Και τα δόντια που μασάνε φλοιούς, είναι εξίσου αποτελεσματικά με τα έντομα.
Το κυνήγι ανάμεσα στα πεσμένα κλαδιά είναι εύκολο για τους μικρούς πιθήκους.
Θα φάνε σχεδόν ό,τι μπορούν να αρπάξουν.
Αλλά τα φαινόμενα απατούν.
Μια απίστευτη επίδειξη μίμησης.
Η όψη αυτής της κάμπιας που μοιάζει με θανατηφόρο φίδι είναι τόσο πειστική
που τρομάζει.
Μετά από εκατοντάδες χρόνια στη σκιά,
ξαφνικά το έδαφος του δάσους λούζεται στο φως.
Σπόροι που παρέμεναν αδρανείς ξεκινούν από χαμηλά, μα στοχεύουν ψηλά.
Είναι μια μάχη για το φως.
Τα αναρριχητικά φυτά ανεβαίνουν ψηλά ταχύτατα...
πνίγοντας κάθε δενδρύλλιο, στη μάχη για μια θέση στον ήλιο.
Σύντομα ο πεσμένος γίγαντας καλύπτεται από νέα βλάστηση.
Και το κενό μεταμορφώνεται σε πλούσιο ξέφωτο.
Αλλά αυτή δεν είναι η Εδέμ.
Τα κολιμπρί είναι ελαφριά σαν φύλλο χαρτιού.
Ό,τι τους λείπει σε μέγεθος το έχουν σε επιθετικότητα.
Κάποια έχουν ράμφη σαν στιλέτα και ακόμα και δόντια.
Όλα για τη μάχη των λουλουδιών.
Τα κολιμπρί πρέπει να παίρνουν ενέργεια κάθε λίγα λεπτά.
Με φτερωτές γλώσσες, ρουφούν νέκταρ 20 φορές το δευτερόλεπτο.
Επιβάλλεται να είναι γρήγορα.
Ο ανταγωνισμός είναι αμείλικτος.
Αλλά δεν είναι ανάγκη να γίνεται έτσι.
Τα λουλούδια σε σχήμα ημισελήνου της ελικόνια
δεν προσφέρονται για τροφή των πιο πολλών κολιμπρί.
Αλλά ο πράσινος ερημίτης έχει μακρύ, καμπυλωτό ράμφος.
Του επιτρέπει να φάει το νέκταρ με την ησυχία του.
Δηλαδή, σχεδόν.
Μικρότερα από κεφάλι καρφίτσας,
αυτά τα ακάρεα των λουλουδιών έχουν σχεδόν στεγνώσει την ελικόνια.
Για να φτάσουν στο επόμενο φυτό, θα χρειαστούν μεταφορικό μέσο.
Για το μέγεθός τους, είναι σχεδόν γρήγορα σαν τσιτάχ.
Ανεβαίνουν στο ράμφος του κολιμπρί...
για να λαθρεπιβιβαστούν στα ρουθούνια του...
έτοιμα να μεταφερθούν από αέρος στο επόμενο λουλούδι.
Καθώς το ξέφωτο φουντώνει,
στο έδαφος του δάσους πέφτει πάλι σκοτάδι.
Οι μύκητες ακμάζουν σε τόση υγρασία...
σαπίζοντας τα απομεινάρια των πεσμένων δέντρων.
Η ανεύρεση φρέσκιας τροφής είναι πολύ δύσκολη εδώ.
Το τσόφλι ενός καρυδιού Βραζιλίας είναι πολύ σκληρό.
Μα όχι για έναν δασύπρωκτο.
Ό,τι δεν μπορέσει να φάει τώρα, θα το φυλάξει για μετά.
Είναι νευρική από τη φύση της.
Και δικαίως.
Το μάργκεϊ είναι ελάχιστα πιο μεγάλο από οικιακή γάτα...
αλλά πολύ πιο θανατηφόρο.
Το σκοτεινό έδαφος του δάσους κρύβει πολλούς θηρευτές.
Στη μικρότερη κλίμακα, είναι ακόμα πιο μοχθηροί.
Με 40 μικρά πόδια,
αυτό το βελούδινο σκουλήκι παραμονεύει σιωπηλό.
Οι κυνηγετικές του τακτικές θυμίζουν επιστημονική φαντασία.
Αισθητήρες δόνησης στο σώμα του εντοπίζουν τις κινήσεις του θύματος.
Πρέπει να συρθεί πιο κοντά...
για να χρησιμοποιήσει το μυστικό του όπλο.
Εκτοξευτήρες ιστών.
Οι κολλώδεις ίνες σκληραίνουν σε δευτερόλεπτα.
Δεν μπορεί να ξεφύγει.
Τα μικροσκοπικά πλάσματα είναι μονίμως σε επιφυλακή.
Ο θηλυκός δενδροβάτης βάτραχος μόλις γέννησε καινούργια αβγά.
Είναι ευθύνη του αρσενικού να παραμείνουν ασφαλή.
Το έντονο κόκκινο χρώμα προειδοποιεί τους θηρευτές.
Το δέρμα του εκκρίνει θανατηφόρα τοξίνη.
Αλλά υπάρχει ένα πρόβλημα.
Τα φίδια Leimadophis epinephelu έχουν ανοσία.
Είναι, επίσης, υπερευαίσθητα σε κάθε κίνηση.
Αν παραμείνει απολύτως ακίνητος...
ίσως επιζήσει.
Αλλά δεν μπορεί να κρύβεται από όλα.
Αντίπαλο αρσενικό.
Διεκδικεί την περιοχή.
Αν την κατακτήσει, θα φάει τα αβγά.
Ο μικρός μπαμπάς ρισκάρει τα πάντα.
Καθένας ζυγίζει όσο ένας κύβος ζάχαρης. Είναι ισοδύναμοι.
Αυτό μπορεί να συνεχιστεί για πάνω από μισή ώρα.
Ο μικρός βάτραχος αρχίζει να κουράζεται.
Αλλά ο μπαμπάς βγαίνει νικητής.
Ο αντίπαλός του αποχωρεί, έστω προς το παρόν.
Θα είναι φύλακας δύο βδομάδες ακόμη μέχρι να εκκολαφθούν τα αβγά.
Καθώς το δάσος ωριμάζει, πιο περίπλοκες σχέσεις αναπτύσσονται.
Αυτός ο κηφήνας της ορχιδέας έχει μια απίστευτη αποστολή.
Πέταξε πάνω από 40 χιλιόμετρα για να φτάσει εδώ.
Και δεν είναι μόνος.
Είναι όλοι κηφήνες και όλοι επιζητούν το ίδιο πράγμα.
Όχι γύρη.
Άρωμα.
Αυτή η ορχιδέα παράγει ένα άρωμα
που θα τον κάνει ακαταμάχητο στις μέλισσες.
Συλλέγει όσο πιο πολύ μπορεί.
Αλλά αν δεν προσέξει...
θα πνιγεί μέσα του.
Μόνο μία έξοδος υπάρχει.
Μια πολύ στενή οπή.
Η ορχιδέα δεν θα τον αφήσει να φύγει χωρίς δωράκι.
Ένα πακέτο γύρης κολλημένο στην πλάτη του.
Η αποστολή του κηφήνα για ζευγάρωμα συνεχίζεται,
μα η ορχιδέα έκανε ό,τι έπρεπε.
Για τους σκιουροπίθηκους, η ζωή φαίνεται να ξαναγίνεται φυσιολογική.
Είναι δύσκολο να βρεις έντομα πια.
Κανένα πρόβλημα.
Φτιάχνουν νέες εσοχές για χυμούς σε νέα δέντρα.
Επέστρεψαν και οι φασαριόζοι γείτονες.
Κάνουν φασαρία, θέλουν όλη την τροφή για πάρτη τους...
και προκαλούν χαμό.
Όταν η φύση καλεί,
οι μικρούληδες πρέπει να βρουν τη λύση.
Αυτός ο μικροσκοπικός υπερήρωας διατηρεί καθαρή την κομοστέγη.
Ένα σκαθάρι με μέγεθος ζαριού.
Καμιά δουλειά δεν είναι μεγάλη.
Από τα 20 μέτρα...
απλώς κρατιέται γερά.
Να και οι υπόλοιποι καθαριστές!
Κυλούν τους σβόλους κοπριάς μακριά, για να τους θάψουν.
Τροφή για τα μικρά τους.
Και λίπασμα για το δάσος.
Η ζούγκλα είναι ένας περίπλοκος κόσμος, γεμάτος με μικρά ζώα.
Το καθένα έχει έναν μοναδικό ρόλο.
Αυτά τα μικρά πρωτεύοντα βρήκαν το σπίτι τους.
Το πολυπληθές κομμάτι του δάσους όπου ζουν αλλάζει συνεχώς.
Αλλά προς το παρόν, η ζωή είναι γλυκιά.
Και κάτω...
ένα καρύδι Βραζιλίας που άφησε ο δασύπρωκτος...
μεγαλώνει σιγά σιγά στη σκιά.
Ο στόχος είναι μακροπρόθεσμος.
Από μικρές αρχές, προκύπτουν γίγαντες.
Η ζούγκλα μπορεί να μοιάζει μια ατέλειωτη πράσινη θάλασσα...
αλλά κάθε δέντρο φιλοξενεί ένα σύμπαν μικρών θαυμάτων.
Ένας δενδροβάτης βάτραχος
ψάχνει ασφαλές μέρος για τον μικροσκοπικό γυρίνο του.
Καλύτερα να ξεκινήσει...
να αναθρέφει την επόμενη γενιά.
Είναι ένα μεγάλο ταξίδι...
μέχρι την κορυφή.
Υποτιτλισμός: Έφη Μούκα