Nazywam się Daryl Dixon.
Zamierzałem coś znaleźć.
Jak trafił pan do Francji?
Przez złe decyzje.
Czekałyśmy na ciebie. Jesteś posłańcem.
I prosto do Paryża.
Wszystko przepadło przez jednego Amerykanina?
Znajdę go.
Większość miasta kontroluje Genet.
- Ten Laurent… - Nie może opuścić Paryża.
Bojownicy obstawiają miasto.
Nikt inny nie dostarczy go do Gniazda.
- Wszystko gra? - …udało się do nas wrócić.
Szukam przyjaciela. Nazywa się Daryl Dixon.
- Potrzebujemy cię. - To nie moja walka.
Czasami, gdy ktoś opuszcza dom, odnajduje go w innym miejscu.
Daryl!
Pomocy!
- Mogłeś ubić jeszcze jednego. - Potknąłem się.
Bo się zawahałeś.
- Nigdy się nie wahaj. - Nigdy nie będę tak dobry jak ty.
Minęły tylko dwa tygodnie.
Według ojca Jeana zachowują duszę.
Tęsknisz za nim, co?
Tak, ale podoba mi się tutaj.
Dom jest tam, gdzie są twoi bliscy.
Tak usłyszałem od dzieci w tamtej szkole.
Laurent!
Jesteś spóźniony na filozofię.
- A muszę na nią iść? - Losang nalega.
Ty też lepiej już wracaj. Losang chce z tobą porozmawiać.
Dobra.
Otrzymaliśmy niepokojące wieści z Paryża.
Pouvoir zaatakowali nasz obóz. Trzech naszych ludzi trafiło do niewoli.
Martin Fournier, Fallou Boukar i Emile Thibault.
Znasz ich, siostro Sylvie?
- Emile to mój… przyjaciel. - On i Fallou pomogli nam uciec z Paryża.
Genet wykorzysta ich, by spróbować nas tu namierzyć.
Wiedzą, gdzie jesteśmy?
Nie sądzę.
Ale nie mamy pewności.
- Mathis, twoi zwiadowcy już wracają? - Niebawem będę miał raport.
- I do tego czasu czekamy bezczynnie? - Sylvie.
Musimy ich uratować.
I uratujemy. Ale musimy być cierpliwi.
Cierpliwość się nie sprawdzi.
Jeśli nie powiedzą nic Genet, to ta ich zabije.
Zrobimy, co w naszej mocy, zachowując ostrożność.
To wszystko.
Daryl, zostań.
Uważasz, że popełniam błąd, nie wysyłając kogoś od razu.
Genet jest bezlitosna. Jeśli zaczekasz, zginą.
A pochopne działanie zabije nas wszystkich.
Muszę działać rozważnie dla większego dobra.
Czasami oznacza to wstrzymanie się przed atakiem.
A czasami oznacza to zadanie pierwszego ciosu.
Wolałbym zadać ostatni.
To thanka.
Buddyjski zwój do prowadzenia zapisków i nauk.
Potrzeba lat, by osiągnąć dobry efekt, a ja nadal jestem początkujący.
- Jak długo planujesz tu zostać? - Nie wiem.
A kiedy ogarniesz mi kolejny transport?
Ciężko powiedzieć. Trochę to zajmie.
No to tyle zostanę.
W porządku. Ale w zamian chcę cię o coś poprosić.
- Uczysz Laurenta. - Tak.
Samoobrony.
Odciąga to jego uwagę, a pisane mu są ważniejsze rzeczy.
Ważniejsze niż przeżycie?
Owszem.
Zachowanie empatii.
Martwię się o wpływ przemocy na niego. Bez urazy.
Spoko.
Każdy może tu znaleźć swoje miejsce. O ile postanowi go poszukać.
Liczę, że i ty je znajdziesz.
Chce, żebym przestał szkolić Laurenta.
Mówi, że przesadzam z przemocą.
Robisz to, co jest konieczne.
Nawet gdy nikt inny nie chce.
Zwłaszcza wtedy.
Może Losangowi chodzi o to,
że tutaj Laurent potrzebuje od ciebie czegoś innego.
Nie wiem, czy powinienem tu tkwić.
Uważasz, że nie będziesz tu szczęśliwy?
A ty mogłabyś być?
Myślę, że tak.
Myślę o ludziach, których pozostawiłem.
Zastanawiam się, czy jeszcze o mnie myślą.
Czołem.
Nie mam złych zamiarów.
Mój znajomy kupił od was ten motocykl. Dalibyście radę go naprawić?
Jesteś od Micka?
Nie za bardzo znam się na motocyklach.
A jest tu poprzedni właściciel? Może on mógłby pomóc.
Chłopaki!
Wiecie, kto miał ten motocykl przed Mickiem?
Tak.
Ten, który naparzał się z Juno.
No tak.
Jak mu tam było?
Dixon.
Kawał dupka.
Grady, podaj mi tę oponę.
Dupek czy nie, potrafi naprawić skrzynię biegów?
Nie mam pojęcia.
Wiecie, gdzie jest? Trzeba sprawdzić tę maszynę.
Przewija się tędy sporo ludzi. Popracują trochę i cisną dalej.
Radzę ci zrobić to samo.
I tak był z niego kawał chuja.
Ani drgnijcie.
Spokojnie. Rączki przy sobie.
Serio zamierzasz strzelić, szmato?
Jezu!
Daj mi zerknąć.
- Co jest?! - Już!
Zwariowałaś?
Bez dwóch zdań.
Gdzie on jest?
- Gdzie mój przyjaciel? - Nie wiemy!
Przysięgam!
Jak tam chcesz. Mam jeszcze pięć strzał.
Kurwa mać!
Kurwa, mój nos! Złamała mi go!
- Gdzie on jest? - Opuścił to miejsce z naszym bratem.
Zabrano ich na cholerny statek.
Statek?
- Płynący dokąd? - Do Francji.
Chcesz mnie wkurzyć?
To prawda.
Załatwił sobie darmowe wakacje w Europie.
Z kim tam popłynął? Czyj to statek?
Pojawili się tu Francuzi. Szukali amerykańskich szwendaczy.
Zapłacili nam za ich zebranie i tyle.
Wrócą tu?
Słuchaj.
To pierwszy i jedyny statek, który widzieliśmy od lat.
Przystań jest parę kilometrów na północ. Sprawdź to sobie sama.
Lipa z tą oponą.
Twoja fura?
Nie jedźcie za mną.
Półtora kilometra stąd stoi dodge, a w jego bagażniku jest wasz Mick.
Została mu może godzina powietrza.
Tak na oko.
.:: GrupaHatak.pl ::.
facebook.pl/GrupaHatak
ŻYWE TRUPY: DARYL DIXON – KSIĘGA CAROL 2x01: Pomoc od nieznajomych
Napisy: Igloo666
Dziś wraz z wdechem przyjmiemy współczucie i przebaczenie.
Natomiast wraz z wydechem pozbędziemy się strachu i cierpienia.
Zacznijcie od skupienia się.
- Cholera jasna! - A teraz – głęboki wdech i wydech.
Wsłuchajcie się w swój oddech.
Każdy oddech przypomina wam, że jesteście tu i teraz.
I że jest dobrze.
Odrzućcie negatywne myśli,
skupiając się na oddechu.
Robiąc wydech…
…chwila ukojenia.
Boże.
Pomocy!
Niech mi ktoś pomoże!
Cicho, bo ich tu ściągniesz.
Teren wygląda na dobrze zabezpieczony.
Co robisz na mojej ziemi?
Posłuchaj, nie chcę żadnych kłopotów.
Rozbiłam swój samochód.
Masz może apteczkę?
To nie oddział ratunkowy.
Wiem, że nie masz powodu, by mi pomagać,
ale wydajesz się miłą osobą.
A chciałabym wierzyć, że nawet w tych czasach…
możemy liczyć pomoc od nieznajomych.
Jesteś sama?
Przysięgasz?
Opatrzę cię, ale potem stąd spadasz.
Jeden podejrzany ruch i cię zastrzelę.
Jak masz na imię?
Ash.
Jestem Carol.
- Co to? - Agregat szwankuje.
Dzieje się tak co jakiś czas.
Wjechałeś kiedyś w szwendacza?
To masz farta.
Chyba rozwaliłam chłodnicę.
Możesz tu przekimać.
Lepiej nie podróżować pieszo nocą. Chodź.
Możesz przenocować w stodole.
Sophia!
Wszystko gra?
Tak.
Tam możesz się kimnąć.
Latasz tym?
Hałas przyciąga martwych, ale warto.
Byle raz dziennie choć na chwilę znaleźć się ponad tym wszystkim.
No dobra, zapraszam.
Dziękuję.
- Dałbyś radę pomóc mi z samochodem? - A gdzie on jest?
Rozwaliłam go niecały kilometr stąd. Koło zajazdu.
Mogę dziś po południu.
O 15.00 polecę wypatrywać samochodów, z których mógłbym zabrać części.
Mam nadzieję, że nie krzyżuję planów.
To znaczy?
Pewnie masz lepsze rzeczy do roboty niż latanie w poszukiwaniu części.
- Nie wypuszczam się zbyt daleko. - Ale mógłbyś polecieć, dokąd chcesz.
Tutaj mam już wszystko.
Cholera.
Kurwa.
Cholera!
MAPA ŚWIATA
FRANCJA
Gdy chmury przesłaniają świat
Więc proszę Niech ten świat jeszcze trwa
Cholera.
Cholera!
Co to ma być?
Coś ty narobiła?!
Pomogę ci.
Mogę to dokończyć. Proszę, pozwól mi.
Coś ty sobie myślała?
Nie miałaś prawa tu wchodzić!
- Wybacz. Grób jest cały. - Cały?
Jaja sobie robisz, do kurwy nędzy?
Pozwól mi posprzątać.
Dobrze.
A potem się wynoś.
Wszystkie ciała są już za zewnątrz.
Byłam ciekawa ciebie.
To niczego nie usprawiedliwia.
Ale uznałam, że jeśli lepiej cię poznam, będziemy mogli się zaprzyjaźnić.
A to coś… czego mi brakuje.
- Brakuje mi przyjaciela. - A ja tęsknię za kimś innym.
Dokończę i ruszam dalej.
Miał na imię Avi.
Avi Patel.
„A.P.”
To mój synek.
Zmarł w wieku siedmiu lat.
19 kwietnia o 8.23.
O tej godzinie tu przychodzisz.
Spędzam z nim każdy poranek.
Siadam tu.
I przepraszam go.
- Za co? - Za to, że pozwoliłem mu się oddalić.
Że go nie uratowałem.
Za to, że nie ochroniłem go tak, jak rodzic powinien chronić swoje dziecko.
Gdy odszedł…
stworzyłem dla niego to miejsce.
Aby tu był bezpieczny.
Jego mama odeszła, gdy był niemowlakiem.
Zostałem z nim sam.
Avi uwielbiał samoloty.
Jakiś miesiąc po jego śmierci…
znalazłem niedaleko stąd rozbitego beechfrafta.
Uznałem to za znak.
Zwoziłem go tu w kawałkach.
Znalazłem dokumentację do niego i poskładałem go do kupy.
Nie chcesz go zostawić. Dlatego latasz tylko po okolicy.
Nigdy nie latam do konkretnego miejsca.
Chcę tylko wznosić się na tyle wysoko, że gdy spojrzę w dół,
mogę prawie uwierzyć, że świat…
nadal jest taki sam.
Prawie.
Zaraz tu skończę.
Jeśli ci to pasuje, to wyruszę z rana.
Za chwilę siadam do kolacji. Chciałabyś dołączyć?
Chętnie.
Wejdź!
Masz alergię na nie?
Nie.
Są symbolem miłości.
Wiem.
Następnego dnia za sprawą matczynych łez wyrosły róże.
Wierzę, że ta róża…
zakwitła dla twojej córeczki.
Dokąd w ogóle ruszasz?
Ktoś na ciebie czeka?
Wybacz. Nie moja sprawa.
Nic się nie stało.
Miałam męża.
Miał na imię Ed.
Było to trudne małżeństwo już od samego początku.
Ale potem pojawiła się nasza córka Sophia. Życie bywa przewrotne.
Coś tak złego może doprowadzić do czegoś tak dobrego.
Gdzie ona teraz jest?
Tuż przed tym, jak świat się posypał…
Ed zabrał Sophię do swojej cioci w Europie.
Nigdy nie byłam za granicą. Nie miałam nawet paszportu.
A zatem zaledwie 12-letnia Sophia podróżowała po Francji z tatą.
A potem…
gdy świat się skończył…
próbowałam się z nią skontaktować.
Wiele razy.
Ale nigdy się nie udało.
Nie potrzebujesz auta.
Chcesz, bym poleciał z tobą do Francji, żebyś mogła znaleźć córkę.
Czyli okłamałaś mnie.
Gdybyś wiedział, że Avi żyje, nie zrobiłbyś wszystkiego, by go odnaleźć?
Ale on nie żyje.
Podobno Mathis już coś wie?
Genet za kilka dni przetransportuje ich z Maison Mère do innej placówki.
Zespół Mathisa odbije ich w drodze.
Jadę z nimi.
Rozumiem, że chcesz pomóc, ale jesteśmy pacyfistycznym ruchem.
Odrzucamy przemoc.
No ja też.
Gdy to możliwe.
To kij jo. Korzystamy z niego, trenując aikido.
Nie używam go jako broni, tylko na wypadek, gdybym jej potrzebował.
- Gdy chcesz odpowiedzieć ciosem? - Jest czas i miejsce na wszystko.
Wróćcie z naszymi ludźmi.
Dobra.
Może sparing?
Nie z tą wykałaczką.
Zrobiłbym wszystko, by go odnaleźć. Jak każdy rodzic.
Ale nie takie jest pytanie.
Pytam, czy ty byś go szukała?
Rzuciłabyś wszystko dla kogoś, kogo nie poznałaś?
Gdyby była nadzieja, że żyje…
to tak.
To podróż samolotem przez ocean.
Bez łączności i prognozy pogody. Bez wiedzy, co czeka po drugiej stronie.
Tylko to mi pozostało.
Nie mogłam pozostać bezczynna.
Dlaczego teraz?
Co się zmieniło?
Nie mogłam dłużej czekać.
I tkwić w miejscu.
Musiałam spróbować coś zmienić.
Wskakuj.
Przed nami sporo roboty.
Polećmy najpierw na północ wzdłuż wybrzeża.
Potem przerwa na Grenlandii. Zmniejszy to czas nad otwartym oceanem.
Uzupełnimy tam etanol.
Skąd weźmiemy paliwo na tak długą podróż?
Sam tyle go wytworzyłeś?
Miałem sporo czasu.
Gdzie chcesz zacząć szukać?
Mam adres ciotki Eda. Zatrzymali się tam.
- Zacznę od tego miejsca. - A co, jeśli nadal tam jest?
Nie byłoby to wspaniałe?
Muszę pamiętać, że równie dobrze może jej tam nie być.
Może już być martwa.
Wiem. Ale może żyje.
Fajnie, że nadal masz tę nadzieję.
Podpiąłem drugi przewód paliwowy.
Jesteś tego pewny?
Tak.
Będziemy mogli tankować w locie.
Pytam o tę całą podróż.
Zostawisz to miejsce?
I Aviego?
Gdy zmarł, zamknąłem się w domu na miesiące.
A gdy w końcu wyszedłem,
znalazłem samolot.
A ten mnie uratował.
Jeśli nie żyjesz dalej…
to umierasz.
Zajmijcie pozycje.
Konwój zaraz się zjawi. Pierwszy pojazd wjedzie na minę.
Wysadzi tylko przednie opony.
Elodie i Winston zajmą się nim, a my zaatakujemy transportowy.
Będą w nim nasi ludzie.
Działamy razem i razem się zmywamy.
- Jasne? - Tak.
- Przyśpieszmy ceremonię. - Przed nami nadal sporo pracy.
Nigdy ich nie przekonasz.
- A już na pewno nie Amerykanina. - Nadal mamy czas.
Chłopak nie jest gotowy.
On?
Czy ty?
Obaj nie jesteśmy.
Nadciąga burza.
Załadujmy samolot i wracajmy do domu.
Dobra.
Często zastanawiam się, czy Avi, gdyby nadal żył,
wciąż miałby fioła na punkcie samolotów, czy też zainteresował się już czymś innym.
A Sophia?
Jak myślisz, co ją teraz kręci?
Nie wiem. Ale też się zastanawiam.
Myślisz, że ją poznasz?
Tak mało wiem.
Może wkrótce się to zmieni.
Cholera! Etanol!
Samolot się zajmie. Musimy startować!
Nie można go przemieścić?
Nie, musimy lecieć.
Natychmiast!
Chodź!
Cholera.
Nie wybuchło!
Odpuśćmy!
Co robisz?!
Dixon!
Ruchy!
- Ruchy! - Carol, dasz radę.
Nigdy nie latałam.
Musimy oczyścić drogę.
Nie ma czasu.
Chwyć za dyszel.
Nadzieją jest prawda.
Mamy mało czasu.
Dziękuję.
Zawieziemy cię do domu.
Mogłam się domyślić.
Anioły zawsze zsyłają najgorszego demona, by odwalił za nie brudną robotę.
I oto jesteś.
Dixon, szybko!
Carol!
Szybko.
Zacznijcie od skupienia się.
A teraz – głęboki wdech i wydech.
Nie ma się tu czego bać.
Spójrz.
Napisy: Igloo666
Wszystko, co dawało nam siłę, prowadziło do tego miejsca.
Myślałam, że tylko to nas ocali.
W TYM SEZONIE
Może to było tylko czymś, co dawało ci siłę.
Zostając razem…
będziemy bezpieczniejsi.
Potrafię o siebie zadbać.
Laurent zniknął!
Ktoś go porwał.
Pomóż mi.
Ludzie zaczną gadać.
- Czego chcesz? - Chciałabym spytać o to samo ciebie.
Koniec z kłamstwami.
Jeśli Genet znajdzie go pierwsza, Dixon skończy martwy.
Prawdziwe znaczenie wiary odkrywamy wtedy, gdy ryzykujemy wszystkim.
A co, jeśli się mylisz?
.:: GrupaHatak.pl ::. facebook.pl/GrupaHatak