"ก่อนจะพูดอะไร ฉันไม่ใช่พี่นาย"
- "แค่พี่ชายต่างแม่" - อะไรเนี่ย
เริ่มชวนคุยแบบนี้ได้ยังไง
"เพราะนายกำลังจะขอเงินฉันไง"
"แล้วพอฉันถามทีไรว่า 'ทำไมฉันต้องให้เงินนาย'"
"นายจะตอบว่า 'เพราะฉันเป็นน้องนายไง'"
"ฉันไม่เคยพูดมาก่อน ว่านายเป็นน้องชายต่างแม่"
"ไม่เคยพูดสักครั้ง แต่ช่วงนี้ ที่นี่มีแต่เรื่อง..."
"สวัสดี แพกซ์ตัน หัวกระตุกเป็นไงบ้าง"
"ที่ถามเพราะฉันอ่านเจอมา"
"อ๋อ ไม่มีอาการแล้ว"
แล้วงานศิลปะปูนซีเมนต์เป็นยังไง
"เธอเพิ่งขาย ได้ 50,000 ดอลลาร์"
"'น้ำตกแช่แข็ง' น่ะ"
"ได้จังหวะมันพอดี"
ได้จังหวะยังไง
"รู้อะไรไหม ช่างมันเถอะ"
ฉันแค่โทรมาถามว่าทุกคนเป็นไง
ได้ข่าวว่าที่นิวยอร์กไม่ค่อยดี
"แย่มาก เอ็นบีเอยกเลิกไปแล้ว"
"เห็นว่าลอนดอน ล็อกดาวน์ทั้งเมืองเลยนี่"
ฉันโดนให้ออกจากงานด้วย
- "เยี่ยม" - ใช่
เท่ากับตอนนี้เป้าหมายชีวิตเป็นศูนย์
"ลินดาเป็นยังไงบ้าง"
"อยู่สักที่ในบ้านนี่แหละ"
"มีปัญหาอะไรกันหรือเปล่า"
"มีปัญหาอะไรหรือเปล่า" ขอคิดก่อน
โกหกเอาตัวรอด จะได้ไม่โดนชำแหละ
เรื่องในครอบครัว หรือตอบตามความจริงดี
โอเค โกหกเอาตัวรอด
เปล่า ไม่มีปัญหาอะไร เราสบายดี
"บอกเธอทีว่าฉันจะสไกป์ไปหา"
อีกอย่างนะ เดวิด ฉันขายมอเตอร์ไซค์แล้ว
"อะไรนะ"
ใช่ หาคนซื้อได้แล้ว เขาจะจ่ายเงินให้
ตอนประกาศปลดล็อก
จากเรือนจำนรกทางจิตเฮงซวยนี่
เหมือนโดนความเหงาเผาทั้งเป็น
แยกกันอยู่จนดูไม่ออกแล้ว
ว่าไหนคน ไหนเฟอร์นิเจอร์
ไม่มีโอกาสติดเครื่อง
ขี่หนีไปไหนได้ ฉันสื่ออารมณ์ได้ชัดดีไหม
"ขายมอเตอร์ไซค์ทำไม"
"มอเตอร์ไซค์คือชีวิตนาย ชีวิตนายคือมอเตอร์ไซค์"
ใช่ ฉันขายตัวตนไปแล้ว
ขายตัวตนเดิมของฉัน
ฉันสงสารมอเตอร์ไซค์น่ะ
มันควรได้อยู่กับคน ที่เข้าถึงจิตวิญญาณมันได้
คนที่ยังทำกล้าแหกกฎเฮงซวยอยู่
"นายกับลินดานี่ยังไง ทะเลาะกันเหรอ"
ลินดาบอกว่าอยากจบเรื่องของเรา
ความสัมพันธ์ของเรา อะไรของเราก็ช่าง
เพราะเราห่างกันเรื่อย ๆ
แปลว่าเธอขาขึ้น ส่วนฉันขาลง
เธอตั้งใจจะเลิก ตั้งแต่ก่อนประกาศล็อกดาวน์
มันสะสมน่ะ เราตะคอกใส่กัน
ฉันพูดไม่ดี เธอพูดไม่ดี
แต่ตอนนี้ต้องติดแหง็กอยู่ด้วยกัน
กับประโยคที่เคยพูด
ดังสะท้อนไปทั่วบ้าน เหมือนเสียงระฆังเฮงซวย
เราต้องติดล็อกดาวน์อยู่ด้วยกัน สองสัปดาห์
ยังไงก็เถอะ พูดตามตรง ฉันแค่อยากได้ยินเสียงใครสักคน
- "แล้วเลือกเราเนี่ยนะ" - "ใช่ ทำไมล่ะ"
"ไมค์ไปไหน ไมค์ เพื่อนนายน่ะ"
โอ๊ย ไม่ ๆ ฉันกับไมค์เลิกคุยกันแล้ว
เขาล้ำ... ของผมมาส่ง
ล้ำเส้นอย่างแรง ตอนบอกว่า
"ไวรัสโควิดเกิดจาก"
"พวกยิวปล่อยดีเอ็นเอต่างดาว"
"ในระบบฉีดน้ำ"
"ของรีสอร์ตกอล์ฟที่จีน"
"อาหารน่าจะมาแล้ว"
- "เราปล่อยนายไปก็ได้" - ไม่ใช่อาหารหรอก แค่แซนด์วิช
"อดทนไว้ ไอ้น้อง"
- น้องต่างแม่ - "บอกลินดาด้วยว่าฉันจะโทรหา"
ได้ เดี๋ยวเขียนโน้ตไว้ให้ จะได้ยิ่งอึดอัด
"สถานการณ์รุนแรง ของการต่อสู้กับไวรัสโคโรนา..."
"จัตุรัสทราฟัลการ์ในลอนดอน มักเต็มไปด้วยผู้คน"
"ภาพชัดเจน ของการเว้นระยะห่างทางสังคม"
"ในช่วงเวลาสำคัญเช่นนี้"
"นายกรัฐมนตรีบอริส จอห์นสัน เป็นหนึ่งในผู้ติดเชื้อ"
"แต่ให้ข้อมูล..."
มาเรีย ไง ทุกอย่างเรียบร้อยดีไหม
"อ๋อ สบายดี ทุกอย่างเลย"
"เราเข้มแข็งอยู่แล้ว นี่ เราเพิ่งคุยกับแพกซ์ตันมา"
อือ ใช่ ฉันได้ยิน บางส่วนนะ
เอาหมอนปิดหัวไว้
"เขาบอกว่าเธอมีอาการ"
น่าจะหายแล้วล่ะ หวังว่านะ ไม่รู้สิ
"โอ้ สมูทตี้เขียว ส่งสูตรมาให้ด้วยนะ"
ไม่มีสูตรอะไรทั้งนั้น ทำได้เลย
ใส่ผักสีเขียวลงไป แล้วกดปุ่ม
"เธอกับแพกซ์ตันเป็นยังไงบ้าง"
"ทุกอย่างเรียบร้อยดีไหม"
เธอก็รู้ว่าไม่โอเค
ไม่ใช่แค่ทุกอย่างไม่โอเคนะ
ไม่มีอะไรโอเคสักเรื่อง
ไม่เคยโอเคสักเรื่อง ขนาดชื่อเขายังไม่โอเคเลย
เขาพูดเองนะ
บอกว่าแค่ชื่อเขาก็หายนะแล้ว
ช่วงนี้เขาเป็นแบบนี้แหละ
เขาเปลี่ยนไปเยอะมาก
"ใคร ๆ ก็เปลี่ยน"
"ลินดา เธอก้าวไปข้างหน้า เขาต้องปรับตัว"
"ต้องหาหมอนะ"
- "ฉันอ่านเจอมา..." - รู้ไหม วันก่อนเขาบอกว่า
ถ้าผู้ชายอายุเกิน 35 ขึ้นรถเมล์แปลว่าล้มเหลว
เขาขึ้นรถเมล์ทุกวัน เคยขึ้นนะ
เขาแค่อยากทรมานตัวเอง
"ไม่มีผู้ชายคนไหนสติดี จริง ๆ สักคนหรอก"
"เห็นว่าเขาขายมอเตอร์ไซค์"
"ก้าวหน้าไปเยอะนะ"
ใช่ เราเห็นตรงกัน ว่าเขาต้องการเวลา
เขาเลยตั้งใจจะขายมอเตอร์ไซค์
เอาเงินไปทบทวนชีวิตที่คาซัคสถาน
"ทำไมต้องคาซัคสถานด้วย"
เราเคยไปขับรถเที่ยวกัน เมื่อสิบปีก่อน
สิบปีหรือเปล่านะ ล้านปีแล้วมั้ง
ยังไงตอนนี้เขาก็ติดอยู่ที่นี่ ฉันด้วย
- "ลินดา มีคนอื่นอีกไหม" - ไม่ แค่ฉันกับเขา
"เปล่า ฉันหมายถึงผู้ชายอีกคนน่ะ"
- ไม่มี - "ผู้หญิงล่ะ"
อะไรนะ
"ฉันแค่เดาน่ะ"
"นึกถึงคืนที่เราไปลอนดอน"
"แล้วเราสองคนเลยเถิดกันสิ"
อ๋อ ก็แค่กัญชา กับความอยากรู้อยากเห็น
"เราถึงจุดสุดยอดกันทั้งคู่ ลินดา"
รู้ไหม เขาว่าสายพวกนี้ ไม่ได้ปลอดภัยนักหรอก
"บางทีฉันก็คิดถึงคืนนั้น"
- จริงเหรอ - "ใช่ เธอไม่คิดเหรอ"
ฟังนะ มาเรีย ฉันคุยสไกป์กับซูมมาทั้งวันแล้ว
ที่ออฟฟิศก็ล็อกดาวน์ ฉันอยากงีบสักหน่อย
- "โอเค บาย" - บาย
- "ฉันรักเธอ" - อะไรนะ
พระเจ้า
แพกซ์ตัน จะไปไหนเหรอ
ผมจะไปไหนได้
ทำไมมีสายยางต่อท่อไอเสียด้วยล่ะ
ผมแค่จะถ่ายเซลฟี่
เพื่อนที่ทำงานส่งข้อความมา
ถามว่าผมรับมือกับล็อกดาวน์ยังไง
เลยว่าจะส่งรูปตัวเอง
ยัดสายยางใส่หมวกกันน็อก กลับไปแทนคำตอบ
น่าจะตลกดีนะ
แสดงความหมดหวังให้ดูตลก
แค่จะถ่ายเซลฟี่จริง ๆ เหรอ
ใช่ เมื่อกี้ถือโทรศัพท์อยู่ด้วย
ไม่ได้จะสตาร์ตเครื่องใช่ไหม
แล้วไปไหนล่ะ ไปไม่ได้อยู่แล้ว
ผมเข้ามาในนี้ แล้วได้กลิ่นโรงรถกับมอเตอร์ไซค์
กลิ่นมัน
ทำผมเศร้ามาก ไม่รู้ทำไม
ชั้นตรงนั้นมีแต่น้ำมัน
ก้นคุณเลอะน้ำมันแน่ ๆ
- พระเจ้า วันอะไรเนี่ย - ไม่ดีเหรอ
เปล่า แค่เรื่องงาน มีข่าวร้ายนิดหน่อย
เทียบกับเรื่องอื่นไม่ได้หรอก
ว่าแต่ ผมแค่จะถ่ายเซลฟี่จริง ๆ นะ
"ว่าแต่" "แค่อยากบอกให้รู้" "เผื่อคุณเป็นห่วง"
แค่เล่นอะไรนิดหน่อยเอง
ไม่ก็ซ้อม
ผมไม่ได้... ไม่ต้องคิดว่าผมหาอะไรอยู่นะ
รู้ไหม มาเรียเพิ่งโทรมาบอกรักฉัน
- อะไรนะ - นั่นสิ
ประกาศความลับไปทั่ว
มีกุญแจเข้าบ้านใช่ไหม
- ไม่มี - เดี๋ยวเปิดประตูทิ้งไว้ให้
มีอะไรเหรอ
คุณเล่นสายยางกับท่อไอเสีย
แต่เรายังทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
ช่วงนี้ผมไม่ปกติ ผมรู้ตัว
ผมไม่ได้นอนสักนิดเลย
ผมไม่เคยปกติหรอกนะ แต่...
ผมเคยภูมิใจกับมันมาก ตอนนี้ผมแค่...
- แค่อะไร - ไม่รู้สิ
ผมเพิ่งรู้ว่ามันสร้างแต่เรื่อง
ที่ผมชอบวิเคราะห์ ทุกอย่างละเอียดยิบไง
ทุกคำพูด
พอโดนขัง อาการก็ยิ่งแย่
เราต้องหาทางผ่านเรื่องนี้ แบบตัวใครตัวมันนะ
เรายังอยู่ด้วยกัน เพราะอยู่บ้านเดียวกัน
เรายังสามารถหลบเลี่ยงกันได้ จนกว่าจะเป็นอิสระ...
- อะไร มีอะไร - ไม่มีอะไร
ราตรีสวัสดิ์
มีของตกแต่งคริสต์มาสเหลืออยู่นะ
อยู่มาตั้งแต่คริสต์มาสแล้ว
นักจิตบำบัดบอกให้ผมพยายามอดทน
ใช้มันเป็นเครื่องทดสอบ
ก่อนหน้านี้ ผมทนได้
เพราะมันคือเครื่องทดสอบ ความก้าวหน้าของผม
ก้าวหน้าบ้าอะไร
- เอาลงมาสิ - ไม่ นักจิตบำบัดผมบอกว่า...
- ช่างหัวนักจิตบำบัด แพกซ์ตัน... - คุณเกือบมีอะไรกับเขาแล้ว
โตสักที เอามันลงมา
ถ้าเห็นแล้วกวนใจ ก็เอาลงมา โอเคไหม
คริสต์มาสไม่ได้มีความทรงจำดี ๆ อยู่แล้วไม่ใช่เหรอ
คริสต์มาสไม่มีความทรงจำดี ๆ ผมเห็นด้วย
เราเริ่มทะเลาะกันใช่ไหมล่ะ
ฉันว่าก่อนคริสต์มาสนานเลย
ขอโทษที
ทำไมใคร ๆ ถึงคิดว่าควรซื่อสัตย์
ว่าแต่ตอนนี้คุณบำบัดยังไง
ผมบำบัดผ่านซูม
นักจิตบำบัดผมมีเขากวางติดผนังด้วย
สถานการณ์ไม่ปกติเลย แพกซ์ตัน
คุณทนอยู่กับผู้หญิงที่ทิ้งคุณ
กับเศษสายรุ้งบนเพดานไม่ได้
เรามองเป็นเรื่องตลกแล้วเหรอ
ก็ได้นี่
ไม่มีทางอื่นแล้วไม่ใช่เหรอ
เอาเก้าอี้ไหม
ได้
ไชโย
- บ้าเอ๊ย ดีขึ้นนะ - เดี๋ยวก่อน
รู้ไหม ตอนเห็นคุณที่โรงรถ ฉันคิดว่า...
ฉันเป็นคนซ้อนมอเตอร์ไซค์คุณ เมื่อหลายปีก่อนจริง ๆ เหรอ
ใช่ คุณนั่นแหละ
เกาะแน่นแล้วร้องกรี๊ด
ตอนนี้ฉันก็ยังทำอยู่
เกาะแน่นแล้วร้องกรี๊ด แต่คุณไม่ได้ยิน
ไม่มีใครได้ยิน ช่างเถอะ ราตรีสวัสดิ์
กรี๊ดเรื่องอะไร
คุณกรี๊ดเรื่องอะไร
ผมต่างหากที่ต้องกรี๊ด
"บุหรี่เป็นอันตรายถึงชีวิต"
สวัสดี คนแปลกหน้า
- สวัสดี - เป็นยังไงบ้าง
แย่มาก คุณล่ะ
พอกัน
สวัสดี
มีใครในคุกถนนพอร์ตแลนด์
อยากฟังบทกวีไหม
ผมอ่านบทกวีมาเยอะ
ช่วงนี้อ่านเยอะกว่าเดิมอีก เพราะนอนไม่หลับ
เป็นวิธีค้นพบที่ใช้ได้เลย
ว่าเราไม่ใช่มนุษย์คนเดียวบนโลก ที่เจอเรื่องเฮงซวย
แพกซ์ตัน
ทำบ้าอะไรของคุณ
ผมสร้างความบันเทิง ให้เพื่อนนักโทษอยู่
กวีบทนี้ชื่อ "จงยืนหยัด"
ว่าแต่ แต่งโดย ดี.เอช. ลอว์เรนซ์นะ
"ว่าแต่" "แค่อยากบอกให้รู้" "เผื่อคุณเป็นห่วง"
เอาล่ะ ฟังนะ
"จงยืนหยัด แต่ไม่ใช่เพื่อพระเยซู"
"มันสายเกินไปแล้ว"
"จงยืนหยัดเพื่อความยุติธรรม และชีวิตที่เป็นสุข"
"ผมจะทำให้คุณทึ่ง"
"จงยืนหยัด ยืนหยัด เพื่อความยุติธรรม เหล่าผู้ถูกโกง"
"จงยืนหยัด แล้วปล่อยหมัด ซัดพวกมันให้เต็มที่"
"จงยืนหยัดเพื่อวิถีใหม่"
"เพื่อโอกาสแห่งชีวิตของทุกคน"
"เพื่ออิสรภาพ และความสนุกในชีวิต"
"จงต่อสู้ และยืนหยัดต่อไป"
ขอบคุณครับ
ขอโทษที่ปลุกนะ
แต่ช่วงนี้ผมบ้านิดหน่อย
ขอแนะนำทุกคนนะ
จงใช้ช่วงเวลาแปลก ๆ ที่เราต้องเผชิญ
ฉกฉวยทุกอย่าง ที่คิดว่าชีวิตติดค้างคุณอยู่
ไปนอนเถอะ ไอ้กาก
ถ้านอนได้ นอนไปแล้ว
ปล่อยเขาเถอะ เพื่อน
ไว้เจอบทกวีดี ๆ ผมจะมาอ่านให้ฟังใหม่
เราชอบนะ
ราตรีสวัสดิ์ ถนนพอร์ตแลนด์
ราตรีสวัสดิ์
ขอบคุณ
พระเจ้า ให้ผมหลับทีเถอะ
สาบานกับพระเจ้าเลย
พวกนายมาทำบ้าอะไรในสวนฉัน
ไม่เป็นไรใช่ไหม
- เราแค่มาเก็บนี่ - แค่ฝิ่นน่ะ
หัวฝิ่น
คนขายละแวกนี้โดนจับหมดแล้ว
เพราะพวกเขาอยู่ตามถนนใช่ไหม
เราเอาหัวพวกนี้ไปทำฝิ่นได้
แค่กรีดผิว น้ำก็ไหลออกมา
รู้ได้ยังไงว่าตรงนี้มี
เราอยู่ตึกฝั่งนั้น เพื่อน
เพื่อนเรามีกล้องส่องทางไกล เขาชอบดูดาว อะไรประมาณนั้น
เราส่องดูตามบ้านขำ ๆ
ส่องตามหน้าต่าง
แล้วเห็นมันออกดอกในสวนคุณ
แล้วพวกมันมาโตในสวนบ้านฉันได้ไง
พวกฮิปปี้คงเคยอยู่บ้านคุณ สมัยยุค 70
เลยปลูกพวกมันทิ้งไว้จนโตได้เอง
แล้วกลั่นน้ำมันยังไง
ไม่ต้อง แค่หยดใส่ยาสูบก็สูบได้เลย
หรือผสมดื่มกับโคล่าก็ได้
ฉันเลิกบุหรี่ไปแล้ว
ไม่ดื่มโคล่า ไม่เล่นยาอะไรด้วย
แต่สมัยยังเฮ้ว ฉันสูบเฮโรอีนหนักใช้ได้เลย
ไม่แรงเท่าเฮโรอีนหรอก
ออกแนวนุ่มนวลมากกว่า
- ออร์แกนิกนะ เพื่อน - ออร์แกนิกเหรอ
ใช่
เข้าใจพวกเม่นแล้ว
ในสวนนี้ มีเม่นอยู่ตัวหนึ่ง ที่เป็นมิตรและอารมณ์ดีผิดปกติ
ถ้าใช้แค่นิดเดียว คิดว่าช่วยให้หลับได้ไหม
หลับปุ๋ยเลยล่ะ โล่งสบาย
- ไม่ได้ยินเสียงแย่ ๆ กลางดึก - "ไม่ได้ยินเสียงแย่ ๆ กลางดึก"
ก็ดีสิ งั้นก็นะ
แพกซ์ตัน
แพกซ์ตัน ให้ตายเถอะ
ไง โทบี้
- "สวัสดี" - "ไง หายไอหรือยัง"
"ผมว่าดีขึ้นนิดหน่อยนะ คุณเป็นยังไงบ้าง"
ฉันน่าจะติดนะ แต่หายแล้ว
หวังว่า เหมือนวาลคิรีเลย
"คืออะไรเหรอ"
วิญญาณไวกิงที่ตัดสินก่อนการต่อสู้
ว่าใครจะอยู่ ใครจะตาย
วาลคิรีตัดสินใจโดยไม่มีเหตุผล
ไม่มีศีลธรรม ไม่มีดี ไม่มีเลว
มันแค่ไม่ยุติธรรม ที่บางคนป่วย บางคนไม่ป่วย
"โทบี้ กลับมาแล้วเหรอ เป็นยังไงบ้าง"
"สนุกมาก ขอบคุณ"
- "สวัสดี" - "โดนัลด์"
ผูกเน็กไทด้วย
"ของเก่าพ่อผมน่ะ"
"ผมเริ่มคิดถึงความเป็นทางการ สมัยก่อนแล้ว"
"เวลาเล่นซูม ฉันคิดทุกทีว่า ผู้ชายต้องแข็งอยู่"
โอ๊ย
"โดนัลด์ นั่นบ้านคุณเหรอ"
"อ๋อ ไม่ใช่ ผมอยู่บ้านแม่ แอนโทนี่ไล่ผมออกมา"
โอ้ เขาไม่อนุญาตไม่ใช่เหรอ
"เราทะเลาะกันหนักมาก พูดออกมาทุกเรื่อง"
"เลยได้รู้ว่าเราเกลียดกัน"
"สวัสดี""
"โอ้ เมลิสซา ไง อิตาลีเป็นไงบ้าง ได้ข่าวว่าหนักเลย"
"เปล่า ฉันอยู่สวีเดน"
- "อะไรนะ" - "ดูสิ"
"ที่นี่ออกไปบาร์ได้ด้วย"
อืม มีใครทำตามกฎบ้างไหมเนี่ย
เลิกยามาสิบปี คิดได้แค่นี้เหรอวะ
"เดี๋ยวนะ เรารอใครอยู่เหรอ"
- "น่าจะทิโมธีนะ" - "โอ้ ทิโมธีโอเคใช่ไหม"
"ทำไมต้องไม่โอเคด้วย"
"เขามีโรคประจำตัวไง"
- "รู้ไหมว่าโรคอะไร" - "ไม่รู้"
"เขาแค่ดูเหมือน"
"คนมีโรคประจำตัว"
เริ่มโดยไม่มีทิโมธีดีไหม
"ว่าแต่ ผมใส่รองเท้าด้วยนะ"
จริงจังนะ เริ่มกันเถอะ
ฉันมีเรื่องจะบอก เรื่องสำคัญด้วย
โอ้ เดี๋ยวนะ อ๋อ ข้อความจากทิโมธี
- พระเจ้า - "เขาติดเหรอ"
"ถึง ลินดา ตั้งแต่เก้าโมงเช้าวันนี้"
"ผมขอลาออกจากตำแหน่ง ในมิราคอร์มีเดีย"
"โดยให้มีผลทันที ผมทบทวนกับตัวเอง"
"แล้วตระหนักว่าบริษัทนี้"
"เป็นเพียงสื่อ เห็นแก่ประโยชน์ส่วนตน"
"ที่สนับสนุนระบบทุนนิยม เน่าเฟะระหว่างประเทศทั่วโลก"
"เราควรใช้ความคิดสร้างสรรค์ เพื่อกอบกู้โลก"
"ไม่ใช่ขายกระเป๋าให้เหล่าภรรยา ของเหล่าเผด็จการ"
"ด้วยความโดดเดี่ยว ทิโมธี"
"สงสัยเพิ่งดูสารคดี เดวิด แอตเทนบะระ"
"เขาสติหลุดหรือเปล่า"
เอาล่ะ ไม่ต้องรอทิโมธีแล้ว
มาคุยให้จบกันดีกว่า
"เสียงเครียดมาก ลินดา"
- "พ่อคะ พ่อคะ" - "ชู่ว์ พ่อติดสายอยู่"
เมื่อวาน ฉันประชุมผ่านซูม กับสำนักงานใหญ่ที่ชิคาโกนานมาก
ทุกทวีปส่งตัวแทนมาครบ
ดูเหมือนทุกสาขาทั่วโลก
จะเจอปัญหาเดียวกัน ในช่วงเวลายากลำบากตอนนี้
"ในฐานะซีอีโอของมิราคอร์อังกฤษ ถือเป็น..."
หน้าที่อันลำบากใจ ที่ต้องแจ้งให้ทุกคนรู้ว่า
เราต้องพักงานบางตำแหน่ง ในคณะกรรมการ
และจำเป็นต้องเลิกจ้าง หลายตำแหน่ง
เริ่มมีผลตั้งแต่วันนี้
"ผมเดาว่าคงใช้ระบบเอสกิโม"
"ที่ทิ้งคนแก่ไว้บนน้ำแข็ง"
"โดนัลด์ อย่าด่วนสรุปสิ"
"ลินดา คุณหมายความว่ายังไง"
ถ้าเป็นช่วงปกติ ฉันคงเรียกทุกคนมาที่ห้อง
"ทุกคนเลยเหรอ"
ทุกคนในสายซูมนี้ ถูกเรียกมาประชุม
เพราะตำแหน่งพวกคุณถูกพิจารณา ว่าไม่จำเป็นอีกต่อไป
และสัญญาจ้างงานของคุณกับมิราคอร์
จะยุติลงตั้งแต่วันนี้
"โอเค"
"ดีที่ฉันได้กลับบ้าน"
"ขอไปให้อาหารไก่ก่อนนะ"
"นี่มันแย่มาก ลินดา คุณข่มตานอนลงได้ยังไง"
(นาตาชา)
"ฮัลโหล"
"ดูไดโนเสาร์หนูสิ"
"พ่อคะ"
มัลคอล์ม ผมเข้าใจว่าถูกพักงาน
คือรัฐบาลจะจ่ายค่าแรงให้
โดยไม่ต้องทำงาน
"ใช่ ถูกต้อง..."
"แต่โควิดทำทุกอย่างเปลี่ยนไปหมด"
"แย่มาก ๆ"
"เรื่องนี้กระทบทุกคน ในอภิบาลผมหมด"
ใช่ แต่ผมไม่ได้อยู่อภิบาลคุณ ถูกไหม
ผมทำงานให้คุณ
ผมแค่อยากรู้ว่า
ถ้าผมถูกพักงาน คุณจะขอให้ผมทำงานได้ยังไง
มันผิดกฎหมายไม่ใช่เหรอ
"ผมเป็นคริสเตียน"
ใคร ๆ ก็รู้ว่าคุณเป็นคริสเตียน
"พูดอย่างกับผมยัดเยียด"
"ผมไม่ได้ยัดเยียดอะไรให้คุณเลย"
มัลคอล์ม บอกมาเลย ว่าจะให้ผมทำอะไร
"เรามีปัญหาอยู่ แพกซ์ตัน"
ใช่ ผมจะวางสายแล้วนะ ถ้าคุณไม่บอก
ผมฟังคุณสวดมาพอแล้ว
"ผมเริ่มเฟซไทม์ด้วยบทสวดทุกครั้ง"
"ผมเลือกได้ ถูกไหม ผมเป็นเจ้านาย"
ใช่ คุณเป็นเจ้านาย แล้วอยากให้ผมทำอะไร เจ้านาย
"เพราะการล็อกดาวน์ ห้างสรรพสินค้าใหญ่ ๆ ทุกห้าง"
"ในย่านเวสต์เอนด์ปิดตัวกันหมด"
"บีทูบีโปรเฟรตเซอร์วิส"
"เป็นหนึ่งในบริษัท ขนส่งสินค้าหลายแห่ง"
"ที่ถูกขอให้ขนย้ายสินค้าราคาแพง"
"จากห้างในย่านเวสต์เอนด์"
"ไปเก็บในโกดังความปลอดภัยสูง ในเมืองห่วย ๆ อย่างดาเกแนม"
"ระบบสังคมเราพังไปหมดแล้ว แพกซ์ตัน คุณก็รู้"
"กลัวเหตุก่อการร้าย กลัวการปล้น กลัวโรคระบาด"
"มีแต่เรื่องโลกแตก"
ผมให้เวลาสิบวินาที บอกมาว่าจะให้ผมทำอะไร
- สิบ - "วิกฤตครั้งนี้"
- เก้า แปด... - "ทำให้เราต้องการคนขับรถ"
- "คนขับแบบคุณ ห้างสรรพสินค้า" - เจ็ด หก...
- "อนุญาตให้ขนส่งสินค้า" - ห้า...
- "โดยคนขับ" - สี่...
- "ที่ไม่มีประวัติอาชญากรรม" - สาม สอง...
"อีกรอบนะ"
"บีทูบีโปรเฟรตเซอร์วิส กำลังต้องการคนขับรถ"
"ไม่มีประวัติอาชญากรรม ที่เคยลงทะเบียนกับเรา"
แล้วมาคุยกับผมทำไม
"ผมได้สัญญาขนส่งของมีค่า"
"จากห้างสรรพสินค้า 16 แห่ง ทั่วลอนดอน"
"ทุกห้างต้องการขนย้ายให้เสร็จ ภายในอีกสี่วัน"
"แต่ผมมีคนขับอยู่แค่สองคน"
แล้วคุณจะแก้ปัญหายังไง
"ตบตา ให้อภัย ไถ่โทษ พด"
พดคือบ้าอะไร
"ภาษาโบราณแปลว่าเงิน แพกซ์ตัน"
"แลกกับการตบตาครั้งใหญ่"
"ที่เกิดจากการให้อภัยของผม และการไถ่โทษของคุณ"
โอเค เข้าเรื่อง ๆ มัลคอล์ม
"ผมพิมพ์บัตรประจำตัว ระดับความปลอดภัยเอสองไว้แล้ว"
"ไม่มีประวัติ พร้อมรูปคุณกับชื่อ"
"ไม่ใช่ชื่อคุณนะ"
"ผมสั่งเลิกพักงานในระบบ"
"ให้คุณกลับมาทำงานนี้ไม่ได้"
"เพราะคุณเคยแว้นมาก่อน"
"ผมเลยต้องหลอกว่าคุณเป็นคนอื่น"
"แล้วจ่ายคุณเป็นเงินสด"
"คุณขับรถให้บริษัทมาเจ็ดปี"
"ไม่เคยโดนร้องเรียนสักครั้ง"
"เคยขับส่งแค่พัสดุราคาถูก"
"แต่ผมเชื่อว่าคุณไว้ใจได้"
ใช่แล้ว
ใช่ ผมไว้ใจได้
เรื่องมันนานมาแล้ว
"ใช่ ผมไม่อยากรู้หรอก"
เปล่า มันเป็นวิถีเด็กแว้น
"พระเจ้าทรงให้อภัย บีทูบีโปรเฟรตเซอร์วิสให้อภัย"
ถ้าไม่โดนจับคืนนั้น
ชีวิตผมคงไม่เป็นแบบนี้แน่ ๆ
"เงินสดวันละสองร้อย"
ผมไม่สนเรื่องเงินหรอก
ผมอยากทำข้อตกลงกับคุณ มัลคอล์ม
ฟังนะ ผมจะรับงาน แต่มีเงื่อนไข
ว่าจบงานเมื่อไร คุณจะดูงานนั่งโต๊ะให้ผม
ทั้งชีวิตผมพังพินาศ
เพราะความผิดพลาดแค่คืนเดียว
เมียผม...
เมียผมหมางเมิน
เพราะผมเป็นแค่ไอ้ขี้แพ้ หลังพวงมาลัยรถตู้
ผมไม่ได้โง่นะ
ผมอ่านบทกวี
ผมเป็นคนสำคัญได้
"ผมมีสายเข้า แพกซ์ตัน"
"ช่วงนี้ยุ่งมาก ฝั่งเวสต์เอนด์คลั่งกันใหญ่"
"ตกลงทำใช่ไหม"
ได้ ถ้าผมรับงานนี้ มัลคอล์ม
ผมอยากให้คุณทำอย่างที่พูดสอน
เรื่องการให้อภัย ลูกแกะหลงทาง และการไถ่บาป
ทุกอย่างเลย ขอโอกาสให้ผมลงจากถนนเถอะ
"ทุกอย่างเป็นไปได้ แพกซ์ตัน"
"ขอพระเจ้าคุ้มครองคุณ"
"เซลฟริดเจส วันพฤหัส ฮาร์วีย์ นิโคลส์ วันศุกร์"
"แฮร์รอดส์ วันเสาร์"
- ได้ ๆ - "ผมจะอีเมลเส้นทาง"
"กับบัตรประจำตัวใหม่ไปให้"
โอเค ๆ และหลังจาก เสร็จงานที่แฮร์รอดส์วันเสาร์...
"ขอพระเจ้าคุ้มครองคุณ แพกซ์ตัน"
"บุหรี่เป็นสาเหตุของมะเร็งปอด"
บ้าเอ๊ย
"กาย"
"ไง ลินดา ล็อกดาวน์เป็นไงบ้าง"
หนักอยู่
ชิคาโกเป็นยังไงบ้าง
"ผมอยู่เวอร์มอนต์"
"ใช่ เพิ่งย้ายครอบครัว มาเวอร์มอนต์"
"อยู่ที่นี่ มีความสุขกันทุกคน"
"เด็ก ๆ เสียงดังมาก ผมเลยซื้อแอร์พ็อดโปรรุ่นใหม่มา"
"ป้องกันเสียงรบกวน ไม่ได้ยินอะไรเลยจริง ๆ"
ใช่ ฉันไม่มีหรอก
"ดูจากสีหน้า"
"คุณคงแจ้งข่าวอัปเดต พวกที่จัดงานไปแล้ว"
อัปเดต ใช่ ๆ อัปเดตไปแล้ว
"ได้อ่านข้อความผม ให้พวกเขาฟังไหม"
เรื่องครอบครัวมิราคอร์เหรอ
ไม่ ๆ ฉันคงถ่ายทอดไม่ได้ เอ่อ...
"ลินดา ผมเขียนข้อความนั้นจากใจ หมายความตามที่พูดจริง ๆ"
"ไม่อยากเชื่อ ว่าคุณไม่อ่านให้พวกเขาฟัง"
ฉันว่าคงไม่เหมาะที่จะพูดว่า "มิราคอร์เป็นครอบครัว"
"และทุกครอบครัวต้องมีช่วงเวลา"
"เหมาะสมที่สุด ให้สมาชิกครอบครัว บางคนบินออกจากรัง"
"ไม่เหมาะสมตรงไหน"
เพราะพวกเขา ไม่ได้บินออกจากรัง ถูกไหม
แต่โดนไล่ออกจากรัง
ลงไปอยู่ในพงหญ้าใต้ต้นไม้
"ต้นไม้ไหน ต้นไม้อะไร"
รังคุณไง กาย คุณเป็นคนเปรียบเปรยเรื่องรัง
ก็ต้องมีต้นไม้สิ
"คุณมีไข้หรือเปล่า ลินดา"
เอ่อ มีสองงานใหญ่
ที่เราเตรียมไว้ตั้งแต่ก่อนล็อกดาวน์
งานแรกที่เวสต์ฟิลด์
กับงานเปิดร้านอีฟ ชวาร์ซ ที่แฮร์รอดส์
แต่ทั้งเวสต์ฟิลด์ กับแฮร์รอดส์โดนสั่งปิด
"ผมรักแฮร์รอดส์มาก"
ใช่ ฉันก็รักแฮร์รอดส์
เคยทำงานที่นั่นห้าปี มีความสุขที่สุดในชีวิตจริง ๆ
"งานเปิดตัวคอลเลกชันอีฟ ชวาร์ซ ต้องเป็นงานใหญ่แน่นอน"
"ฉันเลยเลือกแฮร์รอดส์เพราะเป็น ห้างใหญ่ความปลอดภัยสูง"
"คุณเลือกเหรอ"
"ผมนึกว่าเมลิสซ่า เป็นหัวหน้าฝ่ายกลยุทธ์อีเวนต์"
"ใช่ บางครั้งฉันก็สงสัย... ช่างมันเถอะ"
"คุณอุ้มแผนกนี้มาตั้งนาน"
ใช่ ครอบครัวเดียวกันใช่ไหม
ครอบครัวเดียวกันก็แบบนี้แหละ
ต้องคอยอุ้มไว้ จนได้รับคำสั่ง ให้โยนทิ้งจากชิคาโก
ถึงต้องโยนทิ้งตามหน้าที่
แต่สินค้ามูลค่าห้าล้านปอนด์ ที่แฮร์รอดส์ ทั้งเครื่องเพชร
เสื้อผ้า เครื่องประดับ ติดตั้งบนแคตวอล์กไปแล้ว
ซึ่งถือเป็น ความรับผิดชอบของมิราคอร์
รวมถึงเพชรแฮร์ริส
ซึ่งเป็นนางเอกของโชว์ด้วย
"เพชรแฮร์ริสอยู่ใน ความรับผิดชอบของเราเหรอ"
มันเอ่อ...
อยู่ในห้องนิรภัยแฮร์รอดส์ อย่างปลอดภัย แต่ใช่
ฉันแนะนำให้คนของอีฟ ชวาร์ซ
ให้เก็บทุกอย่างไว้ในห้องนิรภัย ของแฮร์รอดส์โดยเร็วที่สุด
จนกว่าเอ่อ...
จนกว่าสถานการณ์นี้จะจบ
แต่เรามีปัญหาเรื่องประกัน คือว่า...
"เวอร์มอนต์เฮงซวย"
เอ่อ...
กรมธรรม์ประกันภัยของอีฟ ชวาร์ซ
ระบุไม่ให้เก็บสินค้า
ไว้นอกเหนือการดูแลของบริษัท
เลยต้องย้ายสินค้าออกจากร้าน
ด้วยบริษัทขนส่งนิรภัย
ทางร้านจัดแยกคอกเลกชันไว้แล้ว
ที่เวสต์ฟิลด์วันศุกร์ แฮร์รอดส์วันเสาร์
"แล้วค่อยคุยเรื่องตำแหน่ง กับเงินเดือนคุณ"
"คงต้องรับผิดชอบ อะไรอีกหลายอย่าง"
"สถานการณ์ไม่เหมือนเดิมแล้ว"
เป็นข่าวดีมาก ขอบคุณค่ะ
"ทักทายลอนดอนให้ผมด้วย"
- ขอให้สนุกกับเวอร์มอนต์ค่ะ - "แน่นอน"
"เวอร์มอนต์ตูดหมึก"
"อะไรเนี่ย บ้าเอ๊ย ควินน์"
ผมจะออกไปซื้อนม
ที่ดินแดนซอมบี้ เราต้องซื้ออะไรเพิ่มไหม
ผมพูดว่า "เรา"
โดยไม่ได้ตั้งใจสื่อถึงชีวิตคู่นะ
แต่จะแยกกันไปซื้อเสบียง คงไม่เข้าท่าเท่าไร
ข้างนอกแย่ลงนะ
ผมว่าหนักกว่าเดิม
คนเคยติดคุกจริง ๆ อย่างผม
น่าจะรุ่งในชีวิตวิถีใหม่
รู้ตัวไหม แพกซ์ตัน ช่างมัน เข้ามาสิ
เอาล่ะ แพกซ์ตัน ตามนี้นะ นอกจากนม
ฉันอยากได้บุหรี่
อะไรนะ
ฉันแอบกลับมาสูบบุหรี่สักพักแล้ว
แต่ในเมื่อเราไม่ได้คบกัน
คงไม่สำคัญหรอกใช่ไหม
คุณสูบบุหรี่เหรอ
ใช่ ตั้งใจจะสูบจนจบเรื่อง
ต้องยอมรับว่าช่วยได้เยอะ
คุณเริ่มกลับมาสูบเมื่อไร
ช่วงก่อนคริสต์มาส
ทำไมล่ะ
ฉันเริ่มกลับมาสูบตอนไปปารีส
- คุณไปปารีสมาเหรอ - ใช่ ฉันไปปารีส
ฉันไม่ได้บอกคุณว่าไปปารีส
ไมเคิล เอสเซียงชวนฉันไป แล้วฉันก็ตกลง
โอเค นักจิตบำบัดผม
เรียกช่วงเวลาแบบนี้ ว่า "สารภาพถล่มทลาย"
ไอ้บ้าไมเคิล เอสเซียงคือใคร
ผู้ก่อตั้งมิราคอร์
เศรษฐีอันดับเจ็ดของเยอรมนี
- แล้วคุณไปปารีสกับเขาเหรอ - ก็ไม่เชิง
เขาชวนซีอีโอจากหกประเทศ
ไปฉลองวันเกิดครบรอบ 60 ปี ของเขาที่ปารีส
ฉันจุดบุหรี่ได้ไหม ดับไปสอง...
รู้อะไรไหม ที่จริง
ฉันเลือกเองได้ จะถามทำไมเนี่ย
ตอนไปถึงโรงแรม มีห้องจัดเลี้ยงวีไอพี
ที่ฉันได้เจอซีอีโอแบบฉันอีกหกคน
ตอนนั้นฉันเพิ่งได้เป็นซีอีโอ
เลยยังไม่รู้จักตัวเองเท่าไร จนเห็นซีอีโอคนอื่น
ถึงได้รู้ว่า "อ๋อ ฉันเป็นแบบนี้สินะ"
เรานั่งดื่มแชมเปญกันรอบโต๊ะ
บทสนทนามีแต่เสียงเล็ก ๆ พูดว่า "ใช่"
กับอีกหนึ่งเสียงทุ้มพูดว่า "ดี"
เสียงไมเคิล เอสเซียง
แล้วเสียงทุ้มเสียงนั้นก็พูดว่า "ตลาดใหม่" แล้วฉัน...
คุณรู้ใช่ไหม เวลาใครพูดอะไรเป็นนามธรรม
บางทีฉันก็เห็นภาพจริง ๆ
สมัยเฮ้ว เราพี้กัญชากันหนักเลย
ตอนเขาพูดว่า "ตลาดใหม่"
ฉันเห็นภาพนี้
รูปร่างนี้โผล่ขึ้นมาจากใต้โต๊ะ
ว่ายไปรอบขาพวกเรา
คืนนั้นฉันน่าจะมีไข้ด้วย
แต่ช่างเถอะ
แล้วเขาก็พูดว่า "บุหรี่กับเภสัชภัณฑ์"
ฉันดื่มแชมเปญ แล้วมีคนพูดว่า "ผู้ประสานงาน"
หมายถึง คนเกลี้ยกล่อมรัฐบาล
ว่าสินค้าปลอดภัย ใช้งานได้
แล้วเสียงทุ้มเสียงนั้นก็พูดว่า
ตอนนี้ผู้ประสานงาน มีบทบาทสำคัญในห่วงโซ่มาก ๆ
แล้วฉันก็เห็นสายโซ่เส้นโต มีสาหร่ายเกาะเต็ม
ก่อนเสียงทุ้ม กล่าวอวยพรให้การทุจริต
จนทุกคนหัวเราะแดกดัน รวมถึงฉันด้วย
แพกซ์ตัน มองฉันสิ
และภาพนั้น รูปร่างนั้น
ก็ว่ายวนรอบขาฉัน
จนเสียงทุ้มพูดว่าตอนนี้
ตลาดใหม่เป็นสัดส่วนผลกำไร ที่สูงมากของมิราคอร์
เลยต้องมีการจัดสรรพื้นที่ในยุโรป
ฉันจิบน้ำนิดหน่อย เพราะรู้สึกไม่ค่อยสบาย
เหมือนจะเป็นลม
แต่พอได้ยินเด็กเสิร์ฟพูดว่า "บรั่นดี" ฉันตอบตกลง
เสร็จแล้ว
พวกเขาก็วางแผนจัดสรรพื้นที่ ตรงนั้นเลย
บนโต๊ะในปารีส ก่อนคริสต์มาส
และคนดี ๆ ที่ฉันไล่ออกไปวันนี้
ไม่ได้โดนไล่ออกเพราะไวรัส อย่างที่ฉันบอก
ฉันโกหก พวกเขาถูกไล่ออกเพราะภาพนี้
ภาพนี้ รูปร่างนี้
ที่ว่ายวนอยู่กับฉัน จนกลับถึงห้อง
ฉันกำจัดมัน โดยใช้หงส์แก้วน่าขยะแขยง
ฟาดใส่กระจกเงาเต็มตัว
แต่แทนที่จะเหยียบเศษแก้วทั้งคืน
ฉันตัดสินใจขึ้นรถไฟเที่ยวสุดท้าย กลับลอนดอน
ตอนไปถึงสถานีการ์ดูนอร์
มีผู้หญิงจรจัดเดินมาขอบุหรี่ฉัน
ฉันบอกว่าฉันไม่สูบ แต่ซื้อบุหรี่ให้เธอไปซองหนึ่ง
เพราะคิดว่าความใจดี คงช่วยทำให้ฉันรู้สึกดีขึ้น
หลังจากรู้ว่าตัวเองกลายเป็นอะไร แต่พอเธอจุดบุหรี่
ฉันตัดสินใจสูบด้วย
แล้วพอฉันสูดควันเข้าไป
ภาพนั้นก็หยุดว่าย
ฉันเลยนั่งรอรถไฟบนม้านั่ง
นี่คือเหตุผลที่ฉันเริ่มกลับมาสูบบุหรี่
แต่...
ขอตอบคำถามแรกให้จบ
นอกจากนมกับบุหรี่ เราอยากได้ขนมปัง
แล้วก็ไวน์เยอะ ๆ เลย
พระเจ้า
พระเจ้าอะไร
ฟังดูเหมือนคุณมีไข้จริง ๆ
รู้ใช่ไหม เขาว่ากันว่า ไอ้โรคนี่เริ่มมาตอนคริสต์มาส
แพกซ์ตัน ไม่ใช่ ไม่เกี่ยวกับไวรัส
ฉันพูดถึงการค้นพบตัวตน
และอาชีพของฉัน
ถึงการทบทวนทั้งชีวิตอีกรอบ
จะเหมือนเป็นผลข้างเคียง ของโควิดก็เถอะ
- คุณทุบกระจกเหรอ - ใช่
ใช่ เพราะฉันอยู่ในนั้น
ฉันทุบขวดแชมเปญ
ชุดแก้วแชมเปญ
เกือบทุบม้ากับจ๊อกกี้แก้วแล้วด้วย
แต่ฉันตัดสินใจเก็บมันไว้
แล้วดันลืมไว้บนรถไฟ
พูดง่าย ๆ คือ ฉันมีอาการเหมือน ที่คุณเคยเรียกว่า "ไวกิงเต็มขั้น"
ที่จริง ตอนทุบกระจกแตก
แล้วเห็นหน้าบูดบึ้ง ของตัวเองในรอยร้าว
- ฉันนึกถึงคุณด้วย - น่ารักมาก ขอบคุณนะ
ทำไมคุณไม่เคยบอกผม
ตอนนั้นเพิ่งเข้าฤดูหนาว ฤดูหนาวของเรา
ฉันไม่ได้บอกใครด้วย
เพราะถ้าไม่บอกใคร ก็คือมันไม่เคยเกิดขึ้น
- โดนเรียกเก็บเงินค่ากระจกไหม - แพกซ์ตัน
แพกซ์ตัน ช่างหัวกระจกมัน
ฉันไม่ได้พูดเรื่องกระจก ฉันพูดเรื่อง...
ถ้าเป็นเมื่อก่อน พอถึงตอนนี้
- ผมคงกอดคุณ - ไม่ จริง ๆ นะ ไม่ต้องหรอก
อีกอย่าง คุณจะไปช็อปปิ้งด้วย
งั้นเอ่อ นม ขนมปัง ไวน์ บุหรี่
ไข่ด้วยก็ได้
เดี๋ยวซื้อแป้งมาด้วย
ผมจะทำขนมปัง
- อย่าเลย - รู้ไหม...
คุณไม่ได้สารภาพอะไรเลย
ฉันก็ไม่ได้บอกว่าสารภาพนี่
เพราะคุณไม่ได้ทำอะไรผิด
เปล่า ฉันแค่อธิบาย
คุณทำถูกต้องทุกอย่าง
อยากฟังคำสารภาพไหม
เมื่อเช้าผมตื่นสาย เพราะเมื่อคืน
ผมใช้ฝิ่น
ใช่
แย่กว่าบุหรี่คุณเยอะ
ผมเลียฝิ่นจากหัวเขียว ๆ ในสวน
จริง ๆ
สวนเรามีแต่เฮโรอีน
เลยราวตากผ้าไป นี่อย่างกับดินแดนเฮลมันด์เลย
ตั้งสิบปีแล้วนะ แพกซ์ตัน
สูบบุหรี่ก็ไม่ดีเหมือนกัน
ก็รู้นี่ว่าช่วงนี้ผมเจอปัญหาเยอะ
ใช่ รู้อะไรไหม แพกซ์ตัน
สมูทตี้เขียวที่ฉันดื่ม ทุกเช้าตั้งแต่กลับจากปารีส
มีวอดก้าสองช็อต
- แค่สองช็อต แต่... - คุณโกหก
เปล่าสักหน่อย
ไม่ทุกเช้าหรอก แต่ก็มีบ้าง ฉันทำมาแล้ว
คิดว่าฉันอยู่ดีเป็นปกติสุข เพราะได้เลื่อนตำแหน่งบ่อยเหรอ
ใคร ๆ ก็สับสน
ไม่ ผมไม่เคยหาว่า คุณอยู่ดีเป็นปกติสุขเลย ลินดา
เพราะมันไม่จริงไง โอเคไหม
ฉันเห็นภาพหลอน
น่าจะเป็นศิลปินนะ
คุณไม่มีความสุข ในเปลือกนอกที่มีความสุข
แกล้งทำเหมือนทุกอย่างเป็นปกติ แบบผู้หญิง
ส่วนผมไม่มีความสุขแบบเห็นชัด ๆ กับปัญหา ไม่พอใจ
- น้องชายไม่แข็งแบบผู้ชาย - ไม่ได้ ๆ
อย่าเริ่มอีกรอบนะ โอเคไหม
ไปซื้อของเถอะ นม ขนมปัง
ไวน์ บุหรี่ ไข่
ได้ ช่างหัวคุณ ผมจะซื้อแป้ง
ได้ เดี๋ยว มีหน้ากากเหรอ
ไม่ ผมไม่มีหน้ากาก
หาอะไรปิดจมูกกับปากก่อน
เจ๋ง
ผ้าโพกหัวเก่าผม
อือ ใช่ ก็นะ
สมัยนี้ไม่ใช่สัญลักษณ์พวกกบฏแล้ว
รัฐบาลแนะนำให้ใช้ด้วย
คุณผูกผ้าผืนนี้
ตอนเราเจอกันที่สเตอร์จิส เซาท์ดาโคตา
ตอนนั้นฉันนึกว่าคุณเหมือน จอมโจรจอมใจ
เปล่า ผมแค่กันฝุ่นเข้าปาก
อย่าทำเสียเรื่องสิ
อย่าลืมนมกับไข่นะ พ่อจอมโจรจอมใจ
"อยู่บ้าน หยุดเชื้อ เพื่อชาติ"
เฮ้ย เดินไปสิ
เฮ้ย
เดินไปสิ
อย่ายุ่งน่า
เฮ้ย นี่นายมีกี่ก้นเนี่ย
อย่ายุ่งน่า
"จะอยู่ทำไมถ้าไม่โลดโผน"
แพกซ์ตัน
พอได้ยินตัวเองพูดเรื่องปารีส ฉันว่า...
พอหมดล็อกดาวน์
จะลองหาลู่ทางออกจากมิราคอร์
แล้วบอกผมทำไม
"มัลคอล์ม"
คุณโทรมา
"ข้าแต่พระเจ้าผู้สถิตในสวรรค์ ข้าพระองค์ขอวิงวอน"
"ให้พระองค์คุ้มครองแพกซ์ตัน กับข้าพระองค์"
"และประทานอภัยแก่เรา จากบาปแห่งการหลอกลวง"
"ซึ่งเรากำลังจะ ร่วมกันลงมือกระทำ"
"เพื่อให้เขาได้ ไถ่บาปสูงสุด อาเมน"
อาเมน
"ทุกคำอธิษฐานปรับให้เข้ากับ คนที่ผมโทรหา"
"ไม่ว่าคนเขียนคำอธิษฐาน จะเป็นผมหรือพระเยซูก็ตาม"
จะเอาอะไร มัลคอล์ม
"ผมจัดการเรื่องบัตรปลอมให้แล้ว"
"เวอร์จิเนียกำลังเอาบัตรไปส่ง"
"ผมเลยอยากเช็กดูว่าคุณอยู่บ้าน"
ไม่รู้เหรอ มัลคอล์ม ใคร ๆ ก็อยู่บ้าน
"ผมส่งชื่อใหม่ไปให้แล้วด้วย"
"ส่งข้อความไปทางโทรศัพท์"
โอเค
ชื่อใหม่สำหรับการเริ่มต้นชีวิตใหม่
ชื่อใหม่ของผมคือ...
เอ็ดการ์ อัลเลน โพ
"ใช่"
ใช่ เอ่อ...
คือ มัลคอล์ม ผมใช้ชื่อนี้ไม่ได้แน่นอน
"ทำไม"
ผมก็อยากให้เป็นมุก
แต่เท่าที่รู้จักคุณ คงไม่ใช่
"มุกอะไร"
โอเค
เอ็ดการ์ อัลลัน โพ เป็นชื่อคนดัง
เหมือน...
เหมือนนักเขียนนิยาย และกวีชาวอเมริกันชื่อดัง
"ไม่เห็นเคยได้ยินชื่อเลย"
งั้นผมรับประกัน
เอ็ดการ์ อัลลัน โพ เป็นนักเขียนชาวอเมริกัน
ที่ดังมาก ผมชอบมากด้วย
"ผมเป็นคนคิดชื่อเอ็ดการ์เอง"
"ตามชื่อปู่ผม"
แล้วใครคิดท่อน "อัลเลน โพ"
"มาร์ติน แผนกลำเลียงสินค้า"
บ้าเอ๊ย
มาร์ติน แผนกลำเลียงสินค้า เกลียดผม
เขาจงใจเสนอชื่อนี้ ให้ชีวิตผมแปลกประหลาด
และลำบากเกินทน
"เราเคลือบบัตรไปแล้ว"
มัลคอล์ม ผมคงเข้าห้างหรู
ในเวสต์เอนด์
แล้วหวังให้คนอื่นไว้วางใจ
ให้จัดการเสื้อผ้า และเครื่องประดับราคาแพง
โดยบอกว่าผมชื่อ เอ็ดการ์ อัลเลน โพไม่ได้หรอก
"ถ้าดังขนาดนั้น ทำไมผมไม่เคยได้ยินชื่อเขาล่ะ"
ก็คุณไม่อ่านหนังสือ
"ผมอ่านพระคัมภีร์"
ชื่อเขาไม่ได้อยู่ในไบเบิล เขาเป็นคนอเมริกัน
"มีใครที่นี่เคยได้ยินนักเขียน"
"เอ็ดการ์ อัลลัน โพไหม"
"ไม่มีใช่ไหม"
"ไม่มีสักคน นี่ไง"
ผมรู้ว่าไม่มีใครอยู่ด้วย
ทุกคนทำงานที่บ้านกันหมด
"มาร์ตินอยู่"
ก็เขาเป็นต้นคิด
"แต่เราเคลือบบัตรไปแล้ว"
เอาล่ะ ผมว่า มีโอกาส 90 เปอร์เซ็นต์
ที่รปภ.กะดึก
ในเวสต์เอนด์คงไม่เคยได้ยิน
ชื่อเอ็ดการ์ อัลลัน โพ
"ไม่ต่างกับพวกหุ่นยนต์"
แต่ผมเป็นคนดวงซวย
โชคชะตาหาทาง เล่นตลกกับผมได้เสมอ
"เราเคลือบบัตรไปแล้ว"
"มาร์ตินทำป้ายชื่อใหม่ ให้เครื่องแบบคุณแล้วด้วย"
"ทุกอย่างอยู่ในซอง"
ผมว่า
ชื่อคนส่งยาตลาดมืด
ทึม ๆ หมอง ๆ คงเหมาะกับ
บุคลิกผมมากกว่า แต่ขอร้องล่ะ
ขอบัตรใหม่ชื่อใหม่ให้ผมเถอะ
"พวกหุ่นยนต์ไม่สนใจชื่อหรอก"
"คงแค่ดูรูป"
"ไปให้ถึงพื้นที่ขนส่งโซนบี ของเซลฟริดเจส"
"เย็นนี้ ตอน 18:00 น."
"สวมเครื่องแบบติดป้ายชื่อ"
"แสดงบัตรประจำตัว"
"ถ้าอยากถอนตัว บอกมาตอนนี้เลย"
ผมมีปัญหาอีกไม่ได้ โอเคไหม
ผมอาจจะโดนคดีต้มตุ๋น
กับพยายามปล้นก็ได้
"คุณเคยนับถอยหลังใส่ผม"
"ผมจะนับบ้าง ไอ้เฮงซวย"
"ห้า สี่ สาม สอง..."
บ้าเอ๊ย ก็ได้ ๆ ตามนั้น
"เยี่ยม"
"รายละเอียดอยู่ในข้อความ ขอพระเจ้าคุ้มครองคุณ แพกซ์ตัน"
ไม่ต้องเซ็น ฉันรู้จักเขา
เป็นคู่ชีวิตเขาเหรอ
ค่ะ ใช่
มุกเขาร้ายมาก ว่าไหม
ใช่ ๆ
สวัสดี แพกซ์ตัน
กำลังพูดอยู่เลยว่าคุณตลกมาก
ใช่ ผมฮาตึง
เราว่าเขาฉลาดเกินกว่าจะขับรถตู้
ไม่รู้ทำไมไม่หางานดีกว่านี้ทำ
ตอบง่ายมาก
เพราะเมื่อสิบปีก่อน ผมซัดคนจนสลบเหมือด
คาแก๊งเด็กแว้นในวัตฟอร์ด
เห็นไหม
พูดไร้สาระอยู่เลย
ตลกร้ายชะมัด
ฝากทักมาร์ตินด้วยนะ เวอร์จิเนีย
บอกเขาว่าผมจะจำไปชั่วชีวิต
โอเค
หายวุ่นเมื่อไร เจอกันนะ
ได้ แต่ชีวิตบางคน ไม่เคยหยุดวุ่นหรอก
อย่าลืมสิว่าคนที่คุณซัด จนสลบเหมือดสมควรโดนแล้ว
ไม่ต้องมาพูดว่าใครสมควรโดนอะไร
ถ้าไม่ได้คุณ
หนุ่มน้อยที่ชื่ออาร์ชี่ บรูซ คงตายไปแล้ว
จะเอาอะไรอีก ความยุติธรรมเหรอ
ฉันรู้ว่าคุณโชคร้าย
- แต่ต่อจากนี้ไป... - "ต่อจากนี้ไป" เหรอ
พอเลิกล็อกดาวน์ แล้วเราแยกกัน
คุณต้องหยุดเชื่อว่าโชคชะตา กลั่นแกล้งคุณ โอเคไหม
คุณต้องหยุดคิดว่าชื่อแพกซ์ตัน
เป็นตัวสร้างหายนะ
ใช่ เพราะผมไม่ได้ชื่อแพกซ์ตัน
"เอ็ดการ์ อัลเลน โพ"
ใช่
แพกซ์ตัน คุณทำงานนี้ไม่ได้นะ โดนจับได้แน่ ๆ
ถ้าทำเพื่อเงิน ฉันให้เงินคุณได้นะ
ผมไม่ได้ทำเพื่อเงิน
ผมทำเพื่อโอกาสที่จะมีชีวิตดีกว่านี้
แล้วทำไมผมต้องบอกคุณด้วย
บ้าเอ๊ย
ช่างมัน
"ส่วนลินดาดูไม่เดือดร้อนอะไรเลย"
"ไง"
"ไม่เดือดร้อน" เหรอ
"สวัสดี ลินดา"
"เราพูดถึงคุณกันอยู่ แค่บอกว่า"
"เราชอบที่คุณเป็นมืออาชีพเสมอ"
"แล้วไม่เดือดร้อนเรื่องอะไร"
"ผมกำลังบอกทุกคน ว่าคุณแก้ไขสถานการณ์"
"ในแผนกอีเวนต์ได้ โดยไม่ใช้อารมณ์เกินไป"
"คุณไล่พวกเขาออกได้ดีแล้ว"
ใช่ ขอบคุณค่ะ
ดี
"ลินดา ในแก้วใช่ไวน์ไหม"
อ๋อ ค่ะ ใช่ค่ะ
"คือ..."
"ที่ขวดเขียนว่าไวน์"
"แต่รสชาติเหมือน น้ำยาทำความสะอาดพื้นผิว"
แพกซ์ตันเป็นคนเลือก
"ใครคือแพกซ์ตัน"
ช่างเถอะ
เรามีปัญหาอยู่ เริ่มกันเลยไหม
สวัสดี มาร์ติน
สวัสดี เอ็ดการ์
รู้ไหม จากที่ผมสังเกตคุณ
ตั้งแต่เข้าทำงานในบริษัท
คุณเป็นตัวแทนของการสติแตก ที่ยาวนานและควบคุมได้ดี
ที่สุดในประวัติศาสตร์เลย
หาวันหยุดไปที่อุ่น ๆ นั่งนับความเศร้าตัวเองบ้างสิ
ผมฆ่าเชื้อรถตู้ให้แล้ว
ทุกอย่างที่คุณต้องการอยู่ในนี้
รู้ไหม ตอนมัลคอล์มบอกว่า
จะหาบัตรความปลอดภัย ระดับเอสองให้คุณ
ผมแย้งเขาแล้ว
ปกติบีทูบีจะเก็บคนชั้นต่ำแบบคุณ
ไว้ห่าง ๆ สินค้าราคาแพง เพื่อป้องกันบางอย่าง
สิ่งยั่วยุ
คุณลืมใส่กุญแจรถตู้ในซอง มาร์ติน
ผมอ่านประวัติแผนกบุคคลของคุณแล้ว
ประวัติส่วนตัวผม ควรต้องเก็บเป็นความลับ
แต่ขอบอกเป็นการส่วนตัวนะ มาร์ติน
ตอนนี้ผมเป็นคนใหม่แล้ว ส่งกุญแจมาสิวะ
มัลคอล์มคงไม่ได้บอกคุณ
สินค้าจากเซลฟริดเจสคืนนี้
มีมูลค่าประมาณ 50,000 ปอนด์
มูลค่าสินค้า จากฮาร์วีย์ นิโคลส์ในวันศุกร์
เกือบ ๆ 100,000 ปอนด์
แต่คืนวันเสาร์
ที่ไปแฮร์รอดส์
คุณต้องขับรถตู้ออกจาก ห้างหรูที่สุดในโลก
พร้อมเครื่องเพชรและเครื่องประดับ
มูลค่ากว่าสามล้านปอนด์
ลองคิดดูนะ
คุณต้องสวมหน้ากากกับถุงมือ
ใช้บัตรประจำตัวปลอม
ถนนข้างนอกว่างเปล่า
รปภ.ห้างเหลือแค่หนึ่งในสี่
เปิดช่องว่างไว้เพียบ
คนชั้นต่ำจะต้องการอะไรมากกว่านี้
สำหรับแผนปล้นสมบูรณ์แบบ
ขืนเรียกผมว่า "คนชั้นต่ำ" อีกครั้ง...
จะทำไม กลับไปเป็นคนเดิมเหรอ
โอเค ได้ อีกรอบ
คนชั้นต่ำ
รู้ไหม มัลคอล์มบอกว่า ถ้าสองสามคืนนี้ คุณทำงานได้
เขาจะย้ายคุณไปแผนกบริการลูกค้า
ให้ออกไปเจอลูกค้า
เพราะคุณตลก
มุกเฉียบ ทำสาว ๆ หัวเราะได้
ส่วนผมติดอยู่แผนกลำเลียงสินค้า
มาเจ็ดปีครึ่ง
เลิกคิดว่าโลกทั้งใบ ต่อต้านคุณได้แล้ว มาร์ติน
เอาเลย แพกซ์ตัน
คว้าโอกาสที่โชคชะตามอบให้
"บีทูบีโปรเฟรตเซอร์วิส"
"อีฟ ชวาร์ซมีสินค้า ในแฮร์รอดส์เยอะแค่ไหน"
เครื่องเพชรกับเครื่องประดับ ราคาประมาณสามล้านปอนด์
แฮร์รอดส์อยากย้าย ทุกอย่างออกจากร้าน
และเป็นหน้าที่รับผิดชอบของเรา...
"จอคุณค้าง ลินดา"
ได้ยินไหม
"ผมได้ยิน แต่หน้าคุณค้าง"
"หน้าตาดูโมโหมาก"
เพราะต้องมีใครสักคน เข้าไปที่แฮร์รอดส์
เพื่อรวบรวมของมีค่า
ตรวจสอบและนับสินค้าทุกชิ้น
ต้องเป็นคนที่เราไว้ใจด้วย
คนที่คุ้นเคยกับสินค้า
และรู้ระบบการทำงานของแฮร์รอดส์
แปลว่าคงต้องเป็นฉัน อย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ใช่ไหม
"โอเค สายนี้มีอีกเรื่องหนึ่งด้วย"
"ไมเคิล เอสเซียงตัดสินใจ เลื่อนตำแหน่งให้คุณ"
"เขาอยากพาคุณกลับบ้าน"
"ไปบริหารฝั่งตะวันออกที่นิวยอร์ก"
"เอ่อ..."
"ว้าว พระเจ้า เอ่อ..."
"ท้าทายดี"
"เหตุการณ์ไม่คาดฝัน"
"กับไวน์ราคาถูก ไม่ค่อยเข้ากันเท่าไร"
"ฉันคงต้องคิดเรื่องนี้ให้ดีก่อน"
ใช่ ราตรีสวัสดิ์
ขอบคุณค่ะ
ใช่...
"ลินดา มันน่าตื่นเต้น..."
หน้าโมโหค้างบนหน้าจอ
"นั่นคือลูกชายคนรองของเขา คาร์ล ฟิลิปป์ เอมานูเอล บาค"
"และนี่คือ ซิมโฟนีหมายเลขสี่ครับ"
"หลังจากโทรคุยกันเมื่อคืน"
"เราเริ่มเป็นห่วง สภาพจิตของแพกซ์ตัน"
"กลัวเขาจะระเบิดหรือเครียดตาย"
"เท่าที่รู้จักแพกซ์ตัน"
"น่าจะเครียดตายมากกว่า"
ต่างกันตรงไหน
"เครียดตายคือ เก็บกดอยู่คนเดียว"
"ถ้าระเบิดก็คือ ระบายออกมากับโลกภายนอก"
"ตัวอย่างเช่น เวลาเดวิดโกรธ เขาจะเก็บไว้จนเครียด"
"ถ้าฉันโกรธ ระเบิดเลย"
"ผมก็ระเบิดได้ ถ้าจำเป็น"
"แทบไม่เคยสักครั้ง"
"คุณไม่เคยเห็นผม ตอนประชุมเรื่องงานไง"
"ที่จริงก็เคยนะ หลังจากล็อกดาวน์"
"แค่ได้ยินผ่านผนัง ไม่ได้เห็นสักหน่อย"
"โอเค งั้นฉันไม่เคย ได้ยินคุณระเบิด"
"ที่จริงแปลกใจด้วยซ้ำ"
"ที่คุณประชุมได้อ่อนน้อมมาก"
- "อ่อนน้อมเหรอ" - "คุณเป็นหัวหน้านะ เดวิด"
"ทำตัวเป็นนายคนอื่นบ้าง"
ฉันยืนยันแล้วกันว่าแพกซ์ตันไม่เป็นไร
ที่จริง แพกซ์ตันอาจจะ ได้เลื่อนตำแหน่งด้วย
"ลินดา เธอดื่มคนเดียวเหรอ"
เปล่า มีนักดับเพลิง รออยู่ในครัวอีกสามคน
"ตั้งแต่ล็อกดาวน์ เดวิดดื่มหนักขึ้นมาก ๆ"
ใช่ เดวิด วิเศษไปเลยว่าไหม
"เราเก็บข้อมูลกันอยู่ นับจากขวด"
- "ผมไม่สนเลย" - "ร่างกายคุณสนนะ"
"ร่างกายคุณนับขวด แล้วเก็บสต็อกไว้ที่ตับ"
เดวิด เพื่อนนักดื่มของฉัน ฉันมีความลับจะบอก
- "ความลับอะไร" - "รู้ไหม ลินดา"
"ชีวิตฉันเจอมาหลายครั้ง"
"ที่ดื่มไวน์ไปสองสามแก้ว แล้วเช้าวันต่อมา"
"ตื่นมาแบบว่า 'พระเจ้า ว้าว ฉันไม่น่าพูดแบบนั้นเลย'"
อ๋อ ฉันก็เคยเป็นหลายครั้งเหมือนกัน
"รู้ไหม ฉันท่องไว้เสมอ ความลับและไวน์"
- "ไม่เข้ากันเท่าไร" - "ให้เขาบอกผมมาเถอะ"
ฉันว่าเขาต้องชอบความลับนี้แน่ ๆ
ฉันว่าคุณต้องชอบเรื่องนี้ เดวิด มาก ๆ ด้วย
"เธอจะรู้ได้ยังไงว่าเขาชอบอะไร อาจจะไม่ชอบก็ได้"
"พวกคุณสองคนคุยบ้าอะไรกัน"
"เขาอาจจะไม่ได้ตรงจุด"
"ที่โอเคก็ได้ เขาดูฟ็อกซ์นะ"
ฉันนี่แหละที่ซื้อมอเตอร์ไซค์แพกซ์ตัน
"อะไรนะ"
ตอนที่เขาบอกว่าจะขาย
ฉันหาคนกลางมาซื้อโดยไม่บอกชื่อ
ฉันจะซื้อ แล้วคืนให้เขา
ของขวัญอำลา
ฉันรู้มาสักพักแล้วว่าต้องทิ้งเขา
แต่...
แต่ถ้าต้องเสียมอเตอร์ไซค์ คงหนักเกินไป
มอเตอร์ไซค์คันนั้น มีความหมายกับฉันด้วย
อย่างว่า ชีวิตวัยรุ่น
บุหรี่ ไวน์ห่วย ๆ ที่แพกซ์ตันเลือก
- "ว้าว มัน..." - "ลินดา สุดยอดเลย"
แต่ว่านะ เดวิด ฉันอยากให้คุณบอกเขา
ว่าคุณเป็นคนซื้อคืนให้เขา
ฉันไม่อยากให้เขารู้ว่าเป็นฉัน
"ทำไมล่ะ"
เขาจะได้เจ็บน้อยลง
เขาค่อนข้างหัวโบราณมาก
ฉันมึนนิดหน่อย และไม่ชอบ
"คนอ่อนไหวเรื่องพวกนี้ด้วย เพราะงั้น..."
บ้าเอ๊ย
"ขอเสียงให้ ระบบบริการสุขภาพหน่อย"
"และนี่คือ เปียโนคอนแชร์โต หมายเลขสามของบีโธเฟน"
ไง
นอนไม่หลับ
ถ้าไวน์ไม่ได้ผล ไปเลียในสวนสิ
คืนนี้เป็นไงบ้าง
รปภ.ทุกนายที่ผมเจอ อายุไม่ถึง 12 ปี
และทุกคนมัวแต่เล่นฟอร์ตไนต์
จนไม่สนใจบัตรผม
สำหรับคนรุ่นใหม่
ผมว่าวรรณกรรมดี ๆ ตายไปหมดแล้ว
ให้ผมทำบัตรประจำตัว ชื่อวิลเลียม เชกสเปียร์ยังได้
ต้องรับของอีกกี่รอบ
พรุ่งนี้ที่ฮาร์วีย์ นิโคลส์
แล้วก็วันเสาร์ ที่แฮร์รอดส์
แฮร์รอดส์ คืนวันเสาร์เหรอ
ข้างนอกคลั่งกันใหญ่แล้ว
รปภ.คนหนึ่งเล่าให้ผมฟัง ว่ามีผู้จัดการแฟรนไชส์
ขโมยแหวนเพชรกับนาฬิกา ใส่ถุงพลาสติก
ขึ้นอูเบอร์ไป
คุณไปรับอะไรที่แฮร์รอดส์
ไม่รู้สิ
มาร์ตินบอกว่า ราคาเกินสามล้านปอนด์
ไม่มีคนขับรถร่วม เพราะโควิด
ไปส่งที่ไหน
ใบปะหน้าเขียนว่าฮีทโธรว์ เที่ยวบินสิบโมงเช้า ไปนิวยอร์ก
แฮร์รอดส์ไปฮีทโธรว์ คืนวันเสาร์
สามล้านปอนด์ เที่ยวบินสิบโมง
ดูสิ มีเม่นด้วย
ไม่นะ มันหนีไปแล้ว
มันหนีไปแล้ว
คืนนี้คุณเป็นยังไงบ้าง
โอเค แพกซ์ตัน ฟังนะ
คุณไปรับของที่แฮร์รอดส์ วันเสาร์นี้ไม่ได้
ไม่ได้จริง ๆ
พูดอะไรของคุณ
โอเค จำที่ฉันเคยถามได้ไหม
ว่าคุณเชื่อในพระเจ้าหรือเปล่า แล้วคุณตอบว่า
พระเจ้าคงยุ่งกับโครงการอื่นอยู่
แต่โผล่หน้ามาดูเป็นพัก ๆ
ฉันว่านี่แหละพักที่ว่า
เพราะพระเจ้า โชคชะตา ไวรัส
หรือใครก็ตาม พาเส้นทางเรามาบรรจบกัน
วันเสาร์นี้ ฉันต้องไปเก็บของ ที่แฮร์รอดส์
เพื่อส่งต่อให้คุณ
บ้าเอ๊ย
พูดอะไรของคุณ ผม...
ผมต้องไปรับของ
ถ้าไป โดนจับได้แน่นอน
ไม่เกี่ยวว่าคุณจะใช้ชื่ออะไร
ยังไงก็ชื่อปลอม ฉันสั่งให้ตรวจสองชั้น
คุณผ่านประตูไปไม่ได้หรอก
ฉันรู้ เพราะระบบของฉัน จะหยุดคุณเอง
ขอโทษที เป็นบ้าอะไร อย่าเริ่มเชียวนะ
ผมไปไหนไม่ได้สักทาง
แล้ว...
คุณบอกพวกเขาไม่ได้เหรอว่ารู้จักผม
แล้ว...
แน่ใจว่าผมไว้ใจได้ เพราะผมเป็น...
เคยเป็นคู่ชีวิตคุณ
- อะไร - มันไม่ใช่แบบนั้น
และฉัน...
ตั้งแต่เข้ามิราคอร์ เมื่อสามปีก่อน
ฉันไม่เคยบอกใครว่ามีคู่ชีวิต
ส่วนหนึ่งเพราะอยากแยก เรื่องงานกับเรื่องส่วนตัว
ใช่ แต่ส่วนใหญ่เพราะคุณอาย
ที่มีคู่ชีวิตขับรถตู้
ใช่ ถูกต้องทุกอย่าง ฉัน...
แต่ตอนนี้ ฉันกำลังมองตัวเอง
ตั้งแต่ล็อกดาวน์ ฉันย้อนมองดูตัวเอง
ตอนนั้นก็ส่วนตอนนั้น ตอนนี้ก็ส่วนตอนนี้
ดีแล้ว ลินดา
แต่ถ้าผมไม่ไปรับของคืนวันเสาร์
ไม่ใช่แค่มัลคอล์ม จะไม่เลื่อนตำแหน่งให้ผม
เขาจะไล่ผมออกด้วย
ผมเริ่มขายเฮโรอีนได้อยู่แล้ว
เกิดแต่ตมก็อยู่ในตม
ไม่มีงาน ไม่มีมอเตอร์ไซค์
ไม่มีคุณ
สมัยทำงานที่แฮร์รอดส์ ฉันสนุกมาก
ฉันรู้จักทุกคน ทุกคนรู้จักฉัน
ทุกคนยังอยู่กันเกือบครบ...
พอเป็นไปได้ไหม ถ้าจะกลับมา คุยกันเรื่องผมต่อสักเดี๋ยว
ผมต่างหากที่ชีวิตพังพินาศ
ไม่ ๆ นี่แหละเรื่องคุณ
โอเค ฉันรู้จักรปภ. รู้จักทุกคน
- รู้ระบบรักษาความปลอดภัย - แล้วไง
แปลว่ามีทางให้คุณ ไปรับของที่แฮร์รอดส์
และส่งถึงฮีทโธรว์ได้ โดยไม่ถูกจับ
คุณได้เลื่อนตำแหน่ง ส่วนฉันได้ย้ายสินค้าออกไป
โดยไม่มีใครรู้
แต่เราต้องทำผิดกฎหมาย
คุณต้องทำทุกอย่างตามที่ฉันบอก
"ไมเคิล มอร์แกน รักษาการผู้ช่วย หัวหน้ารปภ.อีเวนต์ของแฮร์รอดส์"
"ค่ะ แผนกเดิมฉันเอง"
"ที่แฮร์รอดส์เป็นยังไงบ้าง"
"ผมเพิ่งเข้ามา เมื่อก่อนอยู่กองทัพเรือ"
"เปลี่ยนแนวเลยนะคะ"
"ไม่เชิง แฮร์รอดส์ก็เหมือน เรือลำใหญ่นั่นแหละ"
โอเค
"แต่ก็ต่างกันเยอะมาก"
แน่นอน
"ใช่ ไม่ใช่แค่รูปทรงอาคาร"
"หรือห้างไม่ลอยอยู่ในน้ำด้วย"
- "แต่มัน..." - "อ๋อ ค่ะ"
"ใช่ สภาพแวดล้อมการทำงาน คงต่างกันน่าดู"
"ใช่ ที่นี่ผู้หญิงเยอะมาก"
- "ครับ" - ค่ะ
"ใช่ บนเรือมีแค่สี่คน"
"ชื่อแคเรนสองคนด้วย"
"เราเรียกแคเรนหนึ่ง กับแคเรนสอง"
เคทต้องรวมสาย กับเราด้วยไม่ใช่เหรอ
"เคท สมิธ ใช่ แผนกอีเวนต์"
อ๋อ สมัยก่อนเธอชื่อเคท ไวลีย์
น่าจะแต่งงานแล้ว
"ใช่ แต่งงานแล้ว แต่ผมว่าไม่ราบรื่นเท่าไร"
โอ้ แย่จังเลย
เกิดอะไรขึ้น
"ไม่รู้สิ พวกเขาไม่คุย เรื่องแบบนี้กับผม"
"ลินดา"
"เคตี้"
"โอ๊ย พระเจ้า เป็นยังไง"
"โอ๊ย พระเจ้า ยังอยู่ดี"
"ลินดา เธอพุ่งเป็นจรวดเลย"
- "พอเถอะ" - "คุณพระช่วย"
"พอได้ยินว่าซีอีโอมิราคอร์"
"ฉันคิดว่า 'โอเค คนแก่หัวล้านแหง ๆ'"
"แต่พอเห็นชื่อเธอ"
"ลินดาเพิ่งถามผมว่าชีวิตคู่คุณ มีปัญหาอะไร เธอ..."
- "น่าจะอยากรู้" - เปล่า... ฉันไม่ได้ถาม ไม่ใช่
"เวลาเจอผู้ชายตัวเตี้ยกว่า"
"แล้วจู่ ๆ ก็ตัดสินใจ"
"ไว้เครายาวมาก ๆ"
"วัน ๆ หมกมุ่นอยู่กับ 'เวทมนตร์ขาว'"
"ทุกอย่างจะกลายเป็น เรื่องสยองสองบรรทัด"
"ว่าแต่ มีอะไรให้เราช่วยเหรอ"
ฉันมีข้อมูลอัปเดตเรื่องขนย้าย สินค้าอีฟ ชวาร์ซ วันเสาร์นี้
ตอนนี้บริษัทขนส่งนิรภัยคิวเต็มหมด
แผนกโลจิสติกส์ของเรา น่าจะจองไม่ทัน
"อีฟ ชวาร์ซ มิราคอร์ นี่ไง"
"พวกเขาจองบริษัทขนส่ง ที่ฉันไม่เคยใช้มาก่อน"
"ฉันถึงได้กังวล"
"เราใช้สีเขียวมะนาวเป็นเอ่อ..."
"เธอกังวลเรื่องบริษัทขนส่งเหรอ"
"เราจะใช้ลูกศรสีเขียว..."
ถ้าคุณไม่ว่าอะไร
ฉันรู้ระบบรักษาความปลอดภัย ของแฮร์รอดส์
แต่ฉันอยากตรวจสอบ คนขับด้วยตัวเอง
"ไม่ได้ ๆ นั่นหน้าที่อิมราน มัน..."
"จำอิมรานได้ไหม ลินดา"
"ฉันรักอิมรานมาก"
"ตอนนี้อิมราน เป็นหัวหน้าแผนกรปภ.อีเวนต์"
"เป็นเจ้านายไมเคิล"
"ถ้ามีคำถามอะไร ผมตอบได้ทุกอย่าง"
"ขอฉันส่งข้อความหาเขาก่อนนะ"
"ไม่ต้อง ผมเป็นคนถือ ลูกศรอยู่แล้ว..."
โอเค เรียบร้อย
พรุ่งนี้ ฉันจะพาคุณผ่านระบบ
แล้วก็พาเข้าไปในห้างเอง
ไม่น่ามีอะไรพลาด
เยี่ยม ขอบคุณมาก
ขอบคุณมากจริง ๆ ที่ทำแบบนี้เพื่อผม
- เป็นอะไร - ไม่รู้สิ
วันเวลาผ่านไปเร็วมาก
ตอนตื่นนอนเมื่อเช้า
ผมเพิ่งรู้สึกเป็นครั้งแรก
รู้สึกถึงความจริงของเรื่องที่เกิดขึ้น
สุดท้ายพอประกาศปลดล็อกดาวน์
ตอนนั้น...
ผมจะเสียรักแท้ในชีวิตไป
แพกซ์ตัน เดี๋ยวคุณก็ผ่านไปได้ เดี๋ยวคุณก็หาย
ชีวิตผมคงโหวงเหวง
คุณจะเปลี่ยนแปลง เติบโต และ...
สุดท้ายคุณจะ...
เจอใครสักคน
คุณพูดถึงมอเตอร์ไซค์ใช่ไหม
ใช่ ทำไมเหรอ
มอเตอร์ไซค์เป็น หนึ่งในรักแท้ของชีวิตผม
แล้วฉันทำให้โหวงเหวงด้วยไหม
ต้องโหวงที่สุดอยู่แล้ว
อ๋อ ขอบคุณมาก
วันนี้ผมจะออกไปขี่มอเตอร์ไซค์
ถนนร้างไปหมดแล้ว
ผมจะเรียกมันว่า "ซิ่งสุดท้ายช่วงล็อกดาวน์"
ผมว่าบางที...
ไม่ ฉันไปกับคุณไม่ได้ แพกซ์ตัน
ไม่ได้ ฉันมีประชุมสำคัญ
ถนนโล่งกับคนอกหัก
อย่าคิดสั้นล่ะ
- "ลินดา" - "ไมเคิล"
"คุณปรับตัวยังไงบ้าง"
"ค่อนข้างลำบากเลย"
- "ผมนึกภาพออก" - "อือ"
"เชื่อไหม ผมติดอยู่บนยอดเขา"
"มีแต่นกอินทรีกับหมี และครอบครัวอยู่เป็นเพื่อน"
"อย่าคิดสั้นเลยนะ"
"อะไรเหรอ"
ฉันบอกว่ามีเวลา อยู่กับตัวเองบ้างก็ดี
"ก่อนจะคุยเรื่องน่าตื่นเต้น"
"และการตัดสินใจย้ายกลับ นิวยอร์กครั้งใหญ่ของคุณ"
"ข่าวดีคือ เราหาคนซื้อ เพชรแฮร์ริสได้แล้ว"
ที่จริง ฉันยังไม่ได้ตัดสินใจ ย้ายกลับไปนิวยอร์กเลย
"ผู้ซื้อเห็นเพชร ในการนำเสนอเสมือนจริง"
"ที่คุณเตรียมไว้สำหรับงานเปิดร้าน"
เยี่ยมเลย ใครเหรอคะ
"ลินดา ในโลกใหม่ของเรา"
"ไม่ต้องถามหรอกว่าใคร เขาไม่เปิดเผยชื่อ"
"แต่ผมบอกได้เลย เขาคือ..."
"สมาชิกไม่น่าอภิรมย์ ของครอบครัวไม่น่าอภิรมย์"
"ที่ปกครองประเทศไม่น่าอภิรมย์ ด้วยวิธีไม่น่าอภิรมย์"
อ๋อ
"เขาเป็นผู้ประสานงาน ให้มิราคอร์ในประเทศของเขา"
"ผมเลยออกตัว ซื้อเพชรแทนเขาด้วยตัวเอง"
"แฮร์รอดส์ไม่ต้อง ยุ่งเกี่ยวอะไรกับเขาเลย"
"ผมเป็นคนกลางให้"
"ดีใจกับเราหน่อยไหม"
ค่ะ ดีใจกับพวกเราด้วย
เขาจะอยากมารับเพชร ด้วยตัวเองไหม
"เขาไม่ได้รับอนุญาตให้เข้าอังกฤษ น่าจะมีปัญหาเรื่อง..."
ฟอกเงิน ละเมิดสิทธิมนุษยชน
"แต่ว่า คำถามสำคัญนะ ลินดา"
"ปัญหาเร่งด่วนตอนนี้ คือ อนาคตของลินดา"
"คุณจะกลับบ้านเมื่อไร"
เอ่อ...
ฉันตั้งใจจะเก็บเรื่องนิวยอร์ก ไว้ตัดสินใจ
หลังประกาศปลดล็อกดาวน์
- "โอเค" - ฉันผูกพันกับหลายอย่างในลอนดอน
"อาฮะ ผมรู้มาว่าคุณยังโสด"
ที่จริง ก่อนหน้านี้ไม่โสด แต่ตอนนี้โสดค่ะ
"เพราะคุณยังโสดนี่แหละ"
"ถึงเป็นเหตุผลหนึ่ง ที่ผมอยากให้คุณมานิวยอร์ก"
"ผมตั้งใจจะทำความรู้จัก คุณให้มากขึ้น"
"คุณ..."
"คุณทำผมทึ่ง ลินดา"
"ภายนอกดูแกร่ง"
"แต่ข้างใน"
"แกร่งด้วยไหม"
"จำตอนมาปารีสได้ไหม"
"คืนนั้น หลังประชุมเสร็จ"
"ผมว่าจะพาคุณไปทานมื้อเย็น"
"ที่จริง คืนนั้น ผมพยายามอ่อยคุณอยู่"
ฉันคงได้แต่นึกภาพ ว่าคืนนั้นจะเป็นยังไง
แต่สงสัยต้องมีแก้วแตกแน่ ๆ
ว่าแต่ ฉันควรส่งเพชร
ไปบ้านฆาตกรสังหารหมู่
หรือจะให้ส่งไปห้องทรมานของเขาดี
"อะไรนะ"
อยากให้ฉันส่งเพชรไปที่ไหน
"อ๋อ ส่งมาที่นิวยอร์ก"
"เพราะโควิด มันจะถูกส่งตรง"
"ไปที่ห้องนิรภัยในวอลล์สตรีต"
"ที่นั่น ไม่มีใครตรวจ"
"เพราะฉะนั้นช่วยตรวจดูด้วยว่า เอกสารรับรองอยู่ในกล่องทั้งหมด"
"เข้าใจไหม"
"สำหรับลูกค้ากลุ่มใหม่ของเรา"
"ทุกอย่างจบที่การครอบครองสิทธิ์"
"โอเค เจอกันที่นิวยอร์ก ลินดา ดูแลตัวเองด้วย"
คือฉัน...
อย่ามาตลก ลินดา
"หน้ากากอนามัยขาดแคลน"
"หลายคนใช้เสื้อผ้าเก่า ทำหน้ากากขึ้นเอง"
"แต่องค์การอนามัยโลก ไม่รับรองว่าหน้ากากทำมือ..."
ไง
ไปไหนมา
เพคแฮมไรย์
- ทำไมล่ะ - ไม่รู้สิ
หมายความว่าไง "ไม่รู้"
ผมแค่ขี่เร็วมาก ๆ
เพราะโดนตำรวจตาม
- อะไรนะ - ผมเล่นเกมล็อกดาวน์เกมใหม่มา
ไฟเขียวหยุด ไฟแดงไป
บ้าเอ๊ย
ตำรวจเห็นเลขทะเบียนไหม
ไม่ ผมซิ่งเร็วเกิน
เหมือนสายฟ้าฟาด บนถนนว่างเปล่าของเมืองร้าง
เป็นคนสุดท้ายที่ยังไม่ตาย
ผมปล่อยให้ถนนนำทางไป จนบรรลุภาวะเหนือธรรมชาติ
ที่มอเตอร์ไซค์กลายเป็น ส่วนหนึ่งของร่างกาย
ผมรู้ตัวอีกทีตอนอยู่ลอนดอนใต้
ในฟาร์มเมืองที่มีสวนสัตว์เปิด
ผมซ่อนอยู่ในฝูงแพะ
จำได้ไหม แพะเป็นสัตว์ประจำตัวผม สมัยเราเป็นพวกนอกรีต
ผมนั่งอยู่กับฝูงแพะ แล้วออกเดินทางต่อ
ตอนรถตำรวจขับผ่านไปแล้ว
ผมอยู่เพคแฮม
ซื้อบุหรี่มาให้คุณ
สูบเองไปมวนหนึ่งด้วย
บุหรี่ของจริงมวนแรกในรอบสิบปี
คุณพูดถูก ยาสูบรสชาติเหมือนวัยหนุ่ม
พูดตรง ๆ ยาสูบของแท้ คือภูตประจำตัวผม
ตอนนี้ผมอยากได้อีกมวนแล้ว
ขออีกมวนนะ
ฉันไม่ได้เห็นแววตาคุณ เป็นแบบนี้มานานแล้ว
ผมไม่ได้ตั้งใจทำคุณกลัว
ฉันไม่ได้กลัว
จำม้ากับจ๊อกกี้แก้ว ในปารีสที่ฉันเล่าให้ฟังได้ไหม
ไม่ ผมยังอินกับแพะอยู่ ตาพวกมันสีฟ้า
ฉันจับม้ากับจ๊อกกี้ตรงจ๊อกกี้
เหวี่ยงไปรอบ ๆ แล้ว...
แล้วฉันก็นึกความรู้สึกตอนขี่รถได้
รู้สึกเหมือนตัวเอง เป็นส่วนหนึ่งของสิ่งที่กำลังขี่
เซ็กซี่ดีนะ
ใช่
ฉันน่าจะไปกับคุณ
จริงเหรอ
แพกซ์ตัน
ฉันรู้มานานแล้วว่า ความสัมพันธ์พวกเราไปไม่รอด
และรู้มานานมาแล้วว่าด้ายเส้นเดียว ที่ยังยึดเราไว้ก็คือเซ็กส์
ต่อสิ
ฉันลำบากใจนะ เพราะ...
ปฏิญาณไว้แล้ว ว่าจะไม่เกิดเรื่องแบบนี้
เพราะงั้นคุณช่วยถอดเสื้อหนังออก
แล้วไปถือผ้าเช็ดจาน หรืออะไรก็ได้
- ถือผ้าเช็ดจานเหรอ - ไปซื้อนมก็ได้
ฉันคงดีขึ้น
- เรามีนมแล้ว - ไม่ก็อบขนมปัง
รับรองหมดอารมณ์แน่นอน
ผมแค่อยากขี่มอเตอร์ไซค์
แล้วลืมโลกใบนี้
โอเค แพกซ์ตัน ฟังนะ
อาจจะเพราะล็อกดาวน์
คุณถึงได้รู้สึกระห่ำ อยากขี่มอเตอร์ไซค์ฝ่าไฟแดง
เหมือนเมื่อสองชั่วโมงก่อน ที่ฉันรู้สึกระห่ำ
อยากขโมยเพชรมูลค่าสามล้านปอนด์
จากฆาตกรสังหารหมู่
- แล้วลาออกจากงานไปเป็นศิลปิน - อะไรนะ
แต่ฉันว่าเรื่องเข้าท่าที่สุด
ที่จะช่วยให้เรา เอาความบ้าออกไปจากตัวเราได้
คือฉันต้องผิดคำปฏิญาณ เราขึ้นไปข้างบน
และมีเซ็กส์กันเดี๋ยวนี้
"ซิ่งสุดท้ายช่วงล็อกดาวน์"
เจอแพะ แล้วนี่อีก
วันนี้โคตรสุดยอดเลย
สวัสดีครับ เธอเปลี่ยนเสื้อผ้าอยู่
อ๋อ ว่าแต่
คุณรู้จักกวีชื่อ เอ็ดการ์ อัลลัน โพไหม
- อะไรนะ - ได้ ไม่เป็นไร
โอเค รอเดี๋ยวนะ
"คุณกำลังฟังไดร์ฟไทม์กับโดมินิก"
"และนี่คือ จอร์จ ฟริดริก แฮนเดิล"
"บีทูบีโปรเฟรตเซอร์วิส"
"กรุณาวางสายหรือกดสี่เหลี่ยม เพื่อฟังตัวเลือก"
เอ่อ ลินดา ผมแค่โทรมาบอกว่า
ผมรู้ว่าเรื่องเมื่อบ่าย ไม่ได้มีความหมายอะไร
แต่ผมอยากให้คุณรู้ว่า ความรู้สึกมันแทบจะเหมือน...
ที่เซาท์ดาโคตา
ตอนฝนตก บ่ายวันนั้น
ผมจำอะไรแปลก ๆ ได้ด้วย
ว่าก่อนเราจะหลงทำผิดศีลธรรม
คุณพูดเรื่องขโมยเพชร
"คุณพูดเรื่องขโมยเพชร"
"ผมคิดไปเองหรือเปล่า"
โอ๊ย พระเจ้า
ขอบคุณค่ะ
ไม่ค่ะ ยาย หนูไม่ได้คิดจริงจังหรอก
โธ่เว้ย
"นี่คือพื้นที่พักฟื้นผู้ป่วยหลังผ่าตัด"
"แต่ตอนนี้ต้องใช้รองรับผู้ป่วย โควิด19 ที่ล้นจากห้องไอซียู"
"โรงพยาบาลหลายแห่ง ต้องปรับพื้นที่และการทำงาน"
"เพื่อรับมือกับไวรัสโคโรนา"
"ฉันเป็นพยาบาล ห้องไอซียูมา 18 ปี"
"ไม่เคยเห็น..."
เอาล่ะ
วันเสาร์ใหญ่ แฮร์รอดส์
แผนตบตาครั้งใหญ่
บอกผมมาเลยว่าเราต้องทำยังไง
แพกซ์ตัน
นั่งลง รอตรงนี้ก่อน
เราแค่จะวางแผนขั้นตอนกัน โอเคไหม
ไม่มีอะไรอย่างอื่น
ทำไม จะมีอะไรได้อีก
ไม่มี คุณถามทำไม
คุณไหวไหม
ฉันเหรอ ไหวสิ ปกติและไหวอย่างแรง
โอเค เท้าความก่อน
แฮร์รอดส์
ชั้นบนเป็นพื้นที่สาธารณะ
แต่ใต้ดินมีเจ็ดชั้น
สำหรับเก็บสินค้า
และอุโมงค์มากมาย
ซึ่งสินค้าราคาแพงอย่างเครื่องเพชร
จะถูกขนย้ายด้วยลิฟต์นิรภัย
ชั้นบนสวยงามตามท้องเรื่อง
แต่ข้างล่างเป๊ะจนน่ากลัว
ระบบรักษาความปลอดภัย ของแฮร์รอดส์แน่นหนามาก
ไม่มีทางเข้าไปด้านใน
เพื่อขโมยอะไรได้แน่นอน
ขโมยเหรอ
ใครบอกว่าจะขโมยอะไร
ทุกอย่างปกติดี แพกซ์ตัน เลิกทำตัวแปลก ๆ ได้แล้ว
ผมไม่ได้ทำตัวแปลก
คุณมีจุดประสงค์แอบแฝงเห็น ๆ
ไม่ค่อยแอบแฝงเท่าไรด้วย แต่ผมไม่รู้ว่าอะไร
อีกอย่าง ตาคุณมีรอยเปื้อนนะ
เมื่อคืนได้ข้อความผม ทางโทรศัพท์ไหม
เรื่องเซาท์ดาโคตาเหรอ
เรื่องเพชรด้วย
แพกซ์ตัน คุณเป็นอะไรไป
- ผมไม่ได้เป็นอะไรสักหน่อย - จริงเหรอ
เมื่อวาน คุณพูดเรื่องขโมยเพชร
จริง ๆ ผมไม่ได้คิดไปเอง
และวันนี้ คุณวาดผังแฮร์รอดส์เหมือน
แผนลับในหนังปล้นสักเรื่อง
วาดสี่เหลี่ยมผืนผ้า เหมือนแผนลับตรงไหน
- ฉันไม่... - คุณมีแผนลับไหม
รู้ไหม...
เมื่อวานฉันเห็นหน้ายาย
ฉันบอกยายว่า "ไม่เป็นไร ยาย หนูไม่เป็นไร"
"หนูไม่ทำอะไรโง่ ๆ หรอก"
คุณบอกว่ามันชื่อเพชรแฮร์ริส
โอ๊ย แพกซ์ตัน พอเถอะ
นี่วันเสาร์ เช้าแล้ว
ตัวเลือกเพ้อฝันแปลก ๆ ตอนตีสี่
หายไปเหมือนทุกครั้งแหละ
เล่าเรื่องเพชรให้ผมฟังหน่อย
เพชรแฮร์ริสมีสองเม็ด
อะไรนะ
เพชรแฮร์ริสมีสองเม็ด โอเคไหม พระเจ้า
ทำไมมีสองเม็ดล่ะ
คิดว่าเมื่อคืน ฉันได้นอนบ้างไหม แพกซ์ตัน
ไม่เลย ไม่สักนิด
ไม่หลับเพราะอะไรล่ะ
เพชรแฮร์ริสเม็ดที่หนึ่ง เพชรแฮร์ริสเม็ดที่สอง
เม็ดที่หนึ่งของจริง อีกเม็ดของปลอม
ทุกครั้งที่มีการจัดแสดง เพชรมูลค่าขนาดนี้ในร้าน
พวกเขาใช้เพชรจำลอง
จัดแสดงในพื้นที่สาธารณะ
ส่วนเพชรของจริงอยู่ในห้องนิรภัย
ตอนนี้ เพชรปลอม
จัดแสดงอยู่ตรงนี้ ที่ชั้นล่าง
แต่เพชรแฮร์ริสของจริงอยู่นี่ ในห้องนิรภัย
คืนนี้ ตอนหนึ่งทุ่มตรง
รปภ.จะพาเราไปห้องนิรภัย
เพื่อไปเก็บเพชรแฮร์ริสของจริง
จากนั้นเราจะขึ้นลิฟต์นิรภัย
ขึ้นไปชั้นหนึ่ง เพื่อเก็บเพชร
รวมกับคอลเลกชันที่เหลือ ของอีฟ ชวาร์ซ
ฉะนั้น ตอนทุ่มครึ่ง เราจะมีเพชรของจริง
กับของปลอมที่เหมือนมาก ๆ อยู่ด้วยกัน
วางข้างกัน แทบไม่มีทางแยกไม่ออก
และเพราะข้อกำหนดเรื่องโควิด
คนที่จะอยู่ตรงนั้นมีแค่ฉันกับคุณ
เสร็จแล้วเราจะเก็บเพชรแท้ ใส่กล่องนิรภัย
ส่งไปนิวยอร์ก แล้วเอาแก้วของปลอม
ใส่ในกระเป๋าฉันไปทำลายทิ้ง
นี่แหละขั้นตอนของเรา
ตามนี้เป๊ะ ไม่มีว่อกแว่ก
ยายคะ หนูรักยาย
ผมขอถามอะไรโง่ ๆ ได้ไหม
ไม่นะ อย่าถาม
จะเกิดอะไรขึ้น ถ้าเราส่งเพชรปลอมไปนิวยอร์ก
แล้วเก็บของจริงไว้
ผมว่าทันทีที่ไปถึงนิวยอร์ก
ต้องมีคนจับได้ว่าเป็นของปลอม
ไม่ จับไม่ได้
ฉันถึงนอนไม่หลับไง
ไม่ว่าจะส่งอันไหนไปนิวยอร์ก
มันจะถูกส่งตรงไป ห้องนิรภัยในวอลล์สตรีต
ไม่มีมนุษย์คนไหนมาเปิดดู
อีก 20 ปี 50 ปี 100 ปีด้วยซ้ำ
บรรลัยแล้ว
สามล้านปอนด์ ไม่เสียภาษี
มีแต่ได้กับได้
ล้านหนึ่งให้ฉัน ล้านหนึ่งให้คุณ อีกล้านให้บริการสุขภาพ
คุณคิดมาแล้ว
ฉันขอทำสมาธิก่อน
แน่ใจเหรอว่าที่นิวยอร์ก จะไม่มีใครตรวจดู
หุบปากเลย ฉันจะทำสมาธิ
คุณจะพูดอะไร
คนซื้อเพชรไม่ใช่คนดี
เขาเป็นคนเลว ฉันกับคุณเป็นคนดี
ระบบบริการสุขภาพก็ดี คนดีย่อมดีกว่าคนเลว
ตอนอธิบายให้ยายฟัง
ยายยังบอกเลยว่า "ใช่ ก็จริง"
ยายนับถือคาลวินนะ ตรงเป็นไม้บรรทัด
ไม่เหมือนฉัน ที่อ่อนแอเวลาเจอสิ่งยั่วยุ
จะอยู่ทำไมถ้าไม่โลดโผน ลินดา
แพกซ์ตัน คุณลืม เรื่องสำคัญมาก ๆ ไป โอเคไหม
สมมติว่าเราทำแบบนี้
ซึ่งเราไม่ทำแน่ ๆ
คนธรรมดาอย่างเราๆ
จะหาทางขายเพชรมูลค่า สามล้านปอนด์ที่ขโมยมาได้ยังไง
โอเค นี่แหละ เหตุผลเข้าท่า
ที่ฉันพยายามใช้หักห้ามใจ ว่าเราไม่ควรทำแบบนี้
แต่คุณจะพูดว่า "อาร์ชี่ บรูซ" ใช่ไหม
ใช่ ถูกต้อง
อาร์ชี่ บรูซ
ผมติดตามแก๊งนี้มาหลายปี
อาร์ชี่ บรูซ
เขาข้ามขั้นจากขโมยมอเตอร์ไซค์
ไปขโมยรถวินเทจ
งานศิลปะ และเครื่องเพชร
เขาคงส่งคุณแฮร์ริส ไปอยู่เพนต์เฮาส์ในมอสโกได้
ก่อนเรื่องแดงแน่ ๆ
และเขาต้องยอม ทำข้อตกลงพิเศษกับคุณ
เพราะคืนหนึ่ง คุณเคยช่วยชีวิตเขาไว้
ที่แก๊งเด็กแว้นในวัตฟอร์ด
วงจรชีวิต อะไรประมาณนั้น
ฝันร้ายเริ่มต้นเพราะอาร์ชี่ บรูซ
มันอาจจะจบ เพราะอาร์ชี่ บรูซด้วยก็ได้
งั้น...
เอายังไงกันดี ลินดา
โอเค แพกซ์ตัน เอาอย่างนี้
ไว้ค่อยตัดสินใจคืนนี้
ตอนได้เพชรทั้งสองเม็ดที่แฮร์รอดส์
เราคงแยกแยะผิดถูกได้
แล้วค่อยตัดสินใจกันตอนนั้น
ไม่ก็แล้วแต่ฟ้าจะลิขิต
ต่างกันตรงไหน
โชคชะตากับเจตจำนงเสรี
ใครควบคุมชะตาของเรา
ทุกอย่างเป็นไปตามแบบแผน
หรือเราทำทุกอย่างเพื่อตัวเอง
เราจะได้รู้กันคืนนี้ตอนทุ่มครึ่ง
ไง พี่ชายต่างแม่
อะไรนะ ตอนซูมตอนนี้เหรอ
ก็ได้ ขอเวลาเดี๋ยว
"แพกซ์ตัน เป็นยังไงบ้าง"
ที่จริงฉันกำลังอยู่ตรงทางแยก
"จริงเหรอ งั้นเรื่องที่ฉันจะพูด"
"ต้องมีผลกับทางที่นายเลือกแน่ ๆ"
"เพราะมันเกี่ยวกับเส้นทางพอดี"
"คืองี้ แพกซ์ตัน วันก่อนที่นายบอกว่า"
"อยากขายมอเตอร์ไซค์"
"ฉันคิดว่า 'เดี๋ยวก่อน คิดให้ดี อย่าเพิ่งรีบ'"
"แต่พอวางสาย ฉันนึกถึงแม่"
แม่เหรอ
"แม่จะรู้สึกยังไงถ้านายต้องขาย"
"สมบัติล้ำค่าที่สุด"
"ในขณะที่ทางนี้"
"ในฮัดสันแวลลีย์ที่แสนงดงาม"
"พี่ชายนาย พี่ชายต่างแม่ ไม่ได้ชีวิตแย่ขนาดนั้น"
"รู้ไหม ตอนต้นเชอร์รีในสวนขึ้นรา"
"คงไม่ใช่เรื่องดี แต่มีอะไรแย่กว่านั้นอีกเยอะ"
ใช่ ไม่ใช่กับต้นเชอร์รีหรอก
ต้นเชอร์รีคงซวยกว่า
ถ้าเจอจอร์จ วอชิงตันย่างสามขุม
เข้ามาพร้อมขวานในมือ
และเจตนาดีเต็มหัว
"ฉันแค่สงสัยว่า แม่จะให้อยากฉันทำยังไง"
เท่าที่รู้จักแม่มา
แม่น่าจะอยากให้นายพูดตรง ๆ
"โอเค แพกซ์ตัน เรื่องของเรื่อง"
"คือ ฉันเป็นคนซื้อ มอเตอร์ไซค์ล้ำค่าของนายเอง"
"คนซื้อมอเตอร์ไซค์นายคือ ฉัน"
"และฉันจะคืนให้นาย"
"สินน้ำใจจากพี่ชายต่างแม่ ถึงน้องชายต่างแม่"
"มอเตอร์ไซค์เป็นของนายอีกครั้ง"
"ไม่ต้องขอบคุณนะ แพกซ์ตัน"
"ขอร้อง ไม่ต้องเลย"
"ขออย่างเดียว ฉันขอนายอย่างเดียว แพกซ์ตัน"
"จากนี้ไป นายต้องใจดีกับตัวเอง"
"เรียนรู้จากเรื่องนี้"
"ว่าโลกไม่ได้เกลียดนาย"
"และใช่ บางครั้งโชคชะตา อาจจะโหดร้ายเลวทราม"
"แต่คนเราต้องทำอะไรดี ๆ..."
"ไง เดวิด นี่ลินดานะ สวัสดี"
"ลินดา ผมนึกว่า แพกซ์ตันอยู่คนเดียว"
ใช่ ฉันได้ยินแล้ว เดวิด สินน้ำใจล้ำค่ามาก
ฉันเลยแค่... ห้ามใจไม่ได้
อดไม่ได้ที่จะแทรกเข้ามา
บอกว่าพระเจ้า เดวิด
คุณเป็นคนแบบนี้ได้ยังไง
เดวิดซื้อมอเตอร์ไซค์ผม
ใช่ ฉันได้ยินแล้ว ได้ยินแล้ว ได้ยินเขาเทศน์ด้วย
ฉันเลยคิดว่า "ว้าว"
"เดวิดไม่ได้รวย เงินทองอย่างเดียว"
"แต่ยังรวยสติปัญญาด้วย"
- "คือว่า แพกซ์ตัน มัน..." - ไม่ ๆ
อย่าให้ฉันขัดจังหวะ ช่วงเวลาสำคัญเลย
คุณพูดอะไรอยู่นะ เดวิด
เรื่องโชคชะตาโหดร้าย
เลวทรามเหรอ
อืม
คุณโกรธเขาทำไม
- ไม่ได้โกรธ - โกรธสิ
คุณนั่นแหละ
คุณซื้อมอเตอร์ไซค์ผม
แพกซ์ตัน อย่ามาตลก คุณก็ได้ยินที่เดวิดพูด
เดวิดไม่มีทางทำอะไรแบบนี้
แต่เขารับความดีความชอบแน่นอน
ส่วนคุณชอบทำอะไรแบบนี้
แล้วยกความดีความชอบให้คนอื่น
คุณทำแบบนี้ เพราะสงสารผม
ใช่ ฉันกลัวว่าจะเกิดอะไรขึ้น
ถ้าคุณไม่เหลืออะไร
หลัก ๆ เพราะฉันไม่อยาก แบกรับความรู้สึกผิด
"สารภาพถล่มทลาย" แต่ฉันก็...
ฉันทำไป เพราะมอเตอร์ไซค์ เป็นภาพจำของเรา
- และ... - ไม่...
ความสงสารอยู่ตรงนี้
ส่วนความรักไปทางนี้อีกไกลเลย
อย่าพยายามโยงกัน
คุณจะยังสงสารผู้ชาย
ที่ขโมยเงินล้านปอนด์หรือเปล่า
ผมคงกลายเป็นเศรษฐี
และสิงห์นักขี่อีกครั้ง
คุณอาจจะเปลี่ยนใจก็ได้
เราอาจจะขี่มอเตอร์ไซค์ หายไปพร้อมตะวันลับฟ้าด้วยกัน
แพกซ์ตัน
ไม่ว่าคืนนี้จะตัดสินใจทำอะไร
เราก็ต้องแยกจากกัน
เงินจะทำให้เราทั้งคู่เป็นอิสระ
ผมจะเก็บเรื่องนี้มาคิด
ระหว่างตัดสินใจแล้วกัน
ขอบคุณสำหรับมอเตอร์ไซค์
โอม...
ท่านสุภาพบุรุษและสุภาพสตรี
เพื่อนนักโทษทั้งหลาย
ผมมีอะไรมาให้
ก่อนจะขึ้นรถเมล์สาย 27
ไปเผชิญโชคชะตา
ผมมีบทกวีท่อนหนึ่งมาฝาก
แต่งโดยที.เอส. เอเลียต
ซึ่งผมแน่ใจว่า คงไม่มีใครรู้จักตามเคย
"เธอหันไปมองกระจกครู่หนึ่ง"
"แทบไม่ทันรับรู้ถึงคนรักที่จากไป"
"สมองของเธอเปิดทางให้ หนึ่งความคิดค้างคา"
"ทุกอย่างจบลงแล้ว และฉันดีใจที่มันจบลง"
เดี๋ยวเจอกันนะ ลินดา
ผมอาจจะขึ้นรถเมล์คันนี้ เป็นเที่ยวสุดท้ายก็ได้
ฉันเปลี่ยนใจไปเองแล้ว ขอบคุณนะ
- ไม่เป็นไร - ขอบคุณค่ะ
"เอ็ดการ์ อัลเลน โพ"
"เอาเลย แพกซ์ตัน"
"คว้าโอกาสที่โชคชะตามอบให้"
"แผนกรักษาความปลอดภัย บีทูบีโปรเฟรตเซอร์วิส"
"อีฟ ชวาร์ซ เพชรแฮร์ริส"
- สวัสดี คนแปลกหน้า - โอ๊ย พระเจ้า
อยากกอดเธอจัง
กอดไม่ได้ ๆ
เกลียดไวรัสนี่ชะมัด
ส่งจูบให้แทนนะ
- โอ้ พระเจ้า - สวัสดี คนแปลกหน้า
ไง ฉันใส่หน้ากากก่อนนะ
พอเธอไม่อยู่ ที่นี่เงียบเลย
ชาร์ลอตต์ บอกชื่อ
เทรนเนอร์ส่วนตัวเธอมาเดี๋ยวนี้ พูดจริงนะ
ฉันน้ำหนักลงเพราะเครียดต่างหาก
เพิ่งจับได้ว่าแฟน
ขโมยเงินฉันไปเยอะเลย
- อะไรนะ - เรื่องมันยาวน่ะ
เล่าตอนนี้ไม่ได้
- สวัสดี - สวัสดี
เทอร์รี่ ใช่ เทอร์รี่ ทายสิว่าใครมา
ใช่ ดูกล้อง 14 สิ
โอ้โฮ ลินดานี่
ลินดา เธอมาทำอะไรเหรอ
อ๋อ ฉันไม่ได้อยู่ในรายชื่อ
เพราะคุยกับอิมรานไว้ต่างหาก
ขอยืมโต๊ะแค่ห้านาที
หรือสามนาทีเท่านั้นแหละ ได้ไหม ชาร์ลอตต์
- เข้ามาสิ - โอเค อ้อ
ฉันต้องรอคนขับรถก่อน
รอเดี๋ยวนะ ขอโทษที
สวัสดีค่ะ บีทูบีโปรเฟรตเซอร์วิสใช่ไหม
ครับ
มาเก็บคอลเลกชันอีฟ ชวาร์ซใช่ไหม
- ครับ - ใช่ไหม โอเค
รอตรงนี้สักครู่นะ โอเค
เราใช้ขนส่งเจ้าเดิมไม่ได้
โลกเพี้ยนไปหมดแล้ว
ฉันต้องตรวจสอบหมอนี่เป็นร้อยเรื่อง
เราต้องดูบัตรประจำตัวเขาด้วย
อิมรานสั่งให้ตรวจ บัตรประจำตัวคนขับ
แน่นอนสิ
นี่ ขอดูบัตรประจำตัวได้ไหม
ขอบคุณค่ะ
อุ๊ย
โอ๊ย พระเจ้า ชาร์ลอตต์
ฉันลืมบอกเธอ ลืมเธอไปได้ยังไง
อะไรเหรอ
เป็นข่าวเปลี่ยนชีวิต
สะเทือนโลกครั้งสำคัญที่สุดเลย
ฉันเจอคนพิเศษแล้ว ฉันเจอคนพิเศษ
- จริงเหรอ - ใช่
โอ๊ย พระเจ้า นึกว่าเธอจะโสดตลอดชีวิตซะแล้ว
- ฉันก็ด้วย - เจอผ่านแอปเหรอ บัมเบิลใช่ไหม
- เขาเป็นคนยังไง - เขาเอ่อ...
เป็นกวี
- เหรอ - ใช่
ใช่ เป็นกวีที่โลดโผนมาก
ตายแล้ว โรแมนติกจังเลย
นั่นสิ
แต่ฟังนะ ฉันจองเวลา ห้องนิรภัยไว้ตอนหนึ่งทุ่ม
ต้องรีบจัดการหมอนี่ก่อน ขอบคุณนะ
- ลินดา... - โอ้ ชีวิตเนอะ
ว่าไหม ไม่มีทางรู้เลย ว่าจะเจออะไรต่อไป
- อือฮึ - โอเค
เรียบร้อย
ขอบคุณนะ มาร์ก
เพื่อคุณ ได้เสมอ ลินดา
โอเค ฉันจะออกบัตรผ่านแฮร์รอดส์
ให้คุณเข้าถึงได้ทุกพื้นที่
- วันเกิด - วันที่ 19 มกราคม ปี 1809
แต่กว่าจะพิมพ์กวีบทแรก ก็ปาไปปี 1827 แล้ว
โอเค ดี ๆ
คุณผ่อนคลาย ไม่สติแตก
วันที่ 19 มกราคม ปี 1980
สูงหกฟุต
- รูปร่าง... - นักกีฬาหุ่นสันทัด
และข้างใน ผมสติแตกอยู่
รู้ใช่ไหมว่าเราสองคนบ้าไปแล้ว
แต่เรายังไม่ได้ทำอะไรเลย
ยังไม่มีความผิดทางอาญา
แล้วเมื่อไรจะถึงเวลา
เวลาที่เราต้องตัดสินใจ
ในห้องควบคุมกล้องวงจรปิด
มีคนหูหนวกอ่านริมฝีปากได้
หุบปาก แล้วดูนี่
ทำไมคุณถนัดเรื่องแบบนี้จัง
โอ้ ลินดา
ผมแค่ต้องขอชื่อสุภาพบุรุษคนนี้
เผื่อเกิดไฟไหม้
- ชื่อเขาเหรอ - อือฮึ
เอ็ดการ์ อัลเลน โพ
เอ่อ เอ็ดการ์...
เอ็ดการ์ อัลเลน โพ
เยี่ยม ขอบคุณครับ
เป็นครั้งแรกที่แฮร์รอดส์ปิด
ในรอบร้อยปี
สินค้าทุกอย่างต้องถูกจัดใส่กล่อง
ไข่มุก กระเป๋า งานศิลปะ เครื่องประดับชั้นดี
เพชร
ใช่ เพชร
"ประตูลิฟต์กำลังปิด"
จำเกมที่เราเคยเล่น
ตอนอยู่ในลิฟต์กันสองคนได้ไหม
เราจะยิงคำถามใส่กัน
และต้องตอบความจริงเท่านั้น
ว่ามา
เกิดอะไรขึ้นระหว่างคุณกับผม
ตอนเจอกัน ฉันอยากโลดโผน ซึ่งคุณก็โลดโผน
แต่ฉันไม่อยากโลดโผนแล้ว
และคุณก็ไม่โลดโผนแล้วด้วย
- งั้นก็ควรไปกันรอดสิ - ใช่ แต่ไม่รอด
- ทำไมล่ะ - ฉันไม่รู้
นี่แหละความจริง
"ประตูลิฟต์กำลังเปิด"
- คุณหิวไหม - หิว
เหลือเวลาอีกหนึ่งชั่วโมง ก่อนถึงเวลานัดในห้องนิรภัย
คุณอยากกินอะไร แพกซ์ตัน
ที่นี่มีครบทุกอย่าง
พอร้านปิด แฮร์รอดส์จะบริจาค
อาหารทั้งหมดให้ธนาคารอาหาร
ก็ดี
มีใครดูอยู่หรือเปล่า
ก็อาจจะ
ฝันให้ไกลกว่านี้หน่อย
คาเวียร์เบลูกาตัวท็อปไหม
ถึงเวลาแล้วใช่ไหม
ยัง
ยัง เราต้องคุยกันให้ชัดเจน ก่อนตัดสินใจ
นี่ทรัฟเฟิลดำเพอริกอร์ดจากอิตาลี
ราคาปลีก 735 ปอนด์
- เห็ดเฮงซวยเนี่ยนะ - โอเค
โอเค นี่แหละที่เราต้องคุยกันให้ชัด
เราสองคนมองต้นทุน
และคุณค่าสิ่งของต่างกันยังไง
ฉันขอไปปิกนิกก่อน
ปิกนิกที่ในสถานการณ์ปกติ
เราน่าจะต้องจ่าย ประมาณ 5,000 ปอนด์
"ประตูลิฟต์กำลังปิด"
คุณยายที่รักของฉันเป็นพวกเหยียดผิว
- โว้ว - ใช่
ฉันเลยเพิ่งตัดสินใจปลดยาย
จากคณะลูกขุนในหัว
ซึ่งคอยตัดสินสิ่งที่ฉันทำ
แล้วมีใครในคณะลูกขุนอีกบ้าง
แม่ฉันที่ตายไปแล้ว พระเจ้า และคุณ
ผมยังอยู่ได้ยังไง
"ประตูลิฟต์กำลังเปิด"
ประตูเปิดแล้ว ฉันไม่ต้องตอบ
ฉันเคยมาที่นี่ตอนพักเที่ยง
อยากได้ภาพวาดรูปไหนล่ะ
เอ่อ ไม่อยากได้สักรูป
แต่คุณอยากวาด
ฉันแค่อยากวาดรูป
ถึงเวลาแล้วใช่ไหม
โอ๊ะ เดี๋ยวนะ
- คนหูหนวกดูอยู่หรือเปล่า - อะไรนะ
อ๋อ ฉันกุเรื่องให้คุณหยุดพูดน่ะ
อ๋อ
ลองคิดดูสิ
ปีละ 100,000 ปอนด์ สิบปี ปีละ 50,000 ปอนด์ ยี่สิบปี
- หนึ่งล้านปอนด์ - ใช่
คุณวาดรูปได้สบาย
ไม่ต้องขายอะไรด้วยซ้ำ
"ประตูลิฟต์กำลังปิด"
ผมไม่เคยหัดขี่จักรยาน
- อะไรนะ - จริง
- ไม่เคยเลยเหรอ - ใช่
เริ่มที่มอเตอร์ไซค์เลย
ก่อนคริสต์มาส ฉันมีช่วงเวลาเซ็กซี่กับมาเรีย
สุดยอดมาก
"ประตูลิฟต์กำลังเปิด"
โอเค เราคุยกันแล้วว่า เราทั้งคู่ต้องการอิสระเหมือนกัน
- มาเรีย จริงเหรอ - โอ๊ย แพกซ์ตัน
แพกซ์ตัน เรากำลังจะตัดสินใจ เรื่องสำคัญที่สุดในชีวิต
มีสมาธิหน่อยได้ไหม
โอเค ระหว่างกระบวนการตัดสินใจ
เรายังไม่ได้คุยเรื่องศีลธรรม
ดูสิ นั่นมัน...
ทั้งเมืองถูกล็อกดาวน์
โรงพยาบาลรับมือไม่ไหว เงินหนึ่งล้านปอนด์ช่วยได้แน่นอน
เรากำลังทำความดี อีกอย่าง ฉันคิดมาแล้ว
ถ้าเป็นแบงก์ห้าสิบ ใส่กระเป๋าเดินทางใบเดียวได้
ทิ้งไว้หน้าประตูได้เลย "รับไปสิ คุณยาย"
- คุณปลดยายไปแล้ว - ใช่ ขอบคุณ
โอเค ก็เอาสิ
ช่างหัวมัน
ตัดสินใจเลย
โอเค
เป็นเมื่อก่อน ผมจูบคุณไปแล้ว
ลองดูสิว่าจะเป็นยังไง
- โอเค - บ้าเอ๊ย
- มาเรียเหรอ - โอเค เราต้องไปแล้ว
- จริงเหรอ - ไปห้องนิรภัยกัน
ตกลงจะทำหรือไม่ทำ
คุณโอเคใช่ไหม
พระเจ้า ไม่
พระเจ้าเป็นหนึ่งในคณะลูกขุน ในหัวคุณจริงเหรอ
อาฮะ
ขอบอกไว้ก่อนว่าพระเจ้าไม่ว่าอะไร
ไม่ว่าเราจะตัดสินใจทำอะไรก็ตาม
ขอบคุณที่บอก
- สวัสดี พีเจใช่ไหม - ใช่ครับ
- นำทางไปเลย - ทางนี้
ทำไมชื่อเอ็ดการ์ อัลเลน โพ ฟังดูคุ้น ๆ
ปาฏิหาริย์ชัด ๆ ฉันจะได้ไปเอาเพชรแฮร์ริส
ใช่เลยเพื่อน อย่าทำตกล่ะ
- ขอบคุณค่ะ - ยินดีครับ
"คุณจะส่งไปนิวยอร์กเหรอ"
"ตัวแทนคาร์เทียร์ โปรดติดต่อหมายเลข 352"
"ตัวแทนคาร์เทียร์ ติดต่อหมายเลข 352"
"ตัวแทนคาร์เทียร์ โปรดติดต่อหมายเลข 352"
"ตัวแทนคาร์เทียร์ ติดต่อหมายเลข 352"
- ธีมใต้ทะเล - ใช่
- ความคิดฉันเอง - สวยดี
คุณเหมาะกับงานดี งานเก่านะ
โอเค เราแค่ต้องเก็บ
เครื่องเพชรกับเครื่องประดับ
เสื้อผ้าไว้ชั้นล่างหมด
คงไม่นานเท่าไร
ใช่ ไม่นานหรอก งั้นเอ่อ...
ให้ผมเอาออกมาเลยไหม
ได้ เอาเลย
โอเค
เร็วด้วยนะ นั่นปลาปิรันยา
- อะไรนะ - ตั้งใจให้เป็นสัญลักษณ์น่ะ
- สัญลักษณ์ของ... - ฉันจำไม่ได้ โอเคไหม
เร็วหน่อยแล้วกัน
ไม่เป็นไรหรอก
ถึงเวลาแล้วสินะ
ทุกอย่างดูง่ายมาก
ไม่เคยต้องคิดเลย ว่าเราทำได้ไหม แพกซ์ตัน
อยู่ที่ว่าเราควรทำไหม
และเราจะทำไหม อยู่ที่คุณกับฉัน
ฉันไม่ได้บอกว่าเราจะทำ
แต่ถ้าจะทำ คุณต้องก้าวไปทางซ้ายหนึ่งก้าว
แล้วให้ผมก้าวดีไหม
ก้าวก่อนสิ แล้วค่อยตัดสินใจ
ลินดา
ถ้าต้องตัดสินใจตอนนี้
ผมเสนอให้เราทำ
ถ้าจะให้โชคชะตาตัดสิน
ในความเห็นผม โชคชะตา ตอบเสียงดังฟังชัดมากว่า
"เอาของปลอมใส่กล่อง"
"แล้วเอาของจริงใส่กระเป๋าคุณ"
อิสรภาพ ลินดา ในชั่วเวลาที่สวยงามพริบตาเดียว
- พระเจ้าช่วย - โอเค
โอเค
- ทุกอย่างเรียบร้อยดี - ทุกอย่างเรียบร้อยดี
- เรียบร้อยดี - ใช่
ฉันว่าเริ่มจาก กระเป๋าถือกันก่อนดีกว่า
เราต้องหาถุงผ้าจาก...
ลินดา
- ลินดา ผมเอง - โดนัลด์
ผมมีเรื่องด่วนต้องคุยกับคุณ
ขอโทษนะครับ คุณช่วยไปเดินเล่น
หรือทำอะไรสักครู่ได้ไหม
ผมมีเรื่องสำคัญมาก ต้องคุยกับเพื่อนร่วมงาน
เอ่อ อาฮะ
เอ่อ...
โดนัลด์
พระเจ้า ฉันนึกว่าไล่คุณออกไปแล้ว
แต่คุณมาที่นี่
ลินดา ฟังนะ มีสายนิรนามโทรไป
ที่สำนักงานใหญ่มิราคอร์
บอกว่าคนขับรถจากบีทูบี
ที่ถือคอลเลกชันอีฟ ชวาร์ซอยู่ตอนนี้
ใช้ชื่อปลอม
เห็นว่ามีประวัติอาชญากรรมด้วย
คุณยาย ไง
ผมรีบมาทันทีเลย ขอบคุณพระเจ้าที่คุณปลอดภัย
- ฉันไม่เป็นไร - ตำรวจกำลังมา
- ตำรวจกำลังมาด้วย... - อีกเดี๋ยวก็ถึง
อีกเดี๋ยวก็ถึง โอเค งั้น...
เราต้องแข่งกับเวลาแล้ว
ถ้าเขาบริสุทธิ์ และเป็นคนเดียวกับที่บอกจริง
- ทุกอย่างก็จะ... - ทุกอย่างจะเรียบร้อย
ไม่เป็นไร โดนัลด์ ฉันรู้ว่าต้องทำยังไง
หมายความว่าไง
- คุณจะทำยังไง - แพกซ์ตัน
"แพกซ์ตัน" เหรอ
โดนัลด์ นี่แพกซ์ตัน
แพกซ์ตัน นั่นโดนัลด์
คุณเป็นใคร
เอ็ดการ์ อัลเลน โพไง
- เธอเพิ่งเรียกคุณว่าแพกซ์ตัน - ใช่ โดนัลด์ นี่แพกซ์ตัน
ส่วนฉันเป็นผู้หญิงชื่อ ลินดา จาร์วิส
ผู้หญิงธรรมดา ที่เพิ่งตัดสินใจครั้งสำคัญ
เมื่อ 60 วินาทีก่อน
ลินดา คุณจะบอกอะไรเขา
เรื่องนี้เกี่ยวอะไรกับคุณด้วย
เรื่องนี้เกี่ยวกับเขาเพราะ
เขาเป็นคนรักฉันมาสิบปี
และฉันน่าจะยังรักเขาอยู่
จริงเหรอ
แต่ที่สำคัญที่สุด เขาเป็นผู้สมรู้ร่วมคิดของฉัน
ฟังนะ โดนัลด์ เมื่อกี้ เมื่อหนึ่งนาทีก่อน
ฉันตัดสินใจ... เราตัดสินใจ
ขโมยเพชรแฮร์ริส มูลค่าสามล้านปอนด์
ให้ตายเถอะ สารภาพถล่มทลาย
ไม่เป็นไร ฉันรู้จักโดนัลด์
เราไม่มีทางเลือกด้วย
เพราะโดนัลด์โทรแจ้งความ
และตำรวจมาถึงได้ทุกเมื่อ
- บ้าเอ๊ย - อย่างที่บอก
ทุกอย่างจะเรียบร้อยดี เพราะตอนตำรวจมาถึง
เราคงไม่ได้อยู่ที่นี่ เราคงไปแล้ว
- จริงเหรอ - ใช่
และโดนัลด์จะบอกตำรวจ
ว่าคุยกับลินดาแล้ว
เธอบอกว่าทุกอย่างเรียบร้อยดี
ทุกอย่างเป็นเรื่องเข้าใจผิด
จากนั้นก็ส่งนี่ให้ตำรวจ
เอกสารยืนยันตัวตนของคุณ
คุณจะบอกว่าตำรวจ ว่าจำหน้าคนขับคนนี้ได้
จากอีกงาน
แล้วเล่าให้ตำรวจฟัง
คุณจะเล่าให้ตำรวจฟัง
ว่าคนขับรถคนนี้มีศัตรู ที่เกลียดเขาในที่ทำงาน
- ผมเหรอ - ใช่ คุณนั่นแหละ
แล้วรู้ไหมทำไม คุณต้องทำแบบนี้ โดนัลด์
- ไม่รู้สิ ทำไมเหรอ - เพราะเราเป็นคนดี
แพกซ์ตัน โดนัลด์ เราสามคนเป็นคนดี
พวกสารเลวที่บอกให้ฉันไล่คุณออก
กับไอ้สารเลวที่ซื้อเพชรเม็ดนั้น
ไม่มีทางรู้ด้วยซ้ำว่ามันหายไป
- พูดถึงบริการสุขภาพด้วย - ใช่ ๆ โอ้
คุณว่าไง โดนัลด์
คุณจะยอมโกหกเพื่อเราไหม โดนัลด์
ผมเข้าใจว่าเรื่องวุ่นวาย ทั้งหมดนี้เกิดขึ้นเพราะล็อกดาวน์
คำสั่งล็อกดาวน์งี่เง่า บ้าบอ เฮงซวย
ปลดปล่อยตัวตนพวกเราออกมา
โดนัลด์ เราจะให้เงินคุณ ผมให้คุณสองแสน
ช่างเงินคุณเถอะ ผมไม่ได้ทำเพื่อเงิน
ผมทำเพราะนี่มันงดงาม
ลินดา คุณสุดยอดมาก
ลินดา กับเขาคนนี้ ที่เป็นจอมโจรจอมใจของคุณ
และคุณจะได้ถ่มน้ำลายใส่หน้า
บริษัทยักษ์ใหญ่ระดับโลก
ระหว่างล็อกดาวน์ ผมมีเวลา
ใช้ความคิด และเดินเล่นในสวนแถวบ้านแม่
และพระเจ้า นอกจากคนที่พาหมา มาเดินเล่น กับพวกนักวิ่ง
ที่หายใจไปทั่ว พระเจ้า โลกนี้สวยงามมาก
ตั้งแต่ก่อนไวรัสเฮงซวยนี่
เราทุกคนถูกล็อกดาวน์ อยู่ในกิจวัตรประจำวัน
อยู่ในตัวตน แบบที่เราอยากให้เป็น...
ลินดา เราต้องไปจากที่นี่แล้ว
รอโดนัลด์พูดให้จบก่อน
ไม่ได้ทำงานเลย
คืนนี้ผมมาที่นี่
เพราะเป็นห่วงคุณ ลินดา
ผมไม่สนมิราคอร์เฮงซวย
กับเพชรงี่เง่าของพวกเขาหรอก ผมไม่สน
อยากให้ทุกอย่างโดนขโมยไปด้วยซ้ำ
ผมจะโกหกให้คุณ ลินดา
เพราะนี่คือช่วงเวลา ที่ผมจะได้ทำอะไรสักอย่าง
วุ่นไปหมดเลยใช่ไหม
ใช่
เมื่อเดือนก่อน ใครจะคิดว่าเราต้องทำอะไรแบบนี้
ไม่ใช่ฉันแน่ ๆ
"โปรดทราบ เอ็ดการ์ อัลเลน โพ"
"เอ็ดการ์ อัลเลน โพ โปรดมารายงานตัวที่แผนกรปภ."
"คุณเอ็ดการ์ อัลเลน โพ"
"กรุณารายงานตัว ที่แผนกรักษาความปลอดภัยทันที"
ฉันว่าเราต้องรีบแล้วล่ะ
ไม่ต้องรีบ เราไม่ได้สั่งอพยพดันเคิร์ก
หยุดก่อน ถ้าจะเดิน
ไปฝั่งขวาสิครับ
ทิ้งไว้ ๆ
ลินดา
"โปรดทราบ เอ็ดการ์ อัลเลน โพ"
"คุณเอ็ดการ์ อัลเลน โพ กรุณารายงานตัวที่แผนกรปภ."
ผมไมเคิลที่ถือลูกศรในซูมไง
"คุณเอ็ดการ์ อัลเลน โพ"
"กรุณารายงานตัว ที่แผนกรักษาความปลอดภัยทันที"
บ้าเอ๊ย
คุณต้องคืนบัตรผ่านแฮร์รอดส์
คุณเอาตัวรอดไปเถอะ
ผมต่างหากที่โชคชะตาเล่นตลกด้วย
เดินต่อไปเถอะ
เอ็ดการ์ อัลเลน โพ
คุณลืมบัตรไว้ในออฟฟิศ
คงต้องใช้ที่ฮีทโธรว์
ขอบคุณมากครับ
ทุกคนฝากมาบอกว่า "แวะมาอีกนะ ลินดา"
ทุกคนรักคุณ
"ยินดีต้อนรับสู่ฮีทโธรว์"
นับจากคืนนั้น เราเห็นตรงกัน
ว่าถึงตอนนี้เราจะรวยกันทั้งคู่
และไม่ต้องทำงาน ที่เราเกลียดอีกต่อไป
ความเครียดของการล็อกดาวน์
ก็ยังเป็นบททดสอบ ความสัมพันธ์ของเราอย่างรุนแรง
ไม่ทันได้ถือไม้เท้ายอดทองหรอก
ถ้ามีคนแอบเอาถุงแป้งไปซ่อน
โอเค ได้ โอเค
นี่แป้งคุณ ฉันแค่...
อยากให้คุณสัญญาว่าจะไม่ทำขนมปัง
ทำไมล่ะ
เพราะมันเลอะเทอะ และไม่มีประโยชน์
และเพราะมันกินไม่ได้
เหมือนขนมปังทำเองทุกที่
แข็งอย่างกับลูกปืนใหญ่
พ่อฉันเคยทำแล้วบังคับให้เรากิน
ไม่งั้นพ่อจะกลับเข้าครัว
อบไม้แข็ง ๆ ออกมาเพิ่ม
- พอกันที - ลินดา คุณบ้าไปแล้ว
อะไร ฉันเหรอ... คุณฝังศพเม่น
แถมพูดคำสรรเสริญ หน้าหลุมศพมันด้วย
ส่วนคุณจงใจ เอาเศษสายรุ้งไปติดบนฝ้า
- เหนือบันได - เปล่า มันอยู่มาตั้งนานแล้ว
- ผมเกือบหักคอตาย - บอกดี ๆ สิ
ฉันไปจับบันไดให้ก็ได้
ถ้ามันอยู่ตรงนั้นมาตลอด
ผมต้องเห็นสิ
คุณไม่สังเกตด้วยซ้ำ ว่าเก็บกระเป๋าไป
ก็ไม่มีประโยชน์
เพราะไปไหนไม่ได้อยู่แล้ว
เราโดนสั่งล็อกดาวน์ต่อ อีกสองอาทิตย์
บ้าเอ๊ย
งั้น...
ทำขนาดนี้เพื่อแป้งหนึ่งถุง
กับเศษสายรุ้ง ที่ติดอยู่แล้วเห็น ๆ เนี่ยนะ
และ...
เพราะวันนี้วันเกิดผม
ไม่เป็นไร
- ฉันจำได้ - ไม่เป็นไร
- เราโดนล็อกดาวน์ - ไม่ ฉันรู้อยู่แล้ว
ไม่มีใครรู้ว่าวันอะไรด้วยซ้ำ
- ยิ่งวันที่ ไม่ต้องพูดถึง - ฉันมีของให้คุณด้วย
ฉันมีของที่คุณอยากได้มาก ๆ
บ้าให้เต็มที่
- อีกสองอาทิตย์เหรอ - อีกสองอาทิตย์
งั้นเพื่อนบ้านที่ทรมานมานานของผม
คงอยากฟังกวีอีกสักบท
"นับจังหวะ" โดยโรเบิร์ต เกรฟส์
"เธอ รัก ฉัน เธอและฉัน"
"หากโลกนี้มีเพียงเธอและฉัน"
"เธอและฉันจะใส่ใจสิ่งใด"
"นับจังหวะ"
"นับจังหวะหัวใจเต้นช้า ๆ"
"นับเวลาหลั่งเลือดจนตาย ของจังหวะหัวใจเต้นช้า ๆ"
"เรานอนลืมตาตื่น"
"วันคืนฟ้าโปร่ง และอีกวันที่ไร้เมฆ"
"แต่สักวัน ต้องมีเมฆใหญ่ ปรากฏขึ้นเหนือศีรษะ"
แล้ววันนั้น เราจะได้ปลดล็อกดาวน์
ช่างมัน เราอยู่ตรงนี้
"แค่ที่นี่ เพราะเราอยู่ตรงนี้ ด้วยกัน"
"ตอนนี้และตรงนี้ มีเธอและฉันอยู่เสมอ"
"ขออุทิศแด่ เจ้าหน้าที่สาธารณสุขทั่วโลก"