Odzywałaś się może do Stephena?
Znowu z nim rozmawiasz?
Zniszczył ci życie na drugim roku. Nie pamiętasz tego?
Z trudem się pozbierałaś.
Skłamałam w sprawie napaści seksualnej.
Powinnaś to nagrać.
Czemu to robisz?
- Jak Bree? Denerwuje się? - Cieszy się, że jesteś.
To było wyjątkowe, gdy znów pojawiła się w moim życiu.
- Wiesz, że ona ma 17 lat? - Czemu nie odejdziesz?
Lepiej być z kimś, kto kocha cię bardziej
niż ty jego.
- Już lepiej? - Trzeba go powstrzymać.
- Jestem Mary, mama Bree. - Miło mi.
Pippo, Lucy mówiła, że cię napadłem.
Chris mnie dopadł. Sądzi, że nic nie zrobił.
Za każdym razem, gdy chcesz coś naprawić, tylko to psujesz.
Zerwę z Pippą.
Też zerwę z Evanem.
Z tego może powstać coś dobrego.
Nie kochasz mnie?
Od dłuższego czasu nie czuję, abyś się mną interesowała.
- Idę na Yale. - Pójdę gdzieś indziej.
Złościsz się, bo nie chcę studiować prawa ze Stephenem?
Twoje życie wciąż kręci się wokół niego.
Mnie nawet nie uwzględnisz.
Chyba powinnyśmy to przerwać.
Nic ci nie jest?
Już mnie nie chcesz.
Nie, Pippo. Zerwaliśmy.
Wiem, ale tylko dzisiaj. Proszę.
- Czemu tak się boisz Stephena? - Skąd to przekonanie?
- Hej, Lucy. - Wiem, jak to wygląda.
Tak, źle ze mną. Pogubiłam się.
I jestem zdenerwowana. Cały czas.
Wiesz, gdzie teraz jesteś?
Nie zniosę tego dłużej. Naprawdę.
- Jest mi też smutno. - Weź.
A skąd mam wiedzieć, że nie zrobiłeś kopii?
Wierz lub nie, ale nie zrobiłem.
Stephen miał moje nagranie.
Od tygodni czuję nad sobą topór.
Co to było?
Nieważne. Oddał mi go.
Dalej będą mu uchodzić na sucho te draństwa,
bo nikt nie zrobi nic, by go powstrzymać.
Zapomniałam się wysikać po seksie.
Z kim uprawiałaś seks?
- Z Wrigleyem. Wiadomo. - Jasne.
Wolałabym się tu schować.
- Nie chcę się już odcinać. - Dobrze.
Kiedy zdradziłeś Bree tamtego lata, zrobiłeś to z Lucy.
To chcesz powiedzieć? Że uprawiałeś seks z Lucy?
Bardzo mi przykro.
Hej, co tam?
Jestem okropna.
ROK 2015 PRZYJĘCIE ZARĘCZYNOWE
Szlag.
- Hej. - Wybacz.
- Spokojnie. - Nie chciałem wparować.
- Evan powiedział, że mogę tu przyjść. - Wybacz, zadymiłam pokój.
Wybiorę jedną z pozostałych dziesięciu sypialni.
Nie idź jeszcze.
Nie musisz od razu uciekać.
Myślałem, że przestałaś palić.
Przestałam.
- Nie wydaj mnie. - Bez obaw.
- Dobrze się dziś bawiłeś? - Tak.
- Fajnie wszystkich zobaczyć. - Tak.
- A ty się dobrze bawiłaś? - Tak.
Nie bardzo.
Nie znam tych ludzi. To przyjaciele rodziców Evana.
Nie zajmowałam się listą gości, choć to moje przyjęcie zaręczynowe.
Mama Evana lubi planować.
Ślub za kilka miesięcy, a już rozsadza gości.
No tak. Możesz tego nie robić.
Wszystkich wkurzyć. Chodzić ze mną.
- Dlaczego tak mówisz? - Żartowałem.
Żartujesz na taki temat?
Przepraszam.
Nie wiem dlaczego. Wybacz.
Nigdy o tym nie rozmawialiśmy. Nie sądzisz, że to trochę popieprzone?
- A co tu mówić? - Cokolwiek.
Wal do woli. Od sześciu lat udajesz, że niczego nie było.
- Nie uprawialiśmy seksu. - No i?
To była rozmowa wielkiej wagi.
- Ale nie mówiłeś poważnie. - Mówiłem, ale spoko.
Naprawdę? Mówiłeś poważnie?
Obiecałeś, że mnie nie wydymasz, po czym przespałeś się z Pippą.
Boże, miałem 22 lata. Ja byłem idiotą, a ona zdołowana.
Marna wymówka.
- Nie pieprzę się z kimś, bo jest smutny. - Mam wątpliwości.
Każdy bzykał się z kimś, kto był smutny.
- Tak zwany seks ze współczucia. - Nie gadaj głupot.
Jesteś szczęśliwa?
Staram się być.
- Dlaczego robisz to teraz? - Dlaczego nie kazałaś mi wyjść?
Spałbym już w innym pokoju.
- Właśnie się zaręczyłam. - I dlatego robię to teraz!
Dlaczego nie dałaś mi drugiej szansy? Zasługiwałem na nią.
Wszyscy myślą, że robię burdel. To prawda. Za dużo piję.
Więcej, niż powinienem.
Ale nie robię takiego burdelu jak reszta. Nikogo nie krzywdzę.
Panuję nad swoim burdelem i sprzątam po sobie. Nie jestem bydlakiem.
Nie jestem wredny. To był błąd, że się ode mnie odcięłaś. Głupota.
Przepraszam…
Trochę się pogubiłam.
Spokojnie, przepraszam. Nie ty jesteś głupia, tylko twoje wybory.
Sama nie wiem, co robię.
Wcale nie przestałam o tobie myśleć.
ZAKŁAMANIE
„ZADOWOLONY, ŻE JESTEM NA KOLANACH?”
Lucy?
Cześć. Jak leci?
To było ciężkie 48 godzin, ale radzę sobie.
Nie chciałabyś na chwilę usiąść?
Stephen oddał mi nagranie.
Tak po prostu?
Tak jakby.
To dobrze.
Pewnie ci ulżyło.
Tak.
Musiał mieć dobry nastrój.
Ma dziś uroczystość Yale.
Ponoć też się dostałaś. Wspaniale.
Dzięki.
Ale nie idę.
- Przez niego? - Tak, nie warto.
Zamiast tego wybrałam Stanford. Równie dobrze.
Diano, tak mi przykro, że zmusił cię do zmiany planów.
To kurewsko niesprawiedliwe.
To prawda.
- Przepraszam. - W porządku.
Nie, przepraszam. Tak mi wstyd.
Wymęczyły mnie te dni.
- Czuję, że świruję. - Nie musisz się tłumaczyć.
Przez niego od dwóch lat wątpię w swoją poczytalność.
Muszę ci coś powiedzieć.
Wiem, że mówiłaś prawdę, jeśli chodzi o Macy.
To niczego nie zmieni,
ale wiem.
Jeśli to ma jakieś znaczenie.
Ma.
Nie mogę znieść tego, że nigdy nie poniesie konsekwencji.
Taki los niektórych.
Pójdę już.
Fajnie, że masz się dobrze.
Dzięki. I wzajemnie.
Głodna?
Bree.
Tu Bree. Zostaw wiadomość.
Na cześć studentów Baird idących na Yale
Lucy!
Mamo?
Cześć, jestem na uczelni i chciałam zapytać,
że masz czas pogadać.
Co? Wybacz, ale co tu robisz?
Możesz przyjść pod budynek Steina?
O co chodzi?
Spotkajmy się i tyle.
- Mamo, tato, uśmiech! - Coś podać?
Idealnie.
Witamy przyjętych
Witam.
Jestem Sarah, reprezentantka Yale i absolwentka Baird.
Fajnie tu znów być.
Co się dzieje?
Chcę, abyś poszła ze mną. Zaraz wyjaśnię.
Proszę.
O co chodzi?
Musimy pogadać, Bree.
- Nie sądzę. - Bree.
To ważne. Nie chcę, abyś miała kłopoty na uczelni.
Dlaczego ja miałabym je mieć?
Chcemy ci pomóc. Martwimy się o ciebie.
Co jej nagadaliście?
Opowiedziałam wczoraj twojej matce o tym,
co tu się działo.
O twojej obsesji na punkcie mojego męża i nękaniu go.
Robicie sobie jaja?
Bree, nie chcemy cię wystraszyć.
Mój mąż jest zbyt cierpliwy.
Rozumiem, że można się zauroczyć.
Zauroczyć?
To dość częste.
Na Oksfordzie było podobnie.
Nie, on sypiał ze mną.
Łączył nas związek. Zabierał mnie do hotelu.
- Wmawiał, że mnie kocha. - Skarbie.
Tego już za wiele, Bree.
Zjawiłaś się w naszym domu w środku nocy, wysyłałaś zdjęcia, o które nie prosił.
W zeszłym semestrze zniszczyłaś jego auto.
Nie chcieliśmy tego zgłaszać, ale możemy to zrobić.
- Dlaczego wierzysz im, a nie mnie? - Trudno się połapać.
Oliver, proszę. Nie rób tego. Powiedz jej prawdę.
Wykreowałaś sobie fantazję
i wciągnęłaś w nią Amandę.
Amando, proszę. Powiedz jej to, co nam.
Zaczęła mnie nachodzić.
Oskarżyła mnie o romans z profesorem Knightem,
ale powiedziałam jej, że to nieprawda.
Zmusili cię do tego.
To się nie wydarzyło.
W porządku, Amando. Dziękuję.
Zobacz, co wszystkim robisz.
Marianne, proszę.
Jakie masz dowody?
Mam od niego SMS-y.
Mam SMS-y.
Dowodzą tylko, że wysyłałaś mu zdjęcia,
na które nie reagował.
Kilka razy zapraszał na spotkanie w biurze,
bo sam próbował to rozwikłać.
Nigdy nie wysłał ci nic niestosownego.
Chętnie pokażę nasze wiadomości.
Robił to już wcześniej, więc wie, że nie należy dawać niczego na piśmie.
Powiem ci jedno. Dla ciebie też się to źle skończy.
- Nie mów tak do niej. - Wal się.
Bree.
Jesteś najbardziej żałosną tu osobą, bo wiesz lepiej.
Bree, przestań.
Nie chcemy iść z tym do władz,
bo to wpłynie na twoje stypendium.
Za sam akt wandalizmu można wylecieć.
Posłuchaj mnie, Bree…
Koniec z groźbami i oskarżeniami.
Dalej.
Bree, to było straszne dla wszystkich.
Przepraszam.
- Bree, zwolnij. - Dlaczego mnie nie broniłaś?
Co? Nie chcę, żebyś narobiła sobie kłopotów.
Nie wierzysz mi.
Rozumiem, skarbie.
Czasami zmyślamy miło brzmiące historie.
W twoim wieku robiłam to samo.
Zawsze miałam szalone fantazje, ale to jest miła para.
Jeśli zostawisz ich w spokoju, unikniesz kłopotów.
- Nie zmyślam. - To dlaczego mnie tu ściągnęli?
Nie rozumiem. To nie ma sensu.
Jesteś tu, aby coś udowodnić.
Że jeśli wyjawię prawdę,
nikt mi nie uwierzy, nawet moja własna matka.
Chcę tylko, abyś była lepsza ode mnie.
Będę. I to nie twoja zasługa.
- Cześć. Sarah? - Tak?
Mogę pomówić z tobą na osobności?
To ważne.
Czy mogłybyśmy…?
Muszę się streszczać, zanim mnie zauważy. Przyjęliście niejakiego Stephena DeMarco.
Jest niebezpieczny.
Robił nielegalne rzeczy i ta uczelnia nie jest dla niego.
Nie wiem, czy to ze mną powinnaś o tym rozmawiać.
To z kimś z działu rekrutacji?
Uwierz mi, to straszny człowiek.
Niech ludzie to wiedzą.
Rozumiem cię, ale to nie…
- Nie rozumiesz… - Wszystko gra?
To on. Zostawił moją współlokatorkę w samochodzie po wypadku.
- Był tam, gdy zginęła. - Dość.
Pogubiłam się.
Przepraszam. To moja była. Odleciała. Nęka mnie od dwóch lat.
Odleciałaś. Pomówmy na zewnątrz.
- Wstyd mi. - A skąd. To socjopata.
- Lucy. - Przykro mi. Nie ruszam spraw prywatnych.
Jasne, zajmę się tym.
- Pomówmy na zewnątrz. - Nie dotykaj!
Lucy.
Gratulacje. To chyba najgłupsza rzecz, jaką w życiu zrobiłaś.
Tu Bree. Zostaw wiadomość.
Bree, oddzwoń, proszę. Zniknęłaś i się zamartwiam.
Daj znać, czy wszystko gra. Dobra, pa.
Tak?
Przepraszam, szukam Bree.
Nie wróciła na noc. Spróbuj u Evana.
Nic ci nie jest?
Nieważne.
Daj spokój. Nie możesz mnie nienawidzić bez końca.
Przepraszam za Chrisa. Chciałam postąpić dobrze.
Masz rację: zawsze wszystko pogarszam. Ale nigdy nie mam takiego celu.
Musisz to wiedzieć.
Wiem.
Przepraszam, że na ciebie krzyczałam. Jestem w rozsypce.
Co się dzieje?
- Pippa. - Robiłam coś okropnego.
Ostatnio…
zdradzałam Wrigleya, a on o tym nie wie.
Próbował ze mną zerwać,
bo czuł, że nie jestem temu oddana, ale wpędziłam go w poczucie winy.
Sprawiłam, że poczuł się jak gówno, choć nadal go okłamuję.
Nie, skarbie. Już dobrze.
Jestem jak ci faceci, których nienawidzimy.
Co? Nieprawda.
Nie jesteś. Chodź tu.
Już dobrze.
Ale dobrze jest to głośno powiedzieć.
Tak.
I nie uważasz, że jestem okropna?
- Przysięgam. - Ale to mój najlepszy przyjaciel.
- Zrobiłam coś podobnego. - Kiedy?
Obiecaj, że nie będziesz mnie osądzać.
Oczywiście. Boże, spójrz na to, co wyprawiałam.
Evan zdradził Bree ze mną.
To było po hawajskiej imprezie. Byliśmy narąbani. No i…
Tak.
„Tak”? Czyli uprawialiście seks?
Żartujesz, prawda?
Byłam pijana.
Byłam nawalona i okropnie się z tym czuję.
Ja pieprzę, Lucy.
Co?
- Czekaj… - Co?
Powiedziałaś mi o Wrigleyu. Chciałam, żebyś wiedziała, że nie jesteś sama.
To nie to samo. To nie są rzeczy równoważne.
- Mówiłaś, że Wrigley to twój przyjaciel… - Ale to chłopak.
To co innego. Nie robimy tego dziewczynom.
- Jaka to różnica? - Tak to po prostu jest.
Przepraszam. Niepotrzebnie mówiłam.
- Niepotrzebnie. Kurwa. - Co ty nie powiesz?
Kurwa.
- Walić Evana. Walcie się oboje. - Wiem. Przepraszam.
- Jestem okropna. - Tak!
Nie chodzi tylko o to, że jesteś okropna.
Jesteś żałosna i słaba. Wszystkie twoje wybory są nędzne.
Nie jest ci wstyd dzień w dzień?
Powiesz Bree?
Nie, to by ją zdruzgotało.
Wiem.
Ale nie chcę mieć z tobą nic wspólnego.
- Pippo. - Proszę.
- Po prostu wyjdź. - Nie.
- Proszę. Wyjdź. - Nie.
- Ja pieprzę, wyjdź! - Dobra.
Tu Bree.
- Musimy porozmawiać. - Wszystko gra?
- Nie, chodzi o tamten wieczór. - Nie.
Posłuchaj, czuję się jak dupek…
Czekaj. Nie musisz tego robić.
Wiem, że się rozstaliśmy. Seks był błędem.
Nie myliłeś się co do odczuć.
Byłam cholernie nieszczera i muszę powiedzieć ci teraz prawdę.
Myślę, że jestem lesbijką.
- Jesteś lesbijką? To znaczy… - Lubię dziewczyny.
Głównie dziewczyny.
- Przepraszam. - Nie. Za co?
Bo…
Zdradzałam cię.
Od kilku tygodni.
Strasznie cię przepraszam i nie chcę być kłamczuchą.
Chodź tu.
Nie jesteś…
- Nie jesteś zły? - Nie. Wszystko gra.
- Zmieniłem cię w lesbijkę. - Cicho bądź.
Rozumiem to. Jest w porządku.
Też wolę bzykać dziewczyny niż siebie.
Wybacz, że ci od razu nie powiedziałam.
W porządku.
Spotykasz się z dziewczyną?
Tak.
Nie…
Nie chcę jeszcze o tym mówić, ale tak.
Jak już będziesz gotowa, chcę znać wszystkie szczegóły.
- Kocham cię. - Ja ciebie też.
O Boże.
Rety, ale się cieszę, że nie muszę już kłamać.
Nie wiem, jak faceci pokroju Stephena robią to bez wyrzutów sumienia.
Stephen to inny typ człowieka, więc…
Tak. Dlaczego wciąż się z nim przyjaźnisz?
Jest naprawdę zły.
Gorszy, niż ci się wydaje.
Masz coś konkretnego na myśli?
Tylko nikomu o tym nie mów. Wysłał nagie zdjęcia Diany do jej ojca.
Straumatyzowało ją to. Nie idzie na Yale z jego powodu.
- Jesteś tego pewna? - Tak.
Wiem, że się kryjecie, ale wolałabym, żebyś przestał.
- Co? Nie kryję go. - Nic nie robisz.
Nikt nic nie robi.
Proszę wyjąć wczorajszą lekturę
i otworzyć na stronie 164.
W zeszłym semestrze skłamałam o gwałcie.
Jak pamiętacie, na ostatnich zajęciach omawialiśmy Jane Austen.
Spójrzcie na drugi akapit na stronie.
Sądzę, że będzie idealny na dyskusję grupową.
Muszę wszystkich przeprosić.
W zeszłym semestrze skłamałam o gwałcie.
- Wyłącz to! - Co jest, kurwa? Odbiło ci?
Stephenie!
Ty pieprzony dupku! Nienawidzę cię!
- Nienawidzę cię! - Ej! Odbiło ci!
- Uspokój się! - Nagranie jest wszędzie.
- Wiem, widziałem. - Co ty pieprzysz? To twoja sprawka!
Lucy, ty to zrobiłaś. Oddałem ci nagranie.
Byłaś bezpieczna. Postanowiłaś to chyba ujawnić.
Dosyć to zabawne.
Co? Nie puściłam tego. Musiałeś zrobić kopię.
- Nie zrobiłem. - Ja tego nie wypuściłam.
Na pewno?
- Ostatnio trochę ci odbija. - Nie, mieszasz mi w głowie.
Chcesz mi wmówić, że tracę rozum.
- Dlaczego miałabym to wypuścić? - Nie wiem.
Może pojęłaś, że na to zasługujesz?
Czułaś się winna, że każdy ci współczuł. Chciałaś, żebym cię ukarał.
Gdy odmówiłem, sama to zrobiłaś.
Na twoim miejscu
bym się nie wychylał. Szybko się to rozchodzi.
Ludzie są na ciebie źli.
Muszę iść.
- Cześć. - Hej.
- Mogę wejść? - To kiepski moment.
Proszę. Nie przyszłam na numerek.
Nie wiem, dokąd iść, a wszystko mi się właśnie nałożyło.
Przykro mi. Nie.
- Widziałeś nagranie, prawda? - Wszyscy widzieli.
Kurwa.
- Mogę to wyjaśnić. Nie rozumiesz. - Nie, nie tłumacz się.
Ten Chris naprawdę kogoś zaatakował.
Ale nie ciebie.
Nie.
Źle się czułem, bo sądziłem, że ktoś cię skrzywdził.
Czułem, że pogorszyłem sprawę.
To nie miało z tobą związku.
- Przepraszam cię. Proszę. - Dobrze.
Proszę.
Proszę cię, przepraszam. Przyszłam, bo nie mam dokąd pójść,
a mówiłeś, że nie osądzasz.
Tak.
Tym razem chyba jednak osądzam.
Kurczę, nie łapiesz.
Niczego nie łapiesz, prawda?
Na ten jeden temat się nie kłamie.
Kłam w dowolnej innej sprawie.
Nie w tej.
Przepraszam, Alex.
Przepraszam.
W porządku.
Sama powiedziałaś: to nie ma ze mną związku.
Zostawię cię.
- Powiedziałeś jej, że tu jestem? - Nie.
Dzięki.
Przykro mi, że to ją spotkało, ale nie jestem gotowa na rozmowę z nią.
Sama sobie pościeliła.
Czuję, że jej nie znam.
Najpierw dowiaduję się o niej i Evanie, a teraz kłamstwo o gwałcie.
Co tu się, do cholery, dzieje?
Ludzie potrafią zaskakiwać.
Masz.
Nie mogę nikomu ufać, prawda?
Nie.
Tylko ustal, komu nie ufasz najmniej.
Cudownie.
I co potem?
A potem…
daj im 70-80% siebie.
Tak. Stanowczo dawałam ludziom o wiele więcej.
Wiem.
Do Bree: Proszę, zadzwoń
W zeszłym semestrze skłamałam o gwałcie.
- Hej. - Cześć. Właśnie wychodziłem.
Zakładam, że widziałeś nagranie z Lucy.
Tak. Jak mógłbym nie?
Jest wszędzie.
To może zniszczyć jej życie.
Ktoś powinien sprawdzić, co się z nią dzieje.
Jeśli ktoś zasługuje na to, aby zniszczyć mu życie, to Lucy.
Próbowała mnie wczoraj wyrzucić z Yale. Odstawiła scenkę przy przedstawicielce.
- Wymyślała bzdury na mój temat. - Jakie bzdury?
Durne. Że ją terroryzuję.
W walentynki wyglądała na przerażoną.
Śmiało, możesz współczuć Lucy, ale oby wszystko jej się posypało.
Na razie.
Kłamliwa szmata Rozpaczliwie szuka uwagi
Ktoś powinien cię zgwałcić Jesteś żałosna
- Hej. - Cześć.
Gdzie byłaś? Dzwoniłam do ciebie.
Przepraszam. Musiałam się czymś zająć.
Widziałaś nagranie?
Tak.
Cóż…
Lucy zniknęła z radaru.
Sama sobie to zrobiła.
Przykro mi, ale ona nas okłamywała.
Skłamała o Chrisie z mojego powodu.
To mnie…
To mnie napadł.
W zeszłym semestrze.
Potem to samo przydarzyło się Caitie. Wszyscy oskarżyli ją o kłamstwo.
Bałam się to zgłosić.
Więc…
Lucy skłamała, że to ją to spotkało. To było głupie.
O Boże, Pippo.
To…
Przepraszam, że ci nie powiedziałam. Chyba się wstydziłam.
Nie.
Przykro mi.
Tak mi przykro.
Dlatego kłamała na ten temat?
Tak, na swój idiotyczny sposób.
Kurwa.
Szczerze nie wiem,
jak jedna osoba może w pojedynkę narobić sobie tylu kłopotów.
Upewnijmy się, że nic jej nie jest.
Nie wiem, gdzie jest. W pokoju jej nie ma, a drzwi są zamknięte.
To nie znaczy, że jej tam nie ma. Pójdę po opiekunkę akademika.
Lucy?
Jeśli tam jesteś, musisz coś powiedzieć.
Będę musiała otworzyć drzwi.
Hej, Lucy.
Dobra.
Musisz się ogarnąć
i pójść ze mną do biura dziekana, dobrze?
Nagranie szybko się rozeszło. Telefony się urywają.
Rodzice Chrisa są przejęci.
Kłamstwo na temat napaści seksualnej to poważna sprawa.
Zaszkodziłaś reputacji Chrisa i Baird.
Do tego twoje zachowanie w ciągu ostatnich dni,
którego świadkiem było wielu studentów, jest niepokojące.
Studenci Baird muszą poczuć, że są w bezpiecznym środowisku.
To część etosu naszej uczelni.
Dla dobra reszty społeczności studenckiej
będziemy musieli poprosić cię o odejście.
O przerwanie tu swojej nauki.
Twoja matka została powiadomiona i jedzie po ciebie.
Dziękuję.
Rozumiesz, co do ciebie mówię?
Tak.
Chyba chciałabym pojechać na trochę do domu.
Nie będzie mnie w przyszłym semestrze.
Wyjeżdżam za granicę na program dla pisarzy, więc…
To jest program Baird.
Nie wyjedziesz, bo nie będziesz już tu studentką.
Idź do pokoju i się spakuj.
Opiekun ci pomoże.
Dobrze, dziękuję.
Wszystko dobrze?
Wyrzucili mnie.
Mogą cię za to wyrzucić? To nie fair.
- W porządku. - Przykro mi.
Musi ogarnąć swój pokój. Jej mama zaraz tu będzie.
Kocham cię.
To wszystko popieprzone, ale cię kocham i przykro mi.
- Nie podoba mi się to. - Dobra, Lucy. Idziemy.
To zbyt wiele. Nie zasłużyła na to.
Da sobie radę.
Tak.
Dzięki, że w końcu odpisałaś.
- W porządku? - Pogadajmy.
Idę na spacer. Muszę się przewietrzyć.
Zamknij drzwi.
Nie wiem, co się dzieje.
Przyszłaś, wszystko grało, a potem zniknęłaś na cały dzień.
Tak.
Zadam ci pytanie.
Jeśli powiesz prawdę, ogarniemy to.
Zostawimy to za sobą.
Skłam, a więcej się do ciebie nie odezwę.
Uprawiałeś seks z Lucy w zeszłym roku?
Tak.
Na twoim Facebooku zobaczyłam zdjęcie ciebie z Lucy
po hawajskiej imprezie.
A potem przeczytałam twoje SMS-y.
- Tak mi przykro. - Wiem.
Lucy wyrzucono ze szkoły.
Przez to nagranie.
Poważnie?
Tak.
Choć jestem na nią wściekła,
ona już więcej nie zniesie.
Już ją ukarano.
Więc ty i ja nikomu o tym nie powiemy.
Nikomu. Nawet Lucy.
A jak to się ma do nas?
Nadal chcesz ze mną być?
Tak.
Chcę.
Dlaczego mi wybaczasz?
Bo mnie kochasz.
Halo?
- Mogę rozmawiać ze Stephenem DeMarco? - Przy telefonie.
Witam. Jestem Karah z działu przyjęć w Yale.
Niestety, ale dzwonię z informacją,
że cofnięto twoje przyjęcie na prawo na Yale.
To jakiś żart? Kto mówi?
Otrzymaliśmy informacje o zachowaniu niezgodnym z naszym kodeksem postępowania
i po przyjrzeniu się sprawie
wycofaliśmy ofertę miejsca na naszej uczelni.
To nie ma sensu. Już mnie zaakceptowaliście.
Mamy prawo unieważnić przyjęcie studenta,
jeśli jego zachowanie narusza nasz kodeks postępowania.
Kodeks…
Pani zdaniem, jak to zrobiłem?
Poinformowano nas o poważnym nękaniu studentów
na twojej obecnej uczelni,
w tym o dystrybucji materiałów pornograficznych.
To jakaś pomyłka.
Kto to zgłosił?
Nie mogę tego wyjawić.
Nie… Kto to, kurwa, zgłosił?
Kto to zgłosił?
Hej, stary.
Szukasz Pippy?
Tak.
Wyszła na chwilę.
Zerwaliśmy.
Zdziwiło mnie to.
Wczoraj, gdy wróciła, wszystko grało.
Ale przekażę jej, że wpadłeś.
- Kocham cię. - Ja ciebie też.
Napijesz się?
Ten dzień mnie rozwalił.
ZESZYT
Kurwa.
Lucy.
Słyszałam, co się stało.
Tak mi przykro.
Tak. Wracam do domu.
Wiem.
Moja mama zaraz tu będzie.
Nawet nie wiem, jak to wszystko spakować.
Pomogę ci.
Wszyscy mnie nienawidzą.
Posłuchaj mnie.
Odbijesz się.
Wiem, że teraz czujesz, jakby to był koniec, ale będzie lepiej.
Przez jakiś czas będzie źle, ale w końcu się poprawi.
To będzie jednorazowe zajście,
którego nie lubisz wspominać.
Uśmiech.
- Masz etui do telefonu z Yale? - Ma mnóstwo rzeczy z Yale. To żenujące.
Mnie to nie żenuje.
Uśmiech.
- Muszę przestać. - Dobrze.
Przerwa. Stopy mi zdrętwiały.
Tak bardzo cię kocham.
Wiesz o tym, prawda?
- Tak, wiem. - Kocham cię.
Mam nadzieję, że rola druhny nie była zbyt stresująca.
Nie.
Ten weekend był mi dziwnie potrzebny.
Jakbym zamknęła wiele spraw.
- Dobrze. - Tak.
Możemy iść, proszę? Jestem zmęczona.
Nie jestem gotowy.
- Jak to? Jest trzecia nad ranem. - Ty idź.
Abyś mógł poflirtować ze swoją byłą?
Nie muszę. Pieprzyłem się z nią rano.
Zeszliśmy się tylko dlatego, aby wkurzyć Lucy,
ale to marny fundament.
Powinnaś już iść. Lepiej się rozstańmy.
Ale z ciebie dupek.
Kurwa.
Dupek.
Cieszę się, że to nie jest twoje życie.
Jasne.
Idę poszukać męża.
Cześć, Bree.
- Jezu. - Nie. Wszystko gra.
Chciałem ci powiedzieć, że jesteś niesamowita.
Nie doceniłem cię.
O czym ty mówisz?
Od jak dawna wiesz?
O Lucy i Evanie.
Bo cały dzień zachodzę w głowę, jak to możliwe,
że tak niemrawo zareagowałaś na moją wiadomość.
To dlatego, że już wiedziałaś.
Co ty w ogóle próbujesz zrobić?
Nic.
Wrigley wygląda dziś smutno, prawda?
Idź do domu.
Chciałeś zepsuć mi dzień, ale ci się nie udało.
Próbowałeś zwrócić na siebie uwagę, ale nic z tego.
Czasem myślę o tym, co wydarzyło się na studiach.
Ile zrobiłeś, aby zrujnować życie Lucy na drugim roku.
Boże, przez ciebie ją wyrzucili.
Jedyne, co dobre,
to fakt, że uciekła od ciebie
i już nigdy cię nie dotknie.
O Boże.
To ty opublikowałaś nagranie?
- Nie wiem, o czym mówisz. - Bo to nie byłem ja.
Nie rozumiałem, kto inny mógł jej tak nienawidzić,
ale jeśli się dowiedziałaś o niej i Evanie…
Natychmiast mnie zostaw. Serio.
Pogódź się z porażką.
Dobra.
To ostatnia piosenka wieczoru i potem się zawijamy.
Przepraszam.
Zanim skończymy, mogę coś powiedzieć?
Dziękuję.
Cześć.
Zanim skończymy, chcę coś powiedzieć.
Po pierwsze, Evanie,
nienawidzę cię.
Nie znoszę cię.
To nie był żart. Od lat mam cię dość.
Czekałem na odpowiedni moment.
Dziwię się, że w ogóle doszło do tego ślubu.
No bo przeleciałeś Lucy na studiach i okłamywaliście Bree. Nieładnie.
W porządku.
Ale Bree…
Nasza mała anielica w bieli zaskoczyła mnie,
bo wiedziała o tym od lat i trzymała to w sobie.
Dosyć to niepokojące, co nie?
Nieważne. Nie rozumiem przyjaźni kobiet.
Skoro mowa o Lucy, rano się bzykaliśmy.
Choć zapewne podkreśla, że zamknęła ten rozdział.
Pewnie w apartamencie druhen rozmawiałyście tylko o tym.
To ma sens. Od studiów obwinia mnie o ujawnienie nagrania,
przez które ją wywalili.
Trzeba było tam być. Kto wie, ten wie.
Ale to nie byłem ja. Jestem pewien, że to Bree.
Lucy,
to nie ja zniszczyłem ci życie.
To jej zasługa.
Bree i Wrigley pieprzą się od miesięcy. Wypijmy za miłość i przyjaźnie.
W ramach podsumowania:
Lucy i Evan pieprzyli się na studiach, ja i Lucy rano,
Bree i Wrigley pieprzą się od miesięcy.
Nie.
Proszę.
- Wstrętny skurwielu. - Bree, o czym on mówi?
- Jesteś socjopatą. - Bree, co do…?
- Zabiję cię. - To prawda?
- Bree! Daj mi telefon. - To wariat.
Pokaż mi pieprzony telefon.
Wynoś się stąd!
Wynoś się stąd, ty głupi facecie!
Wrigley… Z drogi, Pippo.
Chodź tu. Pieprzyliście się?
Tak.
Co jest, kurwa? Pieprzona kanalia.
Stephenie, idź do jebanego terapeuty.
- Wal się. - Bree, musimy pogadać.
Teraz…
Kurde.
Co jest, kurwa?
Kurwa.
Kurwa, zabiję go.
- Pippo. - Tak?
- Chodźmy. - Tak.
Lucy…
Lucy.
- Opublikowałaś nagranie? - To było lata temu.
Nie rozumiem. Jak mogłaś?
To było impulsywne i szalone. Żałuję tego od sześciu lat.
Hej. Sprawa ma się tak.
Mogą mnie skrzywdzić, jeśli zaraz stąd nie zwieję.
Zaparkuję przed wejściem. Jedziesz ze mną?
Chyba sobie żartujesz.
Nie pójdziesz z nim.
Może nie mów za nią. To ty zniszczyłaś jej życie.
Dziś już nikt tutaj nie będzie cię szanował,
więc masz tylko mnie.
To nieprawda.
Jakoś się z tym uporamy.
Ale jeśli z nim odejdziesz, to koniec.
Boże, to już koniec.
Spójrzcie na siebie. To niezdrowe.
Nie da się tego naprawić.
Do zobaczenia na zewnątrz. Oby.
Cholera.
- Lucy… - Świat mi się kręci w głowie…
Ma cię gdzieś. Zależy mu tylko na wygranej.
Nie pomogę ci, jeśli tego nie widzisz.
Ale to twoja ostatnia szansa, aby nie podjąć żenującej decyzji.
Chcesz mi coś powiedzieć? Jesteś z siebie zadowolony?
Dobrze ci z tym? Miałeś być moim przyjacielem.
Najlepszym przyjacielem!
Nie, pieprz się!
Wiedziałeś, przez co przeszedłem, a i tak to zrobiłeś.
Dlaczego chcesz, abym jechała z tobą?
Mam ci wygłosić przemowę o tym, jak nudne jest moje życie bez ciebie?
Bo było…
niezłe.
Ale daj spokój.
We dwoje zawsze się lepiej bawimy.
Ty chcesz tylko wygrać.
To jak powtórka ze studiów.
Chcesz, żebym wybrała ciebie,
a gdy mnie zdobędziesz, wydymasz mnie.
Taki już jesteś. Nic na to nie poradzisz.
Lucy, właśnie rozwaliłem sobie całe życie.
Zaręczyny, najstarsze przyjaźnie.
Jeśli cię wydymam, zostanę z niczym. Czemu miałbym to robić?
Ale ja cię nienawidzę.
- Muszę zatankować. - Dobrze.
SERWIS – OPONY – HAMULCE
Kupić kawę?
Tak. Pewnie.
Cześć.
Dziękuję.
Napisy: Przemysław Stępień