‪(NETFLIX ขอเสนอ)
‪(ศาสตราจารย์อาร์เธอร์ เวลส์)
‪(เม็กซิโก ปี 1963)
‪ขณะนี้มีฝนตกหนักทั่วทั้งพื้นที่
‪มีลมกระโชก 50 ถึง 65 กิโลเมตรต่อชั่วโมง
‪ทัศนวิสัยไม่ดีนัก ทุกท่านขับรถกันระวังด้วยนะ
‪ทางนั้นเป็นยังไงบ้าง
‪อืม ก็เหมือนเดิมแหละ
‪พ่ออยู่ไหม
‪เขาไม่คุยกับเธอหรอก
‪คิดว่ามันจะเปลี่ยนอะไรได้ไหมถ้าฉัน…
‪- กลับบ้านเหรอ ‪- ไม่ใช่
‪ไม่
‪ถ้าฉันเขียนจดหมายหาเขา
‪ช่วงนี้ฉันฝันร้ายบ่อยๆ น่ะ
‪ฉันไม่อยากอยู่ที่นี่แล้ว
‪ฉันผิดเอง โอเคไหม ฉันไม่เคย…
‪ฉันแค่อยากให้ทุกอย่างกลับไปเป็นเหมือนเดิม
‪ฉันต้องไปทำงานแล้ว
‪การจับกุมทำให้เจ้าหน้าที่สืบสวน…
‪ยังอยู่ไหม
‪ซิโมน่า
‪ซิโม…
‪ฮัลโหล
‪ทุกคนออกมา
‪ไปได้แล้ว
‪เร็วสิ
‪ไปเร็ว
‪เดินต่อไป เร็วเข้า
‪รักษาตัวนะ
‪เธอด้วย
‪(โมเต็ล)
‪ถ้าคุณอยากจะพักต่อ ผมคงต้องขอบัตรประชาชน
‪นี่มันก็สองอาทิตย์เข้าไปแล้ว
‪ค่ะ ได้ เดี๋ยวฉันเอามาให้
‪แอมบาร์ จะมาไหม
‪- เดี๋ยวสายนะ ‪- เดี๋ยวฉันไป
‪(บ้านพัก ‪ห้องเช่าราคาถูก ผู้หญิงเท่านั้น)
‪รกหน่อยนะ
‪เราเพิ่งซื้อต่อมา
‪ยังซ่อมแซมไม่เสร็จเลย
‪ห้องเธออยู่ตรงนี้ ชั้นนี้มองเห็นวิวชัดเลย
‪แต่ก็ใช่ว่าคลีฟแลนด์จะมีอะไรให้ดูล่ะนะ
‪ชอบไหมล่ะ
‪ค่ะ ก็ดีค่ะ
‪คงเพิ่งมาได้ไม่นานสินะ
‪มีคนอยู่ที่นี่อีกกี่คนคะ
‪เธอเป็นคนที่สอง
‪ฟรีย่าเป็นคนแรก ‪ภาษาอังกฤษเขาไม่ค่อยดีเท่าไหร่
‪เขามาจากไหนคะ
‪ที่ไหนสักที่ที่เขาไม่พูดอังกฤษกัน
‪เข้าได้เฉพาะผู้หญิง ห้ามแขกมาหลังสามทุ่ม
‪ห้ามสูบบุหรี่ ห้ามเลี้ยงสัตว์
‪โอเค
‪เครื่องทำความร้อนปิดอยู่ ‪เวลาเปิดข้างหนึ่งจะอุ่น…
‪- ขอโทษค่ะ ‪- ฉันจัดการเอง
‪แน่ใจเหรอ ให้ฉัน…
‪ฉันจะยกตรงนี้
‪ไม่ต้องห่วง ไว้ฉันจะเปลี่ยนให้
‪เธอมาจากไหนนะ
‪ทางใต้ของที่นี่
‪ใต้ไกลแค่ไหน
‪ไม่ไกลมาก
‪มีงานทำไหม
‪มีค่ะ
‪พวกเขาจ่ายเงินสดเหรอ
‪ใช่
‪- ค่าเช่าล่วงหน้าหนึ่งเดือน ‪- หนึ่งเดือนเหรอ
‪อยากได้ห้องหรือเปล่าล่ะ
‪กุญแจอยู่ในลิ้นชักนะ
‪ถ้ามีอะไรฉันอยู่ข้างบน ชั้นบนสุด
‪เรียกได้เลย
‪ขอบคุณค่ะ
‪ข้อความที่บันทึกไว้
‪ไงลูกรัก นี่แม่เองนะ
‪ขอโทษที่โทรมาซะดึก
‪ลูกก็รู้ว่าแม่นอนเตียงแบบนี้ไม่ค่อยหลับ
‪ขอบคุณสำหรับวันนี้นะ แม่รู้ว่าลูกไม่ว่าง
‪แต่พรุ่งนี้แม่อยากให้ลูกเข้ามาเยี่ยม
‪ขอร้องล่ะนะ การที่ลูกมาเยี่ยมนี่เป็นเรื่องเดียว…
‪อยู่ต่ออีกหน่อยไม่ได้เหรอ
‪ได้สิคะ
‪ขอโทษค่ะ
‪ฟรีย่า
‪โทษที ฉันแอมบาร์
‪เรดบอกว่ามีแค่พวกเราสองคน
‪เรดมันขี้โกหก
‪- นี่ต้องเย็บสองครั้ง ‪- โอเค ขอโทษค่ะ
‪- ชายเสื้อนี่ก็ใช้ไม่ได้เหมือนกัน ‪- ค่ะ ขอโทษด้วยค่ะ
‪- จะไม่มีอีกแน่นอนค่ะ ‪- เร่งมือหน่อย
‪เธอควรทำได้มากกว่านี้เป็นสองเท่านะ
‪- ตามคนอื่นให้ทันสิ ‪- ได้ค่ะ ขอโทษค่ะ ขอบคุณนะคะ
‪เขากล่าวเพิ่มว่าการบุกจับเล็งเป้าไปที่ลูกจ้าง
‪ไม่ใช่เจ้าของธุรกิจ รวมถึง ‪การก่ออาชญากรรมโดยการจ้าง…
‪ไม่เอาน่า เราตกลงกันแล้วนะ
‪แต่ทำไมล่ะ บอกได้ไหม
‪ใช่
‪ก็ได้
‪บาย
‪แล้วบัตรประชาชนราคาเท่าไหร่เหรอ
‪- ราคาขึ้นไปเป็น 3,000 ‪- สามเหรอ
‪- ไม่เอาน่า ไหนเธอบอกว่าพันเดียว ‪- ฉันรู้
‪- หมอนี่มันเฮงซวย ขอโทษด้วย ‪- ทำไมล่ะ
‪สถานที่เกิดน่ะ ถ้าเป็น ‪โอไฮโอ้ก็ยังพันเดียวเหมือนเดิม
‪- ไม่ได้ ต้องเป็นเท็กซัสเท่านั้น ‪- ทำไมเธอถึงมาจากโอไฮโอ้ไม่ได้
‪- ไม่ได้หรอก ‪- งั้นก็ต้องจ่ายเพิ่ม
‪ฉันขอโทษ
‪ไม่ต้องห่วงหรอก เดี๋ยวเธอก็คิดหาทางได้
‪ชาวเท็กซัสไหวพริบดีอยู่แล้ว
‪ออกไปแล้วก็เป็นมิตรหน่อยล่ะ
‪ฉันก็พยายามเป็นมิตรแล้วแต่ฉันไม่รู้จักเขานี่
‪คุณก็แทบไม่รู้จักแม่เขาเลย
‪- แค่เป็นมิตรก็พอ ‪- ฉันจะพยายาม
‪คาร์ลอส มื้อค่ำ
‪- ให้ฉันช่วยไหม ‪- ไม่เป็นไร
‪หวังว่าเธอจะชอบมีตโลฟนะ
‪ค่ะ กลิ่นน่ากินจัง
‪ขอบคุณที่เชิญฉันมานะคะ
‪ด้วยความยินดีเลย ดีจริงๆ ที่ในที่สุดก็ได้พบกัน
‪ขอบคุณค่ะ
‪เธอต้องเป็นคาร์ลอสแน่เลย
‪- อะไรนะ ‪- โอ้ เราไม่ได้…
‪คาร์ลอสไม่ชินกับการพูดภาษาสเปนน่ะ
‪ขอโทษทีค่ะ
‪คาร์ลอส แม่ของแอมบาร์เป็นลูกพี่ลูกน้องพ่อ
‪แอมบาร์จึงถือเป็นลูกพี่ลูกน้องห่างๆ ของลูก
‪พร้อมสำหรับวันศุกร์หรือยัง
‪ค่ะ
‪พร้อมค่ะ ขอบคุณมากๆ เลย
‪คงรับปากไม่ได้นะ แต่ฉันชมเธอไว้เยอะเลยล่ะ
‪อย่าลืมบัตรประชาชนล่ะ ‪พวกเขาจริงจังเรื่องนี้มากเลย
‪คิดว่าเมืองนี้เป็นยังไงบ้างล่ะ แอมบาร์
‪มันก็ดีนะคะ
‪- แค่หนาวนิดหน่อย ‪- หนาวมากเลยล่ะ
‪ฉันต้องใส่ถุงเท้าสองชั้นเลยเนี่ย
‪รู้ไหม เธอควรหาเสื้อคลุมดีๆ ใส่นะ
‪เราพอจะมีอะไรให้เธอใส่บ้างไหม
‪ไม่เป็นไรค่ะ ฉันซื้อเอง…
‪ไม่เป็นไรหรอก
‪ฉันมีเสื้อคลุมตัวเก่าอยู่ในตู้พอดี
‪งั้นก็
‪ขอบคุณค่ะ
‪เบโต้บอกว่าเธอไม่ได้เรียนมหาวิทยาลัย
‪ฉันกำลังจะเข้าเรียนแต่แม่ป่วยซะก่อน
‪ฉันตั้งใจว่าจะไปเรียนบริหารธุรกิจภาคค่ำ
‪สิ่งที่เธอทำนั้นยอดมากเลย ‪คอยอยู่ดูแลแม่ในตอนที่ป่วย
‪ก็แม่ต้องการฉันนี่คะ
‪ยอมหยุดชีวิตตัวเองไว้ตั้งหลายปี
‪คนที่จะยอมทำแบบนั้นมีไม่มากหรอก
‪ฟังอยู่หรือเปล่า คาร์ลอส
‪ทำอะไรหายเหรอ
‪ไง
‪เปล่าค่ะ พอดีมีเสียง
‪ห้องใต้ดินเป็นพื้นที่ส่วนบุคคล
‪โทษที อันที่จริงฉันมีเรื่องต้องคุยกับคุณ
‪นี่ก็ดึกแล้ว ‪ฉันมีเรื่องต้องจัดการ พรุ่งนี้ค่อยคุยนะ
‪ห้องหนังสือก็เป็นพื้นที่ส่วนบุคคล
‪- ฉันต้องคุยกับคุณเรื่องเงินมัดจำ ‪- ทำไมล่ะ
‪ฉันขอโทษจริงๆ แต่ฉันต้องการเงินมัดจำคืน
‪พอดีเกิดเรื่องนิดหน่อยน่ะค่ะ ‪คุณเก็บเงินของเมื่อคืนกับคืนนี้ไว้ได้เลย
‪เธอเพิ่งย้ายเข้าเองนะ
‪ฉันรู้ เรด ขอร้องล่ะ ฉันจำเป็นต้องใช้เงินนั่น
‪ฉันใช้ไปหมดแล้ว
‪- อะไรนะ ‪- ใช้ปรับปรุง ค่าเครื่องมือ วัสดุ
‪ใช้ไปแล้ว โทษที
‪เธอโอเคไหม
‪ฟรีย่า
‪ในช่วงต่อไปเราจะไปค้นหา
‪ว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่กับนักปีนเขาทั้งสี่
‪ที่หายสาบสูญไปในป่าของสวีเดน
‪ผมลูกสวยอยู่เสมอเลย
‪แม่ไม่ยอมให้หนูออกจากบ้าน ‪จนกว่าแม่จะหวีให้ครบ 100 ครั้ง
‪แล้วลูกไม่ดีใจหรือไงที่แม่ทำแบบนั้น
‪ดีใจสิ
‪แน่ใจนะว่าเต็มใจจะอยู่
‪แน่นอนค่ะ
‪ลูกใจดีจริงๆ เลย แอมบาร์
‪ที่มุมห้องนั่นมันอะไรน่ะ
‪จะเอาอะไรนะ
‪ขอค่าจ้างสัปดาห์หน้าได้ไหมคะ
‪รู้ไหมว่ามีผู้หญิงตั้งกี่คนที่อยากได้งานนี้มาก ‪แล้วจะมาเบิกล่วงหน้าเนี่ยนะ
‪- แล้วถ้าฉันทำงานควบสองกะล่ะ ‪- เธอทำงานช้าลงทุกวัน
‪- ยังไม่โดนไล่ออกก็บุญแล้ว ‪- ขอโทษค่ะ
‪ฉันจะทำให้เร็วขึ้น
‪เธอเพิ่งเข้ามาทำแล้วก็เอาแต่พูดแบบนั้น
‪ฉันรู้ แต่ฉันสัญญา ขอโทษด้วยค่ะ
‪ฉันให้เธอไปทำหน้าที่แพ็กของเอาไหมล่ะ
‪จริงๆ ก็ไม่ควรหรอก แต่แค่วันนี้เท่านั้นนะ
‪แล้วพรุ่งนี้เธอมาพิสูจน์ ‪ให้ฉันเห็นว่าเธอเหมาะกับงานนี้
‪- โอเคค่ะ ‪- โอเคเหรอ
‪ขอบคุณสักหน่อยไหม
‪แอมบาร์
‪จะรีบเอาบัตรประชาชนไปทำอะไร
‪วันศุกร์มีอะไรสำคัญนักเหรอ
‪ฉันมีนัดสัมภาษณ์งาน
‪งั้นก็เอาบัตรที่บอกว่าเธอเกิดโอไฮโอ้ไปสิ
‪เธอบอกไปว่าในใบสมัคร ‪กรอกผิดเป็นเท็กซัสหรืออะไรก็ได้
‪- ฉันทำไม่ได้ ‪- ทำไมล่ะ
‪- มันซับซ้อนน่ะ ‪- ก็อธิบายมาสิ
‪ลุงของฉัน
‪ฉันโทรไปขอให้เขาช่วยหางานให้
‪เขาบอกว่าเขาช่วยฉันไม่ได้ ‪เพราะฉันไม่ใช่พลเมืองสหรัฐ
‪ฉันเลยโกหกไปว่าฉันเกิด…
‪ในเท็กซัส
‪ก็แม่เคยอยู่เท็กซัสนี่
‪ตอนนี้ฉันเลยจนมุม
‪ฉันก็ไม่ได้อยากเข้าเมืองมาแบบนี้ แต่แม่ดันป่วย
‪จากนั้นท่านก็ดีขึ้น ฉันเลยวางแผนชีวิตต่อได้
‪แต่แล้วทุกอย่างก็กลับไปแย่อีก
‪ฉันเลยต้องอยู่ต่อ
‪ตอนที่ทุกอย่างจบฉันก็โล่งใจนะ
‪ในที่สุดฉันก็ไปเริ่มต้นใหม่ได้สักที
‪รู้ไหม คนชอบบอกว่า ‪ฉันมีความสามารถในด้านแฟชั่น
‪มีพรสวรรค์ที่มองออกว่าใครอยากเป็นแบบไหน
‪เราย้ายมาที่นี่กัน ฉันก็นึกว่า ‪ฉันจะได้เปิดร้านหรือเปิดเว็บไซต์
‪ห้าปีต่อมา
‪ฉันก็ยังทำงานห่วยๆ นี่เหมือนเดิม
‪พวกเราน่ะใจดีเกินไป
‪ไม่งั้นฉันจะทนอยู่กับครอบครัวที่คนล้นบ้านไปทำไม
‪ฉันควรให้พวกเขาทำงานให้ฉันด้วยซ้ำ
‪ฉันรักพวกเขานะ ‪แต่ชีวิตคงง่ายขึ้นเยอะถ้าไม่มีพวกเขา
‪ฟังนะ ฉันต้องพูดเพราะเมาแน่เลย
‪แต่ฉันให้เธอยืมส่วนที่เหลือเอาไหม
‪- อะไรนะ ‪- อีกไม่นานเธอก็จะได้งานดีๆ ทำ
‪เธอค่อยใช้คืนก็ได้
‪จากนั้นก็ค่อยให้ฉันยืมเงินไปทำอะไรของฉันบ้าง
‪พระเจ้าช่วย
‪คินสิ เธอพูดจริงเหรอ
‪ใช่ ฉันพูดจริง
‪- เธอทำบัตรให้ฉันได้เมื่อไหร่ ‪- ทันทีที่เธอเอาเงินมาให้
‪ทำอะไรของเธอน่ะ
‪เอานี่ไปให้คนที่เธอติดต่อ ‪แล้วเอาเอกสารมาให้ฉันนะ
‪แน่ใจนะ
‪แน่ใจ
‪สวัสดี
‪ทำอะไรน่ะ
‪- โทษที ‪- นี่ใคร
‪ไม่รู้สิ เธอทำฉันตกใจหมดเลย
‪สวัสดี ฉันแอมบาร์
‪มาเรีย
‪- เพทรา ‪- พวกเธออยู่ที่นี่เหรอ
‪แค่ตอนนี้น่ะนะ ดื่มหน่อยไหม
‪ไม่ล่ะ ขอบคุณ คืนนี้ฉันดื่มไปเยอะแล้ว
‪ถ้าดื่มอีกแก้ว
‪พรุ่งนี้คงไปทำงานไม่ไหว
‪พวกเธอทำงานอะไรกันเหรอ
‪ใช่ โลกภายนอกมันอยู่ยาก
‪ใช่ ในนี้ดีกว่าเยอะเลย
‪ใช่ อย่างน้อยค่าเช่าก็ถูกล่ะนะ
‪มันถูกเพราะมันห่วย
‪แหงสิ
‪บุหรี่ไหม
‪เอาสิ
‪ขอบใจ
‪สวัสดียามเย็น สาวๆ
‪พร้อมจะขึ้นไปหรือยัง
‪ไปกันเถอะ
‪ไหนคุณบอกว่าที่นี่สำหรับผู้หญิงเท่านั้นไง
‪มีผู้ชายอีกคนอยู่ชั้นล่าง
‪นั่นเบ็คเกอร์น่ะ เขาเป็นพี่ชายฉัน ‪มีแค่ฉันกับเขา ไม่ต้องห่วงหรอก
‪ตามที่กระทำในพิธีบูชายัญ
‪จากนั้นมอบคนชรา สตรี และเด็กๆ ให้เธอ
‪เพื่อเป็นการตอบแทน คุณจะได้รับพร…
‪เราไม่รู้ว่ามันเริ่มต้นหรือจบลงอย่างไร
‪(พิธีกรรมเมโสอเมริกาตอนต้น)
‪(อาร์เธอร์และแมรี่ เวลส์ ชาวเตนอชตีตลัน)
‪โชคดีนะ
‪ไปกันเถอะ
‪เอาล่ะ เข้ามาเลย
‪เร็วเข้า
‪มาเร็ว
‪เร็วเข้า
‪ไง นี่คินสิเอง แย่จังที่คุณติดต่อฉันไม่ได้
‪แต่ฝากข้อความไว้นะ แล้วฉันจะรีบโทรกลับ บาย
‪- เห็นคินสิไหมคะ ‪- เธอลาออกเมื่อเช้านี้
‪ส่งมาแต่ข้อความ ไม่ยอมโทรมาด้วยซ้ำ
‪- คุณมีที่อยู่ของเธอไหม ‪- ฉันให้เธอไม่ได้หรอก
‪- เถอะน่า ฉันจำเป็นต้องใช้ ‪- ทำไม
‪- ฉันจำเป็นต้องใช้จริงๆ ‪- มันผิดนโยบายบริษัท
‪นโยบายบริษัทเหรอ ‪นโยบายอะไร มีแค่คุณคนเดียวเอง
‪เหนื่อยกับเธอไม่คุ้มหรอก
‪- ฉันไล่เธอออก ‪- ไม่ค่ะ เดี๋ยวก่อน
‪ไงคินสิ นี่แอมบาร์นะ
‪โทรกลับด้วย
‪ไง นี่คินสิเอง
‪แย่จังที่คุณติดต่อฉันไม่ได้ ‪แต่ฝากข้อความไว้นะ แล้วฉันจะรีบโทรกลับ บาย
‪ช่วยด้วย
‪ฟรีย่าเหรอ
‪บ้าเอ๊ย
‪- ฉันขอโทษจริงๆ ‪- อะไรวะเนี่ย
‪เป็นอะไรไป
‪คุณเห็นฟรีย่าไหม
‪เธอย้ายออกไปแล้ว
‪ฮะ เมื่อไหร่
‪สองสามวันก่อน
‪ที่นี่มีคนย้ายเข้าออกอยู่ตลอด
‪- ฉันขอโทษ ฉันต้อง… ‪- ฉันอยากคุยเรื่องเงินมัดจำ
‪พอมีพวกสาวๆ มาใหม่ มันก็ง่ายขึ้น
‪- ฉันคืนให้เธอได้ ‪- โอเค ตอนนี้เลยเหรอ
‪ไม่ ตอนนี้ฉันไม่มีเงินสดติดตัว
‪พรุ่งนี้ละกัน
‪โอเค ขอบคุณค่ะ ขอโทษด้วย
‪นี่เบ็ค นายโอเคนะ
‪ข้อความที่บันทึกไว้
‪ไงลูกรัก นี่แม่เองนะ
‪ขอโทษที่โทรมาซะดึก
‪ลูกก็รู้ว่าแม่นอนเตียงแบบนี้ไม่ค่อยหลับ
‪ขอบคุณสำหรับวันนี้นะ แม่รู้ว่าลูกไม่ว่าง
‪แต่พรุ่งนี้แม่อยากให้ลูกเข้ามาเยี่ยม
‪ขอร้องล่ะ…
‪แอมบาร์
‪ไม่
‪อย่าทำฉันเลย
‪ขอร้องล่ะ แมรี่ ไม่
‪ฉันต้องเตรียมเธอให้พร้อม
‪ไม่งั้นอาร์เธอร์จะทำร้ายเราทั้งคู่
‪มานี่
‪หยุดนะ
‪มานี่เลย
‪เร็วเข้าสิ หยุดนะ
‪นี่
‪เธอจะต้องทำตามที่ฉันบอก
‪ไม่ แมรี่ ไม่
‪ขอร้องล่ะ แมรี่
‪ขอร้องล่ะ
‪ขอร้องล่ะ แมรี่
‪แมรี่ ขอร้องล่ะ
‪อย่าไปฟังอาร์เธอร์
‪ปล่อยฉันไปเถอะ
‪รับเร็ว
‪รับสักทีสิ
‪- แอมบาร์ ‪- เบโต้
‪นี่มันกลางดึกนะ เป็นอะไรหรือเปล่า
‪เบโต้ มารับฉันที ‪ฉันอยู่ที่ 1521 รีโคลต์อเวนิว ขอร้องล่ะ
‪ขอร้องล่ะ เบโต้ ฉันอยู่ที่นี่ไม่ได้แล้ว
‪เรามาต่างเมือง กำลังดูมหาลัยให้คาร์ลอสอยู่
‪ถ้ามีเรื่องอะไรก็แจ้งตำรวจเถอะ
‪ไม่ ฉันแจ้งตำรวจไม่ได้
‪- ทำไมล่ะ ‪- เพราะว่า…
‪เพราะฉันไม่ได้เกิดที่เท็กซัส
‪หมายความว่ายังไง
‪ฉันมาที่นี่หลังจากแม่ตาย
‪แอมบาร์
‪ฉันขอโทษจริงๆ ฉันจะชดเชยให้ ‪แต่ฉันจำเป็นต้องให้คุณช่วย
‪ช่วยโอนเงินให้ฉันหน่อยได้ไหม
‪ขอล่ะ ฉันสัญญาว่าจะใช้คืนให้
‪ฉันขอโทษนะ
‪แต่เราไม่เคยเจอกันมาก่อนหน้านี้เลย
‪ฟังนะ ฉันจะไปหาทันทีที่ทำได้
‪จนกว่าจะถึงตอนนั้น ‪พยายามอยู่ห่างจากปัญหาไว้
‪เรด
‪เรด ฉันอยากได้…
‪เรดอยู่ไหนเหรอ
‪เขาบอกว่าจะคืนเงินมัดจำให้ฉัน
‪พอเขากลับมาจะบอกให้ลงไปหา
‪(ส่วนบุคคล)
‪(โมเต็ล)
‪- พรุ่งนี้ฉันจะจ่ายที่เหลือให้ ‪- ไปให้พ้นเถอะ โอเคไหม
‪ไม่เอาน่า
‪เดี๋ยวสิ จะไปไหนน่ะ
‪ขบวนรถไฟสายสีแดงไปทาวเวอร์ซิตี้
‪สถานีต่อไป เวสต์พาร์ค
‪บ้าเอ๊ย
‪ทีม 444 ได้ทำการติดตาม
‪พายุขนาดใหญ่ลูกนี้มาตลอดทั้งวัน
‪คืนนี้เราจะบอกให้คุณรู้ว่าหิมะ…
‪ขอบคุณค่ะ โทษทีนะ ขออีกแก้วได้ไหม
‪ได้เอาเงินมัดจำของฉันมาไหม
‪สวัสดีเช่นกันนะ
‪โทษที สวัสดี
‪เปล่า ฉันไปข้างนอกมา
‪เงินอยู่ที่บ้าน
‪ฟังดูเหมือนเธอตื่นๆ ฉันเลยตรงมาที่นี่เลย
‪โอเค คุณไปเอามาได้ไหม
‪เธออยากให้ฉันขับรถข้ามไปอีกฟากของเมือง
‪แล้วเอาเงินเธอกลับมาที่นี่งั้นเหรอ
‪- ฉันกลับไปที่บ้านนั้นไม่ได้ ‪- ทำไมล่ะ
‪ฉันก็ไม่อยากพาเธอกลับไปที่นั่นเหมือนกัน
‪เบ็คเกอร์กับฉัน
‪เห็นไม่ตรงกันเรื่องการคืนเงินให้เธอ
‪ฉันขอโทษด้วย
‪ไม่เป็นไรหรอก
‪เบ็คเกอร์ออกจะแปลกๆ หน่อย
‪แต่เขาดูแลฉันมาตั้งแต่เด็ก
‪พ่อของเราน่ะ
‪ฉันไม่ค่อยลงรอยกับเขา
‪เบ็คเกอร์เป็นคนปกป้องฉัน
‪แต่ตอนนี้เขาป่วย
‪ฉันก็คิดว่า
‪เขาคอยดูแลฉัน…
‪ตอนนี้เป็นตาฉันแล้ว
‪เข้าใจใช่ไหม
‪มาเถอะ ไปเอาเงินของเธอกัน
‪เงินอยู่ในห้องเธอ
‪ฉันบอกพวกเธอว่าไงเรื่องสูบบุหรี่ในห้องนั่งเล่น
‪เราเปล่านะ
‪แอมบาร์มาดื่มกัน
‪ไม่ล่ะ ฉันจะไม่อยู่ต่อแล้ว ขอบคุณนะ
‪มาช่วยฉันหน่อย
‪เรด ไวน์ไปไหนแล้วล่ะ
‪ที่ไหนสักที่แหละ เดี๋ยวตามไป
‪แน่ใจนะว่าไม่อยากดื่ม
‪- เงินฉันอยู่ไหน ‪- แน่ใจนะ
‪ไหนเงินฉันล่ะ เรด
‪ตามใจนะ
‪ฉันรู้ว่าบ้านหลังนี้มันแปลกๆ
‪พ่อฉันเคยขุดของแปลกๆ พวกนี้มาสะสมไว้
‪เขาบ้าขนานแท้เลยล่ะ ฆ่าแม่ของเราด้วย
‪- ฉันอยากไปแล้ว ‪- ไม่เอาน่าๆ
‪มันจะช่วยให้อุ่นขึ้น
‪หลีกไป
‪เธอไม่น่าโทรมาเลย
‪- ฉันก็ตั้งใจจะช่วยเธอหรอก ‪- หลบไป
‪หวังว่าเธอจะรู้ว่าที่ฉันพูดน่ะคือความจริง
‪ถ้าเธอไม่ไป ฉันคงให้เงินเธอไปแล้ว
‪- เธอคงจะได้ไปจากที่นี่ ‪- เรด
‪แต่เบ็คเกอร์
‪เขาต้องการเธอ
‪ไปตายซะ
‪ให้ฉันช่วยทำให้มันง่ายขึ้นนะ เธอต้องดื่มนี่ซะ
‪- เบ็ค ฉันจัดการเอง ‪- เงียบ
‪- เบ็ค ฉันจัดการ… ‪- หุบปากซะ
‪จะสอนให้อะไรให้นะ
‪อ้าปาก
‪อ้าปากสิ
‪อ้า
‪ปาก
‪ไม่
‪อย่าพยายามจะออกไปเลย
‪เขาจะทำแย่ยิ่งกว่านี้อีก
‪ขอเราเข้าไปได้ไหม
‪- มาแค่สองคนใช่ไหม ‪- ใช่
‪- เบ็คเกอร์สินะ ‪- ใช่
‪เราควรจะรวมกลุ่มกันไว้
‪- อยากสู้กับเขาเหรอ ‪- ไม่ เขาฆ่าเราแน่
‪- เขามันบ้า เราต้องหนี ‪- ตอนนี้เหรอ
‪ไม่ เขาอยู่ข้างล่าง ‪คอยเฝ้าอยู่ตรงประตูห้องใต้ดินไม่ห่าง
‪เราควรรอก่อน
‪แต่กลางวันเขาจะหลับ
‪เธอว่าพวกเขาขังผู้หญิงไว้ในห้องใต้ดินไหม
‪ไม่รู้สิ ฉันไม่อยากรู้ด้วย
‪ที่นี่มีบางอย่างผิดปกติ
‪เธอเห็นอะไรมา
‪ฉันเอาแต่ฝันถึงบ้าน
‪ลูกชายฉันอยู่ที่นั่น
‪แต่เขาเปลี่ยนไป เขาดูแปลกไป
‪ฉันชอบที่เขาเป็นแบบนี้
‪ฉันทิ้งเขาไม่ได้
‪ฉันเลยกอดเขาไว้
‪ฉันกอดเขาไว้แน่นไม่ยอมปล่อย
‪แล้วฉันก็เห็นกล่องใบหนึ่ง
‪กล่องหินใช่ไหม
‪แม้แต่ตอนตื่นฉันก็เห็น
‪- ฉันก็เห็นเหมือนกัน ‪- ไม่
‪ฉันว่ากล่องนั่นอยู่ที่นี่
‪ที่ไหน
‪ห้องใต้ดิน
‪ฉันอยากกลับบ้าน
‪เธอก็ได้ยินเหมือนกันเหรอ
‪ใช่
‪ทั้งคืนเหมือนกันสินะ
‪เสียงผู้หญิงร้องไห้
‪พวกเธอตายไปแล้ว
‪แอมบาร์
‪อยู่ต่ออีกหน่อยสิ
‪แอมบาร์
‪- แอมบาร์ ‪- มานี่
‪แอมบาร์ ตื่นสิ
‪- ไม่นะ เพทรา ‪- ลุกขึ้น
‪- เบ็ค ‪- ไม่
‪ไป
‪- ทำไมฉันต้อง… ‪- เดี๋ยวนี้เลย
‪นี่เพื่อน ออกจะเช้าไปหน่อยนะที่จะมาเยี่ยมใคร
‪ขอโทษที่รบกวนนะ แต่ผมกำลังตามหาคนอยู่
‪เธอชื่อแอมบาร์ ครูซ
‪- โทษที ไม่รู้จัก ‪- เธอสูง 170 ผมสีน้ำตาลยาวขนาดนี้
‪- เธอบอกว่าเธอพักอยู่ที่นี่ ‪- นึกไม่ออกอยู่ดี
‪ผมขอโทษนะ ผมรู้ว่ายังเช้าอยู่แต่…
‪- เบโต้ ‪- อย่างที่บอก ฉันไม่เห็นเธอเลย
‪เธอกำลังมีปัญหา เธออาจจะไม่ได้ใช้ชื่อจริง
‪ถ้าเธอโกหกเรื่องนั้น ‪เธออาจจะโกหกเรื่องที่พักด้วยก็ได้
‪ผมแค่อยากดูให้แน่ใจ
‪- เบโต้ ‪- นี่เพื่อน
‪เธอไม่อยู่ที่นี่
‪นั่นเสื้อคลุมของเธอนี่
‪- พูดบ้าอะไรของนาย ‪- เบโต้
‪นั่นเสื้อคลุมของเธอ ภรรยาผม…
‪- นี่เพื่อน พอได้แล้ว ‪- อย่ามาเพื่อนกับผม
‪เบโต้ ช่วยด้วย
‪แอมบาร์
‪- แอมบาร์ ‪- เบโต้ ข้างบนนี้ ชั้นสาม
‪เบโต้
‪เบ็คเกอร์
‪เบโต้
‪แอมบาร์
‪เบ็คเกอร์
‪- เธออยู่ไหน ‪- เบโต้
‪- ไม่เป็นอะไรนะ ‪- ใช่
‪ถอยไป
‪เบโต้ ระวังนะ ยังมีอีกคน
‪หยุดนะ
‪อย่าทำอะไรเขา
‪ไอ้สารเลว
‪ให้ตายสิ เบ็ค ดูสิว่า…
‪เตรียมเธอให้พร้อม
‪ข้างบน
‪เดี๋ยวนี้
‪- ไม่ ‪- เธอพร้อมแล้ว ใจเย็นหน่อยสิ
‪เธอต่อ
‪นี่เยอะเกินไปสำหรับครั้งเดียว เบ็ค
‪นายไม่…
‪คุณจะทำอะไรกับพวกเรา
‪จะฆ่าพวกเราเหรอ
‪- ต้องฆ่าอยู่แล้วสินะ ‪- เงียบ
‪คุณทำแบบนี้ทำไม
‪ฉันพยายามจะช่วยพี่ชายฉัน
‪ด้วยการทำแบบนี้เหรอ
‪เขาป่วย
‪เธอไม่ใช่คนที่ต้องคอยดูแลเขานี่ ‪มันคุ้มค่า เชื่อฉันเถอะ
‪เราย้ายกลับบ้าน ‪เพราะเราไม่มีเงินจ่ายค่ารักษาให้เบ็ค
‪เขาอาการไม่ดีเท่าไหร่
‪ฉันพยายามเกลี้ยกล่อม ‪ให้พ่อยอมให้พวกเราอยู่สักพัก
‪แล้วเราก็ได้เห็นว่าเขาทำอะไร
‪กับสาวๆ พวกนั้น
‪เขาบังคับให้แม่ช่วย จากนั้นก็ฆ่าแม่ด้วย
‪แมรี่เหรอ
‪ใช่
‪เราช่วยให้โลกน่าอยู่ขึ้นโดยการกำจัดพ่อ
‪ฉันอยากจะไปจากที่นี่ทันที
‪แต่เบ็คบอกว่าเราซ่อมที่นี่ได้
‪แต่ก็เหมือนกับพ่อ
‪เขาเริ่มใช้เวลากับกล่องบ้านั่นมากขึ้นเรื่อยๆ
‪เขาคิดว่ามันเลือกเขา
‪แล้วเขาก็เริ่มอาการดีขึ้น
‪เบ็คบอกว่าเขาต้องการ
‪อีกแค่ไม่กี่ครั้ง แล้วเราก็หยุดเรื่องทั้งหมดนี้ได้
‪อะไรกี่ครั้ง
‪กี่คน เรด
‪- ผู้หญิงกี่คน ‪- เขาเป็นพี่ฉันนะ
‪เอาล่ะ
‪คุณต้องไปจากที่นี่ซะ
‪เราคุยกันจบแล้ว
‪เรด
‪นี่
‪มองฉันสิ
‪เถอะน่า มองฉันหน่อย
‪ไปจากที่นี่กันเถอะ
‪ขอโทษนะ สาวน้อย
‪เรด
‪- เกือบเสร็จแล้ว แค่ต้อง… ‪- เธอต่อ
‪อย่าขัดขืน
‪คนก่อนขัดขืน
‪หยุดนะ
‪เรด ช่วยด้วย ไม่
‪เรด
‪ไม่
‪ไปขอความช่วยเหลือ
‪ได้โปรด
‪พระเจ้า
‪หยุดนะ
‪อะไรวะเนี่ย
‪หยุดนะ ช่วยด้วย
‪หยุดนะ
‪ช่วยด้วย
‪ขอร้องล่ะ
‪รอก่อนนะ
‪เงียบ
‪พระเจ้า
‪ไม่
‪หยุดนะ
‪เบ็คเกอร์ หยุดเถอะ
‪พระเจ้า
‪นี่เบ็คเกอร์
‪ขอร้องล่ะ
‪หยุดเถอะ
‪หลุดสิ
‪เบ็คเกอร์ นี่
‪เบ็คเกอร์
‪ปล่อยฉันไปเถอะ
‪หลุดสิ
‪ไม่
‪อย่าเลย ได้โปรด
‪เบ็คเกอร์ ขอร้องล่ะ
‪หยุดเถอะ
‪เธอควรจะรู้สึกเป็นเกียรตินะ
‪ไม่นะ
‪หลุดสิ
‪- แอมบาร์ ‪- เบโต้เหรอ
‪- แอมบาร์ นี่เบโต้ รอเดี๋ยว ‪- เบโต้
‪มา
‪- ไม่เป็นไรนะ ‪- ค่ะ
‪ไปเถอะ เร็วเข้า
‪ช่วยที
‪มาช่วยที
‪พร้อมกัน
‪อีกที
‪เบโต้
‪ผมลูกสวยอยู่เสมอเลย
‪แม่ไม่ยอมให้หนูออกจากบ้าน ‪จนกว่าแม่จะหวีให้ครบ 100 ครั้ง
‪แล้วลูกไม่ดีใจหรือไงที่แม่ทำแบบนั้น
‪ดีใจสิ
‪อยู่ต่ออีกหน่อยไม่ได้เหรอ
‪อยู่ต่อเถอะนะ
‪อยู่กับแม่นะ
‪แม่ไม่อยากให้ลูกไป
‪แม่อยากให้ลูกอยู่กับแม่
‪อยู่ต่ออีกหน่อยไม่ได้เหรอ
‪อยู่ต่ออีกหน่อยได้ไหม
‪ไม่
‪หนูอยู่ไม่ได้
‪แม่ต้องการลูกนะ
‪- ขอร้องล่ะแม่ หนูต้องไปแล้ว ‪- ลูกใจดีจริงๆ เลย
‪- ไม่
‪ลูกต้องอยู่ ลูกรัก
‪ไม่
‪- อยู่ต่ออีกหน่อยสิ ‪- ไม่
‪- หนูทำแบบนี้อีกไม่ได้แล้ว ‪- อยู่นิ่งๆ
‪ไม่
‪อยู่นิ่งๆ
‪ไม่
‪ปล่อยหนูไป
‪เงียบ
‪มีอะไร
‪- ไปดูที ‪- ทำไม
‪มีบางอย่างแปลกไป
‪ไปเปิดที
‪- ทำไม มีอะไรเหรอ ‪- เปิดเถอะน่า
‪ไม่มีอะไร
‪แม่งเอ๊ย
‪ไม่ เดี๋ยวก่อน
‪มานี่
‪หยุดนะ
‪ไอ้สารเลว
‪ขอร้องล่ะ
‪ฉันไม่ได้ตั้งใจ
‪อย่าทำแบบนี้เลย
‪แอมบาร์
‪เบ็ค
‪(สร้างจากนวนิยายโดยอดัม เนวิลล์)
‪คำบรรยายโดย รพีพร ทวีผล