Panie Boże, oto rzeczy, co do których żywię nadzieję.
Mam nadzieję, że bliskie mi osoby będą bezpieczne i szczęśliwe.
Mam nadzieję, że pewnego dnia będę się tu czuł jak w domu.
Tutaj wszyscy mówią mi, że mnie kochają.
Widzę, jak na mnie patrzą.
Wiem, że nie jest mi pisane być zwykłym dzieckiem.
Chciałbym nim być.
Ale życzenia to nie nadzieje.
Dlatego mam nadzieję, że będę osobą, której potrzebują.
Skup się.
- Dzwony! - Wrócili!
Emile.
Jesteś cały?
Cześć.
- Jak tam, kolego? - Dobrze. Zrobiłem ją dla ciebie.
Fajna.
- Mały piesek. - Tak.
- A jak Isabelle? - Też dobrze.
Daryl.
- Chodź. - Fajnie być tu z powrotem.
Ale mam też nadzieję, że będę osobą, którą ja chcę być.
I że Daryl nauczy mnie rzucania nożem.
A że tutaj zostanie?
Tak, ale myślę, że tęskni za Carol i pozostałymi.
A oni za nim.
Daryl to dobry człowiek.
Ale twoja przyszłość wymaga czegoś więcej niż posługiwania się bronią.
Dlatego jesteś z nami.
Ze mną.
Twoja niepewność jest zrozumiała.
Zwątpienie to pytanie, na które odpowiada wiara.
Wątpisz, bo jesteś wyjątkowy.
Jesteś umówiony?
Daryl chce mnie czegoś nauczyć. To niespodzianka.
W porządku.
Zmykaj.
Daryl znów wyjedzie.
- Co, jeśli Laurent zechce mu towarzyszyć? - Daryla w końcu przekonamy.
- Niektórzy potrzebują czasu. - My go nie mamy.
Nawet wierni wątpią.
Mają dość czekania na zbawienie.
Jeśli nie popierają naszej misji, zawsze mają prawo odejść.
A mają prawo się zbuntować?
Odpowiedzią na zwątpienie nie jest wiara…
tylko dowód.
Dowód wzmocni pozycję chłopca.
- I Sojusz. - Chcesz przyśpieszyć ceremonię.
Wyśle to mocny sygnał.
Przestań.
- A to do czego? - Poćwiczymy z kijem w nowy sposób.
Idziesz?
Tak. Zbieram tylko sprzęt do naprawy.
No i…
próbuję otrząsnąć się z szoku, że nadal żyjemy.
Nie mów hop.
Zostaw to mnie i zajmij się cieknącym paliwem.
Ash!
Witajcie na Grenlandii!
Ludzie.
Tak.
Ludzie.
.:: GrupaHatak.pl ::.
facebook.pl/GrupaHatak.pl
ŻYWE TRUPY: DARYL DIXON – KSIĘGA CAROL 2x02: Moulin Rouge
Napisy: Igloo666 Korekta: freese
Nie musimy rozmawiać o tym teraz.
Ale jeśli to pomoże…
Co oni ci zrobili?
Daj mi zerknąć na rany.
Nie bój się.
Nie masz żadnych.
Już dobrze.
Zawarłem pakt z Bogiem, abym mógł do ciebie wrócić.
No to cię wysłuchał.
Wysłuchał nas obojga.
No dobra. Ugnij kolana. Chwyć kija nieco wyżej.
Dłonie mają się stykać.
Dobra, gotowy? Skup wzrok na piłce.
Na luzie. Mam drugą. Ugnij trochę kolana.
- Gotowy? - Znowu krykiet?
Nie, to amerykański baseball.
Potrzebujemy łapacza.
- Czyli kogo? - Stań za mną i spróbuj złapać piłkę.
- Dobrze. - No to mamy łapacza!
Dobra.
- Tutaj? - Trochę bardziej w tę stronę.
Dobrze.
Gotowy? Wzrok na piłce. Dajesz.
- I o to chodzi! - Straciliśmy piłkę.
Spoko, mam jeszcze jedną.
Laurent!
Już czas.
Jacinta każe mi czytać dzieła Sokratesa.
To czysta przyjemność.
My skoczymy po piłkę.
Dobra robota.
- Mocno go cisną, nie sądzisz? - Ty też.
Sport, samoobrona, tropienie.
Teraz tylko się bawiliśmy.
Potrzebuje równowagi. I w ciele, i w umyśle.
On nie kupuje niektórych rzeczy, które próbują mu wcisnąć.
Dziecko powinno kwestionować. Jest sceptyczny.
Wątpliwości są zdrowe.
A ty je czasem miewasz?
- Jak już powiedziałam, to zdrowe. - Tak myślałem.
Nie jesteś jak oni.
- A jaka jestem? - Taka jak my.
Czyli kto?
Za tydzień albo dwa możesz zniknąć, a my tu zostaniemy.
Ludzie podejmują decyzję w sposób, który wydaje im się sensowny.
Zawsze są wątpliwości.
I czasami pozwalasz…
by to wiara przeważyła.
Na pewno to rozumiesz.
Bo jak inaczej mógłbyś popłynąć na drugi koniec świata?
Możesz zdecydować inaczej.
I odejść ze mną.
Wy oboje.
To niemożliwe.
Oczywiście, że możliwe.
Laurent przez całe życie zmierzał do tego miejsca.
Tylko to dawało nam siłę.
I może było to tylko tym.
Czymś, co dawało ci siłę.
Laurent?
Laurent, to ja.
- Co się stało? - Laurent zniknął.
Pełno tu piasku. Ktoś go porwał.
- Losang! - Tak?
Dwóch wspięło się po murze. Ogłuszyli strażnika.
- Przepraszam. - Jak wyglądali, Tarim?
- Jeden miał tatuaż na twarzy. - Ktoś powiedział Genet, gdzie jesteśmy.
Zabierają go do Paryża.
Zbliża się odpływ.
Ruchy!
Chodźcie ze mną.
Nadzieją jest prawda.
Wróćcie z nim.
Dowodzi Daryl.
- Nie musisz jechać. - Nic mi nie będzie.
- Powinieneś odpoczywać. - Chodzi o Laurenta.
Powiedziałam Fallou.
Ktoś musi mieć na ciebie oko.
Ruszajmy.
Siostro Isabelle?
To może być niebezpieczne. Niech się siostra zastanowi.
Jadę z nimi.
Z Bogiem.
Już niedaleko.
Tak w ogóle to jestem Eun, a to Hanna.
Dzięki za pomoc.
Wybraliście sobie kiepskie lądowisko. Na tym polu pełno jest tupilag.
- Tupilag? - Pieszczotliwe określenie martwych.
To ze starego, innuickiego mitu.
Tupilag to przywoływana magią bestia, żywiąca się ciałami wrogów.
Jeśli nie może znaleźć pożywienia, wraca, by zabić swojego stwórcę.
Jest wiele takich podań.
Jesteście pierwszymi ludźmi, jakich widzimy od lat.
Gdy usłyszałyśmy samolot, myślałyśmy, że śnimy na jawie.
Popękały przewody paliwowe. Dla nas to koszmar.
- Uda ci się to naprawić? - Tak, ale tylko prowizorycznie.
O ile znajdę odpowiednie rzeczy.
Na pewno coś się u nas znajdzie.
To tam.
UWAGA – ZAMYKAĆ DRZWI
Nie ma jak w domu.
Coś tu ładnie pachnie.
Co tam gotujecie?
Naszą specjalność.
Renifera.
Magazyn jest na zewnątrz.
Dobra, super.
Zajrzyjmy.
Rozgość się.
Dziękuję.
Może drinka?
Pędzimy własną akvavitę.
Może później.
Jak tu trafiłyście?
Badania nad klimatem w ramach doktoratu.
Monitorowałyśmy roztopy lodowca.
- Miały potrwać trzy miesiące, no ale… - Świat poszedł w diabły.
Mówisz, jakby świat się skończył.
A nie skończył się?
Zależy, jak na to spojrzeć. Może w taki sposób świat się ulecza.
Zabijając naszych bliskich?
Nie robiliśmy już tego sobie?
Zatruwaliśmy Ziemię.
Jeden wiecznie nienasycony gatunek, który pożera wszystkie pozostałe.
Twierdzisz, że na to zasłużyliśmy?
Tupilag to matka natura, która podjęła walkę.
A z matką nie warto zadzierać.
Taśma aluminiowa.
Gitara. Powinna wystarczyć.
Ruszajcie, a ja przyjdę później z prowiantem na waszą drogę.
Pomóc ci?
Pewnie.
- Tak robimy? - Tak.
Może jednak skuszę się na drinka.
- Dlaczego akurat Francja? - Carol chce odnaleźć swoją córkę.
Oczywiście…
szanse, że przetrwała, są…
Jasne, rozumiem.
Ale kim jestem, by mówić jej coś takiego?
Gdyby chodziło o moje dziecko i byłby chociaż cień szansy…
Wszystko to brzmi…
całkiem szalenie, co nie?
To coś pięknego.
A ty?
Doczekałeś się dzieci?
Jednego.
Syna.
Ale…
Skol.
No to siup.
Co jeszcze dodajecie do tego wywaru?
Marchewki.
Ziemniaki.
Mogę?
Byle ostrożnie.
No i oczywiście…
cebule.
Na pewno chcesz to robić?
Stresuje cię to?
No cóż…
Wypadki chodzą po ludziach.
Rodzice wpajali mi, by nigdy do nikogo nie celować z broni.
Muszę cię zabić.
Choć nie chcę.
No to się zgadzamy.
Tak.
Ale przegrałam rzut monetą.
A twoja przyjaciółka go wygrała?
I ma zabić Asha?
Zabić?
Ależ skąd.
Myślałeś o tym, by mieć ich więcej?
- Więcej czego? - Dzieci.
Pytasz poważnie?
No wiesz, spójrz na ten świat. Mielibyśmy sprowadzać na niego dziecko?
Gdyby wszyscy tak myśleli,
ludzkość wymarłaby i nie zostałby po nas ślad.
Tego właśnie chce Hanna. Końca cywilizacji.
- A czego ty chcesz? - Ja chcę ją ocalić.
Zawsze tego pragnęłam.
- A ty mi w tym pomożesz. - Serio?
- Ale jak? - W sposób w pełni naturalny, głuptasie.
Tak jak robi się to od pokoleń.
Że co?
Żartujesz.
Policzyłyśmy wszystko na tysiąc lat w przód.
Najpierw ja, potem kolej na Hannę.
Wybrałyśmy nawet imiona.
Wybaczcie, ale musicie znaleźć kogoś innego.
Nie ma nikogo innego, Ash.
Skończyłem. Pójdę po Carol.
Zapomnij o niej.
Hanna ją zabije.
Powiedziałaś, że nie chcesz mnie zabijać.
Zgadza się.
- Nie jestem morderczynią. - To po co miałabyś to robić?
Bo Eun mi kazała.
Tego właśnie chce.
A czego ty chcesz?
Nie wiem.
Zastanów się.
- Nie. - Musisz czegoś chcieć.
Tak.
Chcę wydostać się z tego okropnego miejsca.
Możesz polecieć z nami.
Nie.
Mówisz tak, by uratować życie.
Oferuję ci możliwość uratowania własnego.
Jak często ląduje samolot na tym zadupiu?
Eun nie zostawi tego miejsca.
A ja nie mogę zostawić jej.
Możesz zrobić, co zechcesz.
Znajdziemy Asha, naprawimy samolot i odlecimy stąd.
Hanna?
Co tak długo?
Jeszcze chwila.
Gdzie jest Ash?
Przy samolocie. Nic mu nie jest.
Na co czekasz, Hanna?
Możesz dać mi chwilę?
Widzę, że nie.
Posłuchasz jej?
Zamknij się.
- Ona cię nie słucha. - Zamknij się!
Hanna, ja swoją część wykonałam.
Teraz ty wykonaj swoją.
No dalej.
Zrób to albo cię wyręczę, do cholery!
Musiałam.
- Prawda? - Nie miałaś wyboru.
Ale była moją przyjaciółką.
Nadal zabierzecie mnie ze sobą?
Oczywiście.
Jeśli coś się poruszy, nie wahaj się ani chwili.
Bez obaw.
Wydaje się dobrą osobą.
Ash?
Tak.
Sporo przeszedł.
No to dobrze, że ma ciebie.
Po raz pierwszy od lat pomyślałam o przyszłości.
I o francuskim z podstawówki.
W końcu go poużywam.
- Zamierzała cię zabić. - Wiem.
Musiałem to zrobić.
Wiem.
Pomóż mi, bo musimy lecieć.
To był pierwszy raz?
Gdy kogoś zabiłeś?
Aż dotąd na szczęście żyłem sam.
A ty?
Nie.
Zabiłam wielu ludzi.
I pamiętam ich wszystkich.
Odpocznij. Przed nami długa droga.
Tutaj!
- Tankowali. - Tak, zatrzymali się tutaj.
Co jest?
Dwie albo trzy osoby udały się pieszo w tę stronę.
Idziemy.
No dobra. Zauważyłem przynajmniej dwóch.
Był tam Laurent?
Trudno powiedzieć.
- Dostęp? - Tylko jedna droga.
Wszyscy za mną. Dacie radę?
Ciśniemy.
Bierz go!
Dzięki.
Ona jest z Gniazda. Pracuje w stajni.
Emile! Strzelaj!
Zajeb go!
Emile, co ty odpierdalasz?
No strzelaj!
Emile!
Dlaczego nas zaatakowali?
Siostro Sylvie?
Niebawem doświadczymy czegoś wspaniałego.
- Na kolana. - Co robisz, przyjacielu?
Milcz! Prosiłem, żebyś nie jechał.
Ruszajcie! Laurent jest w Gnieździe!
Stójcie!
Co ty wyprawiasz?
Ty i Fallou nie powinniście jechać.
No to możesz pozwolić im odejść.
A my będziemy myśleć.
Przepraszam, Daryl.
Kto ci to nakazał?
Bali się, że Laurent odejdzie.
Sojusz utraciłby wszystko, o co walczył.
Wszystko, co zrobiliśmy, poszłoby na marne.
Jesteś skołowany.
- Nie myślisz trzeźwo. - Posłuchaj, my to rozumiemy.
Naprawdę. Zwłaszcza po tym, co przeszedłeś.
Nie wiesz, przez co przeszedłem.
No to proszę, powiedz mi o tym.
Co ci zrobili, gdy byłeś ich więźniem?
Nic!
Kazali mi patrzeć na eksperymenty i na to, jak mordują pozostałych.
Ale to teraz męczennicy.
Oddali życie za naszą sprawę. Po jutrzejszym dniu nikt już nie zwątpi.
A co stanie się jutro?
Ceremonia.
Udowodnimy to, o czym już wiemy. Że Laurent jest wyjątkowy.
Jak to udowodnicie?
Nie w to wierzyłaś?
Że jego narodziny były cudem?
Że symbolizuje przyszłość, w której les affamés nie są zagrożeniem.
Poddadzą go próbie.
Jutro zostanie to udowodnione.
Nie umrze po ugryzieniu.
A wszelkie wątpliwości znikną.
Rozejrzyj się, Emile.
Wygląda ci to na zbawienie?
Nadal możemy po nie sięgnąć.
Powiedziała, że będę kuszony.
I że muszę pozostać silny.
Gdzie jesteśmy?
Jakieś 160 km w głębi lądu.
W głębi lądu?
Tak. A pod nami jest Francja.
Znajdę miejsce do lądowania, zanim nie będzie z czego wybierać.
A tam?
- Wygląda jak tor wyścigowy. - Racja.
Ładnie to wyhaczyłaś. Dobra, trzymaj się.
No cóż.
- Bienvenue. - Merci.
- Tyle znasz francuskiego? - Pamiętam parę zwrotów z liceum.
Znajdźmy miejsce na samolot.
Musimy czymś go zakryć, żeby nikt się do niego nie dobrał.
Lepiej tu zostań.
Nie ma mowy.
Nie będę tu czekał po takiej podróży.
No i potrzebujesz mnie.
Sama powiedziałaś, że praktycznie nie znasz francuskiego.
- Nie chcę stracić samolotu. - Bez obaw.
- Dobrze go ukryję. - Ani ciebie.
Nie chcę, żebyś ucierpiał przeze mnie. Odpowiadam za ciebie.
Nie, sam za siebie odpowiadam.
Zdecydowałem się tu przylecieć i chcę ci pomóc.
Jasne?
Pozwól sobie pomóc w odnalezieniu córki.
Pomożesz nam się stąd wydostać, gdy przyjdzie na to pora.
Potrzebuję do tego i ciebie, i samolotu.
Zostając razem, będziemy bezpieczniejsi.
Ash…
Sporo rzeczy robiłam już sama.
Walczyłam o przetrwanie dłużej niż ty.
Potrafię o siebie zadbać.
Potrzebujemy paliwa.
Trochę z tym zejdzie.
Super. Przygotuj wszystko.
- Kiedy wrócisz? - Mam nadzieję, że szybko.
Ale jeśli miną dwa tygodnie, nie czekaj dłużej.
Nie odlecę bez ciebie.
W porządku.
Obiecuję, że wrócę.
Do tego czasu uważaj na siebie.
Bonne chance!
To znaczy „powodzenia”.
Au revoir!
Nie powinieneś tu siedzieć.
Jesteś głodny?
Zostaw mnie!
Dobra, już.
Proszę o uwagę!
Smacznego.
To przedsmak tego, co oferuje Maison Mere.
Gorące posiłki.
Ciepłe łóżka, woda, wino.
Proste przyjemności. I to codziennie.
Powrót porządku.
A tylko jeśli będziecie gotowi wspierać panią Genet.
To jak?
Są jacyś ochotnicy?
Odwróćcie się.
Potrzebuję 20 osób.
Powiedziałam, że powrócił porządek.
Odważna babka.
Do drugiego wozu z nią.
My jesteśmy razem.
- Stój. - Ruchy.
Spokojnie, Julien. Zobaczymy się na miejscu.
Musimy zaczekać na odpływ.
- Przygotuję nam obóz. - Dobrze.
Tyle lat wierzyłam w to miejsce.
W Losanga.
Myślałam, że tylko to nas ocali.
Cóż, ludzie muszą w coś wierzyć.
To było moje jedyne zadanie i obietnica złożona Lily.
Miałam chronić Laurenta.
Gdy woda się cofnie, wejdziemy tam i zabierzemy go.
A potem udamy się z tobą.
Jeśli to aktualne.
Jest pewne francuskie słowo.
Dépaysant.
Ciężko to przetłumaczyć.
Oznacza miłą zmianę otoczenia.
Aż patrzysz na sprawy z innej perspektywy.
Fajne.
Kartezjusz powiedział, że wątpliwości są początkami wiedzy.
Wątpisz w nasz plan?
Przeprowadzimy próbę, a ta się powiedzie.
Ale nadal trzeba się zająć Darylem, gdy tu wróci.
Nie wróci.
Zmieniłam twój rozkaz.
W jaki sposób?
Powiedziałam im prawdę.
Że Daryl stoi nam na drodze.
I że uznałeś, że będzie przeszkodą.
Pewnie już po wszystkim.
A pozostali?
Isabelle?
- Fallou? - Nie byli częścią planu.
Twoja przepowiednia zainspirowała tych ludzi.
Trzymali się jej wspólnie przez te lata.
Za daleko zaszliśmy, by to zaprzepaścić przez słabość.
Takimi ludźmi się staliśmy, Jacinta?
Chcemy być kimś takim?
To, czego chcemy…
To, czego chcemy wszyscy…
to mieć pewność.
Bez niej…
wszystko przepadnie.
Przepraszam.
Nic się nie stało.
Mówisz po angielsku.
Uczyłem go lata temu.
Rémy.
- Enchanté. - Carol.
Miło cię poznać.
Wiesz, dokąd jedziemy?
Słyszałaś o pani Genet?
Nie?
Próbuje zacząć od nowa. Buduje nową Francję.
Mieliśmy swoje wątpliwości, ale ciężko dyskutować z chlebem.
I winem.
Vive la France!
Przynajmniej mój mąż może odpocząć od tego ciągłego przemieszczania się.
Ma problemy z płucami. Coraz trudniej oddycha.
Słyszałem, że mają tam lekarza.
Julien jest w drugiej ciężarówce.
Nie rozumiem, dlaczego nie mogliśmy jechać razem.
Dokąd jadą?
- Dokąd jedzie druga ciężarówka? - Siadaj!
Wpuśćcie ją.
Łącznie 19 ochotników.
On nie wie.
Nie wolno odpuszczać.
Ktoś mnie tego nauczył lata temu.
I proszę.
Przygotuję atelier.
To moja prawa ręka.
Mogłeś być na jej miejscu.
Moja matka była kelnerką w małej kawiarni w Pigalle.
Raz wpadli tam podpici bankierzy. Wzięli najdroższą butelkę za 1200 franków.
Ze stresu urwała korek.
A jej obleśny szef dał jej wybór.
Albo odda 1200 franków, albo wyleci.
Nauczyła mnie, że to cierpliwość jest kluczem do zablokowanego korka.
Nie wolno ciągnąć ani za mocno, ani za delikatnie.
Tylko z wyczuciem.
Masz w sobie potrzebne mi informacje.
W końcu wyciekną.
Zakonnica, chłopiec i Amerykanin.
Powiesz mi, gdzie są.
Napisy: Igloo666 Korekta: freese
.:: GrupaHatak.pl ::.
facebook.pl/GrupaHatak