- Hej. - Co się dzieje?
Słyszałaś o tej grupie na Facebooku?
Zapewne słyszałaś o mojej sprawie.
Gdybyś go zgłosiła, Chris może zostać ukarany.
Nie chciałam, aby w tym chodziło o mnie.
Chciałam pomóc Pippie.
Byłeś wredny przez cały wieczór.
Może tego szukasz.
- Przepraszam. - Powtórz to.
Przepraszam.
Za tydzień odpada. Potrzebuję najbliższy wolny termin.
Kto jest w ciąży?
Diana.
- Cholera. - Nie mów Stephenowi.
Jesteś w ciąży?
Myślisz, że nie mam prawa głosu?
Cieszę się na myśl o aborcji twojego dziecka.
Chyba powiedziałam nieco za dużo.
Nie jest z tych, którzy odpuszczają.
- Widziałeś Wrigleya? - Mieszka w akademiku.
Nie chce przypominajki o tym, co się wydarzyło w naszym pokoju.
Nie rozmawiasz ze swoimi rodzicami, prawda?
Moja mama miała 14 lat, gdy mnie urodziła.
Ktoś mi dziś powiedział,
że jestem atencjuszką.
Może to skłoniło Evana do zdrady.
Evan ma obsesję na twoim punkcie.
- Mogę wejść? - Tak, oczywiście.
Sadie, hej.
Przepraszam, nie mogę.
Wydział Prawa Yale
Tak!
Tu Sadie, zostaw wiadomość.
- Co tam, stary? - Hej. Nic takiego.
Właśnie odkryłem, że się dostałem na Yale.
Zarąbiście. Trudno mi sobie wyobrazić inną opcję.
Ale teraz faktycznie się dostałem.
Wypas.
Uczcijmy to. Skoczmy na drinka. Dalej!
Jasne. Pogadam z Pippą i napiszę.
- Spoko. - Gratulacje, stary.
No dalej. Jezu Chryste.
Dostęp?
A to chuj do kwadratu.
Dobra.
Ssij pałę.
Pieprzony szmelc.
Przepraszam, czy ktoś tu siedzi?
Raczej nie.
Nie jest ci tak zimno?
ZAKŁAMANIE
„CHCIAŁBYM TRZYMAĆ JEJ GŁOWĘ POD WODĄ”
Tata komórka
- Cześć, tato. - Hej.
Ciągle zwożą ci paczki. Zawaliły nam hol w domu.
Postawcie je w moim pokoju.
Dobra. Jedna jest dziwna.
Ogromna, a nadawcą…
Teraz spojrzałem i widzę, że jest z Wydziału Prawa Yale.
- Poważnie? - Przyjęli cię, skarbie.
O Boże.
Wiedziałem, że dasz radę.
Diano? Czekamy na ciebie.
Oddzwonię. Mam spotkanie z promotorem.
- Kocham cię. - A ja ciebie.
Jestem z ciebie dumny. Na razie.
Tędy?
Co?
Nic. Niestosownie ubrany z ciebie barista.
No wybacz.
W porządku.
To obrzydliwe.
Wracam do akademika, zanim Pippa weźmie mnie na spytki.
Jakim cudem się nie skapnęła, że od tygodnia sypiasz tu niemal co noc?
Też ma chłopaka.
Nie, żebyś był moim…
- chłopakiem. - Hej.
Zrobimy, jak zechcesz. Nie musimy jeszcze tego upubliczniać.
We dwoje jest nam dobrze.
Raczej ominę imprezę na plaży.
Naprawdę? Pracujesz?
Muszę załatwić sprawy na wystawę.
Pewnie przesyłka.
Hej, Evan.
Cholera.
No proszę. A to co?
- Nic nie mów. - Co się dzieje?
- Nikomu jeszcze nie mówimy. - Dobrze, obiecuję.
Zapomniałem o czymś.
Mam. Tak jest.
Biorę.
Super. Do zobaczenia.
Na dokładkę mam dobre wieści. Przyjęli mnie na Yale.
- Kurde, ale bomba. - Tak.
Wrigley nalega, abyśmy wyszli i to uczcili…
Wiadomo. Odezwę się.
Dobrze. No to super.
Narka, Bree.
Tak.
- Teraz wszyscy wiedzą. - Nic nie powie.
Nagle ufasz Stephenowi?
No nie, ale trzymamy sztamę. Jeśli każę mu milczeć, posłucha mnie.
Zaufaj mi.
Skąd ludzie mają do niego tyle cierpliwości?
Nie wiem, jak Lucy mogła się z nim zejść.
Rzucił ją, gdy biegała w kokosowym staniku.
Liczę, że nagadałeś mu, że zachował się jak dupek.
Chyba mnie tam nie było.
Byłeś. Na hawajskiej imprezie.
Nie poszedłem.
Wiem, że tak.
To była ostatnia noc przed przerwą letnią.
No tak. Byłem tam krótko.
Nie widziałem wtedy Lucy ani Stephena.
- Dobra. - Szybko wyszedłem.
Szybko?
Ale z dziewczyną.
Przespałeś się wtedy z kimś innym.
Mówiłeś, że to było w ostatnią noc na uczelni.
Jasne.
Przepraszam.
Nie chcę nawet do tego wracać.
W porządku.
Coś sobie uświadomiłam.
Co takiego?
Stephen spał w twoim łóżku podczas przerwy świątecznej?
Spalę pościel.
Doskonale.
W cholerę zimno.
Co to?
Kawa.
Nigdy nie robiłeś mi kawy.
Potrafię być uprzejmy.
Jak ci minął tydzień?
Dobrze. Było nudnawo.
Ale wszystko gra?
Co ty robisz?
Nic. Tylko pytam.
Zwykle tego nie robisz.
- Nie możemy rozmawiać? - Możemy, ale jesteś dziwny i troskliwy.
Pytam tylko, co u ciebie.
Co się dzieje?
Po prostu…
Doszła mnie plotka.
Dobrze.
O niejakim Chrisie.
Mógł ci coś zrobić i się tym przejąłem.
Nie, to nie…
Nie martw się o to.
Nie jestem aż tak nieczuły.
- Wybacz, że sprawiam inne wrażenie… - Nie, wszystko gra.
To naprawdę nie jest dla mnie problem.
Przysięgam.
- Kurde, źle mi z tym. - Dlaczego?
Przez no wiesz…
To, jak jesteśmy razem. Jak cię traktuję.
Jest dobrze. To nie ma związku z nami.
Nieprawda, Lucy. Przykro mi.
Po prostu…
Mam wrażenie, że robiłem coś innego, niż pierwotnie myślałem.
Co masz na myśli?
Kiedy ostro się z tobą obchodzę…
sądziłem, że to zabawa,
a nie radzenie sobie z traumą.
- Co? Nie ma żadnej traumy. Obiecuję. - Nazywaj to, jak chcesz.
Jeśli nie chcesz, nie musisz się ze mną pieprzyć.
- Powiedz to. - Nie to chciałem powiedzieć.
W ogóle nie o to mi chodzi.
Nie…
Nie chcę nikogo skrzywdzić.
Sprawiam wrażenie dupka,
ale staram się nie krzywdzić ludzi.
Tak już mam.
Nie robisz mi krzywdy.
Nie chcę, żebyś nagle się zmienił.
Nastrój ewidentnie siadł. Porozmawiajmy później.
Jeśli tego chcesz.
Jakie to uczucie?
Nadajesz o Yale, odkąd się znamy.
Jest całkiem milutko. Bardzo miło.
Chyba jeszcze tego nie przetrawiłem. Ale jestem cholernie szczęśliwy.
- Jesteś dziś popularny. - Molly wydzwania.
- Nie wiem, co powiedzieć. - Szuka pieprzonego męża.
Przestań z nią sypiać.
Przestałem. Nie rozmawialiśmy od tygodnia.
Zdradziłeś jej, że ze sobą nie sypiacie, czy przyjąłeś, że się połapie?
- Jasne. - To był przelotny związek.
Spokojnie. To ona szaleje.
Ostatnie zamówienia.
KLUB BILARDOWY
Padam z nóg.
Co? Jeszcze jedna kolejka.
Zamykają.
Chodźmy do mnie.
Lepiej chodźmy do mnie.
Mój akademik jest za rogiem. Chodź.
Nie, spoko. Spadam.
No dalej, rzadko wychodzę.
To ważny wieczór.
- Złapię sobie taksówkę. - Bez sensu.
- Mój pokój jest o krok stąd. - Nie wejdę tam.
Nie będę udawać wyluzowanego na kanapie, na której zmarł mój brat.
Cholera. Nie pomyślałem. Zaszumiało mi.
I to chore, że możesz tam mieszkać.
W porządku?
Kurwa, nie pomyślałem.
To dziwne, że tam zostałem?
A sam tak nie uważasz?
Rozumiem Wrigleya, ale nie było mnie, gdy Drew umarł.
To tylko akademik.
Myślisz, że to dziwne?
Wszyscy tak myślą?
Z nikim o tym nie rozmawiałem, ale…
Tak, to dość dziwne.
Szczerze się nie połapałem.
Znajdźmy ci gdzieś drinka.
Chodźmy.
Nic cię nie boli?
To jak silne bóle menstruacyjne.
- Przykro mi. - Spoko.
Zobaczymy się później na tej imprezie plażowej?
Uznałam, że nie zechcesz pójść.
Nic mi nie jest. Plus to na cele dobroczynne.
Mam też dobre wieści.
Tak?
Dostałam się na Yale.
Co? To niesamowite.
Dla ciebie włożę w lutym kostium kąpielowy.
Właściwie to…
- Idź. Widzimy się. - Dobra.
Hej. Co? To twoje?
O rety.
Co? Są świetne.
Nie są?
Nie robię zdjęć, więc nie wiedziałam…
A ja tak. Stanowczo stwierdzam, że nie są dobre, ale dziękuję.
- Idę po wodę. - Dobra.
Myślisz, że Lucy nic nie jest?
Nic. Chce tylko, aby ludzie przestali o tym mówić.
Nie wiem, czemu nie powiedziała mi o Chrisie.
Czy utrudniłam jej jakoś rozmowę ze mną?
Nie, to raczej…
Bardziej chodzi…
Po prostu woli, aby ludzie o tym zapomnieli.
Aby nie wyobrażali sobie tego. Zwłaszcza jej przyjaciele…
Pewnie miałaś w głowie straszne obrazy tego,
co mogło ją spotkać.
Tak.
Pewnie nie chce, żebyśmy tak o niej myśleli.
Jest jej wstyd.
Hej. O której idziemy na tę plażę?
Raczej nie jestem w nastroju.
Chciałem opuścić kampus i coś przekąsić.
Też nie mogę.
Mam parę rzeczy do załatwienia w mieście przed wystawą, ale Lucy idzie.
Opuść ze mną kampus.
Będzie milej.
Miałabym wyrzuty, że zostawiam Lucy samą.
Muszę się stąd wyrwać na jeden dzień.
Jasne.
To podwieź Bree.
Pojadę autobusem.
Spoko. Zawiozę cię.
Siedzę tu jak na szpilkach.
Dobrze.
Tak.
Fajowo.
Na co ta zbiórka?
Nie wiem. Walka z rakiem?
ZBIÓRKA PLAŻOWA LICZNIK CHARYTATYWNY
Są jak zaraza.
Zorganizujmy tratwy.
- Tak. - Z dala od nich.
Chyba chodzi o sprzątanie oceanu.
Nie wiem.
Nie złość się na mnie. Czuję się okropnie.
Nie wiedziałam, że Evan powie Stephenowi o ciąży.
Pieprzyć go.
- Którego? - Evana.
Nie wierzę, że tak cię potraktował. Od ośmiu dni zero kontaktu.
Znasz ją?
Tak, poznaliśmy się przelotnie w bibliotece.
Ochlapałeś mnie?
Ochlapał mnie?
Tak.
Skoro już jesteś mokra,
możesz wejść do wody.
Może nie chciałam wchodzić.
Masz rację. Nie potrzebujemy cię w wodzie. Ale…
ja i Evan potrzebujemy was obu… Cześć.
Tuż nad nią.
Mamy grać w cykora?
Pamiętasz moje imię?
Tak. Tegan.
Jak ustalono tę wymowę?
Jak ty byś to wymówił?
„Tegan”.
Miałabym ci wskoczyć na ramiona w kostiumie kąpielowym
z nogami wokół głowy?
Dobra.
Jeśli wraz z koleżanką zagracie i wygramy,
Evan da wam 200 dolarów.
Że co?
- Dwieście dolarów? - Tak.
Jeśli wygramy.
Ani myślę przegrać.
Gdzieś tutaj mi pasuje.
Belman jest trzy kilometry stąd.
Jadę gdzieś indziej.
Do New Jersey.
Odwiedzić mamę.
Rety, dobra.
Wolałam nic nie mówić, bo ostatnio widziałam ją za czasów liceum.
Słabo wtedy wypadło.
Może pójść źle.
Może nie chcieć mnie widzieć, a ja będę wolała o tym zapomnieć.
To ma sens.
Zamiast zostawić cię w spokoju,
wtrąciłem się w twoje prywatne spotkanie z mamą.
- Boże. - Nie… Nic się nie stało.
Podrzuć mnie na przystanek.
Skoro i tak to zjebałem, może cię po prostu podwiozę?
Nie musimy o tym rozmawiać, a ja nie będę zadawać pytań.
Po prostu…
Nie mogę teraz wrócić na kampus.
Dobra.
To trzy godziny jazdy.
No to w drogę.
Celuj w oczy.
Dalej.
Co z planem? Koordynacja.
Ja pieprzę!
Dasz radę.
Evan.
Co tam?
No tak. „Co tam?”
Nie odzywałeś się od tygodnia.
Martwiłam się, a ty zjawiasz się tu z jakąś siksą.
I co, pieprzycie się?
Co? Dopiero ją poznałem.
Ostrożnie.
Nie. Trzymam drinka.
Chciałam przekazać, że koniec z nami.
Dobrze.
- Wykasuj zdjęcia ode mnie. - Już to zrobiłem.
Dupek z ciebie.
Co się wkurzasz?
Tydzień temu się kochaliśmy, po czym zniknąłeś.
Mogę już zejść?
Tak, przepraszam.
Nie ściemniałem. Mówiłaś, że pasuje ci przelotny związek.
Co chcesz usłyszeć?
Dobra.
Co za zdjęcia?
Naprawdę je usunąłem.
- Zresztą nie było widać jej twarzy. - Jasne.
Co to?
To.
Nic. To od mojej lokówki.
Słyszałam coś obrzydliwego.
Ktoś zostawił wiadro z sikami przed pokojem Caitie.
Zakładam, że to sprawka kumpli Chrisa.
- Fiuty jedne. - Tak.
Dzięki, że mnie w to nie wciągnęłaś.
To wiele dla mnie znaczy.
Jasne.
Nikt się ciebie nie czepiał?
Nie, nikt.
- Hej. - Tak?
- Załatwię więcej drinków. - Tak.
W porządku, 200 dolarów.
Możemy pogadać?
Czemu rozpowiadasz, że cię zgwałciłem?
- Chris. - Serio?
Znamy się, odkąd miałem cztery lata. Co ty?
Jeśli chodzi o Lydię, wiem o waszym sporze.
To nie ma z nią nic wspólnego.
Będziesz udawać, że nie zrobiłeś nic złego?
A co z Caitie?
To była bzdura. Nawet uczelnia twierdzi, że kłamała dla uwagi.
Na co komu taka uwaga? Bez jaj. Gdyby kłamała, odpuściłaby dawno temu.
Ale to nieprawda. To wariatka.
Zmówiłyście się czy co?
- To jakaś zryta krucjata? - Nie będę z tobą o tym rozmawiać.
Nie muszę nikogo zmuszać.
Zapytaj swoją kumpelę.
Raz spałem z Pippą i wszystko gra.
Myślisz, że nikt nie wie, co jej zrobiłeś?
Że z nią spałem?
Fakt, że myślisz, że nic nie zrobiłeś, czyni to bardziej obrzydliwym.
Jesteś naćpana?
Nie dotykaj mnie.
Kurwa.
Będziesz moją obrończynią w sprawach karnych?
Po co ci obrończyni?
Kiedy pozwę bractwa za te okropne imprezy tematyczne.
To niby obrona w sprawie karnej?
Naprawdę się cieszę.
Diano?
Jesteś tu?
Wszędzie cię szukałam.
Nic ci nie jest? Źle się czujesz?
Nie, spoko.
Właśnie miałam szaloną rozmowę z Evanem.
- Czemu z nim gadasz? - Aby wiedział, że jest dupkiem.
Był dupkiem, odkąd się zeszliście.
Ciągnął cię za sobą, upokorzył
i wrócił, jak tylko znowu się znudził.
Evan to twój Stephen.
- To chyba tutaj, po prawej. - Uważasz mnie za wariatkę?
- Że przyjechałam bez uprzedzenia? - Nie.
Dobrego pomysłu pewnie bym nie ukrywała. Powiedziałabym Pippie.
Twoje relacje rodzinne to niczyja sprawa.
Poza moją, bo wlazłem tu z butami.
Nikomu nic nie powiem.
Nawet Pippie?
Nawet jej.
To chyba tutaj.
W każdej chwili mogę cię zgarnąć. Dzwoń.
Dobrze.
- Spoko. Dzięki. - Jasne.
Cześć.
Ja do Mary. Nadal tu mieszka?
Tak, ale wyszła.
Zadzwonić do niej?
- Jak masz na imię? - Bree. Nie trzeba.
Bree.
Zadzwonię do niej.
Dobrze.
Wszystko w porządku?
Otworzył jej chłopak. Wyszła.
Spotkamy się z moją mamą na brunchu.
Bosko.
Dzięki, że wszedłeś ze mną.
Spoko.
- To na pewno tutaj? - Chyba tak.
Bree?
Boże, jesteś jakby dorosła.
- Cześć. - Cześć.
Ładnie ci z takimi włosami.
Dzięki.
Wyszłam na brunch z przyjaciółkami.
Pomyślałam, że skoro i tak jeździsz,
- możesz wpaść. - Tak.
Trevor jest w domu.
Wiadomo.
- Cześć, jestem Mary. - Cześć. Wrigley.
- Pa, Mary. - Pa, skarbie.
Nie chciałam przeszkadzać.
To nic, skończyłyśmy godzinę temu.
Dobrze.
Nadal podają nielimitowane drinki, jeśli chcesz.
- Dobrze. - Fajnie.
Zostawię was.
Na pewno?
Usiądę na dworze. Zamówię żarcie.
Dobrze. Raczej długo to nie potrwa.
Tak czy siak, nie spiesz się.
Jasne.
Wybacz najście.
Zadzwonię następnym razem. Albo ty zadzwoń do mnie.
Nie, powinniśmy porozmawiać teraz. Nic nie mówisz, więc…
Powiedz to.
Myślisz, że jestem na ciebie zła?
Byłaś, i to bardzo, kiedy się ostatnio widziałyśmy.
- Miałam 15 lat. - Tak, wiem.
Ale już nigdy nie zadzwoniłaś, ani nic.
Więc tak pomyślałam.
Nie gniewam się.
Dobra. Nawet jeśli, to w porządku.
Nie wiedziałam, co powiesz, a nie chciałam, aby Trev to słyszał.
Staram się być lepszą osobą, niż byłam wtedy.
I jestem.
Chciałam się tylko z tobą zobaczyć.
Dobrze.
Dobrze wyglądasz.
Dziękuję.
Ty jesteś śliczna. Kurczę, spójrz na siebie.
Dzięki.
Panie.
No i proszę.
Przez jakiś czas nie piłam. Teraz popijam wino i piwo.
Zdałam sobie sprawę, że jeśli wmawiasz sobie,
że czegoś ci nie wolno, tym bardziej chcesz przegiąć.
To ma sens.
- Na zdrowie. Ale fajnie. - Na zdrowie.
To już trzy lata.
Wydaje się miły.
Jest najlepszy. To mój najmilszy chłopak.
- A ty? Chodzisz na randki? - Tak.
Faceci pewnie za tobą szaleją.
Nie wiem.
Studenciaki są najgorsi.
To prawda.
Spotykałam się ze starszym facetem.
No popatrz.
Jesteś łamaczką serc?
Karma jak się patrzy.
Skończyło się to masakrą.
Był dla ciebie wredny?
Nie.
Był we mnie zakochany.
Czyli ty zerwałaś z nim.
Tak. Zakończyłam to.
Był zbytnim atencjuszem.
Poukładałaś sobie sprawy wcześniej niż ja.
To ja zawsze byłam tą, która szukała uwagi w związku.
Było mi smutno, gdy się skończyło.
Czułam, że mnie rozumie.
To było dla mnie coś nowego.
Uwielbiam przyjaciół z uczelni, ale to nie to samo.
Czy to ma sens?
Kiedy masz chłopaka, masz wrażenie, że po tygodniu
zna cię na wylot, a innym zajmuje to wieki.
Tak.
Nikt mnie tak długo nie znał.
Poza tobą.
Wiem, że sprawowałaś nade mną opiekę tylko przez rok po śmierci babci, ale…
Jaka byłam?
Nie przyznano mi opieki przez rok.
Raczej źle by to wypadło.
Miałam cię przez jakiś miesiąc po śmierci mamy.
Serio? Miałam wrażenie, że to trwało dłużej.
- To zwykle nic dobrego. - Wręcz przeciwnie.
To są dobre wspomnienia.
Fajnie.
Ale to był tylko miesiąc?
Tak.
A może myślę o czasach, zanim umarła.
Mieszkałyśmy razem, gdy chodziłaś do szkoły?
Nie wiem, jak dobrze pamiętasz moją mamę,
ale była bardzo religijna.
Wyrzuciła mnie z domu, gdy odkryła, że jestem w ciąży.
- Przykro mi. - Nie, to ewidentnie nie twoja wina.
Była wściekła.
A kiedy się urodziłaś, nie chciała mnie przy tobie.
Nie mieszkałaś z nami?
Czasem pozwalała mi nocować.
Gdzie jeszcze nocowałaś?
Po ludziach.
I nie chciałaś zabrać mnie ze sobą?
Miałam 14 lat.
Wiem. Przepraszam.
Wyparłam ten okres z pamięci.
Nawet nie pamiętam liceum.
No i mam się dobrze.
A ty jesteś w Baird, jesteś śliczna i nie dajesz facetom zaleźć ci za skórę.
Jesteś szczęśliwa.
Tak, jestem.
I bardzo chciałam cię zobaczyć.
- Dziękuję za podwózkę. - Spoko.
- Bree wspomniała o wystawie fotografii? - Nie.
Jest bardzo zdolna. Wydział wybiera tylko kilku studentów rocznie.
- Padło na nią. - Boże, zarąbiście.
Przyjdź, jeśli chcesz.
Będzie wiele rodzin.
Naprawdę? Dziękuję. To miłe.
Byłoby cudownie.
Tu jest zjazd.
Było cudownie. Bardzo wam dziękuję.
Chciałabym zrobić ci zdjęcie. Jeśli pozwolisz.
Jestem niefotogeniczna.
Wątpię.
Mogę szybko trzasnąć. Światło jest piękne.
- Tak. - Tak?
Możesz bardziej lewy profil?
Tak.
Prawy jest trochę dziwny…
Jesteś piękna, mamo.
Chyba mam.
Musisz mi wysłać te zdjęcia.
Albo przyjdź na wystawę.
Będzie fajnie.
Spędzimy razem więcej czasu.
Tak…
Spróbuję się urwać z pracy.
O ile nie będę ci zawadzać.
A skąd.
Dobrze.
Bardzo się cieszę, że wpadłaś.
Poświęciłaś swój czas, mimo że tyle masz pracy na uczelni.
Nie mam jeszcze planów na lato.
Wtedy nie będę zajęta.
Latem Trev i ja pilnujemy
domu jego rodziców przy plaży.
Będziemy mieć cały dom dla siebie.
Mogłabyś wpaść.
Miałabym zostać?
Nie musisz, ale może być fajnie.
Tak.
- Miło było cię poznać. - I wzajemnie.
- Pa. - Pa.
Pa.
Posłuchaj.
Nie chcę, żebyś był inny.
- Dobrze? - Wiem.
Chodź, Alex.
Lucy.
Tak też może być dobrze.
Jako mózg tej operacji ja powinienem był podjąć decyzję.
Wiem.
Wybacz, od kiedy jesteś mózgiem?
No wybacz, od zawsze nim jestem.
O czym ty gadasz? Ja byłem mózgiem.
- A kim ja niby jestem? - Ładną buźką.
Tyle to wiem, ale uważałem siebie…
Chcesz odebrać?
Tak.
Rozmowa przychodząca
Połączenie odrzucone
Numer zastrzeżony
Wszystko gra?
Tak. Przypadkowy numer.
- Bosko. - Tak.
Wybacz, że już tak późno.
- Pippa się martwi? - Nie odzywała się.
Co o niej myślisz? O mojej mamie.
Jest miła.
I bardzo młoda.
Tak, wiem.
Chyba ma się dobrze.
Wydaje się normalna.
Czasem czuję się jak dziwaczka.
O czym ty mówisz?
Jak miałabym być normalna po tym wszystkim?
Nigdy nie nauczyłam się pływać.
Umknęło to w tym całym chaosie.
Nie, pływałaś, gdy byliśmy w domu Evana nad jeziorem.
Byłaś w basenie.
Nie na głębokiej wodzie.
Nie unoszę się.
Płyń jak ryba. Bądź jednością z wodą.
Dasz radę.
Wpłyń, a zostaniesz na powierzchni. Spróbuj tak.
Rozumiesz?
Spróbuj unieść nogi.
Szanuję.
Ale to nie jest pływanie. Uznałbym to za skłanianie się.
Nie umiem pływać.
Umiesz.
Pozwól nogom się unieść.
- Nie. - Źle.
Nie tak. Nieprawidłowo.
Mogę ci pomóc?
- Tak. - Dobra.
Mówię, że się nie unoszę.
Nieprawda.
- Spróbuj kopnąć. - Dobrze.
Proszę. Dajesz radę.
No tak. Płynę.
Jesteś olimpijką.
Pływam.
Tak jest.
- Nie pozwolisz mi utonąć? - Nie.
- Mogę stać. - Tutaj? Dobrze.
Świetne pływanie. Chyba powinniśmy już wyjść.
Tak.
Hej. Słyszałaś dobre wieści? Przyjęli mnie na prawo na Yale.
Mnie też.
Jak? Oblałaś egzamin.
Wymiotłam na egzaminie. Zdobyłam 178 punktów.
- Nie rozumiem. Czemu kłamałaś? - Aby od ciebie uciec.
Inaczej byś mnie nie puścił.
Nie pozbyłaś się mnie. Widzimy się w New Haven.
Nie idę na Yale.
Jak to? Zawsze chciałaś. To obsesja twojego taty.
Pójdę gdzieś indziej. Stanford, Harvard.
Dostanę się wszędzie. Mam wzorcowe papiery.
Nie poszłabym na tę samą uczelnię, co ty.
Nie chcę się narażać.
Zmieniłabyś całe swoje życie, aby mnie unikać?
Tak.
Ale gratuluję.
Na pewno się cieszysz.
Tak.
Będzie zarąbiście. O niczym więcej nie marzę.
- Hej. - Cześć.
- Cześć.
Pójdziesz z nami coś zjeść?
Już jadłam.
Z Evanem.
Zeszliśmy się.
- Co? - No.
Nie chwaliliśmy się ludziom, ale rozmawialiśmy o tym i jest dobrze.
Co? Wczoraj nagadałaś mojej siostrze, a dziś nie odbierasz telefonu?
Wiedziałem, że jesteś żałosna, ale zdziwiły mnie te rozpaczliwe umizgi.
Wiesz, czemu znudziło mnie dymanie ciebie?
Nie dlatego, że jesteś wariatką. A dlatego, że jesteś nijaka.
Nieważne, jak bardzo się starasz być ciekawa,
gówno z tego będzie,
bo jesteś bezużyteczną pizdą.
Co? Wczoraj nagadałaś mojej siostrze, a dziś nie odbierasz telefonu?
Wiedziałem, że jesteś żałosna, ale zdziwiły mnie te rozpaczliwe umizgi.
Wiesz, czemu znudziło mnie dymanie ciebie?
Nie dlatego, że jesteś wariatką. A dlatego, że jesteś nijaka.
Nieważne, jak bardzo się starasz być ciekawa,
gówno z tego będzie,
bo jesteś bezużyteczną pizdą.
Napisy: Przemysław Stępień